Radish (Radish and The Holy Grail)

ตอนที่ 18 : Ep.11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ม.ค. 61

                “เราสร้างหลุมหลบภัยนี้ตามคำแนะนำของท่าน แต่ก็ใช้เวลาเกือบปีเหมือนกันกว่าจะเสร็จ ตั้งแต่วันที่พวกท่านกลับไป พวกเราก็อยู่กันอย่างสงบสุขมากหลายปีจนกระทั่งห้าวันก่อน” เล่าถึงตรงนี้อีกฝ่ายก็หยุดเล็กน้อย

                “พวกเราก็ออกไปทำไร่ทำนากันตามปกติ แต่แล้วก็มีพวกไลแคนท์ออกมาจากป่าเข้าโจมตีพวกเรา พวกมันมากันมากมายหลายสิบตัว พวกคนหนุ่มที่คอยดูและหมู่บ้านพยายามต่อสู้แต่ก็สู้ไม่ได้ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านที่ทราบเรื่องจึงให้คนในหมู่บ้านเข้ามาหลบที่นี่ ข้าเองก็สูญเสียลูกชายไปเหมือนกัน” ชายสูงวัยกล่าวทั้งน้ำตานองหน้า

                “พวกคนหนุ่มพยายามต่อสู้สุดความสามารถ แต่ท่านก็รู้ว่ามันยากที่จะเอาชนะไลแคนท์ได้ แค่ตัวเดียวก็แย่แล้ว แต่นี่พวกมันมีหลายสิบตัว คนที่ออกไปสู้ก็ต้องถอยกลับมาและไม่มีใครออกไปอีกเลย เราพยายามส่งคนออกไปส่งข่าว แต่ก็ไม่มีใครรอดกลับมาเหมือนกัน” ชายชราดูท้อแท้มากตอนกล่าวถึงเรื่องนี้

                “แต่ถ้าท่านกัสมาแบบนี้ แสดงว่าข่าวของหมู่บ้านถูกส่งไปถึงแล้วใช่ไหม” ชายชราถามอย่างมีหวัง เพราะทราบดีว่าถ้ามีทหารมาช่วย การจัดการไลแคนท์ก็ไม่ยากเลย

                “ข้าไม่ได้ทราบข่าวเรื่องหมู่บ้านท่านเลย พอดีข้าผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาเยี่ยมพวกท่าน ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” กัสตอบไปตามตรง

                “มะหมายความว่า ไม่มีกำลังทหารมาช่วยหรอ” ชายชราดูตื่นตระหนกและสิ้นหวัง

                “ไม่หรอก แต่ท่านไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราแค่สามคนก็จัดการเรื่องนี้ได้” คำพูดของกัสไม่ได้ทำให้ชายชรารู้สึกดีขึ้นเลย

                “ท่านตาๆ พวกเขาเก่งมากนะ แค่อึดใจเดียวจัดการไลแคนท์ได้ตั้งห้าตัว” เป็นเด็กชายที่อดพูดขึ้นมาไม่ได้

                “หืม..เจ้าว่าไงนะ” ชายชราหันไปสนใจคำพูดของเด็กชาย จากนั้นเด็กชายก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เพราะเห็นทั้งสามจัดการกับพวกไลแคนท์ยังไง แต่ที่เด็กน้อยไม่เข้าใจคือทำไมเด็กน้อยอีกคนถึงได้สังหารไลแคนท์ได้ เช่นเดียวกับผู้ใหญ่อีกสองคน

                “เจ้าบอกว่าเด็กคนนี้สังหารไลแคนท์ไปสองตัวหรอ” ชายชรามีสีหน้าไม่เชื่ออย่างชัดเจน ถ้าบอกว่ากัสฆ่าทั้งหมดยังน่าเชื่อกว่า

                “เป็นเรื่องจริงท่านน้า พวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง เห็นแบบนี้ก็เป็นลูกท่านเจ้าเมืองนะ” คำพูดยืนยันของกัสทำให้ชายชราตกใจมาก

                “ละ..ลูกท่านเจ้าเมือง!!” ชายชราจะตกใจก็ไม่แปลก เพราะเขาเองก็ทราบว่าเจ้าเมืองเป็นลุงของกัส แต่ไม่คิดว่ากัสจะพาลูกของเจ้าเมืองมาด้วยแบบนี้

