Difference Love รักต่างขั้วของนายปีศาจ (FIC HxM)

ตอนที่ 39 : ::Hamburger Sauce & ... !! ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ม.ค. 54

“มาแล้วจ้ะ!” เสียงเรียกหวานๆของหญิงสาวดังขึ้น โดยที่ในมือ ถือถาดอาหารของสองคนที่รออยู่
“ค่าาา” เสียงอันสดใสของเด็กสาว ขานรับคนที่กำลังเดินมา
“... อันนี้ของสึซึนะ แล้วก็อีกอันของเซนะนะจ้ะ” หญิงสาวพูดพลางแจกจ่ายอาหารในถาดที่เธอถือมา
“ค่า”
“ครับผม! แล้วพี่มาโมริไม่ทานเหรอครับ” เซนะถามด้วยความสงสัยเพราะว่าไม่เห็นถาดอาหารของพี่สาวเขา
“อ่อ ของพี่อยู่ที่ฮิรุม่าคุงน่ะ”
“เอ๋... แล้วพี่โยล่ะคะ” เด็กสาวสงสัยว่าทำไมถึงไม่เห็นผู้ที่อีกฝ่ายกล่าวถึง
“กำลังเดินมาจ้ะ แต่พี่ขอตัวมาก่อนเพราะพี่จะไปเข้าห้องน้ำ”
“งั้นเหรอคะ”
“จ้ะ งั้นพี่ขอตัวสักครู่นะ”
“ค่า~”
*******************************************************************************************
“...เฮ้อ! ทานละนะ” เขาถอนหายใจก่อนทานอาหารที่เขาพยายามจะสั่งเอง แต่ก็ไม่ได้สั่ง...
“กว่าจะได้กิน... คุณฮิรุม่าสั่งมาประชดฉันรึเปล่านะ อันใหญ่ชะมัด” เขาบ่นพึมพำระหว่างหยิบแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นโตของเขาที่เหมือนคนสั่งจะเอามาประชดเขา เพราะอันเดียวก็กว้างประมาณจานที่ใส่มา
“...”
เด็กสาวเงียบลง...แล้วมองที่แฮมเบอร์ที่วางอยู่บนจานอยู่ครู่หนึ่ง... แต่ก็ไม่พยายามจะกินมัน
“...สึซึนะ ไม่กินเหรอ?” เซนะถามพลางกิน
เพราะ...สงสัยว่าทำไมคนข้างๆเขาถึงได้แต่มองแฮมเบอร์ของตัวเอง
ทั้งที่เขาแสนจะโหยหาอาหาร
“...เขาบอกกันว่า” เธอพูดอย่างช้าๆ
“หือ?”
“ถ้ามาเดท... อย่ากินแฮมเบอร์เกอร์” เธอบอกเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่พยายามกิน
“เอ๋ ? ทำไมละ เร็วดีออก จะได้ไปที่เที่ยวที่อื่นนานๆ ไม่ต้องมากังวลเรื่องอาหาร”
“...ก็ ถ้ากินแฮมเบอร์เกอร์ แล้วกินไม่เรียบร้อย... มันจะดูไม่ดีน่ะ”
“งะ...งั้นเหรอ”
“อย่างเช่น... ถ้ากินแล้วซอสเปื้อนแก้มหรือปาก มันน่าอายจะตายไป...” เธอยกตัวอย่าง
“อืม แต่ฉันว่านะ...” เขาพูด
“หือ?”
“ไม่เห็นจะเป็นไรเลย เปื้อนก็เช็ดได้นี่นา”
“...แต่ฉันว่า มันน่าอายจะตายไป ถ้ามันเปื้อน... ต่อหน้าคนที่ชอบมัน ยังไงๆไม่รู้อ่ะ สำหรับฉันนะ ฉันอาย”
“... ฮ่ะๆ มันก็จริงอยู่ แต่ว่าสำหรับฉันนะ ถ้าเปื้อนฉันก็จะเช็ดให้! ไม่เห็นเป็นไรเลย”
เขาขำเบาๆก่อนจะบอกความเห็นของเขากับเธอ
ส่วนเธอก็หันไปมองเขา ที่กำลังส่งยิ้มที่สดใสให้กับเธอ...
‘... ฉันจะไปสนทำไมนะ บ้าจัง ทั้งที่คนฉันชอบเองก็...ไม่ได้คิดอะไรมากสักหน่อย อืม... งั้นชั่งมันเหอะ กินดีกว่า... ดีกว่าทนหิว เพราะความคิดติ๊งต๊องของฉันเอง อีกอย่าง... เราไม่ได้มาเดทด้วยนี่นา...’
