Time Machine - บันทึกของโคเซย์ ไลท์.

ตอนที่ 2 : After decided : Escape ' หลบหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ก.ย. 53

[ESCAPE : หลบหนี]

 

แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก... !

 

เสียงหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ของสองร่างที่พยายามพากันหนีบางสิ่งที่กำลังไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว !!!

แต่ไม่ทันไร ร่างที่บางกว่ากลับสะดุดกับบางสิ่งระหว่างทางเดินที่เต็มไปด้วยดินลูกรังและหินขรุขระขนาบด้วยป่าหญ้าสูงระดับไหล่


นัทสึกิ! เสียงแหบพร่าของฝ่ายที่วิ่งนำหน้าเรียกชื่อร่างบางที่สะดุดกับหิน พร้อมทั้งช่วยฉุดร่างบางขึ้นจากพื้นด้านล่างไหวรึเปล่า...แล้วถามอีกฝ่ายอย่างห่วงใย

 

อื้ม! ไม่เป็นไรหรอก รีบไปเถอะ ก่อนที่พวกมันจะตามทันสภาพของทั้งสองขะมุกขะมอมเต็มไปด้วยฝุ่นดิน และ รอยขาดมากมายบนเสื้อของทั้งสอง

 

แต่ว่า แผลถลอกเต็มหัวเข่าเลย!” ทั้งรอยเลือดและรอยถลอกสามารถสังเกตเห็นได้ว่า พวกเขากำลังถูกไล่ล่าจากอะไรบางอย่างที่หมายจะเอาชีวิตพวกเขา!

 

นั่นอาจเป็นเหตุผลที่พวกเขาต้องหนีก็เป็นได้

 

ไม่เป็นไร ฉันยังไหวอยู่คำปฏิเสธของเธอไม่เป็นผลต่อชายหนุ่ม

เขาอุ้มร่างของหล่อนแล้วแบกตัวเธอไว้บนหลังเขา แล้ววิ่งต่อ

 

นี่! จะทำอะไร ไลท์ เดี๋ยวไลท์ก็หนีไม่พ้นหรอก มันต้องการชีวิตไลท์มากกว่าฉันนะ! ฉันตายไม่เป็นไร แต่ไลท์จะตายไม่ได้นะ! อีกฝ่ายต่อว่าทันทีที่อุ้มตนเองขึ้นจากพื้น

 

ฉันเป็นห่วงเธอมากกว่า หยุดพูดได้แล้ว!! ถ้าพวกมันตามเราทัน เราจะไม่รอดทั้งคู่!!”เสียงแหบดังขึ้นด้วยความหงุดหงิดปนเป็นห่วงอีกฝ่าย ซึ่งก็ทำให้อีกฝ่ายไม่ตอบกลับใดๆ เพราะเขามีเหตุผลที่ดีกว่าจนปฏิเสธไม่ได้

 ด้วยร่างกายที่ใหญ่กว่า สามารถอุ้มร่างเล็กกว่าวิ่งต่อไปได้

 

 

 

 

จนตอนนี้มาถึงเวลาพลบค่ำแล้ว!

... บ้านโทรมหลังหนึ่ง ท่าทางเก่าคร่ำคึ่ก เต็มไปด้วยไม้เลื้อยมากมายหลายชนิด

คาดว่าอาจจะถูกทิ้งร้างอยู่เป็นเวลานานแล้ว

นี่เป็นการคาดเดาของเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงิน ที่ยืนมองบ้านหลังนี้อยู่เป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว

 

นัทสึกิ ฉันว่าเราพักกันที่นี่ดีมั้ย... ฉันเริ่มไม่ไหวแล้วล่ะ

... ฝ่ายที่อยู่บนหลังครุ่นคิด แล้วพยักหน้ารับเบาๆ

หลังจากทั้งสองร่างถือวิสาสะเข้ามาด้านในตัวบ้านเก่าที่ว่าแล้วก็ทำการสำรวจอย่างระมัดระวัง

เจ้าของร่างใหญ่ค่อยๆปล่อยร่างบางลงมาที่พื้นอย่างช้าๆ

 

บ้านนี้ เก่ามากเลยนะ...

