Difference Love รักต่างขั้วของนายปีศาจ (FIC HxM)

ตอนที่ 4 : :: ThinK :: -> RE♥

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 53

“ก๊อก ๆ ๆ ฮิรุม่า อาเนซากิอยู่ในนั้นรึเปล่า” เสียงชายหนุ่มหน้าแก่มุซาชิ กับเพื่อนร่างอ้วนของเขาคุริตะ

ทุกอย่างหยุดชะงัก!!!

เขาคลายอ้อมกอดออกอย่างเร็ว เธอเองผละตัวออกห่างเขาเช่นเดียวกัน

“ฉะ ... ฉันว่า รีบออกไปเถอะ พวกมุซาชิคุง คะ ... คงรอนานแล้วนะ”

เธอพูดตะกุกตะกักแล้วเสไปมองทางอื่น เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ (รู้สึกว่าจะเห็นไปตั้งนานแล้วนะ)

“ฉันก็คิดอย่างงั้นเหมือนกันละน่า รีบออกไปเหอะ” เขาเองก็เช่นกันที่เสมองไปทางอื่น แล้วลุกขึ้นอย่างช้าๆ และ

มึนงงในการกระทำของตนเอง !!

“งะ...งั้นฮิรุม่าคุงออกไปก่อนนะ ฉันจะไปเอากุญแจมา ล็อกห้องก่อนน่ะ”

 เธอแสร้งบอกเขาอย่างงั้น แล้วหันหลังเพื่อปกปิดหน้าแดงๆของเธอ

“อื้ม... เธอก็รีบๆแล้วกัน... ” เมื่อพูดเสร็จเขาก็เดินออกจากห้องไป

โดยที่รู้สึกเวียนหัวกับการกระทำของตัวเอง !!

นี่มันอะไรกันเนี่ย !!!!

**********************************************************************************

[Anezaki Mamori]

อะไรกันน่ะ !!!

 มะ... เมื่อกี้มันอะไรกัน

ทำไม...  ฉันทำอะไรลงไป ฮะ... ฮิรุม่าคุงกำลังจะ...จะ...จูบ...ฉัน... ทะ...ทำไมละ?   

 ฮะ...ฮิรุม่า... แล้วทำไมฉันถึงไม่ดิ้นละ

 บ้าน่ะอะไรของฉันเนี่ย

ทำไม ... ฮิรุม่าคุงถึงจะจูบฉันละ

 หรือว่า... แค่อยากจะแกล้งฉันงั้นเหรอ... แต่ว่าทำไมถึงต้องแกล้งฉันด้วยละ

“ ฮิรุม่าคุงชอบฉันงั้นเหรอ... อุ๊บ” 

อ๊ะ ... ฉันพูดอะไรบ้าของฉันน่ะ เผลอพูดความคิดของตัวเองออกไปได้ไง แต่ดีที่ไม่มีใครอยู่

เฮ้อ ... ชั่งมันเถอะ เอาไว้ค่อยคิดทีหลัง ต้องรีบแล้วละ เดี๋ยวพวกฮิรุม่าคุงจะรอนาน

บ้าจริง !! ยังไงก็ไม่มีทางเป็นอย่างงั้นหรอก !

 

 

 

[Hiruma Yoiechi]

โธ่เว้ย ไอ้พวกตูดหมึกนี่ ทำไมต้องรีบมาเคาะประตูด้วยฟะ ฉันกำลังจะจูบยัยนั่นแท้ๆนะ โธ่เว้ย !

“โธ่เว้ย !

เฮ้ย!!! ลืมตัวเผลอพูดอะไรออกไปเนี่ย บ้าจริง โธ่เว้ย

ยัยนั่นป่วนเข้ามาในสมองฉันเต็มไปหมด

เวียนหัวไปหมดแล้วเฟ้ยยยยยยยยย !!!!

 

ให้ตายสิ ทำไม ทำไมกัน!!

