Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 25 : Chapter 24 : มาชอปปิ้งกันเถอะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    7 ก.ย. 63

Chapter 24 : มาชอปปิ้งกันเถอะ!

"ปล่อยฉันได้แล้วน่ามาโคโตะ"ฉันพยายามแงะหมาตัวโตที่เอาแต่กอดเอวฉันไว้แน่นออกจากตัว เมื่อวานซืนหลังจากผ่านการทดสอบไปได้ มาโคโตะที่เห็นฉันเดินเข้ามาพร้อมกับฮอว์คก็แยกเขี้ยวขู่แล้วดึงฉันไปกอดแน่น พอกลับถึงบ้านก็เอาแต่บ่นเรื่องฮอว์คจนฉันที่ง่วงเต็มทีแอบหนีไปนอนก่อนโดยไม่ได้สนใจเลยว่าสิ่งที่มาโคโตะบ่นมันคืออะไร

วันต่อมาก็เข้าเรียนตามปกติ อาจารย์ก็เข้ามาคุยเรื่องไปค่ายให้กับพวกเราฟัง แน่นอนว่าการสอบมีคนสอบตกทั้งหมดห้าคนคือเจ้าหนูปิกาจู มินะจัง เจ้าเด็กเบาหวาน เอจิโร่แล้วก็ฮันตะ ที่ไม่ผ่านการสอบภาคปฏิบัติ แต่ระดับอาจารย์ทั้งทีก็สร้างเรื่องตกใจประจำวันได้ดีเหมือนเคยด้วยการเฉลยว่าทุกคนจะได้ไปค่ายทั้งหมด เล่นเอาก๊วนสอบตกโวยวายกันยกใหญ่ที่โดนอาจารย์หลอก

พอรู้ว่าจะได้ไปค่าย สมาชิกกว่าครึ่งห้องก็พร้อมใจกันนัดมาซื้อของสำหรับเข้าค่ายในวันหยุดที่ชอปปิ้งมอลล์ในเขตคิยาชิ แน่นอนว่าพอบอกว่าจะไปชอปปิ้งกับเพื่อนในห้อง มาโคโตะก็ออกอาการงอแงอย่างที่เห็นนี่ไง

"ไม่เอา ฉันจะไปด้วย!"

"จะบ้าหรอ ฉันจะไปกับเพื่อนนะมาโคโตะ"ฉันโวยวายใส่คนที่งอแงเป็นเด็ก ตั้งแต่เจอหน้าฮอว์ครู้สึกว่าจะเพี้ยนหนักขึ้นนะ"เป็นอะไรของนายเนี่ย ตั้งแต่เจอหน้าฮอว์คก็เอาแต่งอแงไมหยุดเลยนะ"

"ก็มัน..."

"อะไรล่ะ ไม่พูดมาฉันจะรู้มั้ย"ฉันยืนกอดอกมองมาตัวโตที่หูหางลู่อยู่ตรงหน้า

"หมอนั่นชอบพูดว่าจะพาเธอไปอยู่ด้วยนี่นา...ก็เลย..."

"สติมาโคโตะ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ ถึงฮอว์คจะพาไปแต่ถ้าฉันไม่ไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีมั้ยล่ะ"ฉันยกมือนวดขมับกับเหตุผลของมาโคโตะที่ฟังแล้วปวดหัวกันเลยทีเดียว

คงไม่ลืมใช่มั้ยว่าคนที่ฮอว์คเคยบอกว่าจะพาไปคือมิจิรุคนก่อนไม่ใช่ฉันน่ะ

"อื้อ"ตอบรับเสียงอ่อย หูหางลูจนดูน่าสงสาร

"วันนี้อาจารย์อยู่โรงเรียนจะไปหามั้ยล่ะ?"ฉันเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่น

"จริงอ่ะ!"มาโคโตะเด้งตัวขึ้นมาถาม หูตั้งหางสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดี

"อือ เห็นว่าเคลียร์งานค้างน่ะ"

