Difference Love รักต่างขั้วของนายปีศาจ (FIC HxM)

ตอนที่ 6 : :: Please call my name… :: ->RE♥

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 เม.ย. 53

“หึ เอาเข้าจนได้สินะยัยเปี๊ยก ร้ายจริงๆ”

เขาพึมพำกับตัวเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่าอะไรแนวๆนี้ต้องเป็นฝีมือหล่อนอย่างไม่ต้องสงสัย

“อ๋า ... งั้นเดี๋ยวฉันไปหาสึซึนะจังก่อนนะ ฮิรุม่าคุง”

เธอพูดอย่างเป็นกังวล ชั่งไม่รู้อะไรเลย ว่าตัวเองถูกทิ้งมาตั้งแต่กลางทางแล้ว

“ไม่ต้องหรอกน่า ยัยนั่นไม่ได้โง่ขนาดที่จะหาทางออกจากตรงนี้ไม่ได้หรอก” เขาตอบ

และห้ามไม่ให้โอกาสที่เขาจะได้อยู่กับเธอหายไป

“ตะ...แต่ว่า...”

“เธอห่วงเจ้าพวกนั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ หื้อ?” เขาหันไปทางอื่นแล้วถามเธออีกครั้งหนึ่ง

เพราะถึงจะเปลี่ยนเรื่องไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นมา  เธอทำหน้าประหลาดใจในคำถามเล็กน้อย

“เอ๊ะ ! สาวผมแดงอุทานอย่างประหลาดใจ

“หรือว่า แค่อยู่กับฉันสองคนมันรู้สึกแย่ จนต้องหาคนอยู่เป็นเพื่อนเลยรึไง?”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะเขาคิดว่าเธออาจจะรังเกียจที่อยู่กับเขาสองคนก็เป็นได้  

 

 “เปล่านะ ไม่ใช่นะ เอ่อ ฉันแค่เป็นห่วงทั้งสองคนก็นั้นเอง” เธอตอบกลับไป จากใจเธอ

 

“งั้นเหรอ...” เขาโล่งใจที่เธอตอบอย่างงั้น จึงหันหน้าไปทางเธอ

“อื้อ!!” เธอตอบหนักแน่นเพื่อให้เขามั่นใจ

“ถ้าเธอไม่แน่ใจว่าเจ้าพวกนั้นเป็นยังไง ก็ลองเปิดม่านดูตรงนั้น” เขาบอกพลางชี้ไปที่ม่านที่เขาพูดถึง

เธอไม่ทันสังเกตว่าด้านหลังของเธอนั้นมี ม่านปิดเอาไว้

พอเปิดดูแล้วเป็นหน้าต่างกระจก ซึ่งมองจากด้านในไม่เห็นว่าบริเวณที่เธออยู่นี้เป็นแบบไหน

แต่ถ้ามองจากด้านนอกจะเห็นด้านในได้อย่างชัดเจน

เมื่อเธอเปิดม่านดู เห็นว่าทั้งคนนั้นอยู่กับทุกคนด้านในแล้ว พอเธอเห็นอย่างนั้นจึงยิ้มออกมา

“เป็นไง” เขาถามเธอ เมื่อเห็นเธอยิ้ม

“เฮ้อ! นึกว่าหายไปไหนซะแล้ว” เธอตอบอย่างโล่งใจ

“โธ่เอ้ย ยัยบ๊องตูดหมึก” เขาพูดแล้วยิ้มมุมปาก เมื่อเธอสบายใจแล้ว จึงปิดม่านลง

“อะไรเล่า ฉันแค่เป็นห่วงทั้งสองคนก็เท่านั้นเอง แล้วอีกอย่างนะ ฉันไม่ได้ชื่อยัยบ๊องตูดหมึกด้วย ฉันชื่อ มา-โม-ริ ตะหากละ” เธอกอดอกตัวเองไม่พอใจเล็กน้อย

“ก็แล้วทำไม?” เขาพูดแบบไม่ใส่ใจ แล้วเดินไปที่โน้ตบุ๊คของเขา

“แล้วทำไมถึงต้องเรียกฉันว่า ยัยบ๊องตูดหมึกด้วยละ” เธอถามเขา

“ก็เธอมันบ๊องจริงๆนี่” เขาตอบไปยืนหันหลังสนใจแต่กลับโน๊ตบุ๊คของเขาเท่านั้น

“แล้วทำไมถึงไม่เรียกฉันว่ามาโมริละ??” เจ้าของชื่อถามอย่างหัวเสีย

“มันเรื่องของฉัน!!

 

ยัยนี่เซ้าซี้เป็นบ้าเลย น่ารำคาญจริง ต้องการอะไรกันแน่ฟะ!

คำถามนี้อยู่ในสมองเขาทันที

 

 

“ฉันอยากให้ฮิรุม่าคุงเรียกฉันว่ามาโมรินี่นา....” เธอพูดเสียงแข็ง

 

 

ทำให้เขาถึงกลับชะงัก  เพราะในคำตอบของคำถามในใจเขาแล้ว

และแอบยิ้มกริ่มอยู่ในใจ...

 

หึ !! ยัยนี่ บ๊องเป็นบ้าเลย

 

“ทำไมละ?” เขาเดินเขามาใกล้ๆจนห่างกันไม่มาก

แล้วมองที่นัยน์ตาสีฟ้าของเธอ

อา... ไม่ว่ามองกี่ครั้งก็ยังสวยเหมือนเดิม

อะไรกันนี่ ทำไมจู่ๆเขาถึงอ่อนโยนขึ้นละ ??

หรือเป็นเพียงตอนนี้รู้สึกใจอ่อนเมื่ออยู่กับเธอกันแน่...

 

“ก็...แค่” เสียงเธออ่อยลง

“แค่อะไรไม่ทราบ?” เขาเดินเข้าไปใกล้อีก... ระยะยิ่งสั้นขึ้นเรื่อยๆ

“แค่สำหรับฉันเท่านั้นได้มั๊ย ที่เรียกชื่อ...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. #117 ann (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 19:44
    ฟะ เยอะเกินไปอ่า
    #117
    0