Gotta be you! เก็บรักเกี่ยวหัวใจหนุ่มไร่สุดหล่อ ♥

ตอนที่ 3 : Chapter 1 : Jungle Boy's abs.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ธ.ค. 54





1.



                รถกระบะตอนเดียวรุ่นเก่าสภาพใกล้ถึงฆาตลดความเร็วมาหยุดอยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่เร็วเท่าการลำเลียงกระเป๋าเดินทางสิบแปดใบที่รวมมูลค่ามากกว่ารถที่ใช้บรรทุกประมาณยี่สิบเท่า รถคันนี้สภาพแย่กว่ารถที่โดนระเบิดซีโฟร์ที่เป็นข่าวหน้าหนึ่งสองสัปดาห์ก่อนเสียอีก -_-;

               
“ดูเหมือนจะใส่ไปไม่พอนะเนี่ย” ลุงคนขับรถหันมาบอกพ่อที่กำลังจะโยนกระเป๋าใบสุดท้ายลงกระบะ นี่ไม่ใช่ลุงปั้นหรอกนะ เพราะเท่าที่จำได้หน้าลุงปั้นไม่ได้ไว้หนวดไว้เคราและลูกทุ่งขนาดนี้ แต่นี่อาจเป็นคนที่พ่อไว้ใจสักคนที่ฉันเองก็ไม่เคยเจอหน้ามาก่อน

               
“ยังไงก็ต้องขนไปให้หมดนะคะ นี่มันของสำคัญทั้งนั้นเลย!”

               
ฉันก็เห็นเหลือที่ว่างอยู่ค่อนกระบะ มันจะไม่พอได้ยังไง แค่สิบแปดใบเองนะ -.,-

               
“ระหว่างทางต้องไปเอาวัวที่ซื้อไว้ด้วย คงต้องตั้งซ้อนๆ กันหน่อย”

               
“วัว!!? TOT;;”

               
“อ้าวเร็วเข้า กว่าจะถึงเดี๋ยวก็มืดค่ำกันพอดี”

               
“พะ…พ่อ TOT;”

               
กระเป๋าฉันต้องนั่งในกระบะไปกับวัวงั้นเหรอ!!?

               
“พ่อรู้ว่าลูกไม่อยากไป แต่แค่ไม่นานหรอกนะ มีอะไรก็โทรหาพ่อกับแม่ได้เสมอ”

               
“TOT;”

               
“ยกเว้นเรื่องเงินนะจ้ะลูก เพราะตอนนี้พ่อแม่กลายเป็นคนจนผู้ยิ่งใหญ่อย่างสมบูรณ์แบบ T_T;”

               
“อะ…อ้าว TTOTT!”

               
เริ่มแรกแล้วฉันอยากจะร้องไห้เรื่องที่กระเป๋าสุดที่รักต้องไปเกลือกกลั้วกับวัวควาย แต่สิ่งที่พ่อบอกเมื่อไม่กี่นาทีก่อนทำให้เศร้ายิ่งกว่าเป็นไหนๆ T^T

               
ตอนนี้ฉันมีเงินติดตัวแค่ห้าร้อยบาท นั่งเบียดกับกระสอบปุ๋ยอยู่ในตอนหน้าของรถกระบะที่เพิ่งแล่นออกมาจากโรงแรมหนึ่งดาวครึ่งที่เราใช้เป็นที่พักชั่วคราวเมื่อคืนก่อน

               
การที่พ่อส่งฉันเข้าป่ากับไอ้รถซังกระบ๊วยนี่ต่างกับโยนฉันลงจากหน้าผาตรงไหนกันนะ ไอ้รถนี่ไม่ได้ดูปลอดภัยเลยสักนิดเดียว!

