Radish (Radish and The Holy Grail)

ตอนที่ 11 : Ep.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60

ห้องวิจัยลับใต้ดินแห่งหนึ่ง

                สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ใต้ดินลึกมาก เป็นสิ่งปลูกสร้างที่แข็งแรงมีห้องต่างๆมากมาย เป็นที่ทำการวิจัยอย่างเป็นความลับมาช้านาน เพราะที่นี่การทดลองบางอย่างนั้นผิดศีลธรรมและผิดกฎหมาย ที่นี่มีอุปกรณ์หน้าตาแปลกประหลาดมากมาย ยังไม่รวมถึงเศษซากสัตว์ป่าหรือแม้กระทั่งมนุษย์มากมายที่พบได้ที่นี่

                วันนี้จอมเวทหลายคนก็ยังคงทำการทดลองของตัวเองต่อ จอมเวทที่อาศัยอยู่ที่ล้วนตัดขาดจากโลกภายนอก พวกเขามุ่งแต่ทำการทดลองของตัวเอง โดยมีคนคอยช่วยหาวัตถุดิบหรือสิ่งที่ต้องการให้พวกเขาอีกทีหนึ่ง

                และคนที่เป็นหัวหน้าคนปัจจุบันของที่นี่ก็ทำลังทำการทดลองของตัวเองอยู่ เขากำลังทดลองฝังแท่งโลหะสีเงินลงในร่างกายหมูป่าตัวหนึ่งและอัดพลังเวทเข้าไปเพื่อดูผล เขาเป็นชายหนุ่มสวมแว่น ผมสีดำของเขาถูกหวีจนเรียบดูเรียบร้อย เค้าใบหน้าเรียวยาวเช่นเดียวกับดวงตา คนผู้นี้อยู่ในชุดคลุมสีขาวขลิบทอง

                “เหมือนจะไม่ได้เรื่อง” นายแว่นส่ายหน้าเมื่อไม่ได้ผลการทดลองที่ต้องการ

                “ไปขอหมูป่าตัวใหม่ แล้วก็เปลี่ยนแท่งโลหะชนิดใหม่มาด้วย” เขาสั่งการกับผู้ช่วยอีกสองคนที่อยู่ในห้องด้วยกัน

                “ครับผม” ผู้ช่วยรับคำและรีบออกไปดำเนินการ สองคนนี้ก็ใส่ชุดขาวขลิบทองเช่นกัน

                “เมื่อไรจะสำเร็จนะ” เขาอยากให้การทดลองสำเร็จ ชายคนนี้ชอบการทดลองเป็นชีวิตจิตใจ เขาอยากประสบความสำเร็จเหมือนบรรพบุรุษของเขา ที่เคยฝากชื่อไว้จากการทดลองต่างๆ ขณะที่กำลังคิดทบทวนการทดลองก็มีวงเวทประหลาดปรากฏขึ้น

                “หืม?....วงเวทแบบนี้มัน” เขาพิจารณาวงเวทเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา

                “ดีเลย กำลังต้องการแบบนี้พอดี” ชายสวมแว่นนั่งชันเข่าลงและเริ่มใส่พลังเวทเข้าไปในวงเวท อึดใจต่อมามันก็ปล่อยคลื่นพลังและปรากฏเสาแสงขึ้น ทว่าเสาแสงนี้ไม่ได้ทะลุเพดานไป มันถูกเพดานของห้องนี้หยุดไว้ได้ และเมื่อเสาแสงหายไปก็มีบางอย่างปรากฏขึ้นมาแทน

                “แกมันดูคุ้นๆนะ หรือว่า” ชายสวมแว่นพิจารณาสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย

 

ทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง

                ทุ่งหญ้าแห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์มาก ทั้งหญ้าที่ขึ้นอยู่ก็เป็นอาหารอย่างดีให้สัตว์กินพืช อาจมีต้นไม้ขึ้นอยู่บ้างเล็กน้อย ที่นี่มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่อย่างสงบสุข ฝูงวัวเดินเล็มหญ้าอย่างไม่เร่งรีบ พวกสัตว์ฟันแทะก็วิ่งเล่นกันอย่างไม่รู้เหนื่อย พวกนกลงจิกกินหนอนได้อย่างอิ่มหมีพลีมัน แม้แต่พวกเสือก็มีเหยื่อให้ล่าอย่างสบายใจ

                ที่กลางทุ่งหญ้าแห่งนี้มีกระท่อมหลังหนึ่งตั้งอยู่ มีคนอาศัยอยู่ด้วยกันสามคน คือชายวัยกลางคนและภรรยาวัยเดียวกัน กับลูกสาววัยรุ่นอีกคน ทั้งสามอาศัยอยู่ทีนี่อย่างมีความสุข พวกเขามีแปลงปลูกผักอยู่รอบบ้านและอาศัยน้ำจากลำธารที่ไหลผ่านในการดำรงชีวิต ทุกวันของพวกเขาไม่มีสิ่งใดให้รบกวน

                “ท่านพ่อ เราก็อยู่ที่นี่มานานแล้ว เมื่อไรเราจะกลับเข้าเมืองคะ” ลูกสาวถามผู้เป็นพ่อขณะช่วยกันรดน้ำแปลงผัก เธอมีผิวขาวและผมสีทองงดงามปล่อยยาว ใบหน้าจิ้มลิ้มรับกับดวงตากลมตาสีฟ้าสดใส จัดเป็นเด็กสาวที่น่ารักมากคนหนึ่ง

                “เมื่อถึงเวลา พวกเราก็จะกลับแน่นอน ว่าแต่สิ่งที่พ่อสอนไป เจ้าฝึกจนคล่องหรือยัง” ผู้เป็นพ่อยิ้มอย่างเอ็นดู เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีผมสีทองเช่นเดียวกับลูกสาว ผมของเขาตัดสั้นรับกับใบหน้าคมเข้มที่คล้ำเพราะแดด

                “หนูฝึกจนคล่องแล้วค่ะ วันนี้พ่อจะสอนบทใหม่ใช่ไหม” เด็กสาวตาเป็นประกายขณะตอบ เธอขยันฝึกฝนทุกอย่างที่บิดาสอนเป็นอย่างดี และเมื่อเธอทำได้ดีก็จะได้รับชมและของขวัญเสมอ

                “ใช่แล้ว วันนี้พ่อจะสอนบทใหม่ให้” ผู้เป็นพ่อตอบด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

                ทั้งสองช่วยกันทำงานที่แปลงผักจนเสร็จก็ตกสายพอดี ผู้เป็นพ่อมักจะออกไปข้างนอกเพื่อสำรวจและทำอะไรบางอย่าง ส่วนลูกสาวจะอยู่ฝึกฝนสิ่งที่ได้รับการสอนมากับผู้เป็นแม่ และวันนี้ทุกอย่างก็น่าจะเป็นเหมือนทุกวัน เว้นแต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

                ขณะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะออกไปข้างนอกหลังสอนวิชาบทใหม่ให้ลูกสาวแล้ว ก็ปรากฏวงเวทประหลาดขึ้นดักหน้าเขาที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้าน ผู้เป็นพ่อตกใจเล็กน้อยที่เห็นมันแต่ก็สงบนิ่งอย่างรวดเร็ว เขาเร่งถ่ายทอดพลังเวทไปยังวงเวทนั้นจนมันสมบูรณ์ มันปล่อยคลื่นพลังพร้อมเสาแสงพุ่งขึ้นไป เมื่อเสาแสงหายไปก็มีบางสิ่งปรากฏขึ้นมา

                “คงต้องกลับแล้วสินะ” ผู้เป็นพ่อโบกมือคราหนึ่งสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็หายไป

