Difference Love รักต่างขั้วของนายปีศาจ (FIC HxM)

ตอนที่ 29 : :: in dream [it is my memory] ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ก.ย. 52

[Yoiechi]
ฉันกำลังยืนอยู่ที่...ไหนฟะเนี่ย


มันคุ้นมาก...

ทุ่งหญ้าสีเขียวขจี... มีดอกไม้หลากหลายสีสัน... สายลมเย็นๆพัดผ่าน ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส เมฆก้อนเล็กใหญ่ลอยล่องเต็มไปหมด

มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง... ที่มีผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีเขียว... สวมเสื้อแขนสั้นสีน้ำเงิน...พร้อมด้วยกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง...  และเป่าหมากฝรั่ง...
ทำท่าเหมือนรออะไรสักอย่าง

เหตุการณ์นี่มัน...คุ้นๆแฮะ...

เหมือน...เมื่อ... 10ปีก่อน...

“อ๊ะ นายมาจริงๆด้วย ดีใจจังเลย... ฉันว่า...จะมาบอกเรื่องสำคัญ...” 

เสียงแหลมๆเล็กๆ... ดังมาจากด้านหลัง

ฟังแล้ว... มันคุ้นหูชะมัดยาด

“เออดิ มันที่ประจำของฉัน... เธอมาก็ดี... ฉันมีเรื่องจะบอกเธอเหมือนกัน”

แล้วเด็กผู้หญิงที่สวมชุดเดสสีชมพูอ่อน... ก็เดินเข้ามาใกล้เด็กผู้ชายคนนั้น... 

มองหน้าเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ชัดเลย... 

รู้แต่สีผมของหล่อน...

มันสีน้ำตาลแดงเข้ม!

ทำไม... นึกไม่ออกฟะ ว่าใคร! อะไรฟะเนี่ย เสียงก็คุ้นหูมาก ... 

ฉันยืนฟังเด็กสองคนนั่นคุยกัน 

“คือว่า ... ฉันจะย้ายบ้าน... แล้วก็คง...จะไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
แล้วทุกอย่างเงียบลง... ได้ยินเพียงเสียงลมที่พัดผ่านไป...

และ... อยู่ๆน้ำตา...ก็ไหลจากดวงตาสีฟ้านั่น

ตา... สีฟ้า...มันเหมือนกับ...

“เฮ้ย จะร้องทำไมฟะเนี่ย อย่าร้องสิ... อย่าร้อง... เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ชอบคนขี้แย...” 

“ก็... มัน... เศร้า... อึก นี่นา... ที่...ฉัน... อึก จะ... ไม่ได้เจอนายอีกแล้ว...อึก” เธอตอบด้วยเสียงที่ยังสะอื้นอยู่

“โธ่เอ้ย หยุดร้องนะ หยุดร้องซี่... ไม่ต้องร้องนะ... อย่าร้อง” เด็กผู้ชายคนนั้นทำอะไรไม่ถูกเลย... 

เด็กผู้ชายจึงเด็ด ...ดอกคอสมอสสีชมพูที่ขึ้นอยู่ตรงนั้น... 

ให้กับเด็กผู้หญิงที่กำลังยืนปาดน้ำตาอยู่

“ยัยขี้แง... ฉันให้เธอ” แล้วเขาก็ส่งยิ้มหวานๆให้เธอ 

เป็นรอยยิ้มที่...อบอุ่นมาก

อบอุ่นหัวใจของเด็กผู้หญิงคนนั้นซะเหลือเกิน...
เด็กหญิงจึงได้รับมันเอาไว้...

แล้วหันไปมองเด็กชาย 

“ฉันเองก็ต้องย้ายบ้านเหมือนกัน... เราก็คงอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...”

“จริงเหรอ...” เสียงเธอยังคงเศร้าๆอยู่บ้าง

“อื้ม... ฉันเองก็เสียใจเหมือนกัน... ที่จะไม่ได้เจอเธอ...” 

เขาเองก็อดเศร้าไม่ได้... ที่ต้องจากหล่อนไป… คงจะเป็นอย่างงั้นแหละ

“...” เด็กหญิงเงียบรอฟังคำพูดของเขา

“แต่ถ้าเราโตขึ้น... สักวันแล้วอาจจะได้เจอกันนะ...” เขาพูดพร้อมทั้งยิ้ม...และให้ความหวังแก่เธอ

“จริงนะ...”