               
ถึงอย่างนั้นฉันก็ผล็อยหลับไปหลายชั่วโมงด้วยความเหนื่อยล้ากับเหตุการณ์ต่างๆ ที่เจอ และแทบไม่ได้นอนตลอดหนึ่งคืนที่ผ่านมา แม้ว่าอากาศจะอบอ้าว แถมกระสอบปุ๋ยที่ใช้แทนหมอนจะเหม็นยิ่งกว่าปลาร้าทั้งบ่อก็เถอะ ตื่นมาอีกทีก็พบโคนมตัวโตเกือบล้นกระบะนอนอ้าซ่าทับกองกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงของฉันซะจนไม่เห็นเงา

               
ชีวิตฉันไม่สมควรต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เลย ไม่เลยจริงๆ T_T

               
กริ๊งง กริ๊งง

               
ไอโฟนกำลังส่งเสียงร้องจากในกระเป๋าถือ ฉันหยิบมันขึ้นมากดรับทั้งที่จำเบอร์ปลายสายไม่ได้ ก็แหงสิ ฉันเพิ่งจะเปลี่ยนซิมการ์ดเป็นระบบเติมเงินหลังจากที่ซิมการ์ดรายเดือนอันเก่าโดนระงับไปพร้อมกับบัตรเครดิตทั้งหมด T^T

               
“เมญ่าค่ะ”

               
[น้องเม กำหนดส่งต้นฉบับพรุ่งนี้นะคะ พี่โทรมาเตือนไว้ก่อน ส่วนวันเสาร์มีประชุมบริษัท ถ้าคุณน้องไม่ติดเรียนก็เข้ามาด้วยนะคะ]

               
“ตายจริง…”

               
ลืมเรื่องนี้กำหนดการส่งต้นฉบับเสียสนิท!

               
[เป็นอะไรรึเปล่าคะคุณน้อง]

               
“เอ่อ พี่คะ เมคงเข้าไปไม่ได้นะค่ะ เพราะตอนนี้เมอยู่… เอ่อ เมออกมากนอกเมืองน่ะค่ะ –O-”

               
ให้ตายเถอะ การยอมรับว่าตัวเองหมดตัวจนต้องหนีไปกบดาลในป่าเป็นเรื่องที่ยากที่สุดเท่าที่ฉันพอจะจินตนาการออกเลยนะเนี่ย

               
[ไปเที่ยวไหนล่ะคะนี่ แปลกนะคะ ทุกทีพี่เห็นคุณน้องไปแต่เมืองนอกเมืองนา]

               
กดดันที่สุดดด TOT;;

               
“ไทยเที่ยวไทย ช่วยไทยน่ะค่ะ TvT”

               
[โอ้ ไม่คิดว่าคุณน้องมีจะมีความคิดสำนึกรักบ้านเกิดขนาดนี้เลยนะคะ แล้วยังไงคุณพี่จะบอกบก.ให้แล้วกันนะคะว่าน้องเมไปพักร้อนนอกเมืองสักสองสามวัน]

               
“เอ่อ คุณพี่ค่ะ มันไม่ใช่สองสามวันค่ะ…”

               
เอาไงดี… เริ่มจะแถไม่ออกแล้วนะคะเนี่ย

               
“อ้อๆๆ จริงๆ แล้วเมเพิ่งสมัครเป็นครูอาสาฯ น่ะค่ะ อ…อาจจะไปอยู่สอนน้องๆ บนดอยสักพัก…นึง -_-;” ไม่มีความเป็นนางงามคิดไม่ได้นะคะแบบนี้ โฮะๆๆ

               
พูดไม่ทันจบดีรถก็ดันตกหลุมถนนจนเกือบเสียการควบคุม เป็นจังหวะเดียวกับที่ไอ้วัวข้างหลังดันร้องขึ้นมาเสียงดังพอที่จะมั่นใจว่าเสียงนั้นถูกส่งไปยังปลายสายได้อย่างแน่นอน TOT!

               
[งั้นพี่ไม่ขัดจังหวะเวลาขี่วัวชมดอยแล้วล่ะค่ะ ขอให้สนุกค่ะ]

               
“ค…ค่ะ TOT!”