อือ นั่นน่ะสิ ฝ่ายเสียงแหบวิเคราะห์ตามสภาพที่เห็นเช่นเดียวกับเจ้าของร่างบาง ดูแล้ว เราคงพักที่นี่ได้อย่างน้อยก็สักชั่วโมงสองชั่วโมงล่ะนะ...

อือ อย่างน้อยก็ทำแผลบ้าง

อืม ...

 

จากสภาพร่างกายที่บอบช้ำของทั้งสอง ทั้งรอยฟกช้ำ รอยขีดข่วน รอยแผลต่างๆนานาอยู่บนร่างของทั้งคู่ อีกทั้งผ้าพันแผลตามแขนและขา สันนิฐานได้ว่า ทั้งสองอาจจะผ่านการปะทะกับใครสักคนมาหลายต่อหลายครั้งแล้วก็เป็นได้...

 

แต่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเขาถึงต้องหนีกันนะ!!!

 

 

 

“แค่ตามหาเด็กสองคนพวกแกยังทำไม่ได้อีกเรอะ! รู้มั้ยว่าพวกมันมีค่ามากแค่ไหน ไอ้พวกหน้าโง่!!!” ชายร่างเตี้ย สูงไม่น่าจะเกิน 140 เซนติเมตร สวมสูทและแว่นตาดำวาว นั่งอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่เบาะสีแดงก่ำ ราวกับสาดด้วยเลือดสดๆ!

กำลังตะคอกด่าลูกน้องด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว ผ่านทาง B-PAGE อุปกรณ์สื่อสาร

“ขอโทษครับนาย ... เจ้าเด็กพวกนั้นมันไวกว่าที่พวกผมคิดเอาไว้”

“ฮึ่ม! มันน่านัก!!!” เสียงกัดฟันกรอดที่ติดเป็นนิสัยของอีกฝ่ายบ่งบอกพร้อมสีหน้าของเขา ทำให้ลูกน้องคนสนิทรู้สึกหวาดกลัวจนหัวลุก ไม่ได้การแน่! แบบนี้ พวกแก ปักหลักอยู่ที่นั่น เดี๋ยวฉันจะไปหาท่านผู้นั้น เพื่อรายงานเรื่องนี้ให้ท่านทราบก่อน!!

“ครับ!!

“แต่พวกแกก็อย่าอยู่เฉย ค่อยๆ ตามรอยพวกมันไป อย่าผลีผลามให้มากนักละ! ถ้ามันรู้ตัวอีก มีหวังจบเห่แน่!!” แม้ร่างจะเล็กกระจ่อยร่อย แต่หากวาจานั้นแสนดุดัน พอกันกับราชสีห์ดุร้าย!

“ครั...!!” คำตอบรับที่ยังไม่สิ้นเสียง ชายร่างเตี้ยก็ปิดอุปกรณ์ที่ชื่อ BPAGE ของเขาเสียแล้ว แล้วนั่งกุมขมับคิดจนเส้นปูดก่อนจะพึมพำออกมา

“อาฮ้า! ฉันมีความคิดดีๆแล้ว...!

 

 

 

ร่างกระจ่อยเดินเยื้องย่างออกจากห้องทำงานตนเองอย่างรวดเร็วและรีบเร่ง จนยังห้องโถงใหญ่ที่ดูโอ่อ่าที่ถูกจัดออกมาอย่างหรูหรา ราวกับปราสาทพระราชา ทุกอย่างที่นี่ ถูกตบแต่งไปด้วย สีแดง ดำ ทอง ที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อเข้ามาสัมผัสแล้ว กลับรู้สึก หวาดกลัวพิลึก...

โซฟายาวที่วางอยู่ลึกออกไป

มันชั่งดูเด่นเป็นสง่า ราวกับตรงนั้นมี... ราชาผู้น่าเกรงขามอยู่!