“อื้อ เพราะฉะนั้นไม่ต้องร้องไห้นะ...”

“... สัญญาได้มั้ย เกี่ยวก้อยด้วย...” เด็กหญิงพูดกับเขา

“ได้สิ” เขายกนิ้วก้อยนั้นมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเธอ

เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มให้เขา อย่างมีความหวัง...

เด็กชายเดินเข้าไปใกล้แล้ว...กระซิบที่ข้างหูของเด็กหญิง...

พูดว่าอะไรฟะ... ฟังไม่ถนัดเลย... อะไรเนี่ย ทำไมหูอันแสนดีของฉันมันกลับใช้การไม่ได้ตอนนี้ด้วยฟะ !

ดูเหมือนเสียงกระซิบนั่นจะทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้น...

แก้มเปลี่ยนเป็นสีชมพู...

แล้ว...

เด็กชายก็หอมแก้มเด็กหญิง...

ฉันลืมตาตื่นขึ้น... เพราะเสียงอะไรบางอย่าง ทั้งๆที่ยังไม่เช้าเลย...

ฉันลุกขึ้นนั่ง เพื่อทบทวนเหตุการณ์ในฝัน...

ฉัน... จำความฝันบางส่วน...
รู้สึกว่ามัน...

เป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...
จำได้เพียงลางๆ
เด็กผู้หญิงคนนั้น... คนที่เหมือนกับยัยนั่น...

เหมือนมาก... ไม่ว่าจะเป็น

สีผม สีตา ท่าทาง

แม้แต่แก้มสีชมพูนั่น !

ทำไมฉันถึงนึกหน้าตา... และคำพูดที่พูดกับเด็กนั่นไม่ออกฟะ

“โธ่เว้ย อะไรฟะเนี่ย เด็กคนนั้นเป็นใครกัน! ทำไมฉันถึงนึกไม่ออกฟะ!!!” 

ฉันสบถออกมาอย่างหัวเสียมาก!!!! 
*************************************************************************************************
[Mamori]
ที่นี้...

ที่ไหนกัน...

ท้องฟ้า... สีฟ้าสดใส...  เข้ากับพื้นดินด้านล่าง...

ที่เป็นสีเขียว...สลับกับสีสันอื่นๆ ... รอบๆมีต้นไม้มากมาย...

ราวกับมันเป็นป้อมปราการปกป้องที่นี่...

มันเหมือนสถานที่ที่ฉันเคยมาตอนเด็กๆ

อ่า... ดูแล้วสดชื่นจังเลย

เสียงคนกำลังเดินมา...

ฉันหันไปมองดู...

เด็กหญิงคนหนึ่งผมสั้นสีแดงน้ำตาล... นัยน์ตาสีฟ้า หน้าตาออกแนวลูกครึ่งหน่อย... ใส่
รองเท้าสีฟ้า... และชุดเดสที่เข้าคู่กับรองเท้าของเธอ กำลัง... เดินมาจากปากทาง เดิน
ทำท่าทางเหมือนว่ากลัวจะมีใครมาเห็นเข้า...

เด็กคนนั้น... เหมือนกับฉันตอนเด็กๆเลย

นั่นทำให้ฉันสงสัยจึงเดินตามไปดู 

แล้วอยู่ๆ หล่อนก็... ตกใจเดินไปหลบข้างหลังต้นไม้ใหญ่

ฉันสงสัยว่าหล่อนตกใจอะไรจึงได้เดินไปมอง...

เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง...

ผมสีดำสนิท... หูแหลม... ใส่เสื้อสีเทาอ่อน ลายทางสีแดง กางเกงสีดำ... เป่าหมาก
ฝรั่ง...

... หน้าตา คุ้นมาก

กำลังเก็บดอกไม้อยู่... น่ารักจัง กำลังเก็บให้ใครอยู่นะ?

เด็กผู้หญิงก็พยายามชำเหลืองมองเขาจากหลังต้นไม้ต้นที่หล่อนใช้บังตัวเองอยู่...

“กลับบ้านดีกว่ามั้ย... มีคนอื่นอยู่...” เด็กผู้หญิงพูดกับตัวเองเบาๆ

หล่อนจึงพยายาม... เดินถอยหลังไป... เพื่อไม่ให้เด็กผู้ชายได้ยิน

โดยไม่ทันรู้ตัวว่า...