               
ฉันรีบวางสายพลางถอนหายใจแรงๆ แล้วกุมขมับ นี่ต้นฉบับยังเขียนไปไม่ถึงไหนด้วยซ้ำ แถมไปถึงที่โน่นจะมีสัญญาณอินเทอเน็ตให้ฉันส่งหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะยิ่งใกล้จุดหมายปลายทางมากเท่าไหร่ สัญญาณโทรศัพท์ดูเหมือนจะหายไปทีละน้อยมากเท่านั้น

               
“เมื่อไหร่จะถึงเนี่ยลุง”

               
“ก็…เมื่อตอนที่สัญญาณโทรศัพท์หายไปหมดโน่นล่ะ”

               
“อ๋อ...ขอบคุณค่ะ TOT;;”
   







               
ใกล้ค่ำแล้ว…อันที่จริงนี่ควรจะเป็นช่วงเวลาเข้าคอร์สสปา ฉันควรแช่ตัวอยู่ในอ่างจากุชชี่ จิบชาขิงร้อนๆ และผ่อนคลายด้วยการอ่านคอลัมพ์ Being Chic ของตัวเองที่ถูกตีพิมพ์ในแม็กกาซีนหัวดังอย่าง Glamorous แถมกำลังจะได้รับรางวัลคอลัมพ์ที่ผู้หญิงไทยอ่านมากที่สุดในประเทศ และเป็นคอลัมนิสต์น้องใหม่ที่อายุน้อยที่สุด ประสบความสำเร็จมากที่สุดของปี… ใช่ ทุกอย่างควรที่จะเป็นแบบนั้นต่างหากล่ะ!

               
หากแต่เพียงข้ามวันเท่านั้น ทุกอย่างเหมือนพังย่อยยับลงทันตา!

               
ต้องหนีมากบดาลต่างจังหวัด พื้นที่ๆ ห่างไกลจากกรุงเทพหลายร้อยกิโลฯ แถมยังห่างไกลความเจริญแบบที่อาจจะหาได้ในละครเรื่องมนต์รักลูกทุ่งเวอร์ชั่นต้นฉบับ -_-; สังเกตได้จากบ้านคนที่ดูเหมือนจะน้อยลงเรื่อยๆ ในทุกกิโลเมตร แต่นั่นยังไม่แย่เท่ากับการต้องมานั่งจุมปุกอยู่ท่ามกลางกระสอบปุ๋ยในรถกระบะตอนเดียวที่ส่งเสียงก๊องแก๊งมาตลอดทางราวกับช่วงล่างจะขาดออกจากกัน ไหนจะไอ้วัวตัวเท่าบ้านที่คอยถ่วงน้ำหนักกระบะให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังขับรถกระบะยกล้ออยู่ตลอดเวลาอีก และที่แย่กว่านั้นคือนังวัวตัวนั้นนอนทับกระเป๋าอันเป็นทั้งชีวิตของฉันอยู่ T^T

               
“เอาล่ะ ผ่านเขาลูกข้างหน้านี่ก็จะถึงแล้ว”

               
“-O-;”

               
อ้อ อยู่หลังเขานั่นเอง แต่นั่นไม่ใช่เขาลูกแรกที่เราขับข้ามมาหรอกนะ -*-

               
ไม่นานนักเจ้ารถกระป๋องก็พาเราอ้อมเขาลูกที่ว่ามาได้สำเร็จ และดูเหมือนจะเข้าใกล้จุดหมายปลายทางเต็มที จากตรงนี้พอมองเห็นป้ายชื่อฟาร์มที่เด่นออกมาจากแนวต้นไม้ที่ปลูกเป็นทิวแถวสองข้างถนนดินแดงที่แทบไม่ต้องจินตนาการว่าฝุ่นมันจะฟุ้งแค่ไหนเวลาขับรถผ่าน