แล้วเธอก็ยิ้มตอบ พร้อมทั้งหยิบแฮมเบอร์เกอร์ของเธอขึ้นมากิน
“นั่นสินะ!”
*************************************************************************************************
“ฮ่ะ ๆ”
เขาขำเบาๆ เมื่อเห็นเธอ... ที่กำลังกิน... อย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ซอสเปื้อนปากและแก้มของเธอแล้ว
“อะ... อะไรเหรอ”
“แก้มเปื้อนแล้วน่ะ”
“เอ๋! เหรอๆ ตรงไหน”
“ตรงนี้ กับตรงนี้” เขาพูดพลางชี้ไปที่แก้มและมุมปากของเขาให้เธอดู
“ตรงนี้เหรอ” แล้วเธอก็เช็ดมันด้วยทิชชู่ แต่มันก็ไม่โดนรอยเปื้อน กลับเปื้อนเพิ่มอีก
“เฮ้ย! ไม่ใช่ๆ น่าน เปื้อนเพิ่มขึ้นอีก” เขาพูดห้าม เพราะเหมือนว่าเธอยิ่งเช็ดมันจะยิ่งเปื้อน
“ง่ะ!”
“ฮ่ะ ๆ เอาทิชชู่มา”
“เอ๋!”
“เดี๋ยว...ฉันเช็ดให้”
เขาคว้าทิชชู่ที่เธอมา พร้อมทั้งขยับตัวเองเข้ามาใกล้กับเธอ...
ใกล้ซะจนห่างกันไม่ถึงครึ่งฟุต...
และค่อยๆเช็ดตรงแก้มและปากของเธอเบาๆ
เธอเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจที่อยู่ๆเขาก็...
เข้ามาใกล้... ขนาดนี้
...
แล้ว...เธอก็มองเขาที่กำลังเช็ดปากให้...
*************************************************************************************************
[Taki Suzuna]
... ทะ ทะ ทำไม ต้อง... มาใกล้ขนาดนี้ด้วย
ซะ...เซนะ
...
ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองเขาที่กำลังเช็ดแก้มปากของฉัน
ฉันไม่เคยมองหน้าเซนะใกล้ๆขนาดนี้มาก่อน
นัยน์ตาสีน้ำตาล... ที่มีความมุ่งมั่นแฝงอยู่มากมายคู่นี้...
ที่ฉันหลงใหล
...
ผมสีน้ำตาลเข้ม... ที่พลิ้วไหวไปมาเวลาเขาวิ่ง...
ที่ฉัน...สุดแสนคลั่งไคล้
...
ไม่ว่ามองเมื่อไหร่... ฉันก็รู้สึกมีความสุข
ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่เขาวิ่ง
ทั้งเวลาที่เขาแข่ง
ทั้งเวลาที่เขาหัวเราะ
ทั้งเวลาที่เขาดีใจ
ทั้งเวลาที่เขายิ้ม...
ฉันได้แต่เฝ้ามองและเป็นกำลังใจให้เขาเสมอ...
จนความรู้สึกของฉันมันมีมากมายจนเกินคำว่า...
เพื่อน...
ยิ่งฉันพยายามจะบอกเขาเพียงไร...
มันดูเหมือนจะห่างไกลความจริงไปทุกที...
ยิ่งฉันพร่ำบอกตัวเองเท่าไหร่...
ว่าเราเป็นเพื่อนกัน...
มันก็ทำให้ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยอย่างไม่หยุด...
และ...
เมื่อฉันพยายามจะบอกเขาทีไร...
ทำไมมันต้องสั่น... ทั้งร่างกายและ
หัวใจของฉัน
มัน... สั่นไม่ยอมหยุด
ความกล้าของฉันที่มันมีอยู่มากมายกลับหายไปอย่างรวดเร็ว
ราวกับมันไม่มีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว...
ฉันอยากจะบอกเขา
อยากจะบอก
อยากจะบอก
...
อยากจะบอกเขาไป...
ดังๆว่า
ฉันชอบเขา
แต่...
ความกลัวก็เกิดในหัวใจของฉัน