                เขากลับเข้าบ้านและบอกแก่ภรรยาและลูกว่าจะกลับเมือง ลูกสาวดูจะดีใจมากส่วนภรรยาไม่ได้กล่าวอะไร เธอเป็นขนาดเต็มของผู้เป็นลูกสาว เพราะหน้าตาทั้งสองละม้ายคล้ายกัน พวกเขาช่วยกันเก็บของที่จำเป็นต้องใช้และพากันเดินทางกลับไปในสายวันนั้น คล้อยหลังไม่นานกระท่อมน้อยและพื้นที่โดยรอบก็เลือนหายไปในอากาศ ราวกับว่ามันไม่เคยตั้งอยู่มาก่อน เหลือทิ้งไว้แต่ความสงบสุขของทุ่งหญ้าแห่งนี้

 

พระราชวังออสเนีย

                พระราชวังออสเนียคือศูนย์กลางการปกครองของคาเดีย เป็นพระราชวังที่สร้างจากหินอ่อนที่อาบพลังเวทเอาไว้ มันจึงมีความคงทนแข็งแกร่งอย่างมาก ความใหญ่โตของมันกินพื้นที่ถึงหนึ่งในสี่ของเมืองออสเนีย ประกอบด้วยปราสาทหลายหลัง ปัจจุบันเป็นที่อยู่อาศัยของราชวงศ์และข้าราชบริพารจำนวนมาก

                ที่ลานฝึกทหารตอนนี้กำลังมีพวกทหารออกกำลังกายกันตามปกติเพราะเป็นเวลาเช้าตรู่ และคนที่นำพวกทหารออกกำลังกายก็มีร่างกายกำยามาก เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามมีกล้ามขึ้นเป็นมัด ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำสนิทของเขาถูกตัดสั้นตามแบบทหาร

                “เจ้าชายครับ ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านจะเสด็จไปไหน” มหาดเล็กประจำตัวคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น แน่นอนว่ามหาดเล็กทั้งสองล้วนออกกำลังกายอยู่ด้านหลังผู้เป็นนาย

                “น่าจะเป็นเขตทางใต้นะ เห็นว่ามีคนเดือดร้อน” เจ้าชายหนุ่มตอบกลับ มหาดเล็กทั้งสามรับคำสั่งและถอยไปเตรียมการเดินทาง

                ส่วนเจ้าชายก็นำพวกทหารออกกำลังจนเสร็จ ก็กลับไปแต่งตัวใหม่เพื่อเตรียมออกเยี่ยมประชาชน เจ้าชายหนุ่มทำหน้าที่นี้มาหลายปีนับแต่พระบิดามอบหมายงานนี้ ตัวเขาทราบดีว่าราชวงศ์และความมั่งคงของบัลลังก์ได้มาจากสิ่งใด เพราะเขารับฟังเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก

                “หวังว่าเราจะได้มีโอกาสนั้นนะ” เจ้าชายหนุ่มกล่าวเบาๆขณะเดินไปขึ้นรถม้าที่มหาดเล็กเตรียมไว้ ทว่าก็มีวงเวทประหลาดปรากฏขึ้นดักหน้าพระองค์เสียก่อน เจ้าชายผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปแบบของวงเวทนี้

                “โอกาสของเรามาถึงแล้ว” เจ้าชายรู้สึกยินดีที่วงเวทนี้ปรากฏขึ้น พระองค์ต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าตนนั้นก็ทำได้

                เจ้าชายหนุ่มนั่งชันเข่าลงและปล่อยพลังเวทเข้าไปที่วงเวทจนมันสมบูรณ์ มันปลดปล่อยคลื่นพลังออกมาพร้อมเสาแสงที่พุ่งขึ้นฟ้าไป สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมีผู้เห็นเหตุการณ์หลายคน ทั้งมหาดเล็ก องครักษ์ นางกำนัลที่อยู่แถวนั้น แต่เจ้าชายก็ไม่ได้สนใจคนเหล่านี้ สิ่งที่พระองค์สนใจคือสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ามากกว่า

                “หวังว่าเจ้าจะช่วยให้ความปารถนาของเราเป็นจริงได้นะ” เจ้าชายกล่าวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าคาดหวัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

34 ความคิดเห็น