               
‘ฟาร์มปั้นรัก’

               
จากภายนอก สิ่งที่ฉันเห็นตรงหน้านั่นห่างไกลกับคำว่าสบายมากเลยนะคะ บ้านไม้สีมะฮอกกานีหลังใหญ่ แต่ก็ไม่ใหญ่พอทำให้รู้สึกถึงความโอ่อ่าและความสะดวกสบายเหมือนบ้านที่จากมา (หรือโดนยึดไปแล้ว -_-) แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบ้านหลังนี้คงได้รับการออกแบบมาดีในระดับหนึ่ง กว่าเราจะขับผ่านรั้วอันแสดงอณาเขตของบ้าน และไร่ส้มขนาดไม่ใหญ่นักก็ใช้เวลาเป็นนาทีๆ เพราะพื้นที่รวมทั้งหมดแล้วค่อนข้างใหญ่โตทีเดียว แม้มันอาจจะทำให้ฉันคิดถึงฉากโรแมนติกในหนังฝรั่งบางเรื่องที่ถ่ายทำในชนบท แต่สุดท้ายคิดได้ว่ามันก็คือบ้านนอกที่อยู่หลังเขา และขาดความเจริญดีๆ นี่เอง -_-;

               
ถึงซะที!

               
แผล่ะ!

               
นั่นคือเสียงแรกที่ฉันได้ยินหลังเปิดประตูเดินลงจากรถ -*-

               
ฉันไม่อยากรู้เลยว่าจ้วงเท้าไปเหยียบอะไรเข้า ทำเป็นไม่เกิดอะไรขึ้นดีมั้ยนะ -.,-

               
“อ้อ นั่นน่ะขี้ช้าง คงมีใครสักคนพามันเดินผ่านมาแถวนี้ ^^”

               
ไม่เคยต้องการคำตอบเลยจริงๆ TOT;;

               
ว่าแต่ผู้ชายคนนั้น… ฉันมองตามเสียงแหบห้าวของคนที่เดินออกมาใหม่ ผู้ชายร่างสูงโปร่งประมาณร้อยแปดสิบขึ้นไป ท่าทางรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ประเมินแล้วว่าคงจะอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ และอาจจะเป็นลูกของลุงปั้น หรือคนงาน… แต่ดูจากการแต่งตัวฉันคงเดาว่าเป็นคนงานเสียมากกว่า

               
อยากรู้จริงๆ ว่าหมอนี่ไปเอาเสื้อผ้าเห่ยๆ พวกนี้มากจากไหนกัน

               
“ถ้าให้เดานะ บู๊ทคู่นั้นต้องราคามากกว่าสองหมื่นแน่นอน” เขาพูดต่อด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม ในขณะที่ฉันกำลังจะร้องไห้ทันทีที่เขาย้ำให้คิดว่าบู๊ทคู่นี้ราคาแพงมากจริงๆ

               
เพราะแบบนั้นฉันเลยต้องมองหาวิธีที่จะทำความสะอาดมันโดยทันที และหญ้าก็เป็นเหมือนพรมเช็ดเท้าชั้นดีที่พอจะหาได้ในตอนนี้ ก่อนจะแก้การสุ่มเดาราคาของผู้ชายที่อยู่ในชุดเดียวกับพี่คล้าวตอนทำนาในเรื่องในมนต์รักลูกทุ่ง (อีกเช่นเคย -_-;)

               
“สามหมื่นหกพันเก้าร้อยเก้าสิบบาทต่างหาก!“

               
“พูดชัดดีนี่”

               
“-_-;”

               
“คงไม่ใช่คนงานพม่าที่ลุงจะพามาฝากพ่อใช่มั้ยเนี่ย” หมอนั่นหันไปพูดเล่นกับคุณลุงคนขับที่เพิ่งลงรถตามฉันมา

               
พม่างั้นเหรอ หน้าตาฉันเหมือนแรงงานต่างด้าวตรงไหนยะ!

