Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 9 : Chapter 8 : เริ่มต้นงานกีฬายูเอย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    14 ส.ค. 63

Chapter 8 : เริ่มต้นงานกีฬายูเอย์

            เฮ้อ! ไม่ไหว ๆ แค่เห็นบรรยากาศในงานก็รู้สึกอยากกลับไปนอนพักเอาแรงแล้วสิ ผิดกับคนอื่นในห้องที่ดูจะกระตือรืนล้นกันเสียเหลือเกิน ฉันรู้สึกไปเองรึเปล่านะว่าแต่ละคนไฟลุกยิ่งกว่าที่เคยดูในอนิเมะเสียอีก

            "ทุกคนพร้อมรึยีง? เราจะไปกันแล้วนะ"หัวหน้าห้องเปิดประตูห้องรับรองเข้ามาเรียกพวกเราที่กำลังทำสมาธิก่อนลงแข่งงานกีฬาด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง

            ได้เวลาแล้วหรอ ยังอยากนอนอยู่เลยแท้ ๆ

            "มิโดริยะ"

            หือ ?...อ้อ! ฉากท้าสู้ของน้อนกับเด็กเด๋อนี่เอง ฉันยกมือปิดปากหาวมองดูเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า

            "โทโดโรกิคุง? อะไรหรอ?"

            ทุกคนในห้องให้ความสนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเด็กเด๋อไม่เคยเข้าหาใครก่อนนอกจากฉัน เลยกลายเป็นจุดสนใจ

            "ฉันคิดว่าฉันแข็งแกร่งกว่านาย"

            "เอ๊ะ?"น้อนร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็พยักหน้ารับแบบงง ๆ"อ...อือ"

            เป็นฉันเจอคนพููดแบบนั้นใส่ก็คงงงไม่ต่างกันหรอก

            "แต่...ออลไมท์จับตามองนายอยู่ใช่มั้ย? ฉันพยายามที่จะไม่สนเรื่องนั้น แต่ฉันจะจัดการนาย"และแล้วน้อนก็โดนท้าสู้จนได้ เรื่องนี้ฉันไม่ขอยุ่งด้วยแล้วกัน เรื่องของพวกผู้ชายก็ให้พวกผู้ชายจัดการกันเอาเอง

            "โอ้? ประกาศสงครามกับห้องเดียวกันเนี่ยนะ?"

            "เฮ้ เฮ้ เฮ้ ทำไมต้องสู้กันด้วยล่ะ? เราจะเริ่มกันแล้วนะ"เอจิโร่เดินเข้าไปปรามไม่ให้เกิดเรื่องแต่ก็โดนเด็กเด๋อปัดแขนทิ้ง

            "เราไม่ได้มาเพื่อเป็นเพื่อนเล่นกันหรอกนะ สำคัญตรงไหน?"พูดจบก็หันหลังเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันที่กำลังยกมือปิดปากหาวน้ำตาเล็ดอยู่ตรงมุมของห้อง ดวงตาสองสีจ้องมองมาที่ฉันอย่างจริงจัง"เจอกันที่รอบชิง"

            "อ่า"ฉันขานรับแบบมึน ๆ ทำไมอยู่ดี ๆ ก็โดนคาดหวังให้ไปถึงรอบชิงได้ล่ะเนี่ย

            "โทโดโรกิคุง ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะจัดการผม แต่แน่นอนว่าคุณเก่งกว่าผม ผมว่าคุณมีความสามารถมากกว่าคนส่วนใหญ่ ดูไปแล้ว..."

            "มิโดริยะ ไม่ต้องพูดแง่ลบก็ได้"เอจิโร่ปลอบใจน้อนที่กำหมัดก้มหน้าพูดกับเด็กเด๋อ

            "แต่ว่าทุกคน...นักเรียนหลักสูตรอื่นเล็งมาที่พวกเราและทำทุกอย่างเพื่อไปอยู่จุดสูงสุด อย่างที่มารุมิยะซังเคยพูดไว้นั่นแหละครับ"

            หือ? ฉันที่ใกล้หลับเต็มทีตื่นมาอีกรอบเพราะได้ยินชื่อของตัวเองในประโยคของน้อน มีอะไรกับฉันหรือเปล่า?