 

ทำไมถึงได้อดที่จะจูบยัยนั่นไม่ได้

 

ทำไมถึงได้อยากจะจูบยัยนั่นขนาดนั้นกันนะ...

 

 

มันเพราะอะไรกันแน่ !!!

เวียนหัวไปหมดแล้วนะเฟ้ยยยยย!!!

**********************************************************************************

“เอ๋ ! ฮิรุม่า พูดอะไรเหรอ”

เพื่อนรักตัวอ้วนกลมของเขาถามขึ้น หลังจากที่เขาได้สบถออกมา

“เออน่า แกยุ่งอะไรด้วย ห๊ะ? ”

เขาตอบอย่างหงุดหงิดอย่างลืมตัวว่าคุยเพื่อนตัวเองอยู่

“เอ๋ ! ก็แค่เห็นว่าฮิรุม่า ท่าทางดูอารมณ์เสียนี่นา ก็เลยถามเฉยๆ ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะ”

คุริตะ แอบน้ำตาเล็ดเล็กน้อย อาจเป็นเพราะตกใจคำตอบของเพื่อนรักของเขา

“ดูท่าทางแก อารมณ์เสีย เหมือนคนถูกขัดจังหวะที่จะทำอะไรบางอย่าง ที่สำคัญอยู่นา ฮ่ะๆ” 

มุซาชินึกสนุกแซวขึ้นเขามาต่อจากคุริตะเพื่อนของเขา

“แกหมายความว่าอะไร ไอ้หน้าแก่ตูดหมึก ห๊ะ?” แต่อารมณ์ของเขาไม่เอื้ออำนวยที่จะแซวเท่าไหร่กระมัง

“ไม่รู้สินะ ฉันไม่ใช่แกจะไปรู้ได้ไง อีกอย่างฉันก็ไม่รู้ว่าแกไปทำอะไร แค่เดาดูเฉยๆ ทำไมแกต้องถามฉันแบบนั้นด้วยฟะ?”

ชายหนุ่มหน้าแก่มองชายหนุ่มหัวเหลืองอย่างสงสัย

แกไปทำอะไรกันแน่ ในห้องนั้น?

อดคิดเสียไม่ได้ว่า อาจจะเป็นอย่างเขาคิดจริงๆ 

“หึ แกถามฉันแบบนี้ อย่าทำเหมือนรู้ทันฉันจะได้มั๊ย?!” ชายหนุ่มหัวเหลืองตอบเพื่อนของเขาอย่างหงุดหงิด

“หึ นี่เท่ากับว่าแกกำลังบอกฉันอยู่นะว่าแกไปทำอะไรมา”

“นี่แก...” ชายหัวเหลืองยังไม่ทันพูดจบ ชายหน้าแก่ก็พูดสวนขึ้นมาว่า

“แต่แกจะไปทำอะไรมา มันก็เรื่องของแกนะ ฉันไม่ได้อยากจะสนใจหรอกนะ แต่ถ้าแกไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ แกอย่าไปทำให้เธอคิดเลยดีกว่า สงสารเธอ แกเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั๊ย??”

มุซาชิ พูดอย่างแน่ใจเกือบร้อยเปอเซนต์ ว่าเพื่อนเขากำลังจะทำอะไรข้างในห้องชมรม!

เธอที่มุซาชิหมายถึงคงหนีไม่พ้นคนที่กำลัง ล็อกประตูห้องชมรมอยู่แน่นอน

“หึ!! ทำเป็นรู้ดี แล้วแกรู้ได้ไงว่า ฉันไม่ได้คิดอะไร”

ชายผมเหลืองพูดทำให้ชายหน้าแก่อึ้งในคำพูดของเขารุนแรง

ส่วนเพื่อนร่างอ้วนของเขากลับงงในคำพูดของเพื่อนทั้งสอง

ความประหลาดของคำพูดของฮิรุม่า ทำให้เกิดความคิดบางอย่างในหัวเพื่อนเขาในทันทีว่า

 

 

เพื่อนเขากำลังหลงรัก นางฟ้า ?!