จะเป็นใครไม่ได้นอกจาก... ท่านผู้นั้น

 

ชายร่างเตี้ยเดินเข้าไปใกล้มาขึ้น จนเห็นชายผู้มีภูมิฐาน แข็งแกร่งและดูทรงพลัง แต่กลับเหมือนมีแรงกดดันอย่างมหาศาลอยู่รวมตัวเขา

ชายที่ดูอาวุโสน้อยกว่ากล่าวทักทายอย่างเป็นกันเองทันทีที่เห็นชายร่างกระจ่อย ที่รีบเดินมาใกล้

“อ้าว! ว่ายังไงล่ะ! โรเว็ด มีเรื่องอะไรสำคัญถึงบุกมาถึงที่นี่เลย ฉันกำลังสบายอารมณ์กับไวน์แดงแก้วนี้อยู่เชียว!” ผู้ที่นั่งอยู่บนโซฟาพูดพลางจิบไวน์แดงของเขาอย่างมีความสุขเสียจริง

 

“... ขออภัยครับ ท่านจีเนซิส ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนท่านขณะที่กำลังดื่มด่ำกับไวน์รสเลิศ”ท่าทางโค้งคำนับอย่างสุภาพของเจ้าของเสียงและนามโรเว็ด ดูเบาลงอย่าชัดเจน ต่างจากเมื่อครู่อย่างลิบลับ!

สัมผัสได้ถึงความ ต่างชั้นของสองบุคคล!!

 

“หืม! ถ้าไม่สำคัญล่ะก็ คุณคงรู้สินะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ...” เสียงนิ่มๆ แม้แรกฟังอาจจะรู้สึกถึงความเมตตา แต่กลับสร้างความสั่นเทาของผู้ฟังได้ไม่น้อย!

 

“น่ะ ... แน่นอนอยู่แล้วครับ... นี่อาจจะเป็นข่าวร้ายสำหรับผม แต่กระนั้น ผมได้คิดอะไรบางอย่างออกน่ะครับ” เจ้าของน้ำเสียงสั่น กลืนน้ำลายอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆพูดอย่างเรียบๆ...

 

“ผมคิดว่า... ท่านไม่ลองออกตามหาเจ้าเด็กโคเซย์นั่น ด้วยตัวเองดูหน่อยหรือครับ?”

 

หลังจากพูดจบ... ความเงียบเข้าปกคลุมในทันที

 

“เอ่อ... ไม่ใช่ว่าผมไม่สามารถจะจับเด็กนั่นมาได้ เพียงแต่คิดว่า ถ้าท่านได้ลองจัดการเด็กนั่นด้วยตัวท่านเอง มันน่าจะสนุกกว่าไม่ใช่หรือครับ อีกอย่าง ท่านเองก็อาจได้ทราบข้อมูลเกี่ยวกับเจ้านั่นเพิ่มขึ้นไม่ใช่เหรอครับ” คำแก้ตัวของคนเกียจคร้านเอ่ยเอื้อนออกมาอย่างช้าๆ

“ผมคิดว่า...”

“หึ!” เสียงในลำคอของเจ้าของนามจีเนซิสทำให้โรเว็ดถึงกลับสะดุ้งในทันที!

“เอ่อ ... ทะ ... ท่านจีเนซิส” เสียงสั่นๆถูกตัดลงอย่างฉับพลัน

“ก็น่าสนุกใช่ย่อยนี่! เข้าใจคิดดีนะ! โรเว็ด”  เขาพูดพลางจิบไวน์ในแก้วอย่างช้าๆ

 

“เฮ้อ...! โล่งอกไปที เกือบตายแล้วมั้ยละ...” ดีที่เสียงพึมพำเบาๆของโรเว็ดไม่สะกิดหูของชายสูงศักดิ์เท่าไหร่...

 

“โรเว็ด!

