Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 4 : Chapter 3 : หัวหน้าห้อง 1A

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 268 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

Chapter 3 : หัวหน้าห้อง 1A

            เวร!

            ฉันยืนกระพริบตามองกองทัพนักข่าวที่ยืนอออยู่หน้าทางเข้าโรงเรียนด้วยสายตาว่างเปล่า ลืมไปเลยว่าหลังเหตุการณ์คาบเรียนฮีโร่จะต้องเจอกองทัพนักข่าวบุกมาหน้าโรงเรียนเพราะข่าวที่ออลไมท์เป็นอาจารย์มันหลุดไปถึงหูนักข่าว

            ฉันยืนหลบมุมแบบไม่คิดจะพาตัวเองเข้าสู่มหกรรมความวุ่นวายแสนน่ารำคาญอย่างการเอาตัวไปให้พวกนักข่าวรุมทึ้ง ไม่ว่าจะโลกไหนพวกนักข่าวก็น่ารำคาญเหมือน ๆ กันหมดทุกที่

            เด็กห้องเอโดนสัมภาษณ์คนแล้วคนเล่า บางคนก็ตอบดี ๆ บางคนก็เดินหนีหายไปในโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ฉันถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปในดงนักข่าว ทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามาก็พุ่งเข้ามารุมทึ้งราวกับอีแร้งรุมเหยื่อ ฉันขมวดคิ้วมองไมค์ที่โดนจ่อมาจนแทบกระแทกปากด้วยความหงุดหงิด

            นักข่าวมารยาทงามมันก็น่าตอบอยู่หรอก แต่นี่นอกจากการหาข่าวที่ตัวเองต้องการแล้วดันไม่สนใจอะไรเลยแบบนี้ มันทำให้หงุดหงิดจริง ๆ ยิ่งเป็นตอนเช้าแบบนี้ฉันยิ่งหงุดหงิดง่ายอยู่ด้วย

“นี่เธอคิดยังกับเรื่องออลไมท์ที่มาสอนที่นี่หรอ?”

ฉันถอนหายใจไม่ยอมตอบอะไร หางตาเหลือบไปเห็นผมสีฟางของคัตซึกิอยู่ไม่ไกล พอดีกับที่พวกนักข่าวพุ่งตัวไปทางนั้นแทนเพราะฉันไม่ยอมตอบคำถาม

“อ้าว เธอที่อยู่ในคดีมนุษย์โคลนเมื่อตอนนั้น...”

โดนทักแบบจี้จุดทำให้เด็กผมฟางขี้หงุดหงิดแผ่ออร่าไม่น่าเข้าใกล้ออกมา ดวงตาสีแดงมองพวกนักข่าวด้วยความไม่พอใจ ฉันเดินแทรกเข้าไปเกี่ยวคอเสื้อหมาปอมขี้โวยวายเข้าโรงเรียนไปโดยไม่สนใจพวกนักข่าวเลยแม้แต่น้อย คนโดนลากส่งเสียงโวยวายมาตลอดทางจนถึงหน้าห้อง

“ไง!”เปิดประตูทักทายเพื่อนร่วมห้องแล้วหิ้วหมาปอมไปวางแหมะที่โต๊ะของเจ้าตัว ถึงจะตัวใหญ่กว่าแต่ฉันก็เปลี่ยนโครงสร้างแขนของตัวเองให้สามารถยกของหนักได้ เพราะงั้นเลยหิ้วคัตซึกิมาที่ห้องได้อย่างง่ายดาย

“อย่าโวยวายนักเลยน่า ไม่เหนื่อยรึไง เอะอะขู่ เอะอะกัดน่ะ”ฉันใช้นิ้วดันหน้าผากคนขี้โวยวายแล้วเดินกลับไปนอนแหมะที่โต๊ะตัวเอง ไม่สนใจสายตาตกใจของเพื่อนร่วมห้องที่มองมา

แค่ลากคอลูกหมากลับห้องมันมีอะไรน่าตกใจรึไง?

 

 

คาบโฮมรูม

ทันทีที่เริ่มคาบโฮมรูมน้อนกับคัตซึกิก็โดนมายเมนบ่นไปตามระเบียบ ฉันที่รอดตายแบบฉิวเฉียดเพราะดันเป็นเศษเลยต้องสู้กับคนที่มีประสบการณ์มากกว่า หลังบ่นจบมายเมนก็เข้าเรื่องหลักประจำวันนี้คือ...