ตัวเองถอยหลังไปสะดุดกับขอนไม้อันเล็กๆเข้า

“ว้าย!” เสียงอุทานของเด็กคนนั้นดังขึ้น

ทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นสะดุ้งและหันไปมองที่ต้นเสียง

“ใครน่ะ!!!”

ไม่มีเสียงตอบรับทำให้เขาวางดอกไม้ใส่ตะกร้าอันเล็กๆข้างตัวเขา...

แล้วเดินไปตามต้นเสียง...

เขาจึงพบกับเด็กผู้หญิงที่ก้นกระแทกกับพื้นอยู่

“อูย... เจ็บจัง”

“เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย” เขาถามเมื่อเห็นอาการของเด็กคนนั้น

“อ๋า... ปะ เปล่าๆ ไม่เป็นไรอะไร” เด็กหญิงรีบพูดอย่างเร็ว...

“ฉะ... ฉันไม่ได้แอบดูนายเก็บดอกไม้นะ” จนเผลอพูดความจริงออกไปซะอย่างงั้น

“เธอแอบดูฉันอยู่เหรอ...”

“เอ่อ... เปล่านะ... ฉะ...ฉัน แค่มาที่นี้ ตามปกติเท่านั้น!”

“ตามปกติ? ทำไมฉันไม่เห็นเคยเจอเธอเลย ฉันน่ะมาที่นี้ทุกวัน”

“เอ๋... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... เพราะฉันก็เพิ่งเห็นนายวันนี้ วันแรกนี่แหละ”

“แปลกแฮะ... ชั่งมันเหอะ ลุกได้รึเปล่าฟะเนี่ย”

“อื้อ...”แล้วเด็กหญิงก็พยายามลุก... แต่มันก็ไม่สำเร็จ

“ลุกไม่ขึ้นอ่ะดิ เอ้า!” เขาพูดพร้อมทั้งยื่นมือให้เธอ เด็กหญิงทำหน้าสงสัย...

“จับมือไว้สิ”

“แต่... แม่เคยบอกว่า ไม่ให้จับมือเด็กผู้ชายอ่ะ”

“งั้นก็...นั่งจับเจ่าตรงนั้นไปเลย ฉันไปละ” เด็กชายก็เลย พยายามเดินจากตรงนั้น...

“อ๋า... ก็ได้ๆ” เด็กหญิงตอบตกลง... จึงได้จับมือเด็กชายไว้...

เด็กชายดึงเด็กหญิงขึ้นมา

“ขอบใจนะ...” 

“เออ ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากเห็นเด็กผู้หญิงที่มาแอบดูฉันนั่งจับเจ่าอยู่อย่างงั้น”

“ฉะ... ฉันไม่ได้แอบดูซะหน่อย!!”

“ไม่รู้ซิ ก็เห็นเดินไปแอบอยู่หลังต้นไม้ แล้วจู่ๆก็เดินถอยหลังไปซะงั้น”

“นะ...นายรู้ได้ไงเอ้ยไม่ใช่...”

“ฉันได้ยินเสียงตั้งแต่เธอเดินเข้ามาแล้วล่ะ...”

“งะ.. งั้นเหรอ”

“เออดิ ฉันไปละ” แล้วเขาเดินไป...ตรงจุดที่เข้าอยู่ตอนแรก...

เด็กผู้หญิงที่จัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว...

เดินตามเด็กชายไป...

“นาย... กำลังทำอะไรอยู่น่ะ...” เด็กหญิงถามเด็กชาย

“...” เด็กชายเงียบไม่ตอบอะไร

“นี่ๆ ฉันถามว่า ทำอะไรอยู่”

“...กะ...ก็เก็บดอกไม้อยู่น่ะสิ เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอ จะถามทำไม... ยุ่งอะไรด้วยฟะ!” เด็กคน
นั้นพูดปัดๆกับอีกฝ่าย...

สงสัยเขาคงจะอายละมั้ง... ที่เก็บดอกไม้อยู่...

ท่าทางของเด็กผู้ชายคนนี้ทำไม... มันถึงคุ้นๆเหมือน...

เขาคนนั้น

แต่เด็กผู้หญิงคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดละมั้ง...