               
“นายคงไม่ใช่ลูกของลุงปั้นแน่ๆ เท่าที่รู้ลุงปั้นไม่ได้เป็นคนหยาบคายแบบนี้ T^T”

               
“โอ้ว เสียใจด้วยที่ใช่ ^^ มา เข้ามาในบ้านก่อนสิ”

               
“T_T;”

               
อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่าหมอนี่เป็นลูกชายของเพื่อนพ่อ

               
“ไม่มีของอะไรติดตัวมาเลยเหรอ?” เขาพูดพลางมองหาจากพื้นที่หลังกระบะ และไม่แปลกหรอกที่จะคิดอย่างนั้น ก็นังแม่วัวนั่นนอนทับซะมิดเลยนี่นา

               
“อย…อยู่ใต้วัว -_-;”

               
“อะไรนะ”

               
“อยู่ใต้วัว! T^T!”

               
“เธอพูดไม่ชัดนี่ อะไรนะ ใต้ฮัวเหรอ ใต้ฮัว”

               
ไอ้หมอนี่มันกวนจังแฮะ

               
“วัวต่างหาก! วัว วัว วัววว –O-!”

               
“หึ! งั้น…เข้าบ้านกันก่อน แล้วจะให้คนงานมายกของเข้าบ้านให้ทีหลัง” ไม่พูดเปล่า เขาเดินนำเข้าไป

               
“อาจจะต้องใช้คนงานทั้งฟาร์มเลยไอ้กร” ดูคุณลุงพูดเข้า -_-;

               
“ถ้าอย่างนั้นให้เจ้าตัวเค้ายกเองแล้วกัน”

               
โคตรไม่แมนเลย T^T!

               
“พ่อกับแม่ออกไปงานเลี้ยงสมาคมพ่อค้าคนกลาง ค่ำๆ โน่นน่ะถึงจะกลับ ฉันก็เลยต้องอยู่รอต้อนรับเธอตามคำสั่งด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก แต่ยังดีที่ได้ค่าจ้างนิดหน่อย ^^”

               
“-O-;”

               
อย่าเรียกว่าการต้อนรับเลย ถ้าจะพูดแบบนี้ก็ไล่ให้ฉันขี่วัวกลับกรุงเทพฯ ไปเลยดีกว่า TOT!

               
เดินเข้ามาถึงในบ้านฉันก็ยังคงเหนื่อยเกินกว่าจะต่อปากต่อคำกับผู้ชายที่ลุงคนนั้นเรียกว่า ‘กร’ ภายในบ้านดูน่ากลัวพิกล แม้จะไม่ได้แย่อย่างที่เคยคิดไว้ แต่มีอย่างหนึ่งที่แย่กว่าอะไรทั้งหมดคือรูปปั้นหัวกวาง หัวควายที่ติดอยู่ตามผนังบ้านนั่นแหละ

               
น่ากลัววววว TOT;

               
“พ่อฉันบอกว่าเธอจะมาขออาศัยอยู่ที่นี่ซักพัก…แต่ไม่ยอมบอกเหตุผลว่าทำไม”

               
“ฉันจะเคารพการตัดสินใจของพ่อนายด้วยการไม่บอกเหตุผลที่ว่านั่นเช่นกัน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงปกติพลางเดินสังเกตรอบๆ บ้านอย่างระมัดระวัง

               
เคยเห็นในหนังฝรั่ง คนที่อาศัยอยู่ในฟาร์ม ในป่า มักจะชอบเลี้ยงสัตว์แปลกๆ ไว้ในบ้าน และฉันก็หวังอย่างยิ่งว่าเรื่องแบบนั้นจะไม่ใช่เรื่องปกติในประเทศไทย โดยเฉพาะบ้านหลังนี้ -.,-

               
“โอเค้ ไม่บอกก็ไม่บอก แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านพักตากอากาศ หากคิดจะมาอยู่เที่ยวเล่นไปวันๆ คงไม่ได้หรอกนะ”

               
หมอนี่ต้องการอะไรจากฉันคะ -_-;

               
“เฮอะ! แค่ห้องน้ำบ้านตากอากาศฉันยังสบายกว่าบ้านนายทั้งหลังอีกย่ะ!”

