Angel&Devil [เทวา กับ ซาตาน] - นิยาย Angel&Devil [เทวา กับ ซาตาน] : Dek-D.com - Writer
×

Angel&Devil [เทวา กับ ซาตาน]

ว่ากันว่า..โลกในยุคแรกที่พระเจ้าสร้างขึ้นเป็นโลกที่มีแต่สันติ และความบริสุทธิ์ แต่พระองค์หารู้ไม่ว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง มีด้านตรงข้ามของตัวมัมเอง เมื่อมีผู้สร้างก็ต้องมีผู้ทำลาย นั่นเป็นกฏของธรรมชาติ..!?

ยอดวิวรวม

164

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


164

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนตอน : 2 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  13 ก.ย. 50 / 15:29 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

..................................................... 

       "นรก" เป็นสถานที่สุดท้ายที่ทุกคนอยากจะไป แต่ข้าอาศัยอยู่ที่นั้น ถามว่ามันเป็นยังไงนั้นเหรอ? ข้าว่าพวกเจ้าอย่ารู้จะดีกว่า ตัวข้าเกิดมา พร้อมกับความรังเกลียด ชิงชังจากบรรดาพี่ๆ ของข้าเอง แต่ข้าก็ไม่ ชอบหน้าพวกเข้าซักเท่าไรหรอก ข้าไม่รู้ว่าแม่ของข้าเป็นใคร ท่านพ่อก็ไม่ยอมบอกข้าเรื่องนี้ แต่ข้าถูกเลี้ยงมาให้เกลียด และชิงชัง ในทุกๆ สิ่งๆ ที่พระเจ้าเป็นผู้สร้าง พ่อข้าคือผู้ที่ทรงพลังอำนาจมาก ที่สุดในนรก ถ้าข้าบอกพวกเจ้าไป พวกเจ้าต้องรู้จักพ่อข้าดีแน่ๆ เพราะพ่อข้าคือ เจ้าแห่งความมืด เจ้าแห่งการทำลายล้าง เจ้าแห่ง ความชั่วทั้งปวง หรือที่พวกเจ้าเรียกว่า "ซาตาน" นั้นแหละ"
 
                                             ***********************             

          ณ ชายแดนดาร์คคิงดอม เมืองหลวงของนรก ที่สวนบลัดเบอร์ลี่ "เกเบียล" นั่งคิดอะไรอยู่บนต้นบลัดเบอร์รี่เพียงลำพัง

"เฮ้...!! เกเบียล เจ้าจะอยู่บนนั้นไปอีกนานเท่าไร? พ่อเจ้าให้คนมาตามแล้วนะ อยู่ที่หน้าสวนโน้น ลงมาเร็วๆ เข้า "

เสียงของ "อาม่อน"ชายผู้เฝ้าสวนบลัดเบอร์รี่ตะโกนเรียกเกเบียล เพื่อให้ลงมาจากต้นบลัดเบอร์รี่ ที่เค้าหวงแหน

"รู้แล้วข้าจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ" แล้วเกเบียลก็กระโดดลงมาจากต้นบลัดเบอร์รี่

"เจ้าจะปล่อยให้ข้าอยู่อย่างสงบบ้างไม่ได้หรือไงหา? อาม่อน"

เกเบียลถามเพื่อนสนิทของเขาอย่างอารมณ์ดี

"ก็ถ้าเจ้าไม่แอบหนีพ่อเจ้ามาอยู่ที่สวนของข้า แล้วทหารของพ่อเจ้าไม่มาตามหาเจ้าที่สวนของข้า ข้าก็จะไม่รบกวนเจ้าหรอก เจ้าชาย!!"

อาม่อนบอกกับเกเบียลด้วยความสนิท

"เจ้า..!! อย่าเรียกข้าอย่างนั้นนะ"

เกเบียลตะโกนใส่อาม่อนด้วยอารมณ์ชั่ววูป อาม่อนถึงกับตกใจหน้าเสีย

"ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

เกเบียล กล่าวขอโทษ อาม่อน และนึกเสียใจที่ตนเองไปตะโกนใส่เพื่อนสนิท ที่มีเพียงไม่กี่คนของเค้า แต่ อาม่อน ก็ไม่ได้โกรธอะไร 

"ไม่เป็นไรหรอก ข้าผิดเองที่ไปเรียกเจ้าอย่างนั้น ทั้งๆที่ข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ชอบให้ใครเรียกอย่างนั้น"

อาม่อนหันไปมองใต้ต้นบลัดเบอร์รี่ที่เกเบียลขึ้นไป แล้วเค้าก็หันกลับมามองเกเบียลด้วยความโกรธจนตัวสั่น

"เกเบียล!!!... ไอ้หัวขโมย นี้เจ้าขโมยผลไม้ข้ากินอีกแล้วเหรอ!!"

เกเบียลมองหน้าเพื่อนรักแล้วพูดแบบติดตลกว่า

"แหม...เพื่อน ข้าแค่กินไปแค่ 2-3 ลูกเอง เจ้าไม่จนหรอกน่า.."

"2-3ลูกบ้านเจ้าสิ นี้มันเกือบหมดต้นแล้วนะ ไอ้ปีศาจขี้ขโมย!!! "

อาม่อนโกรธเกเบียลจนควันออกหู เกเบียลก็เลยต้องง้อ

"น่าๆ..แล้วข้าจดชดใช้ให้"

อาม่อนหันหลังให้แล้วพูดว่า

"คราวก่อนเจ้าก็พูดแบบนี้ ถ้าเจ้าอยากชดใช้ให้ข้า เจ้าต้องช่วยให้ข้าได้สัมปทาน ไวน์ บลัดเฮลล์ จากพ่อเจ้าสิ"

เกเบียลเลยพูดแบบเอาใจเพื่อนว่า

"ได้เลยเพื่อน แล้วข้าจะพูดกับพ่อให้"

แล้วทั้ง 2 คน ก็เดินมาถึงหน้าสวน ซึ่งมีทหารปีศาจแต่งกายด้วยชุดเกราะสีดำ มีเคียวด้ามยาวเป็นอาวุธ ยืนอยู่ ประมาณ 10 ตน เกเบียลหันมาบอกลาเพื่อนรัก

"ข้าไปก่อนนะ แล้วว่างๆ ข้าจะมาอีก"

อาม่อนพ่นลมออกจมูกพร้อมกับพูดว่า

"ฮึ!!..ไม่ต้องมาเลย ไอ้ปีศาจขี้ขโมย"

เกเบียลยิ้มให้เพื่อนรัก แล้วหันหลังกลับเพื่อที่จะขึ้นรถม้าที่มารอรับอยู่แล้ว

"โชคดีนะ เพื่อน"

อาม่อนตะโกนไล่หลังไป ก่อนที่รถม้าจะเลี้ยวโค้งแล้วหายลับไป

อีบุ๊กในซีรีย์เดียวกัน ดูทั้งหมด

loading
กำลังโหลด...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น