            "ผมถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว ผมจะทำให้เต็มที่ด้วยทุกอย่างที่ผมมี เพื่อให้คนที่คอยเป็นกำลังใจให้ผมมาตลอดภาคภูมิใจ!"

            "เออ"

            แปะ ๆ ๆ

            "พูดจบแล้วก็ไปรวมตัวกันที่สนามกันได้แล้ว หัวหน้าห้องจะร้องไห้แล้วนั่นมาตามแล้วโดนเมินน่ะ"ฉันลุกขึ้นตบมือเรียกสติเด็กห้องเอที่จมไปกับบรรยากาศแสนจริงจังของน้อนและเด็กเด๋อ คำพูดของฉันเรียกสติเด็กห้องเอให้กลับมา ฉันมองหน้าแต่ละคนแล้วเอียงหน้าไปที่ประตูเป็นเชิงบอกว่าให้ไปได้แล้ว

            "ผมไม่ได้ร้องไห้นะครับ มารุมิยะคุง!"

            "ก็นะ ไปที่สนามกันได้แล้ว"ฉันเมินเสียงร้องโวยวายของหัวหน้าห้อง เดินนำเด็กห้องเอออกจากห้องไปโดยมีเด็กเด๋อเดินตามมาติด ๆ เด็กห้องเอที่เห็นว่าผู้ปกครองของห้องเดินออกไปแล้วก็รีบทยอยเดินตามกันออกไปก่อนจะโดนฟาดกันคนละโป๊กสองโป๊กจากดาบที่เหน็บอยู่ที่เอวของคุึณแม่ประจำห้อง1A

 

 

 

 

            "เฮ้!!! ว่าไงครับทุกท่านและสื่อมวลชน!"เสียงพรีเซนต์ไมค์ดังขึ้นผ่านลำโพงขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่รอบสนามกีฬาทักทายเหล่าผู้คนที่คลาคลั่งเข้ามารับชมงานกีฬาอันแสนยิ่งใหญ่ของโรงเรียนยูเอย์ที่จัดขึ้นเพียงปีละครั้งเท่านั้น

            "ปีนี้โรงเรียนของเราเต็มไปด้วยความรัก งานกีฬายูเอกำลังจะเริ่มขึ้น พร้อมรึยังครับ?! ได้เวลาที่นักเรียนปี 1 จะออกมาแล้วครับ!"เสียงของพรีเซนต์ไมค์ที่รับหน้าที่เป็นนักพากย์ประจำงานกีฬาในครั้งนี้เอ่ยถามขึ้นเพื่อเอ็นเตอร์เทนต์เหล่าผู้ชมในสนามกีฬา เสียงเฮของผู้ชมในสนามดังลอดเข้ามาถึงทางเดินที่เหล่านักเรียนปี 1 ของยูเอย์กำลังยืนรวมกลุ่มกันตามหลักสูตรให้ได้ยินกันอย่างชัดเจน

            "งานกีฬายูเอย์ การต่อสู้ของเหล่าฮีโร่ตัวน้อย ๆ ที่เกิดขึ้นปีละครั้ง! พร้อมที่จะเจอพวกเขากันหรือยัง? ดาวดวงใหม่ที่จะชนะศัตรูด้วยหัวใจอันแข็งแกร่งดังเหล็ก! หลักสูตรฮีโร่ ปี 1 ห้อง A"

            ราวกับนั่นเป็นสัญญาณปล่อยตัวนักเรียนห้องเอเดินเรียงกันออกมาจากทางเดินเข้าสู่สนามกันอย่างเป็นระเบียบภายใต้การดูแลของผู้ปกครองประจำห้องเอที่คอยสอดส่องดูแลไม่ให้เด็กในห้องทำตัวออกนอกลู่นอกทางเกินความจำเป็นตามที่อาจารย์ประจำชั้นไว้วานมา