“มาเลือกหัวหน้าห้องกัน”

เท่านั้นแหละ ความวุ่นวายบังเกิดทันที ฉันยกมือปิดหูไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ไม่นานความวุ่นวายก็ถูกหยุดด้วยความเห็นของหัวหน้าห้องที่ว่าถึงเรื่องหลักประชาธิปไตย แม้ว่าตัวเองจะอยากเป็นหัวหน้าห้องเหมือนกันก็ตาม

“ทำไมเสนอของแบบนั้นล่ะ”เจ้าเด็กปิกาจูถามขึ้นหลังหัวหน้าห้องพูดจบ แม้ว่าหัวหน้าห้องจะชูมือเสนอตัวสุดแขนก็ตาม

“เรื่องความเชื่อใจนี่คงยากนะ เงรู้จักกันเองนี่นา อีดะจัง”กบน้อยเสริม

“ถ้ามามุกนี้ มีหวังทุกคนเลือกตัวเองแน่นอน”เอจิโร่ว่าต่อ

มันก็ไม่แน่หรอกนะ อย่างน้อยฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่เลือกตัวเองแน่ ๆ

“ก็เพราะแบบนั้นแหละ คนที่ได้คะแนนเยอะที่สุดในตอนนี้ก็น่าจะเหมาะกับตำแหน่งจริง ๆ ยังไงล่ะ”หัวหน้าห้องอธิบายอย่างมีเหตุผลรองรับ แล้วหันไปถามความเห็นมายเมน“แบบนี้เป็นไงครับ อาจารย์”

“ยังไงก็ได้ ทำ ๆ ไปเถอะ ขอแค่ให้เสร็จก่อนหมดชั่วโมงก็พอ”ว่าจบก็ทิ้งตัวนอนราบไปกับพื้น ทำตัวสมกับเป็นแมวจอมขี้เกียจดีจริง ๆ แต่บทจะเท่ขึ้นมาก็กร๊าวใจดีแท้

“ขอบคุณมากครับอาจารย์!”หัวหน้าห้องว่าแล้วทำการแจกกระดาษให้เพื่อนร่วมห้องทุกคนเขียนชื่อคนที่อยากให้เป็นหัวหน้าห้องลงไป

ใช้เวลาไม่นานการคัดเลือกหัวหน้าห้องก็เสร็จสิ้น ผลที่ออกมาไม่ผิดไปจากที่คาดเท่าไหร่ อันดับหนึ่งก็ยังเป็นน้อนเหมือนเดิม อันดับสองก็ท่านรองนั่นแหละ ที่เหลือก็โหวตตัวเองไปตามระเบียบ

“ผมได้สามคะแนน!!!”ผลที่ออกมาทำให้น้อนตกใจร้องเสียงหลง

“ทำไมถึงเป็นเดกุ! ใครเลือกมันฟะ!”คัตซึกิลุกขึ้นโวยลั่นต่อด้วยความไม่พอใจ

“คงดีกว่าเลือกนายแหละน่า”ฮันตะว่า

จะไปเติมเชื้อไฟเพื่ออะไร

“เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ”นั่นไงขาดคำที่ไหน หันไปตีกับเพื่อนแล้วนั่น

“คัตซึกินั่งลง ผลมันออกมาแบบนี้โวยวายไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน”ฉันปรามคนที่โวยวายเสียงดังด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย  เจ้าหมาปอมหันขวับมองฉันด้วยความหงุดหงิด ฉันจ้องตอบแบบไม่คิดหลบ จ้องกันอยู่ร่วมห้านาที ท้ายที่สุดคัตซึกิก็ยอมนั่งลงแม้จะมีอาการฮึดฮัดอยู่บ้างก็ตาม

คุมคัตจังได้ด้วย มิโดริยะมองเด็กสาวที่ชอบปลีกวิเวกอย่างมารุมิยะด้วยความนับถือ

“สรุปผลนะ หัวหน้าห้อง คือ นะ...อิซึคุ รองหัวหน้า คือ ทะ...โมโมะ มีใครคัดค้านอะไรมั้ย?”ฉันเดินไปหยิบชอล์คเขียนผลสรุปบนกระดานแล้วหันกลับมาถามความเห็นคนในห้องอีกครั้ง ยืนนิ่งรอฟังเสียงคัดค้าน(เผื่อมี)ประมาณสองนาที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครค้านก็หันไปหามายเมนที่นอนหงายมองจ้องมาที่ฉันนิ่ง ๆ