“คะ ...ครับ ท่านจีเนซิส ผมยังไม่ได้บ่นอะไ...”ยังไม่ทันจบประโยค ผู้เป็นใหญ่กล่าวที่สำคัญกว่านั้น

“ไปเรียก ฌอน มา”

“ห...หา! ฌอน งั้นเหรอครับ! จะดีหรือครับท่าน หมอนั่นมันเคยเป็นคนของตระกูลโคเซย์ไม่ใช่หรือครับ ถ้าเรียกหมอนั่นมาล่ะก็...” ใบหน้าอึ้งๆกล่าวอย่างฉงนใจ

“รู้มั้ย โรเว็ด...” เขาพูดพลางมองไวน์แดงในแก้วของเขา พลางพูดอย่างช้าๆ “แบบนี้สิดี! ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ”

“เอ๋! ยังไงหรือครับท่าน?”

“เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ โรเว็ด ตอนนี้ไปเรียกหมอนั่นมาก็พอแล้ว”

“ครับ! ผมชักตื่นเต้นแล้วสิ!”ร่างเตี้ยพูดอย่างร่าเริงขึ้น อีกฝ่ายตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“คอยดูเถอะ... เจ้าหนูโคเซย์ จะหนีไปสักกี่น้ำกัน!” ถ้อยคำที่ดุดันถูกกล่าวออกมาและตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะ!

 

 

 

 

 

สองร่างกำลังนั่งพิงกำแพงภายในบ้านไม้หลังเก่า...

 

อูย... เจ็บๆ เสียงโอดครวญเบาๆ ของหนุ่มเจ้าของผมประกายเงิน นัยน์ตาสีไพลิน ทำเอาแฟนสาวสะดุ้งเล็กน้อย...

อ๊ะ! ขอโทษจ้ะ!”

ไม่เป็นไรๆ มันต้องเจ็บเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วละน่า... เขากล่าวพลางลูบปอยๆที่แผลตรงแขนขวา นัทสึกิเป็นอะไรมากมั้ย...

เจ้าของชื่อ นัทสึกิ ส่ายหัวปฏิเสธเป็นคำตอบ

ฉันใส่ยาเรียบร้อยแล้วละจ้ะ... แต่ว่า

หืม?

ยาเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว... ฉันว่าจากนี้คงหยุดพักไม่ได้แล้วละ เราต้องไปให้ถึงแอเรียสิบสามโดยพักไม่ได้แล้วล่ะ เจ้าของนัยน์ตาสีดำเข้มกับเรือนผมสีน้ำตาล กล่าวอย่างอดเสียไม่ได้

... อืม เขาเองก็รู้สึกอิดโรยกับสิ่งที่เป็นอยู่...

การหนีแบบนี้มีแต่คนต้องมา ทนทุกข์ทรมาน

ทั้งเขา... คนรักของเขา... เพื่อนของเขา...

พี่ชายของเขาเองก็เช่นกัน...

 

 

ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ... ก่อนเสียงแหบจะพูดอย่างช้าๆ

ต่อไป... ไม่ต้องใส่ยาให้ฉันแล้วนะ นัทสึกิ... เธอเก็บไว้ใช้เถอะ

เอ๋!!”

ไม่ต้องสงสัย... เธอเก็บมันเอาไว้นะ... ยาน่ะ ชีวิตเธอยังมีค่าอยู่มาก...

แต่ว่า... ถ้าไลท์เป็นอะไรขึ้นมาละ! แบบนั้นไม่ได้นะ!”

ฉันไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว! บอกแล้วไง มันต้องการเอาชีวิตฉันไม่ใช่เธอ! คนที่ควรจะหนี ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ!” คำพูดของคนรักเธอ ชวนมึนงงและสับสน ... ทุกอย่างที่ฉันมี ฉันยกให้เธอ ทั้งหมด...ชีวิตของฉันด้วย

อะไรกันน่ะ ไลท์ ... ฉันงงไปหมดแล้วนะ ค... คิดจะทำอะไรน่ะ!!” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความข้องใจสิ่งที่ชายผมประกายเงินพูด...

... ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันจะยกทุกสิ่งที่ฉันมี ให้เธอ ทุกอย่าง แล้วเธอก็หนีไป หนีไปให้ไกลที่สุด ... เริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ!” น้ำเสียงท้อแท้ปนกังวลใจแสดงออกมาอย่างชัดเจน “มีคนตายเพราะฉันมามากพอแล้ว ...”