            จากนั้นก็ตามมาด้วยหลักสูตรฮีโร่ปี 1 ห้อง B หลักสูตรทั่วไป ห้อง C D E หลักสูตรสนับสนุน ห้อง F G H และ หลักสูตรธุรกิจ ห้อง I J K ซึ่งการแนะนำตัวห้องอื่นนั้นเป็นไปอย่างรวบรัดไม่มีการบิ้วอารมณ์เหมือนตอนแนะนำห้องเอกับบีที่เป็นหลักสูตรฮีโร่ แต่ก็เข้าใจได้เพราะงานนี้เป็นงานสำหรับพวกหลักสูตรฮีโร่เป็นหลักอยู่แล้ว

            "ปี 1 ทั้งหมดของโรงเรียนยูเอย์อยู่ที่นี่แล้ว!!"

            นักเรียนปี 1 ทั้งหมดมารวมกันอยู่ที่ลานกลางสนามเป็นที่เรียบร้อย ฉันหันไปโบกมือทักทายฮิโตชิที่ยืนทำหน้าเนือยอยู่ไม่ไกล ก่อนจะโดนเด็กเด๋อดึงมือลงแล้วขมวดคิ้วทำหน้าไม่พอใจ เห็นแล้วนึกถึงเด็กน้อยเวลาเห็นแม่สนใจใครมากกว่าจะรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาอะไรอย่างนั้นเลย

            "เวลาแห่งคำมั่นสัญญาของผู้เข้าแข่งขัน"

            "ปีนี้หัวหน้าผู้ตัดสินคือฮีโร่เรทR มิดไนท์หรอ?"

            ฉันยืนค้างไปเกือบห้าวิทันทีที่เห็นหัวหน้าผู้ตัดสินยืดฟาดแส้อยู่บนเวที นี่โรงเรียนคงไม่ได้ลืมใช่มั้ยว่าที่ยืนหัวโด่กันอยู่หลายร้อยชีวิตตรงนี้ยังอายุไม่ถึงสิบแปดกันเลยด้วยซ้ำน่ะ!!!

            "คุณมิดไนท์ใส่ชุดอะไรเนี่ย?"เอจิโร่หน้าแดงเถือกเมื่อเห็นชุดของมิดไนท์ ฮีโร่สาวเรทอาร์เพียงหนึ่งเดียวของโรงเรียนยูเอย์

            "ก็เป็นฮ๊โร่เรทอาร์นี่นา"เจ้าหนูปิกาจูนายกำลังดีใจอยู่ไม่ใช่หรือไง

            "ฮีโร่เรทอาร์มาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมเนี่ยนะ?"

            นั่นเป็นคำถามที่ฉันเองก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกันโทริคุง

            "เยี่ยม!"เจ้าเด็กหัวองุ่นจอมหื่นทำหน้าตาดีใจเกินหน้าเกินตาจนฉันอดไม่ได้ที่จะเอาปลายดาบดันหลังไปหนึ่งทีพร้อมกับส่งสายตาปรามให้เงียบเพราะอาจารย์กำลังจะพูด

            "เงียบหน่อย! ตัวแทนนักเรียน คือ บาคุโกว คัตซึกิ จากปี 1 ห้อง A!"ประกาศของอาจารย์ทำให้เด็กห้องเอหันขวับมองเจ้าลูกหมาที่ยืนสงบเสงี่ยมผิดกับทุกทีก่อนจะพร้อมใจหันมามองฉันด้วยสายตาที่บอกว่าช่วยทำอะไรสักอย่างทีเถอะ

            "เต็มที่ไปเลย นี่เป็นเวทีของนาย"ฉันตบไหล่เจ้าลูกหมาแล้วดันให้เดินขึ้นไปบนเวที

            แม่!!! ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นกันเล่า เด็กห้องเอกรีดร้องในใจเมื่อคุณแม่ของห้องดันให้ท้ายจอมก่อเรื่องเสียได้

            "เฮ้อ! สำหรับหลักสูตรฮีโร่"เสียงกระทบกระทั่งจากเด็กห้องซีทำให้บรรยากาศแย่ลงทันตาเห็น