ทำให้น้ำตาของเธอ เริ่มที่จะปริ่มๆตาเธอ

“ฉะ... ฉันแค่... ถามเฉยๆเอง... ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ...” เสียงเธอเริ่มเศร้า... และ
ร้องไห้จนได้....

“... เฮ้ย” อีกฝ่ายหันไปมอง แล้วอุทานออกมา... “ร้องทำไม...เนี่ย... ให้ตายสิ” 

แล้วเขาก็ยื่นดอกไม้...ให้กับเด็กผู้หญิง...

 “ขอโทษนะ...ที่พูดไม่ดี”

เด็กหญิงได้ยินอย่างงั้นจึงหยุดร้องไห้และ...พูดกับเขา...

“อื้อ... ฉันน่ะขี้แย... ขอโทษด้วยเหมือนกันที่ร้องไห้ต่อหน้าแบบนี้...”

แล้วเด็กผู้ชายคนนั้นก็พูดอะไรบางอย่าง

อะไรกันเนี่ยทำไมอยู่ๆถึงหายไปซะอย่างงั้น

“อื้อ... แต่ฉันจะพยายามนะ...”

“อื้ม...”

“นี่... แล้วเราจะมาเป็นเพื่อนกันได้รึเปล่า? ถึงนายจะไม่ชอบคนขี้แยอย่างฉัน...”

“ได้อยู่แล้ว! ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่อย่าร้องไห้ก็พอ... ”

“อื้อ ฉันสัญญา” แล้วเด็กหญิงก็ยิ้มให้เด็กชายแล้วพูดต่อว่า...

“แล้วก็... เราจะมาเล่นที่นี้ด้วยกันนะ... ทุกวันด้วย”

“อื้อ แน่นอนอยู่แล้ว...” เธอดีใจคำตอบของเขาก็เลย... 

 ยิ้มอย่างสดใสให้กับเขา...

เขาเองก็...

ยิ้มตอบเธอ...

ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น...

เหมือน...

ผู้ชายคนนั้นในตอนนั้น...

ฉันตกใจเสียงนาฬิกาปลุก...

แย่แล้ว สายแล้วสิ !!!!

ฉันนัดกับฮิรุม่าคุงไว้นี่นา!!

ตายแล้วต้องรีบอาบน้ำแล้ว!!!

สายแล้วววววววววววววววววววววว !!!!

*************************************************************************************************

ตอนแรก ตอน:: in dream [it is my  memory] ::จะให้เป็นตอนพิเศษ แต่เอชคิดไปคิดมา
แล้ว เดี๋ยวมันจะไม่เข้าใจในเนื้อเรื่องเลยจับมาเป็นตอนที่เป็นความฝันของทั้งสองคนซะ
เลย แสดงว่าสองคนนี้ตอนมีอดีตอะไรต่อกันแน่นอน... 55     คิดว่าคำพูดของทั้งสองคน
ที่หายคืออะไรบ้างละคับ ส่งความเห็นมาได้ที่ 422hxyk เย้ย ไม่ใช่ๆ ส่งความเห็นมาได้ทางคอมเม้นนะคับ คำพูดไหนโดนใจเอช เอชจะจับมาใส่ในฟิคแน่นอนหุ ๆ  แต่ว่าตอน
ไหนนั้น ยังไม่บอกนะค๊าบ วันนี้เท่านี้แหละคับ
                                                                                                                                             
                                                                            H  – K I c h I  O - S c a n d a  l
*************************************************************************************************

182 ความคิดเห็น

  1. #56 U|TimAt3 Si||Y (@the-victim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 21:26
    แต่งต่อโลด !

    เฮ้ยๆ จะหวานกันแบบไม่เห็นหน้าไปถึงไหนฟะ ! (<<< ติดสำเนียงฮิคุง) บอกกันตรงไ ไปเล้ยยยย >< ๆ นะทั้งสองโคนนน
    #56
    0
  2. #54 Kashi i (@shichuki) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 18:46
    เอาเปนว่าที่ ที่เฮียโยฝันพูดเป็นคำว่า โตไปเราแต่งงานกันนะ

    ที่มาโมฝัน พูดว่า อย่าร้องไห้ให้ฉันเห็นอีกนะ (เสียงนุ่มๆนะไม่ใช่โหด)

    ****************************************************************
    สนุกมากนะคร้าบเอช
    แต่งเก่งอ่ะ!

    #54
    0