เมื่อมองดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น...
เมื่อมองลึกลงไป...
ฉันก็กลัว...
กลัวว่านัยน์ตาคู่นี้จะไม่มองมาที่ฉันอีก
กลัวว่าเขาจะไม่ยิ้มให้ฉันอีกแล้ว
กลัวว่าฉันจะห่างเหินกับเขา
กลัว...
และกลัว...
กลัวว่าความเป็นเพื่อนของเรา...
จะหายไป...!
และ... มันก็จะ
ไม่เหลืออะไรเลย...
ทั้ง...
คำว่า
‘เพื่อน’
และ
คำว่า
‘รัก’
มีเพียงแต่... ความเจ็บ เท่านั้น
เขาเงยหน้าหลังจากที่เขาเช็ดซอสที่เปื้อนปากของฉันออก
แล้ว...
ไม่รู้ทำไมระยะห่างกลับสั้นลง
นั่นทำให้
ฉันสบตากับเขา...
และปลายจมูกของเราก็ชนกัน!
*************************************************************************************************
[Kobayakawa Sena]
โธ่เอ้ย สึซึนะ กินแค่นี้ก็เปื้อนจนได้
ฉันยิ้มพลางเช็ดซอสปากและแก้มของเธอ...
เหมือนเด็กๆเลยนะ
...
เธอน่ะ
อย่าทำตัวแบบนี้ได้มั้ย...
อย่าน่ารักกว่านี้จะได้มั้ย...
อย่าทำให้ฉันคิดกับเธอ...
มากกว่าเพื่อนได้มั้ย...
อย่าทำให้ฉันชอบเธอกว่านี้ได้มั้ย
...
แค่นี้เธอยังทำให้ฉันชอบเธอไม่พอเหรอ...
อย่าให้ฉันคิดกับเธอมากกว่าเพื่อนได้มั้ย...
เพราะตอนนี้ฉัน...
ไม่อยากเป็นเพื่อนเธออีกแล้ว...
อยากเป็นมากกว่านั้น
อยากมีความสำคัญกับเธอมากกว่านั้น
อยากให้เธอ... คิดบ้าง...ว่า
ฉันชอบเธอ
หันมามองฉัน...
มองที่ฉันเพียงคนเดียว...
มองฉันบ้าง...
เธอเป็นกำลังใจให้ฉันเสมอมา...
ฉันดีใจที่มีเธอและทุกคนอยู่เคียงข้างฉัน
...
ไม่ว่าเมื่อไหร่...
ฉันก็อยากมีเธออยู่ใกล้ๆฉัน...
ฉันชอบเธอ
ได้ยินมั๊ย
ฉันชอบเธอ...
มันแฝงอยู่ในดวงตาของฉัน
เธอมองไม่ออกเหรอ...
รู้มั้ยว่ามันดังก้องอยู่ในหัวใจฉันตลอดเวลา...
เพียงแต่มันออกมาจากปากของฉันไม่ได้
ทั้งที่ฉันอยากจะพูดมันออกไปให้เธอรู้...
อยากตะโกนมันออกไป ดังๆ
ให้เธอได้รู้
...
แต่ว่า...
คำว่าเพื่อน...
มันจะยังคงอยู่มั้ย
...
มันคงหายไปพร้อมกับคำว่าชอบสินะ
ฉันทำไม่ได้...
ฉันพูดออกไปไม่ได้...
ถ้าเธอต้องหายไปพร้อมๆกับคำว่าชอบของฉัน...
ฉันทำไม่ได้จริงๆ
ถ้าไม่มีเธอ มันจะเป็นอย่างไร ฉันก็ไม่รู้...
ถ้าคำว่า
เพื่อน
หายไป...
มันจะเป็นยังไง...
เธอจะไม่หันมามองที่ฉันอีกแล้วใช่มั้ย...
เธอจะไม่ยิ้มให้ฉันอีกแล้วใช่มั้ย...
เธอจะไม่อยู่เคียงข้างฉันแล้วใช่มั้ย...
...
เราจะ... ห่างเหินกันใช่มั้ย
*************************************************************************************************
ฉันเงยหน้าขึ้นมา
ก็พบว่า...
เธอมองฉันอยู่
ฉันเบิกตาโตขึ้น เพราะว่าฉันไม่เคยอยู่ใกล้เธอขนาดนี้มาก่อน
และนอกจากนี้
ปลายจมูกของเรายังชนกัน!
เหลือเพียงไม่กี่เซนเท่านั้น...
ริมฝีปากของเราจะชนกันอยู่แล้ว