สาบานเลยว่าถ้าอาจารย์ไม่ใช่เมนหลักของฉันล่ะ คงมีผวาบ้างล่ะ แต่พอดีเป็นมายเมนไงเลยไม่คิดอะไรมาก เหมือนโดนแมวจ้องนั่นแหละ

“ทำหน้าที่ต่อไปเลยมารุมิยะ”แทนที่จะมารับช่วงต่อ ดันโยนงานมาให้ฉันทำต่อหน้าตาเฉย ก็รู้ว่าขี้เกียจแต่นี่มันหน้าที่อาจารย์ไม่ใช่หรือไง ช่วยทำตัวให้สมกับเป็นอาจารย์หน่อยเถอะ

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ฉันก็รับทำหน้าที่ประกาศผลต่อแบบไม่อิดออด มายเมนสั่งมาทั้งทีจะปฏิเสธไปทำไม

“อิซึคุ โมโมะมาหน้าห้องนี่มา”กวักมือเรียกผู้ได้ผลโหวตสูงสุดสองคนมาหน้าห้อง โมโมะก็สมกับเป็นคุณหนูตระกุลใหญ่ นิ่งสงบแบบมีมาด แต่น้อนนี่สิ ยืนสั่นเป็นเจ้าเข้าเลย ฉันกรอกตาแล้วฟาดหลังคนที่สั่นเป็นเจ้าเข้าไปหนึ่งที“แมน ๆ หน่อยอิซึคุ สามคะแนนที่ได้มาจากเพื่อนทั้งยี่สิบเอ็ดคน นายควรภูมิใจนะ ถึงส่วนใหญ่จะเลือกโหวตตัวเองก็เถอะ”

“เฮ้ มารุมิยะไม่มีชื่อเธอบนกระดาน ไม่ได้โหวตตัวเองงั้นหรอ”เอจิโร่ถามหลังเห็นว่าฉันมาทำหน้าที่แทนอาจารย์ที่หลับไปแล้ว

“ไม่อ่ะ ตำแหน่งที่ชวนเสียเวลานอนแบบนั้น ไม่เอาด้วยหรอก”ส่ายหัวขวับ ตบมือเป็นสัญญาปิดมติการเลือกหัวหน้า“ได้ผลสรุปแล้วก็แยกย้ายเตรียมตัวเรียนคาบต่อไปเถอะ”

พูดจบฉันก็เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองโดยไม่ทันได้สังเกตสายตาของเพื่อนร่วมห้องที่มองมา

ไม่อ่ะ เธอควรเป็นหัวหน้าห้องที่สุดแล้วล่ะ

 

 

 

“ทำไมลากฉันมานั่งด้วยล่ะ เอจิโร่”ถามคนผมแดงที่ลากฉันมานั่งรวมกลุ่มด้วยกัน มองสมาชิกบนโต๊ะที่เกินครึ่งนั่งหลบไปฝั่งหนึ่งด้วยความกลัวเจ้าลูกหมาแว้งกัดเข้าให้ สภาพเลยกลายเป็นว่าฉันนั่งคั่นกลางระหว่างเอจิโร่กับคัตซึกิที่ยังทำตัวแง่ง ๆ ใส่ชาวบ้านเขาไปทั่ว

คนผมแดงทำหน้าประหลาดใจที่เห็นฉันเรียกชื่อจริง แต่ก็ตอบกลับมาแบบไม่คิดอะไร”มีเธออยู่ด้วยมันปลอดภัยกว่านี่นา บาคุโกวเองก็ยอมฟังเธอด้วย”

“ห๊า!!!! ใครยอมฟังยัยเมี่ยงนี่กันฟะ!!!!”

“คัตซึกิอย่าพูดทั้งที่ข้าวเต็มปากนะ”ฉันดุคนที่โวยข้ามหัวฉันไปหนึ่งที ดวงตาสีแดงสดมองฉันแบบไม่พอใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแล้วซัดข้าวเข้าปากระบายอารมณ์ของตัวเอง

นี่ไง ฟังกันเห็น ๆ สายตาคนทั้งโต๊ะมองเด็กสาวที่ยังไม่ยอมรับว่าสามารถคุมคนที่อารมณ์รุนแรงที่สุดในห้องไว้ได้โดยไม่เจ็บตัว