 

 

“รอนานมั้ย ทุกคน ขอโทษนะ! ไปกันได้แล้วละ”

เสียงหวานๆของนางฟ้าที่พูดถึง ดังมาจากทางห้องชมรม และเธอกำลังเดินมา

“ระวังนะเฟ้ย เดี๋ยวก็สะดุดอีกหรอก ยัยซื่อบื้อตูดหมึก” เขาเตือนแต่น้ำเสียงเย้ยหยันหล่อน

เธอเผลอนึกถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นแต่ก็พยายามเก็บมันเอาไว้ในใจของเธอ

ถ้าขืนโวยวายมาละก็อาจจะมีคนสงสัยก็ได้...!

ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น!

แล้วตอบเขากลับไปว่า

“ยะ... ย่ะ ฉันรู้แล้ว แล้วยูคิมิสึคุงล่ะ ?” เธอตอบเขาแล้วถามถึงเพื่อนอีกคนหนึ่ง เพื่อเบี่ยงเบนประเด็น

“ไปพร้อมพวกปีหนึ่งแล้วล่ะ ไปค่อยคุมพวกนั้นไม่ให้ทำอะไรวุ่นวาย” มุซาชิตอบมาโมริ

“งั้นรีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพวกเขาจะรอนาน”

**********************************************************************************

ถึงร้านที่ไปฉลอง เป็นร้านเนื้อย่างธรรมดาทั่วไป ด้านหน้าเป็นไม้ที่ไม่เก่ามาก

ข้างหน้าร้านมีพวกเซนะ มอนตะและคนอื่นๆ ยืนรออยู่

YA-! มากันแล้วนู้นไง” สึซึนะ ชี้พลางพูดกับทุกคนที่ยืนรออยู่

“กว่าจะมากันได้นะ รอนาน หิวจะแย่อยู่แล้ว” จูมอนจิพูดกับพวกคนที่มาที่หลัง

“นั่นสิ วันนี้อุส่าล้างท้องเตรียมรอเลยนะเนี่ย” คุโรซากิพูดเสริม

ก็แหม !! กัปตันของพวกเรา ลงทุนเลี้ยงเชียวนะเฟ้ย!!” โทงาโน่แซวเพิ่มไปอีก

แค่นี้ไม่ คณามือเขาอยู่แล้วละ อเมริกา เขายังพาไปได้เลยคุโรซากิพูดต่อ

แต่นั่นมันตั๋วของพวกนาซ่าไม่ใช่เหรอ ชายหน้าแผลกากบาท พูดเถียง...

แล้วใครพาเรากลับไม่ทราบ  กลายไปเป็นว่าเปิดประเด็นกับคุโรซากิซะได้...

“เออ เถียงกันเข้าไป  ทำไมพวกแกไม่รีบเข้าไปซะทีละ” กัปตันพูดกับลูกทีมของเขา

“...งั้นก็เข้าไปเลยแล้วกันนะครับ” เซนะบอกกับหัวหน้าทีมของเขา

“วันนี้เต็มที่ MAX-!” มอนตะพูดเสียงดังพร้อมทำท่าประจำของเขา

“ฮ่าๆ” ทุกคนหัวเราะ แล้วทุกคนเดินไปในร้านที่จัดอย่างเรียบง่าย

ข้างในมีโต๊ะจัดเป็นทางยาวมีเก้าอี้พอดีกับจำนวนสมาชิกพอดี

“โอ้โห สุดยอด MAX-!” มอนตะพูดกับเพื่อนรักของเขา

“นั่นสิ สวยกว่าที่คาดไว้ซะอีก” สึซึนะพูดเสริม

“อื้อ ใช่” เซนะเห็นด้วยกับทั้งสองคน

“ว่าแต่ ... ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ” มาโมริพูด

“เธอจะไปใส่ใจเรื่องนั้นทำไม ยัยผู้จัดการตูดหมึก?” ฮิรุม่าพูดตอบเธอ

“ก็มันแปลกๆนี่นา” เธอพูดพลางสงสัย บวกกับสายตาที่บอกอย่างเค้นความจริง!