                “เรื่องฝีมือการต่อสู้ไม่ต้องห่วงหรอกท่านน้า อย่าได้คิดว่านางเป็นผู้หญิงกับเด็กแล้วจะมองข้ามไปได้” จากนั้นกัสก็แนะนำรีน่าและราดิชให้ชายชรารู้จักจัก

                “รีน่าเป็นจอมเวทที่ใช้เวทได้มากกว่าสองธาตุขึ้นไป ส่วนราดิชเห็นแบบนี้มีฝีมือดาบมากกว่าข้าอีกนะ ข้าเชื่อว่าต่อให้ไลแคนท์ยกมาเป็นฝูงก็จัดการได้ไม่ยาก” กัสไม่ได้โอ้อวดเกินจริงแต่ประการใด เพราะเขาที่ประมือกับครูฝึกโอลอฟประจำย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีฝีมือมากแค่ไหน และการที่ถูกราดิชล้มได้ในไม่กี่กระบวนท่าก็ย่อมแสดงถึงฝีมือของเขาได้เป็นอย่างดี

                “เจ้านาย เจ้าพวกไลแคนท์นั่นเคลื่อนไหวแล้ว” คาโมที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น ความจริงมันเองก็จัดการพวกไลแคนท์นี้ได้ไม่ยาก แต่ในเมื่อไม่มีคำสั่งจากเจ้านายลงมา มันก็นิ่งเฉยเสียดีกว่า

                “น..หนูพูดได้” ทั้งสามตกใจมาก ตอนแรกพวกเขาคิดว่าหนูตัวนี้ที่เกาะบ่าราดิชอยู่เป็นแค่สัตว์เลี้ยงของชนชั้นสูงเท่านั้น

                “เอิ่มลืมแนะนำไป นี่คือท่านคาโม เป็นสัตว์เทพ” กัสรีบแนะนำตัวเจ้าอ้วน

                ที่คาเดียแห่งนี้สัตว์ที่พูดได้นั้นมีไม่มาก ถ้าพวกมันไม่ได้มีสติปัญญาสูงส่งก็ต้องมีพลังเวทมหาศาลและแข็งแกร่งมากถึงจะพูดได้ คนทั่วไปมักจะเรียกพวกนี้รวมกันว่าคือสัตว์เทพ

                “โอ้ข้าเพิ่งได้เห็นสัตว์เทพครั้งแรกก็วันนี้แหละ” ชายชราน้ำตาไหลนองหน้าอีกครั้ง ดูเหมือนวันนี้เขาจะมีการเปลี่ยนแปลงด้านอารมณ์หลายครั้ง เช่นเดียวกับเด็กน้อยทั้งสอง

                “แค่ไลแคนท์เกือบร้อยข้างบนที่วิ่งพล่านกันอยู่พวกนี้ ข้าคนเดียวก็จัดการได้” คาโมโอ้อวดไปตามเรื่อง แน่นอนว่าสิ่งที่มันพูดไม่ได้เกินจริงไปแม้แต่น้อย เพราะหลังจากได้กินอิ่มนอนหลับเต็มที่พลังเวทของมันก็ฟื้นคืนมาอย่างรวดเร็ว

                “ฝากด้วยนะ ถ้าแกทำไม่ได้รับรองน่าดู” ราดิชยิ้มขณะเอี้ยวมองเจ้าอ้วน ฝ่ายเจ้าอ้วนที่หลุดปากไปแล้วไม่อาจแก้ตัวได้ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา

                พวกเขาเดินลงบันไดไปลึกพอสมควรก่อนจะเจอทางเดินยาวราวสิบเมตร ที่นั่นมีชาวบ้านยืนเฝ้าอยู่สองคน พวกเขาถืออาวุธเตรียมพร้อมเมื่อเห็นทั้งหกลงมา แต่พอเห็นเป็นพวกเดียวกันก็ลดอาวุธลง ทั้งสองจำกัสได้และดีใจมากที่กัสมา

                “ไม่นึกว่าท่านกัสจะมาช่วยพวกเราแล้ว” ชาวบ้านคนหนึ่งดีใจจนน้ำตาไหล ซึ่งก็ไม่ต่างจากอีกคนมากนัก