               
“ยิ่งแปลกใหญ่เลยที่เธอเลือกมาที่นี่”

               
“-O-;”

               
ลืมไปว่าโดนยึดไปหมดแล้วอ่ะค่ะ TOT!

               
“จะยังไงก็เถอะ! ฉันไม่ได้คิดจะมาอยู่เปล่าๆ แล้วกันน่า!”

               
“แน่น๊อนน! นั่นเป็นเรื่องที่ฉันไม่ยอมอยู่แล้ว จะว่าไปที่นี่ก็มีตำแหน่งงานเหลือว่างอีกตั้งเยอะ ตัดหญ้าเอย ถางป่าเอย เลี้ยงหมูเอย ล้างคอกไก่ แปรงขนม้า อาบน้ำช้าง รีดนมวัว… เป็นอะไรไป?”

               
“TTTOTTT;;”

               
“ฉันจะให้เวลากลับไปนอนคิดคืนนี้ทั้งคืนเลยว่าอยากทำอะไรดี ^^”

               
“TT.TT”

               
“อย่างไรก็ตาม…ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการหน่อยแล้วกัน ฉันชื่อ ‘กร’ ลูกชาย และทายาทคนเดียวของฟาร์มปั้นรัก ฉันมีอำนาจทุกอย่างในฟาร์มนี้พอๆ กับพ่อของฉัน และเป็นคนควบคุมคนงานทั้งร้อยกว่าชีวิตที่นี่ ฉันหมายถึงเธอด้วย”

               
“-_-;”

               
ดูแค่นี้ก็รู้ว่าเป็นพวกบ้าอำนาจแค่ไหน ชิ น่าหมั่นไส้ชะมัด! ถ้าไม่ติดกับคำสั่งของพ่อ ฉันไม่มีทางเดินทางไกลเข้ามาในป่าลึกขนาดนี้หรอกย่ะ!

               
“และถ้าเธอยังจำฉันไม่ได้… ตอนเด็กๆ เราเคยเจอกันครั้งนึงตอนที่พ่อฉันไปเยี่ยมพ่อเธอที่กรุงเทพฯ แล้วถ้ายังจำไม่ได้อีกล่ะก็… ฉันจะบอกให้ว่าเธอเคยเอาไม้ตีหมูตัวโปรดของฉันตอนที่พ่อเอามันไปฝากไว้ที่บ้านเธอ -_-+++ (ชิ้งงง)

               
“-_-;”

               
แล้วเคยมีใครบอกหมอนี่หรือเปล่าว่าหมูป่าของเขานี่แหละที่ขวิดฉันตีลังกาหงายหลังกลางอากาศ T^T

               
“เอ้า! มาไอ้กร ไปช่วยยกของลงหน่อย เดี๋ยวลุงต้องกลับบ้านละ จะมืดดึกดื่นเข้าไปอีก” คุณลุงเข้ามาตามหลังจากพักจนหายเหนื่อย ทำให้ศึกทางสายตาของเราจำเป็นต้องจบลงไว้เพียงเท่านั้น

               
ฉันเดินตามคุณลุงกับกรออกไปที่รถอีกครั้ง และทันทีที่คุณลุงเอาวัวตัวนั้นลงจากรถชั่วคราวเสร็จสรรพ กรก็หันมามองฉันด้วยสายตาแบบนี้…

               
“=__=;”

               
“อะไรล่ะ T^T”

               
“เธอต้องล้อเล่นแน่ๆ”

               
“T^T”

               
“งั้นลุงช่วยผมขนไปไว้ในบ้านไก่แล้วกันนะครับ -*-”

               
O_O! ห้ะ! ขนของฉันไปไว้ในบ้านไก่เนี่ยนะ TOT!!?