“จริงสิ เธอสนิทกับโทโดโรกิด้วยนี่ หมอนั่นน่ากลัวสุด ๆ...ฮี่!”เจ้าหนูปิกาจูโพล่งขึ้น ก่อนจะสะดุ้งเมื่อโดนเจ้าลูกหมาตวัดตามองแรงใส่เพราะพูดถึงคนที่ไม่ชอบหน้า

เฮ้อ! เด็กจริง ๆ

“โชโตะน่ะหรอ ไม่น่ากลัวหรอก หมอนั่นน่ะนะ...”ยังไม่ทันจะได้พูดถึงนิสัยจริงของเด็กเด๋อ เสียงกริ่งสัญญาเตือนภัยก็ดังลั่นไปทั่วทั้งอาคารพร้อมกับเสียงประกาศตามสายดังขึ้นตามมาติด ๆ

‘ระบบรักษาความปลอดภัยระดับ 3 ได้ถูกฝ่ามาแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนรีบอพยพออกไปนอกอาคารด้วยค่ะ ย้ำอีกครั้ง ระบบรักษาความปลอดภัยระดับ 3 ได้ถูกฝ่ามาแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนรีบอพยพออกไปนอกอาคารด้วยค่ะ’

สิ้นเสียงประกาศความวุ่นวายก็บังเกิดทันที นักเรียนในโรงอาหารวิ่งวุ่นกันไปที่ประตูทางออก โต๊ะของพวกเราก็โดนกลุ่มนักเรียนกลุ่มใหญ่พัดพาแยกกันไปคนละทิศคนละทาง ฉันถูกกลุ่มคนกลืนไปอย่างง่ายดายเพราะขนาดตัวที่เล็กกว่าชาวบ้าน เสียงจอแจทำให้ฉันต้องยกมือปิดหูเพื่อตัดรำคาญ แม้ว่าจะเจ็บที่โดนคนเบียดไปมาไม่ยอมหยุดก็ตาม

เมื่อไหร่จะจบกันนะ ถ้าจำไม่ผิด อีกเดี๋ยวหัวหน้าห้องจะเป็นคนหยุดความวุ่นวายนี่ แต่ปัญหาหลักของเรื่องมันก็มาจากพวกอีแร้งกระหายข่าวอย่างพวกนักข่าวที่บุกเข้ามาในโรงเรียน ได้ยินเสียงเอจิโร่ตะโกนห้ามแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้กลุ่มนักเรียนหยุดความแตกตื่นที่เกิดขึ้นได้เลย

“ว๊าย!”ฉันร้องเสียงหลงเมื่อสัมผัสได้ถึงมือของใครสักคนที่วางอยู่บนก้นของฉัน อยากจะหันไปมองนะแต่แค่ขยับตัวยังลำบากเลย ถ้าแค่จับเฉย ๆ ฉันจะคิดว่าเป็นอุบัติเหตุอยู่หรอก แต่นี่เล่นลูบไปมาด้วยเนี่ย...โรคจิตชัด ๆ!! 

อ่า หัวหน้าห้องรีบหยุดความวุ่นวายนี่ทีเถอะ ก่อนที่ฉันจะฟิวส์ขาดฆาตกรรมเจ้าโรคจิตนี่เข้าให้

หมับ!

ระหว่างที่ฉันกำลังวางแผนฆาตกรรมเจ้าคนร้ายโรคจิตก็มีมือของใครบางคนคว้าแขนฉันเอาไว้แล้วดึงจนตัวปลิวเข้าไปหา หันไปมองก็พบกับเงาสีดำรูปร่างเหมือนนกกำลังส่งยิ้มกว้างมาให้ฉัน

“ไม่เป็นอะไรนะ”เจ้าของอัตลักษณ์ถามเสียงเรียบ ขณะเดียวกันก็พยายามยืนยื้อตัวไม่ให้ไหลไปตามกระแสนักเรียนที่แตกตื่น

“ขอบคุณที่ช่วยนะ โทริคุง”ฉันยิ้มขอบคุณคนที่ช่วยเหลือเอาไว้ แม้ใบหน้าจะเป็นนกแต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่าโทริคุงกำลังทำหน้ายุ่งที่โดนเรียกแบบนั้น

“โทโคยามิต่างหากล่ะ”แก้ชื่อตัวเองเสียงเรียบ ก่อนจะผงะเมื่ออัตลักษณ์ของตัวเองแทรกมาแนะนำตัวกับฉันด้วยท่าทางเหมือนเด็ก“ฉันดาร์ก ชาโดว์นะ”