 

สีหน้าจริงจังของชายหนุ่ม ยิ่งทำให้หญิงสาวยิ่งสับสนมากเข้าไปใหญ่

และอีกไม่นาน... ฉันอาจจะตายก็ได้!”

...

แต่เธอ... จะตายไม่ได้ เข้าใจมั้ย...

 

 

 

แกร่ก ... แกร่ก ...

เสียงคล้ายรองเท้ากำลังย่างเยื้องเข้ามาใกล้... และใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

แย่ละสิ ต้องเป็นพวกมันแน่ๆ!! จะทำยังไงดีละ...

 

รู้สึกจะมีคนเดียว... นัทสึกิ! อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้นะ ฉันจะไปดูก่อนว่ามันเป็นใคร เสียงเบาราวกระซิบบอกถึงความอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้พวกเขาสองคน อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับอย่างเข้าใจ

 

แกร่ก ... แกร่ก ...

 

เสียงหายใจของไลท์ถี่มากขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะห่างของเขาและเจ้าของฝีเท้า

 

ตึก ... ตึก...

ความสงสัยของเขาที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ

นั่นทำให้เขาค่อยๆขยับตัวเข้ามาใกล้กับประตูเรื่อยๆ แล้วหลบอยู่ข้างประตู

ก่อนจะพยายามลอบมองอีกฝ่าย

 

ชายชุดท่าทางดูสง่าสวมสูทสีดำสนิท

นัยน์ตาของไลท์พร่ามัวนิดหน่อยจากอาการเหนื่อยล้า ทำให้ไม่ระบุได้ชัดเจนว่าเป็นใคร

 

จนระยะห่างเริ่มใกล้จนสามารถมองได้อย่างชัดเจน

กึก!

            เสียงฝีเท้าหยุดลง

 

 

            บ้าน่า! ไม่น่าจะเป็นไปไม่ได้! ...

แต่ว่า ฉันเองก็คิดว่า หมอนั่นอาจจะยังไม่ตาย!!

 

ด้วยความไม่แน่ใจสิ่งที่เห็นจึงได้ถามออกไป

คะ... ใครน่ะ!”

 

“คุณหนูไลท์!!

 

ปะ... เป็นไปไม่ได้ !

 

“ฌอน!!” เจ้าของชื่อ ไลท์ อุทานอย่างตกใจ ทำให้แฟนสาวเค้าที่หลบหลังเขาอยู่ ค่อยๆขยับออกมายืนข้างๆเขา

เพราะคนๆนี้ อาจจะมาช่วยพวกเขาในตอนนี้ก็เป็นได้ !!

 

แต่ว่า...

 

 

“ผมได้รับคำสั่งจากท่านจีเนซิสมา... ให้มาพาตัวคุณหนูและคุณนัทสึกิไปพบ” ผู้มาใหม่พูดอย่างไม่อ้อมค้อมใดๆ แม้สีหน้าของเขาจะลังเลไม่น้อยก็ตามที!

 

“วะ... ว่ายังไงนะ!!!!” 

 

“ไม่จริงน่า ! คุณไม่ได้มาช่วยพวกเราหรอกเหรอคะ!” สีหน้ามีความหวัง สลดลงในทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา

 

ฉันก็คิดว่ามันไม่น่ามาช่วยเราอยู่แล้ว

ยังไงซะ หมอนี่ก็ยังอยู่ฝ่ายจีเนซิสอยู่วันยังค่ำละน่า!

 

“ผม...ต้องขอโทษจริงๆ ครับ”

 

คำขอโทษของนาย... มันไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นกับสิ่งที่นายทำหรอกนะ!

ฌอน แม็คเฟอร์สัน!