ใกล้ซะจนได้ยินเสียงลมหายใจอย่างชัดเจน...
...
จูบงั้นเหรอ...
‘แกเคยอยากจูบหล่อนมั้ย’
คำถามนี้เข้ามาอยู่ในสมองของฉันทันที!
และเพิ่งเข้าใจกับคำถามนี้ของคุณฮิรุม่า
คำตอบของมันคือ...
อยาก...
ฉันอยากจูบเธอ...
ฉันขยับตัวเองเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น...
“...ซะ... เซนะ” เสียงเธอเรียกชื่อฉันเบาๆ...
แล้วฉันค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ
เธอเองก็เช่นกัน...
ฉันวางมือของฉันลงบนมือของเธอ...
และกุมมือเธอไว้แน่น
แล้ว...!
*************************************************************************************************
 “พวกแกทำอะไรกันฟะ” เสียงสุดสยองดังขึ้น มันปลุกทั้งสองออกจากภวังค์และการกระทำต่างๆที่กำลังจะเกิดขึ้น
เด็กสาวผละตัวออกจากเด็กหนุ่มทันที
เด็กหนุ่มเองก็ถอยห่างเด็กสาวออกไป...
“ปละ! เปล่าครับ!!! ไม่ได้ทำอะไรครับ” และตามด้วยเสียงปฏิเสธของเด็กหนุ่ม
ฝ่ายที่มาทีหลัง ยิ้มมุมปาก เพราะเขามาทันที่จะเห็นเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้ ตั้งแต่เซนะกำลังจะก้มลงจูบสึซึนะแล้ว
แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะมายุ่งเรื่องของคนอื่น จึงได้ตอบไปสั้นๆเท่านั้น
“งั้นเหรอฟะ ยัยเปี๊ยกตูดหมึกกลับไปนั่งที่เดิมได้แล้วไป” เขาถาม พลางเดินไปนั่งที่ของตนเองและนั่งลง
“อะ.. เอ่อ ไม่เป็นไรคะ พี่โย หนูนั่งนี่ก็ได้ค่ะ”
“อ้าว! ถ้าเธอนั่งนั่น แล้วยัยเซ่อตูดหมึกนั่นจะนั่งตรงไหน?”
ไม่ทันไร ยัยเซ่อ ที่เขาพูดถึงก็เดินมาพอดี
“ใครเซ่อกันยะ”
“หล่อนนั่นแหละ ฉันว่า ฉันให้เธอไปห้องน้ำตั้งนานแล้วนะ ทำไมถึงพึ่งกลับมาฟะ”
“ก็ ... ฉันแค่หลงนิดหน่อยเท่านั้นแหละย่ะ”
“เห็นมั้ย เซ่อจริงๆนั่นแหละ”
“ว่าไงนะ!”
“เอ่อ พี่มาโมคะ นั่งฝั่งนู้นได้มั้ยคะ พอดีหนูไม่อยากจะลุกแล้วน่ะค่ะ”
“ได้จ้ะ” หญิงสาวไม่ติดใจอะไรที่จะนั่งตรงนี้
ต่างจากฝ่ายเด็กสาวที่...คิดจะให้ทั้งสองนั่งข้างกัน
ปัจจุบันที่นั่งตอนนี้คือ
เซนะ นั่งติดหน้าต่างกระจก ฝั่งตรงข้ามเป็น ฮิรุม่า และข้างๆฮิรุม่าคือ มาโมริ สุดท้ายข้างเซนะคือ สึซึนะ นั่นเอง
“เอ่อ พี่มาโม” เสียงใสๆพูดขึ้น
“จ้ะ?”
“หนูขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ”
“อ่า จ้ะ”
“เซนะ!” เด็กสาวเรียกคนข้างๆเธอ พลางดึงแขนเสื้อเบาๆ
“...หะ หือ”
“ไปเป็นเพื่อนหน่อย... นะ?” แล้วส่งสายตามองปานจะบอกแผนการของเธอ
“... อะ อื้อๆ”
“... ผะ ผมขอตัวไปด้วยครับ พี่มาโมริ”
“จ้ะๆ รีบๆมานะ”
“ครับ/ค่ะ”
*************************************************************************************************
ทุกอย่างก็ดำเนินตามไปตามปกติที่ควรจะเป็น...
 