               
“นายจะบ้ารึไง! ขนเอาไปไว้ในห้องฉันสิยะ! TOT”

               
“ห้องเธอไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นหรอกยัยบ้า”

               
บ้า? หมอนี่เรียกฉันว่ายัยบ้า? -_,-+

               
“แล้วนายไม่มีห้องสำรอง หรือห้องเก็บของเลยหรือยังไงกัน”

               
“นี่ไม่ใช่คฤหาสน์เหมือนบ้านเธอนะ กว้างที่สุดก็บ้านไก่อ่ะ หรือจะให้เอาไปโยนทิ้งไว้ในบ่อปลา?”

               
ฮึกฮือออ…ไม่จริงใช่มั้ยยย TOT;;

               
“TTOTT เออ บ้านไก่ก็บ้านไก่!!”

               
“รับไป แล้วตามมา!”

               
เขาพูดพร้อมกับกระแทกกระเป๋าลงบนอ้อมแขนฉันอย่างแรงก่อนจะหมุนตัวเดินนำออกไปอีกครั้ง สาบานได้ว่าฉันรู้สึกว่าหมอนั่นแอบยิ้มแม้ว่าเขาจะหันหลังให้ฉันแล้วก็ตาม น่าเจ็บใจนัก! T^T+

               
หึ้ยย! การเป็นคนจนทำให้ฉันสูญเสียความสามารถในการเหวี่ยงไปเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เลยสินะเนี่ย โฮๆๆ คิดถึงบ้าน! คิดถึงพ่อแม่! คิดถึงเพื่อน! คิดถึงสังคมหรูๆ คิดถึงพารากอน! แค่วันแรกฉันก็ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะค้า TOT!

               
และในระหว่างทางที่ฉันเดินตามกรไปนั่นเอง… จู่ๆ ฉันก็ชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติเมื่อเดินมาพบสิ่งที่ไม่คาดว่าจะได้เห็น

               
O___O;   

               
“เฮ้ยยย!!” เสียงนั้นดังมาจากผู้ชายในความมืดที่ฉันเผลอไปจับจ้องอยู่

               
แต่ก็ไม่มืดพอที่จะทำให้มองไม่ออกว่ามีผู้ชายคนนึงกำลังยืนใส่กางเกงในสีขาวตัวเดียวอาบน้ำจากโอ่งอยู่ตรงนั้น ไกลออกไปไม่กี่เมตร… TOT!!

               
“อ้าว นี่เธอ เดินมาตามเร็วๆ สิ!”

               
“อ…อื้อ! O_O;;”

               
ไม่ ฉันต้องไม่มอง! ฉันจะไม่มีทางลดตัวไปมองคนป่าแก้ผ้าอาบน้ำเด็ดขาด กรี๊ดดด TOT;

               
“อ้าวไอ้เจอร์! เมื่อไหร่มึงจะเลิกแก้ผ้าอาบน้ำซะทีวะเนี่ย อายเค้ามั้ยนั่น” กรหันมองตามฉันไปเจอผู้ชายคนเดียวกันนั้น แล้วตะโกนออกไปติดตลก

               
“เออ กูเพิ่งอายก็วันนี้แหละ!!!” ผู้ชายคนนั้นตอบกลับแล้วรีบวิ่งหลบออกไปอย่างรวดเร็ว

               
และตอนนั้นเองที่ฉันค้นพบว่าตัวเองยังไม่ได้ละสายตาออกจากไอ้คนป่าที่ว่านั่นอย่างที่สมองคิด -_-; หมอนั่นดูเหมือนมีอะไรสักอย่างที่พิเศษเลยแฮะ…

               
แต่ฉันไม่ได้หมายถึงไอ้นั่นหรอกนะคะ!! -.,-

               
“เอ้า ตามมาได้แล้ว!”