            "ก่อนจะมาอิจฉากันเนี่ย ลองมองย้อนดูตัวเองก่อนมั้ยว่าพยายามมากพอหรือยังน่ะ"ฉันแกล้งพูดขึ้นลอย ๆ ไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร แต่สายตาจ้่องตอบเด็กที่กล้าพูดกระทบกระทั่งเด็กในการปกครองของตัวเองอย่างไม่พอใจ เด็กคนนั้นตอนแรกก็มีท่าทางไม่พอใจแต่พอสบตากับฉันเข้าจริง ๆ ก็หันหน้าหลบแทบไม่ทัน

            ทั้งที่ไม่รู้แท้ ๆ ว่าพวกเราต้องเจออะไรมาบ้าง พวกคนที่ดีแต่อิจฉาและนินทาคนอื่นไปเรื่อยแบบนี้ล่ะเกลียดนัก

            "มะ...มารุมิยะ ไม่เอาน่า"เด็กหนุ่มผมแดงร้องห้ามคุณแม่ของห้องไม่ให้หยิบดาบไปฟันเด็กปากเสียจากห้องอื่น ในขณะที่สาว ๆ ในห้องพร้อมใจเข้าไปกอดแขนคุณแม่เพื่อให้ใจเย็นลง

            "ฉันไม่เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือหรอกน่า เสียเวลา"ฉันถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้สะบัดแขนของพวกผู้หญิงออกจากตัว ก่อนจะมองไปที่เวทีรอฟังคำประกาศของเจ้าลูกหมาที่ทำให้ชาวบ้านเขาหัวร้อนได้เพียงแค่ไม่กี่คำ

            "ผมสัญญาว่าผมจะเป็นที่หนึ่ง"

            รู้รึเปล่าว่าทำอะไรลงไป๊!!! เหล่าเด็กห้องเอที่เหลือต่างหน้าเหวอกันไปเป็นแถบ

            "ฮ่า ๆ ๆ สมกับเป็นคัตซึกิดีจริง ๆ"ส่วนฉันน่ะหรอ หัวเราะด้วยความขำขันอยู่นี่ไง

            Boooooooooooooooooooooooooooooooooo!!!!!!

            เสียงโห่ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากเด็กปีหนึ่งที่เหลือที่พร้อมใจกันโห่ไล่พร้อมกับเสียงตะโกนด่าอย่างไม่พอใจกับคำพูดที่แสนมั่นใจจนเกินเหตุของเจ้าลูกหมา

            "อะไรวะ!"

            "หยุดตรงนั้นเลยนะ!"

            "อย่าเหลิงนักนะ พวกห้องเอ!"

            "ไอ้พวกบ้า!"

            "ทำอะไรน่าอายแบบนั้น!?"หัวหน้าห้องออกไปโวยใส่เจ้าลูกหมาที่ไม่สะทกสะท้านกับเสียงด่าใด ๆ

            "อย่างน้อยก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีล่ะน่า"คัตซึกิหันมาตอบหัวหน้าห้อง ก่อนจะหันไปคว่ำนิ้วใส่พวกเด็กห้องอื่นเป็นการกวนประสาท แล้วหันมามองฉันพร้อมกับแสยะยิ้มแล้วขยับปากแบบไม่มีเสียงแต่ก็พออ่านออกว่า...เต็มที่พอมั้ยล่ะ

            ฉันยิ้มขำก่อนจะชูนิ้วเป็นเชิงว่าทำดีแล้ว การกระทำของคัตซึกิเปรียบเสมือนสารกระตุ้นให้เหล่าเด็กห้องเอต้องจริงจังกับงานกีฬามากขึ้นกว่าเดิม ซึ่งหมายความว่าโอกาสที่ฉันจะโดนจับตามองก็ยิ่งน้อยลงไปด้วยไงล่ะ!

            เพื่อเวลานอนอันแสนสุข!!!

            

 

 

            "เอาล่ะ มาเริ่มกันเลยดีกว่า เกมแรกในรอบคัดเลือก ทุกปีมีหลายคนต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าและตอนนี้เกมแรกของเราพร้อมแล้ว!"พูดจบก็ปรากฏหน้าจอขนาดใหญ่ขึ้นด้านหลังมิดไนท์"เกมของปีนี้ ได้แก่...เกมนี้!"