 
แต่แล้ว
แขกที่ไม่คาดฝัน...
ก็ปรากฏตัวขึ้น !!
*************************************************************************************************
โฮะ ๆๆๆ หลังจากเสียงหัวเราะของเอชดังขึ้นก็จะตามด้วย ขวดน้ำ หนังสือ แตงโม หรืออะไรต่างๆ ที่คุณผู้อ่านจะสามารถหยิบมาขว้างใส่เอชได้ได้ ทุกคนคงไม่อยากอ่านตอนที่เอชมา ทอล์ค ตอนจบเท่าไหร่ 555 ทำไงได้ครับก็ตอนนี้มันจบแค่นี้ = =” จะให้เอชทำยังไงครับ เกือบจูบกันแล้ว น่าเสียดายจัง เฮียโยมาขัดซะได้!! 555 รู้สึกว่า ความรู้สึกของเซนะและสึซึนะ มันเหมือนใครบ้างคนแถวนี้ (ตูนี่หว่า) = =’’ เหมือนจะออกมาคล้ายๆกับตัวเอชนะครับ = =’’ อย่างนี้แหละครับ หลงรักเพื่อนตัวเอง(เราเป็นเพื่อนเขา แล้วเขาเป็นเพื่อนเรารึเปล่า 55) แล้วอยากให้เขาหันมามองเราบ้าง (หลงรัก คาชิ เพื่อนเลิฟ ก๊ากกกก) เอาละครับ
แขกที่ว่าคือใครกันล่ะเนี่ย
อย่าลืมติดตามชมตอนหน้านะครับ กำลังเข้มข้นกันเลยทีเดียว เม้น + โหวตด้วยนะครับ ขอบคุณครับ 
                                                                                                                                             H  – K I c h  O- Sca n d a  l
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 19:20
    กะ กะ กะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด~!!!!!!!!!!!

    เอช....สุดยอดดดดดดดดดด
    เซนะกับสึซึเอ๋ยขอให้สมหวังกันเร็วๆนะ!> <
    (เอ๊ะ...แต่ถ้าจบเร็วก็อดอ่านต่อสิ= =)

    ให้ริคุคุงมาเป็นมือที่สามก็ได้> <d
    #99
    0
  2. #90 U|TimAt3 Si||Y (@the-victim) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2552 / 20:08
    ฮึก...มันช่างเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งอะไรแบบนี้...

    โฮ....

    เฮีย! น้ำตาจะไหลอยู่แล้วนะ! อะไรกัน T^T ซึ้ง...

    สองคนนั้นเห็นเด็กๆ แต่ก็น่ารักจริงๆ เชียว มันน่าช่วยให้สมหวังกันเสียนี่กระไร ><

    สู้ๆ นะเฮีย ^^ หมีเชียร์เฮียเช่นกัน
    #90
    0
  3. #89 Kashi i (@shichuki) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2552 / 22:25
    เกือบแล้วนะ...
    แกเกือบทำเค้าร้องไห้อีกแล้วนะเอช!

    เกือบไปแล้วสินะ....
    #89
    0