 

“หึ! ก็นะ นายน่ะ ฆ่าทั้งพ่อ ทั้งแม่ฉันไปแล้วนี่ ที่นี่คงถึงคราวฉันแล้วสินะ! ไม่สาแก่ใจรึไง!!!” ความเคียดแค้นส่งผ่านมาทางน้ำเสียงได้อย่างดี

 

แน่นอนละ! ตอนนี้ตัวไลท์เองไม่เหลือใครแล้ว นอกจากแฟนสาวของเขา

และ คนที่อยู่ตรงหน้าเขา...

พี่ชาย...

ที่ถึงแม้เขาทั้งสองจะไม่ได้ผูกพันกันทางสายเลือด... แต่ก็คือพี่ชายที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เขาเกิด...

แต่เขาก็รักและชื่นชมในตัวพี่ของเขาเสมอมา...

โคเซย์ สะอื้นได้เพียงแค่ในใจเท่านั้น เพราะเขายังโกรธแค้นอยู่ไม่น้อย

สิ่งที่หมอนั่นทำ ยังคงติดตาและอยู่ในใจเขาเสมอ

นั่นทำให้เขาเชื่อใจใครไม่ได้อีกแล้ว

 

คุณหนูครับ! ... ผมไม่ได้เป็นคนฆ่า ... คุณพ่อกับคุณแม่!!!”

คำพูดซ้ำๆ ที่ฌอนพร่ำบอกเขามาตลอด มันสะกิดสิ่งที่อยู่ในใจเขา

 

นี่นาย ยังกล้าเรียก พ่อแม่ของฉันว่าคุณพ่อกับคุณแม่อีกรึไง!

 

“มันจะเป็นไปได้ยังไง!! ในเมื่อคืนนั้น คนที่อยู่กับพ่อแม่ของฉัน มันก็มีแค่นายคนเดียว!!

ความโกรธแค้นของเขาทะลักออกมาจากน้ำเสียงได้อย่างชัดเจน

ใครมันจะไปเชื่อนายได้ลงเล่า! ในเมื่อหลักฐานทั้งหมดมันก็บ่งชี้มาที่ตัวนายชัดๆ!!!!

 

ทั้งๆที่นาย... ก็เป็นพี่ชายคนเดียวของฉันแท้ๆ ทั้งๆที่ฉันไว้ใจนายที่สุดแท้ๆแต่นายกลับ... ริมฝีปากของโคเซย์เริ่มมีเลือดซิบออกมา พร้อมน้ำตาที่พยายามอดกลั้นก็ไหลริน

 

“ไลท์...” นัทสึกิเองก็คอยปลอบใจอย่างห่างๆ

สีหน้าของคู่สนทนาเปลี่ยนไป ท่าทีลุกลี้ลุกลน ราวกับฉุกใจนึกอะไรบางอย่างออก.

 

 

 

คุณหนู... ตอนนี้ช่วยเชื่อใจผมอีกสักครั้งเถอะนะครับ... ผมจะพาคุณหนูหนีออกไปจากที่นี่เอง!!” ฌอนพูดอย่างโล่งใจ เพราะตอนนี้เรื่องที่เขาจะทำต่อไปนี้เป็นสิ่งที่เขาต้องทำตามสัญญา... ตลอดชีวิตของเขา

 

แม้เขาจะไม่เคยทำหน้าที่พี่ที่ดีเท่าไหร่

แต่นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เขาจะทำ

เพื่อน้องชายเขา...

โคเซย์ ไลท์

 

น้ำตาของชายร่างเล็กหยุดไหลและสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจ

สายตาของฌอนที่มองมา เขาสัมผัสได้ถึง คำว่าพี่ชายที่เขารอมาตลอด...

 

แล้วพยักหน้าตอบอย่างเชื่อใจในทันใด

 

 

 

คุณฌอน คิดจะทำอะไรเหรอครับ? เสียงทุ้มนุ่มอันน่าสงสัยและไม่คุ้นเคยดังมาจากภายหลังประตู ที่ถูกเปิดออก

พร้อมชายร่างกายกำยำอีกเกือบสิบนาย

ฌอน แสยะยิ้มอย่างอดเสียไม่ได้

คุณคิดจะทรยศท่านจีเนซิสงั้นเหรอครับ? หน้าละอ่อนที่มองมาอย่างมีเลศนัย

อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร และชักปืนออกมาเตรียมการ

คุณหนู หนีไป ผมจัดการเอง

 

แก่ก

เสียงปลดไกปืนดังขึ้น

ฌอน ... ไลท์เรียกพี่เขาเบาๆ

ก่อนจะมีรอยยิ้มบางๆบนริมฝีปากตอบรับ

 

ฉันจะปกป้องนายเอง...