“จ้า ๆ พวกผู้หญิงคนอื่นล่ะ?”ฉันถามหาเพื่อนร่วมห้องคนอื่นที่น่าจะจมอยู่ในฝูงชนที่แตกตื่น

“ยาโอโยโรซึพาหลบออกไปแล้ว”สมกับเป็นท่านรองล่ะนะ จัดการอะไรได้รวดเร็วเหมือนเคย

“โอ้วววววว”

ฉันเงยหน้ามองตามเสียงก็เห็นว่าหัวหน้าห้องลอยลิ่วไปกระแทกกับฉากประตูทางออกโรงอาหารเสียงดังลั่น

“ทุกคน ไม่ต้องห่วงนะ!”เสียงตะโกนของหัวหน้าห้องทำให้ความวุ่นวายสงบลงไปชั่วขณะ”แค่พวกนักข่าวเท่านั้นแหละครับ ไม่จำเป็นต้องแตกตื่นอะไรเลย ที่นี่คือยูเอย์ เรามาทำตัวให้เหมาะสมกับคนที่อยู่ในระดับสูงสุดกันเถอะ”

ความวุ่นวายเงียบสงบลงในไม่ช้า พอดีกับที่เหล่าคณาจารย์จัดการพวกนักข่าวให้ออกไปจากเขตโรงเรียนได้ ฉันแอบยิ้มมองคนที่ยังลอยอยู่เหนือประตูทางออกอย่างอารมณ์ดี

คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เลือกโหวตหัวหน้าห้องน่ะ

 

 

 

            ห้อง 1 – A ในคาบบ่าย

เมื่อทุกคนกลับมาที่ห้องครบได้มีการพูดคุยเรื่องการจัดหัวหน้าแผนกต่าง ๆ ภายในห้อง น้อนยังคงสั่นไม่เลิกจนดูเหมือนลูกกระต่ายตัวเล็ก ๆ เวลาเจอคนเยอะ ๆ

            “ถ...ถ้างั้นขอเริ่มการเลือกหัวหน้าฝ่ายอื่น ๆ เลยนะครับ”พูดไปสั่นไป เห็นแล้วน่าเอ็นดูดีจัง”แต่ก่อนอื่นขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ยครับ?”

            “หัวหน้าห้องน่ะ ยังไงผมก็คิดว่าให้อีดะ เทนยะคุงเป็นดีกว่าครับ!”น้อนเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ“ก็เขานำคนได้เท่ขนาดนั้น แถมใช้เวลาแค่นิดเดียวก็ทำให้คนที่แตกตื่นใจเย็นลงได้แล้ว ผมคิดว่าให้อีดะคุงเป็นน่าจะเหมาะสมกว่านะ”

            “ฉันว่าแบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ”เมื่อมีคนเสนอ ก็ต้องมีคนตาม

            “ถึงมิโดริยะจะเจ๋งไม่แพ้กันก็เถอะ แต่ว่าวันนี้ที่โรงอาหารอีดะเองก็ทำได้ดีมากเลยนะ”เอจิโร่สมทบความคิดของน้อน ตามด้วยเจ้าหนูปิกาจูที่ตามมาเป็นลูกคู่“อื้อ แล้วก็อีกอย่าง ท่าทางแบบนั้นดูแล้วเหมือนสัญลักษณ์ทางออกฉุกเฉินเลยเนอะ?”

            ก่อนที่เรื่องจะสงบในทันทีเมื่อเจอสภาพเหมือนซากศพของมายเมนที่ลุกขึ้นมานั่งทั้งที่ยังอยู่ในถุงนอนสีเหลือง

”มันเสียเวลานะเฮ้ย อยากทำอะไรก็รีบทำเถอะ”พูดจบก็ทิ้งตัวนอนต่ออีกรอบ และแล้วปัญหาเรื่องหัวหน้าห้องก็จบลง หัวหน้าห้อง 1 – A คือ อีดะ เทนยะนั่นเอง

“รีบเลือกหัวหน้าฝ่ายอื่นในห้องได้แล้ว”มายเมนลุกขึ้นมาย้ำอีกครั้งก่อนจะลงไปนอนต่อ

ถ้าจะลุกมาแค่นั้นก็อย่าลุกเลยเถอะอาจารย์

ใช้เวลาไม่นานผลสรุปตำแหน่งต่าง ๆ ในห้องได้ออกมาดังนี้(เรื่องตำแหน่งนอกจากหัวหน้ากับรองแล้วไรท์ไม่ทราบเลย ดังนั้นนี่เป็นการจัดตามความเห็นของไรท์นะคะ)