               
“อะ…อื้อ -_-////”

               
ว่าแต่ทำไมคนป่าถึงได้มีซิกแพคด้วยนะ >O<!





:: โปรดติดตามตอนต่อไป ::

แคร์เพิ่มอิมเมจตัวละครครบทุกตัวแล้วน้า ใครที่อยากจะจิ้นเป็นคนอื่นก็ข้ามได้เลย ฮ่าๆ
ที่สำคัญอ่านแล้วอย่าลืมเม้นด้วยนะครับ แล้วกลับมาเจอกันตอนหน้า :)
ขอบคุณค้าบบบ หวังว่าเพื่อนๆ จะชอบนะครับ ^O^

ขอบคุณทุกๆ คอมเมนท์มากจริงๆ ครับ :D




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #75 Bettyangie (@bettyangie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 23:15
    นางเอก เสียความมั่นใจในกา่ีีรเหวี่ยง ิอันนี้ คิดนานมั๊ยค่ะไำรเิตอร์ ชอบตัวละครมากเลย ค่ะ เราแอบ จิ้นไปถึงแม่กับพ่อของนางเอก เลยที่เดียว
    #75
    0
  2. #74 จินฮู (@urngforever) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 16:59
    นางเอกน่ารัก 555 ตลกตอนโดน หมป่าขวิดแต่ทว่า คนป่ามี ซิกแพ็ค
    #74
    0
  3. #73 llamll (@llamll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 17:09
     กรน่ารัก:D
    #73
    0
  4. #72 ...... (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 19:27
    ฮ่ะะๆๆๆ

    นางเอกหื่นดี
    #72
    0
  5. #71 Eres (@yusadsad) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 17:13
    อ่านแล้วหายเครียดดี นางเอกหื่น =[]= 5555
    #71
    0
  6. #70 Pat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 15:10
    สนุกดีนะค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ รีบมาอัพไวๆนะคะ ^__^
    #70
    0
  7. #69 ลิปควิด (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 14:06
    นางเอกเรื่องนี้หื่น-_-;ใช่ไหม แต่ชื่อตอนนี่สุดยอดเลยแหละ
    #69
    0
  8. #68 santaaod (@chipmy2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 09:32
    หื่น ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #68
    0
  9. #67 Myhell (@myhell) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 02:17
    ใครเป็นพระเอกหว่า?
    #67
    0
  10. #66 PRAEWY GAGA . (@praewpun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 18:43
    มาถึงก็เห็นของดีเลยเมญ่า55555555
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ค่าา!!
    #66
    0
  11. #65 เป็ดพิษ (@pleese) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 07:34

    นางเอกหื่น -.,-

    #65
    0
  12. #64 best zaa (@best11184) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 02:13
    คนป่ามีซิคแพค=[]="
    #64
    0
  13. #63 สู้ๆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 00:26
     บ้านไก่ เค้าเรียกว่าเล้าไก่หรือเปล่าไรเตอร์
    สนุกดีค่ะ ตลกมาก อ่านไปขำไป
    แต่งให้จบแล้วรีบส่งสนพ. นะคะ 
    สองตอนแรกนี่โอเคเลย
    #63
    0
  14. #62 น้องม่าน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 23:10
    กรี๊ดดดค่า รีบอัพด่วนๆเลยค่า อยากเห็นมากกว่าซิกแพคคนป่า >,.< ฮ่าาาาาๆ
    #62
    0
  15. #61 MoMo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 22:22
    55 คนป่ามีซิคแพค นางเอกเข้าใจคิดเนอะ



    ว่าแต่พระเอกคือ นายคนป่าใช่ป่ะ



    ติดตามตอนต่อไปจร้า ^^
    #61
    0
  16. #60 บลูซาตาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 22:00
    รอติดตามตอนต่อไปคร่า 55555555+
    #60
    0