            ตัวอักษรบนหน้าจอยังคงหมุนไม่หยุด จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งก็ปรากฏเกมที่จะถูกจัดขึ้นในรอบคัดเลือกนั่นก็คือ...การแข่งกับอุปสรรคกีดขวาง

            เกมเปิดตัวของน้อนเลยทีเดียว เพราะเกมนี้ไม่มีใครคิดว่าน้อนจะเข้าที่หนึ่งแต่น้อนก็ทำมันได้นั่นเอง

            "คนที่เข้าแข่งเกมนี้มีทั้งหมด 11 ห้อง สนามแข่งคือเส้นรอบของสนามความยาวประมาณ 4 กิโลเมตร จุดเด่นของงานกีฬาเราคือความอิสระ ตราบใดที่ยังอยู่ในการแข่งไม่สำคัญว่าจะทำอะไร เตรียมตัวให้พร้อม!"

            สิ้นเสียงเด็กนักเรียนปีหนึ่งทั้งหมดก็ไปรวมตัวกันที่ทางออกเข้าสู่สนามแข่ง รอสัญญาณเตรียมออกสตาร์ท ใครโชคดีได้อยู่ข้างหน้าก็ดีไป ใครอยู่ข้างหลังก็ซวยหน่อย แต่สำหรับฉันอยู่ตรงไหนไม่สำคัญเพราะทันทีที่เริ่มเกมทุกคนจะโดนแช่แข็งกันหมด!

            "เริ่มได้!"เมื่อได้รับสัญญาณออกสตาร์ททุกคนก็ออกตัววิ่งไปข้างหน้า ฉันส่ายหัวก่อนจะใช้อัตลักษณ์พาตัวเองวิ่งไปบนพนังเพราะรู้ดีว่าทางออกมันคับแคบแค่ไหนยังไงล่ะ รวมถึงบรรยากาศที่เย็นลงกะทันหันทำให้ฉันเร่งฝีเท้าวิ่งออกจากทางเดินเป็นคนแรกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งสนาม

            ฟุ่บ!

            จังหวะเดียวกับที่พื้นที่ด้านหลังของฉันกลายเป็นน้ำแข็งไปทั้งหมด คนที่ไม่ทันตั้งตัวต่างโดนแช่แข็งไปพร้อมกัน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนไหวตัวทัน คนที่มีอัตลักษณ์ที่สามารถบินได้ หรือคนที่มีไหวพริบมากพอก็สามารถรอดพ้นจากการจู่โจมเป็นวงกว้างนี้ไปได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่ทุกคนจะมาหยุดชะงักเมื่อพบเจออุปสรรคแรก

            หุ่นยนต์วิลเลินในการสอบเข้าเรียน!

            "อุปสรรคโผล่ขึ้นมาแบบกระทันหัน! จะจัดการยังไงกับสิ่งกีดขวางแรก"เสียงประกาศของพรีเซนต์ไมค์กระตุ้นเหล่านักเรียนให้เริ่มขยับตัว

            ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกับอุปสรรคขนาดใหญ่ มันต้องมีสักคนสองคนที่กล้าแสดงตัวก้าวข้ามอุปสรรคเหล่านี้ไป และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็คือ

            ...ฉันเอง

            "โทษนะแต่ฉันยังไม่อยากโดนตัดเงินค่าขนมน่ะ ขอตัวล่ะ"ฉันว่าแล้วพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก หากเป็นการวิ่งแบบปกติฉันคงจะแพ้ แต่ถ้าเป็นการวิ่งที่ผสานกับทักษะด้านยิมนาสติกล่ะก็...ฉันไม่แพ้ใครแน่นอน

            ฉันวิ่งไต่ไปตามแขนของหุ่นยนต์ที่ถูกปล่อยออกมาขัดขวางพวกนักเรียน กระโดดหลบการโจมตีของพวกหุ่นยนต์ผ่านทะลุไปได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับใช้อัตลักษณ์ปรับเปลี่ยนพื้นให้เป็นกำแพงหนามขนาดใหญ่ไม่ให้พวกหุ่นยนต์ไล่ตามฉันมาได้