 

 

 

 

 

To be continued !

,ตัวอย่างตอนต่อไป.

เสียงลมหายใจของผมแผ่วเบา ...

นัยน์ตาของผมเริ่มเลือนราง สติของผมเลือนหายไปทีละนิด

ทั้งที่ทุกคนที่อยู่ตรงนี้น่าจะออกไปหมดแล้วแท้ๆ แต่กลับมีร่างของใครบางคน และเสียงบางเสียงที่ผมไม่คุ้นเคยกระทบโสตการรับรู้ของผม...

สวัสดีครับคุณโคเซย์... ยินดีที่ได้รู้จัก ตอนนี้มีเวลาไม่มากที่จะแนะนำตัว ผมอยากให้คุณตัดสินใจอีกครั้งว่า คุณอยากจะจบชีวิตแบบนี้จริงๆหรือครับ?


14 ความคิดเห็น

  1. #13 - Seeya - (@lady-law) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 19:20
    เอาตามความรู้สึกนะคะ งง - -*
    อัพไวๆละกันค่ะ ดูน่าสนุก แต่ก็ยังงง ต่อไปอยู่ดี
    #13
    0
  2. #10 PARNNY✿ (@hiloto) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2553 / 23:02
    การบรรยายเรื่องดำเนินเร็วไปนะคะ
    คำบรรยายยังน้อยไปนิดนะคะ : ]
    ป่านคิดว่าน่าจะทำให้เห็นภาพของสถานที่นั้นๆ มากกว่านี้สักนิด
    เเล้วก็เรื่องคำซ้ำบางทียังเยอะไปนะคะ : )
    ในบางประโยค คำว่าเเล้ว อาจจะมีมากเกินไปนะคะ : )

    อยากบอกว่าพี่เอชดำเนินเรื่องได้น่าตื่นเต้นมากเลยค่ะ
    ลุ้นไลท์มากๆ เลย ป่านเข้าใจว่าเพิ่งเริ่มตอนเเรก บุคคลิกตัวละครคงยังไม่ออกมาอย่างเช่นชัด : D
    ไม่อยากจะบอก  ป่านอ่านไปพร้อมกับฟังเพลงหน้าบทความไปด้วย มันได้อารมณ์ อรรถรสดีจริงๆนะคะ : ))
    ในตอนเเรกยาวหนำใจมากเลยค่ะ ชอบๆ
    พี่เอชคิดชื่อเก่งมากเลยอ่ะ ชอบๆ ปลื้มๆ
    นัทสคกิกับไลท์ดูมีความสำคัญต่อกันเเละกันมากๆ เลยนะคะ : D

    *เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #10
    0
  3. #6 ★` яιsнer (@zereir) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2553 / 05:39
     ของพี่เอชตื่นเต้นกว่าของพี่ปอนด์เยอะเลย - -'
    แต่พี่ปอนด์เขาโม้ให้ผมฟังว่าตอนต่อไปฉากแอ็คชั่นสนุกมาก ?
    พี่เอชก็พยายามต่อไปนะครับ
    #6
    0
  4. #4 som (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2553 / 21:15
    ก็สนุกดีนะ



    >,
    #4
    0
  5. #3 muone (@muone) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2553 / 12:27

    อ่านของฌอนก่อนมาอ่านของไลท์เล่นเอางง ฮา
    มาอ่านตรงนี้ก็พอโยงเหตุการณ์ทั้งสองบทเลยค่ะ

    แต่ของพี่เอชยาวกว่าหรือเปล่านะ (หัวเราะ)

    #3
    0