Difference Love รักต่างขั้วของนายปีศาจ (FIC HxM)

ตอนที่ 18 : :: Finished Suzuna Plan’s #1 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.ย. 52

เมื่ออย่างเดินไปตามแผนของเด็กสาวผมน้ำเงินก็เหลือแค่บอกพวกเขาว่า
“นี่ พี่โย พี่มาโม พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ พอดีพวกเราต้องไปซื้อของก่อนน่ะคะ ยังไงก็เจอกัน วันจันทร์นะคะ”
“จ้ะ/ เออทั้งสองตอบพร้อมกัน
“เธอนี่ ให้ตายสิฟะ ทำไมถึงชอบเถียงฉันอยู่เรื่อยเลยฟะ”หลังจากตอบคนที่เดินกลับบ้านไป เขาก็หันมาเถียงกับเธออีก
“ก็ฮิรุม่าคุงนั่นแหละ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย” เธอตอบกลับเขาไป
“เธอจะเป็นห่วงพวกนั้นอะไรนักหนาฟะ พวกนั้นมันไม่ตายง่ายๆหรอกน่า ยัยบ๊องตูดหมึก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เพราะเธอเอาแต่ห่วงคนนู้นคนนี้อยู่ได้ มันทำให้เขารำคาญ
“แล้วถ้าเกิดมันพลาดขึ้นมาล่ะ ฮิรุม่าคุง!” เธอพูดเสียงแข็ง
“เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้พวกนั้นเป็นอะไรไปรึไงฟะ ห๊ะ?”
เธออึ้ง เพราะเธอไม่ได้คิดอย่างที่เขาพูด เธอแค่อยากจะเตือนเขาให้ระวังเท่านั้น...
“เอ่อ... เปล่า... ฉันก็แค่เตือน... ฉัน...ขอโทษนะ ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้น...”
“เออ ชั่งมันเถอะ ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
เธอรู้สึกแย่ที่เขาตอบแบบนั้น ทำให้เธอทำสีหน้าเศร้าๆออกมาจนได้ แล้วเธอก็เดินไปเงียบๆ
เธอหันไปมองระหว่างทาง ซึ่ง เป็นทางเดินเลียบแม่น้ำใสๆ มองเห็นแสงจันทร์ที่สะท้อนลงมา
เขาเห็นเธอเงียบ จึงได้หันไปมอง แล้วพบว่าเธอทำหน้าเศร้าอย่างงั้น เขาเองก็รู้สึกแย่ที่พูดออกไปแบบนั้น เขาไม่คิดว่าจะทำให้เธอเศร้าขนาดนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอเศร้าขนาดนี้ ...
ขอโทษ ...
คำพูดนี้สำหรับเขามันพูดยากเหลือเกิน มันยากเกินกว่าที่เขาจะพูดออกไป ตอนนี้สำหรับเขาคงทำได้แค่ ... ทำให้เธอทำสีหน้าที่ร่าเริงอย่างเคย... คงจะง่ายกว่า...
“นี่ ยัยบ๊อง...” เขาเรียกเธอ
“อะไรเหรอ ฮิรุม่าคุง” เธอตอบเขาอย่างเลื่อนลอย เพราะเธอกำลังมองไปตามทางอยู่...
“เจ้าพวกตูดหมึกพวกนั้น กลับไปหมดแล้วนะเฟ้ย”
“อื้อ ... แล้วยังไง” เธอยังตอบแบบเลื่อนลอยอยู่
“เดี๋ยวฉันเดินไปส่งเธอที่บ้านนะ ... เป็นผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวมันอันตราย” เขาพูดด้วย...น้ำเสียงที่มีความเป็นห่วง... แอบแฝงอยู่
เธอเองก็ประหลาดใจไม่น้อยที่คนอย่างเขาพูดแบบนี้ เพราะเธอก็ไม่คิดว่าคนอย่างเขา
จะเป็นห่วงเธอ...
แต่เธอก็ยังรู้สึกน้อยใจเขาอยู่จึงได้ตอบกลับไป สั้นๆ
“ขอบคุณนะ...”
เขาเห็นปฏิกิริยาของเธอแล้ว เขาก็คิดว่าเธออาจจะยังโกรธเขาอยู่ก็เป็นได้... จึงได้บอกเธอไป...
“นี่ ยัยขี้งอนตูดหมึก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูด แล้วให้เธอทำหน้าเศร้าแบบนี้นะเฟ้ย เลิกทำหน้าอย่างงั้นได้มั๊ย”
เธอประหลาดใจอีกครั้งกับคำพูดของเขา และ
ชื่อใหม่ของเธอที่เขาเรียก
“ใครขี้งอน” เธอถามเขา ด้วยน้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ
“หึ ก็ไม่รู้สินะ คนแถวๆนี้แหละ อ๊ะ แต่เธอก็รับไปแล้วนี่ เคี๊ยก ๆ ๆ” เขาพอจะรู้สึกได้ว่าเธอเป็นปกติแล้ว
“ฮิรุม่าคุงบ้า!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ
“เธอนี่ เอะอะๆ อะไร ก็ว่าฉันบ้านะ”
“เชอะ ! ก็ไม่รู้จะว่าฮิรุม่าคุงยังไงดี” เธอพูดแบบงอนๆอีกครั้ง พลางกอดอก
“หึ ๆ เธอนี่นา ยัยติ๊งต๊องตูดหมึก” เขาเรียกเธอด้วยชื่อใหม่ อีกชื่อหนึ่ง
“ฮิรุม่าคุง! ฉันชื่อว่า มาโมริ นะ ไม่ใช่ ยัยอะไร ๆ ตูดหมึกที่ฮิรุม่าคุงเรียกนะ”
“ไม่รู้สินะ ... ฉันก็แค่...” เขาพูดถึงตรงนี้แล้วหยุดลง
“แค่อะไร?” เธอถามเขาด้วยความสงสัย
“แค่... เห็นเธอเป็นไหน ฉันก็จะเรียกแบบนั้นแหละ ยัยขี้สงสัยตูดหมึก”
“อ๊าก ! อะไรของฮิรุม่าคุงเนี่ย” เธอทำท่าทางงอนๆ แก้มป่องใส่เขา
“เคี๊ยก ๆ ๆ” เขาขำกับท่าทางของเธอ “เฮ้อ ! งอนอีกแล้วเหรอ ยัยขี้งอนตูดหมึก”
“อะไรเล่า” เธอยังทำท่าทางงอนๆใส่เขาอยู่
“ขี้งอนชะมัดเลยแฮะ...” เขาพึมพำ
**********************************************************************************
“นี่ สึซึนะ คิดว่าแผนของเราจะได้ผลมั๊ย” เซนะถามพลางกินเค้กกล้วยหอม
“แหม แน่นอนอยู่แล้วละ สึซึนะ ซะอย่าง!” เธอพูดอย่างมั่นใจ
“แอนอาไยเหยอ (แผนอะไรเหรอ)” มอนตะถามขณะที่กำลังกินเค้กกล้วยหอมสูตรพิเศษเต็มปากของเขา
“อ๊ะ ...เอ่อ” เซนะลังเลที่จะตอบ
“เป็นความลับของพวกเราสองคนนะมอนตะ กินไปเลย” สึซึนะรู้ว่าเขาไม่กล้าพูดกับเพื่อนรักของเขาอย่างแน่นอน
“ชิ เอื้อก ไม่เป็นไร ไม่บอกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวนี้มีความลับกับฉันนะ เซนะ สึซึนะ จำไว้เลย” เขาพูดแบบน้อยใจนิดๆ
“ดิส อิส เดอะ ซีเคร็ด แล้วมายซิสเตอร์ไม่บอกมีเหรอ” นัทสึฮิโกะได้ยินพอดี จึงเดินมาถามน้องสาวของเขา
“บอกไม่ได้ค่ะพี่ พี่น่ะไปอาบน้ำได้แล้วนะ” เธอไล่พี่ของเธอ
“อ้อ ดิส อิส เดอะ เลิฟ เลิฟ กับ เซนะเหรอ มายซิสเตอร์ HAHA-!” เขาพูด
เด็กสาวผมน้ำเงินและเด็กหนุ่มผมน้ำตาล ใบหน้าเป็นแดงระเรื่อๆ
“บ้าแล้วพี่ ไปอาบน้ำได้แล้ว ไม่ต้องพูดมากเลย ไปได้แล้ว” เธอก้มหน้าแล้วผลักพี่เธอไป
“เซนะ เอ่อ ... ไม่ต้องไปสนใจพี่หรอกนะ พี่เขาพูดไป...เรื่อยอ่ะนะ พูดไปเรื่อย... แหะ ๆ” เธอหันมาบอกเขา ด้วยหน้าที่ยังแดงๆอยู่
“เอ่อ อืม ๆ ไม่เป็นไรหรอก ๆ ฮ่ะๆ” เขาเองก็ตอบเธอไปโดยหน้าเขาก็ยังแดงๆอยู่
“แหม หน้าแดงทั้งคู่เลยนะ ฮ่าๆ” มอนตะพูด
“บ้า !” สึซึนะพูดด้วยความอาย
**********************************************************************************
ระหว่างทั้งสองคนเอาจานไปเก็บ...ทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่อง...
“ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างแล้วนะ ทั้งสองคน”เขาพูดด้วยความเป็นห่วง
“คิกๆ ก็คงดีกันแล้วน่ะสิ๊” เธอหัวเราะคิกคัก
“ทำไมถึงคิดอย่างงั้นละ” เขาถาม
“ไม่รู้สิน๊า ฉันคิดว่าพวกเขาคงดีกันแล้วละ”
“ก็ขอให้เป็นอย่างงั้นเถอะนะ เฮ้อ! เพราะว่าพวกเขาทะเลาะกันทีไร น่ากลัวชะมัดเลย” เขาพูดอย่างเหนื่อยใจ
“คิก ๆ นั่นสิน๊า ~ แต่ฉันว่า จากนี้ไป จะคงมีเรื่องสนุกให้เราทำอย่างแน่นอน! คิก ๆ ”
“เอ๋ ทำไมละ ?” เขาทำหน้างง หล่อนทำให้เขางงอยู่บ่อยๆ
“เพราะฉันว่า จะมีแผนสองเร็วๆนี้แหละ !
“ว่ายังไงนะ”
“ได้ยินแล้วนี่ คิกๆ” เธอพูดพลางยิ้มอย่างร่าเริง
“เฮ้อ ! ให้ตายสินะ” เขาเหนื่อยใจกับผู้หญิงข้างๆเขาเหลือเกิน... ที่มีแผนแปลกๆช่วยพี่ทั้งสองคนของเขา ... แต่เขากลับยินดีที่จะทำตามผู้หญิงคนนี้ อย่างน่าประหลาดใจ ...

182 ความคิดเห็น