            [มารุมิยะจากปี 1 ห้อง A ใช้ทักษะทางด้านร่างกายวิ่งผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว!...ช่างรวดเร็วอะไรอย่างนี้ และโทโดโรกิจากปี 1 ห้อง A โจมตีและป้องกันในการโจมตีครั้งเดียว!...สง่างามมาก! สุดยอด!ผ่านไปได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ! ถึงจะไม่ค่อยยุติธรรมในทางปฏิบัติก็เถอะ]เสียงประกาศจากลำโพงทำให้ฉันรู้เลยว่าคนที่วิ่งไล่ตามหลังฉันมาติด ๆ ก็คือเด็กเด๋อ

            [มารุมิยะตอบสนองต่อเหตุการณ์และเคลื่อนไหวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่วนโทโดโรกิเขาทำแบบมีเหตุผลและมีกลยุทธ]

คำชมที่ได้รับจากมายเมนทำให้ฉันเกิดแรงฮึดสู้ในเกมชวนเสียเวลานี่ขึ้นมาหลายเท่าตัว

            [ทั้งสองคนผ่านอุปสรรคไปได้อย่างรวดเร็ว มารุมิยะแม้จะไม่ได้ทำลายแต่ก็สามารถก้าวข้ามไปได้อย่างรวดเร็วแถมยังขัดขวางไม่ให้ผู้เข้าแข่งคนอื่นตามมาด้วยกำแพงหนามขนาดใหญ๋ ส่วนโทโดโรกิ เขาไม่เคยต่อสู้กับพวกนั้นมาก่อน แต่อินเฟอร์นอสโรโบก็ทำอะไรการเคลื่อนไหวที่ยอดเยี่ยมของทั้งสองไปไม่ได้เลย!]

            "เธอคิดจะชนะเกมนี้งั้นหรอ"เสียงเด็กเด๋อที่ไล่ตามมาด้านหลังไม่ได้ทำให้ฉันชะลอฝีเท้าตัวเองเลยแม้แต่น้อย กลับกันฉันเร่งฝีเท้าให้มากขึ้นไปอีก

            "ซะที่ไหนล่ะ แต่ให้ไปติดอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เริ่มก็ไม่เอาด้วยเหมือนกัน"ฉันตอบกลับไปโดยไม่คิดจะบอกเหตุผลจริง ๆ ของการที่ฉันต้องผ่านเกมนี้ไปให้ได้

            ใครมันจะไปพูดล่ะว่าที่อยากจะผ่านเกมนี้เพราะไม่อยากโดนตัดเงินค่าขนมน่ะ!

 

 

 

Talks ท้ายบท

            น้องเข้าสู่งานกีฬาเป็นที่เรียบร้อย น้องบอกไม่อยากเด่น แต่น้องก็ไม่อยากโดนหักเงินค่าขนมเหมือนกัน

            ป.ล.น้องยังไม่มีคู่ เด็กห้องเอทั้งหลายก็เหมือนลูก ๆ ของน้อง น้องอยากรู้ว่าจะหาพ่อเด็กจากไหนมาช่วยแบ่งเบาภาระดี?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #155 dokidokiprecure (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 10:40

    เด็กเด๋อน่ารักกก

    #155
    0
  2. #91 MaisieMaisie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 20:08
    เรื่องพ่อน่ะ! ให้ผ่านด่านเหล่าลูกเจี๊อบๆห้องเอ(และอื่นๆ?)ก่อนเถอะ หุหุหุ ^^
    #91
    0
  3. #15 Mynun9412 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 21:03
    น้องเป็นของเรา❤
    #15
    1
  4. #14 3stars18jan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:36
    ไม่ให้โว้ยยยยค่ะ ใครบังอาจยายคนนี้จะไปตบจนจำทางกลับบ้านไม่ได้ซะให้หมด // ถืออุปกรณ์ทรมาน + ชำแหละครบสูตร + ขีปนาวุธ,นิวเคลียร์
    #14
    1
  5. #13 Warina2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 18:09

    แค่ก ทามา------ไม่ให้!!!! ไม่ต้องมี หวงน้อง!!!!!!!!;-;
    #13
    1