“ฉันรู้จักกับเจ้าของร้านนี้  แล้วเธอมีอะไรสงสัยอีกรึเปล่า ห๊ะ?” เขาพูดปัดๆ

“รู้จัก? รู้จักแบบไหนล่ะ” ทั้งที่เธอรู้ว่าเขารู้จักแบบแบล็คเมล์ แต่ก็ยังถามออกไป

“แล้วเธอจะไปสนใจทำไม? วันนี้เรามาเพื่อให้เจ้าพวกนี้สนุกไม่ใช่เหรอ เธอยังจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยให้มันได้อะไรขึ้นมา”  เขาพูดยาวเพื่อให้เธอหยุดพูดเรื่องนี้ซะที

“ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าทำไมยังจะถามอีกทำไม??”

“...” เธอเงียบกับคำพูดของเขา เพราะเธอนึกไม่ถึงว่าเขาจะพูดอย่างงี้

“เฮ้ๆ พอแล้วน่า อย่างที่ฮิรุม่าพูดนั่นแหละ เรามาเพื่อสนุกกันไม่ใช่เหรอ งั้นเราก็ควรจะสนุกให้พอไม่ใช่เหรอ อย่าทะเลาะกันเลยน่า” มุซาชิพูดเพื่อให้สถานการณ์สงบลง

“งั้นเรามากินกันให้เต็มที่กันเถอะนะ ทุกคน” คุริตะพูดกับทุกคน พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างมีความสุข

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. #172 Ooออโน่oO (@poorichan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 09:34
    หลงรักนางฟ้า >\\\\< ♥
    #172
    0
  2. #149 หนูฝนใจสะออน (@rain35) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 17:20

    สนุกดีเหมือนกันเจ้าค่ะ

    #149
    0
  3. #147 ✖HK'I✖ (@holepalmz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 13:23
    สงสัยเอชจะดูบลีชมากไปนะครับ เลยมึนพิมพ์ไปว่า คุโรซากิ (ซะงั้น)
    เดี๋ยวจะแก้ให้นะ =[]=!!
    #147
    0
  4. #146 cerbirus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 23:23
    รู้สึกว่าเขาจะชื่อคุโรกินะ ไม่ใช่คุโรซากิ เหอๆ



    ต่อปากต่อคำกันเยอะไปหน่อย ฮิรุม่าพูดแบบขอไปทีแล้วอาเนซาคิก็เลยช่างมันเถอะ
    #146
    0
  5. #141 shazel (@shazel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 10:10
    อย่างฮิิรุม่าต้องมีหัวเราะ เคี้ยกๆๆ ด้วยสิ
    ฟะเยอะจริงๆ
    ไม่เหมือนพี่โยเลย
    #141
    0
  6. #137 ¤D~FaLlEn~PrInCe¤ (@yoyojelly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2553 / 05:10
    มี'ฟะ'เยอะจัง
    คำว่า'ห๊ะ'ของโทงาโน่ ไม่ใช่เหรอ
    #137
    0
  7. #107 Fc. MaMo :)) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2552 / 15:26
    ทำไมมีคำว่า "ฟะ" เยอะจัง ฮิรุม่าพูดไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเลยอะ - -"

    #107
    0
  8. #71 H' ,,, Now or Never ; ) (@holepalmz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 18:56
    ครับ ๆ เอชกำลังรีไรท์เน้อ ! ! 
    พอดีว่า งานเยอะไปหน่อยเลยไม่ค่อยได้มาดูและก็อัพเลยนะครับ !
    #71
    0