                “พวกเจ้าอย่ามัวแต่ดีใจไป ท่านกัสต้องการพบท่านหัวหน้าหมู่บ้านก่อนตอนนี้” ชายชราดันทั้งสองคนให้พ้นทางก่อนจะเคาะประตูเป็นสัญญาณ ไม่นานประตูก็เปิดออก พวกเขาตามชายชราเข้าไป ส่วนอีกสองคนต้องเฝ้ายามต่อไม่ได้ตามเข้ามาด้วย

                ด้านในเป็นเหมือนถ้ำใต้ดินขนาดใหญ่ ผิดแต่ที่นี่ถูกขุดด้วยแรงคน เป็นห้องโถงใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมที่มีทางระบายอากาศ มีห้องน้ำและห้องสุขา รวมถึงห้องเก็บเสบียงอาหารแห้งและน้ำครบครัน การมาของกัสทำให้พวกชาวบ้านดีใจกันมาก

                พวกชาวบ้านอาศัยหลบภัยกันอยู่ที่เกือบจะครบ คงมีแต่คนหนุ่มหลายคนที่เสียชีวิตไประหว่างการต่อสู้หรือบางคนสูญหายไปโดยไม่ทราบชะตากรรม ข่าวการมาของกัสแพร่ไปอย่างรวดเร็ว แต่ความจริงที่นี่รองรับคนได้ราวสองถึงสามร้อยคน ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากเหมือนกัน

                “ท่านกัส เป็นท่านจริงๆ” หัวหน้าหมู่บ้านแหวกฝูงชนเข้ามาหากัสด้วยความดีใจ เขาเป็นชราอายุหกสิบกว่าปีร่างสูง แม้จะอายุมากแต่การเคลื่อนไหวก็ยังคล่องแคล่วอยู่ อาจเป็นเพราะแกเคยเป็นทหารมาก่อนและใช้เวทมนตร์ได้นั่นเอง

                “ท่านจารอฟ ไม่เจอกันนาน สบายดีไหมท่าน” กัสเข้าไปทักทายอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม

                “ก็สบายดีตามประสาคนแก่นั่นแหละ ว่าแต่ท่านมาช่วยพวกเราแล้วใช่ไหม” จารอฟถามด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

                “ความจริงข้าผ่านมาที่นี่โดยบังเอิญ และปะทะกับไลแคนท์กลุ่มหนึ่งเข้าขณะช่วยเด็กสองคนนี้” กัสบอกและหันไปทางเด็กสองคนที่วิ่งไปหาพ่อแม่อย่างดีใจ

                “งั้นหรอความจริงเราก็ตามหาเด็กสองคนนี้อยู่ คิดอยู่แล้วว่าต้องแอบออกไปเล่นข้างนอกเหมือนทุกวัน แต่ไม่คิดว่าจะไปเจอพวกมันเข้า แล้วท่านพาทหารมาด้วยหรือเปล่า” จารอฟยังคงมีหวัง

                “ข้ามากับลูกพี่ลูกน้องอีกสองคน แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องไลแคนท์พวกเราจัดการได้” กัสบอกด้วยความมั่นใจ

                “สะ..สามคนเนี่ยนะ” จารอฟไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เพราะที่เขาเห็นคือสองคนที่ว่าเป็นผู้หญิงกับเด็ก

                “ท่านคิดว่าจอมเวทที่ใช้เวทได้มากกว่าสองธาตุ กับนักดาบที่ฝีมือเหนือกว่าข้าตั้งแต่อายุสิบขวบ จะจัดการไม่ได้หรือ” กัสพยายามทำให้จารอฟมั่นใจ

                “ถะ..ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง ขะข้าก็เชื่อ” จารอฟดูตื่นตะลึงไม่น้อยกับคำพูดของกัส เพราะดูยังไงก็ไม่น่าเชื่อเลย แต่ในเมื่อเป็นคำพูดของกัสก็ต้องเชื่อไปก่อนตอนนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #33 น้ำตาล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 14:08

    ยังติดตามเสมอ กลับมาต่อเร็วๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #33
    0
  2. วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 19:45
    ยังรออออ
    #30
    0
  3. #29 Viola&Yuki (@nilyuki) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:45
    ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ อ่านมาตั้งแต่ภาคแรกแล้วจนภาคนี้ก็ยังสนุกเหมือนเดิมสู้ๆค่ะ
    #29
    0
  4. #27 Doctor_Gee (@Doctor_Gee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 10:21
    Happy New Year 2018
    #27
    0