หัวหน้าห้อง - อีดะ เทนยะ

รองหัวหน้าห้อง - ยาโอโยโรซึ โมโมะ

เหรัญญิก – อาซุย ซึยุ

หัวหน้าฝ่ายสันทนาการ - อาชิโดะ มินะ

ผู้ปกครองของห้อง(ลงความเห็นอย่างลับ ๆ โดยสมาชิกห้องเอทั้งยี่สิบคน) - มารุมิยะ มิจิรุ

 

 

 

หลังจากการคัดเลือกตำแหน่งต่าง ๆ ภายในห้องก็ได้เวลาเข้าสู่บทเรียนประจำวันนี้ นั่นก็คือ...บทเรียนกู้ภัย

“การฝึกพื้นฐานฮีโร่วันนี้ ตกลงกันแล้วว่าฉันกับออลไมท์ แล้วก็อาจารย์อีกคน รวมเป็นสามคนจะช่วยกันดูแล”

“อาจารย์ครับ จะให้พวกเราทำอะไรหรอครับ?”

“จะภัยพิบัติทางบก ทางน้ำ หรืออย่างอื่นเราก็มีหมด ฝึกกู้ภัยไงล่ะ”อาจารย์ชูป้ายกระดาษที่เขียนคำว่าRescueขึ้นมาโชว์ให้ดู

เวร! ถึงวันที่ต้องเจอกับสมาพันธ์วิลเลินแล้วเรอะ ในอนิเมะก็เข้าใจว่ามันตัดไปมา แต่ในชีวิตจริงจำเป็นต้องยัดรวมความวุ่นวายไว้ในวันเดียวเพื่ออะไรกัน?

ถึงเมนหลักอีกคนฉันจะอยู่ในสมาพันธ์วิลเลิน แต่ตอนนี้เขายังไม่ได้เข้าร่วมเลยนี่นะ หมดอาลัยตายอยากดีจริง ๆ

“เฮ้ย! ฉันยังพูดไม่จบนะ”อาจารย์ขัดความวุ่นวายภายในห้องเสียงเรียบ“ครั้งนี้จะใช้คอสตูมหรือเปล่าก็แล้วแต่คนนะ เพราะว่าในนั้นก็คงจะมีชุดจำกัดการใช้งานอยู่ด้วยล่ะสินะ”

ว่าแล้วก็กดรีโมทให้พนังห้องเลื่อนออกมาเผยให้เห็นชุดคอสตูมที่เก็บอยู่ข้างในตามหมายเลขของแต่ละคน

“สถานที่ฝึกคราวนี้อยู่ไกลหน่อย เราเลยจะนั่งรถบัสไปกัน แค่นี้แหละ ไปเตรียมตัวได้แล้ว”

ฉันหาวเล็กน้อยเดินคว้าชุดคอสตูมของตัวเองไปเปลี่ยนแล้วไปรอขึ้นรถบัสที่หน้าโรงเรียน

 

 

 

Talks ท้ายบท

        บาคุโกวกลายเป็นหมาปอมไปแล้วล่ะ หิ้วเป็นลูกหมาเลยลูกเอ๊ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 268 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #143 sirinda8844 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 16:22
    ทำไม่หมาป้อมถึงเรียกแม่ว่างั้นละ งงนักมาก
    #143
    0
  2. #112 undernetwork (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 21:05
    มี 3 อัตลักษณ์ชัดๆ อีกอันนี่อัตลักษณ์คูมแม่
    #112
    0
  3. #5 Mynun9412 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 00:55
    สนุกอ่ะ รอโคตรรรรร ห้ามทิ้งเด็ดขาดดด
    #5
    1
  4. #4 justsaybeep (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 00:09
    ฉายาผู้ปกครองของน้องนี่ไม่ได้มาเล่น ๆ นะคะเนี่ย 555555 น้องคุมอยู่จริง ๆ เป็นน่ารักไปหมดเลย i- i
    #4
    1
  5. #3 zanna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 22:51

    สนุกอะ สนุกมาก ช้านพลาดเรื่องนี้ไปได้ไงเนี้ย!!!
    จะติดตามอ่านทุกตอนเลย
    #3
    1