"โอเค ไปเที่ยวกับเพื่อนให้สนุกนะมิจิรุ"โบกมือลาวิ่งฉิวออกจากบ้านไปในทันที ฉันนี่ได้แต่ยกมือเกาหัวปลงกับอาการหมาติดเจ้าของของมาโคโตะเลยทีเดียว

ปากบอกหวงฉัน แต่พอมีอาจารย์มาเอี่ยว ใจก็เอนไปทางนั้นกว่าครึ่ง

มีซัมติงกันแหละดูออก

"อ๊ะ ใกล้สายแล้วรีบไปดีกว่า"

ก้มมองนาฬิกาแล้วรีบเดินทางไปชอปปิ้งมอลล์ก่อนจะเลทไปมากกว่านี้

 

 

 

พอมารวมตัวกันที่ชอปปิ้งมอลล์แล้วฉันก็ขอปลีกตัวแยกไปอีกทางทันที พร้อมกับคว้าแว่นมาสวมไว้ปิดบังใบหน้าเอาไว้เพราะไม่อยากโดนทักระหว่างซื้อของ ผิดกับพวกเด็ก ๆ ที่โดนคนในชอปปิ้งมอลล์ทักเสียงดังลั่น โทษนะทุกคน แต่ทางนี้ไม่อยากจะเด่นเท่าไหร่น่ะ ขอตัวไปซื้อของก่อนนะ~

ฉันเดินเข้าร้านเสื้อผ้าเพื่อซื้อเสื้อสำหรับไปเข้าค่าย ไม่ใช่ว่าในตู้ไม่มี แต่มันไม่ใช่แนวฉันไง พวกเสื้อลายลูกไม้สีหวานแหววหรือพวกชุดเดรสกระโปรงยาวเฟื้อยนั่นน่ะ ของพวกนั้นจะทิ้งก็เกรงใจมาโคโตะเลยของออกมาซื้อเข้าไปใหม่เลยดีกว่า เพราะแนวของฉันกับมิจิรุน่ะมันคนละทางกันเลย

ฉันชอบแนวง่าย ๆ สบาย ๆ แบบพวกเสื้อยืดกางเกงวอร์มอะไรทำนองนั้น ยิ่งสีเรียบ ๆ ยิ่งชอบ ดังนั้นวันนี้ต้องใช้เงินที่มาโคโตะให้พิเศษมาให้คุ้มยังไงล่ะ

"เหมือนลืมอะไรไปสักอย่าง"ฉันบ่นพึมพำขณะเลือกเสื้อผ้าไปด้่วย เหมือนว่าวันนี้มันจะมีเหตุการณ์อะไรสักอย่างเกิดขึ้น แต่ฉันลืมไปแล้วว่ามันคือเหตุการณ์อะไร รู้แค่ว่ามันน่าจะเกี่ยวกับโทมูระแน่ ๆ

หวังว่าจะไม่ก่อเรื่องกันนะ ทั้งพวกเด็ก ๆ ทั้งโทมูระเลย

"อ๊ะ! นั่นลดราคานี่"ฉันเบนสายตาไปเจอป้ายเซลล์เข้าพอดี เรื่องที่คิดในหัวปลิวหายไปเหลือเพียงแค่ว่าฉันจะหาเสื้อผ้าดี ๆ ที่ถูกใจจากกองเสื้อผ้าลดราคาได้กี่ตัว

หลังจากไปแย่งชิงกับคนอื่นอยู่ร่วมสิบนาที ฉันก็ได้เสื้อผ้าถูกใจติดไม้ติดมือกลับมาหลายตัว ของอื่น ๆ สำหรับไปค่ายก็มีครบหมดแล้ว ที่มานี่กะมาซื้อเสื้อผ้าอย่างเดียว

กลับไปรอที่จุดนัดดีกว่า เหลือเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะมากันครบ คิดแล้วก็เก็บถุงเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าเป้ที่กะเอามาใส่ของที่ซื้อในวันนี้โดยเฉพาะ ฉันเดินกลับมาที่จุดนัดแล้วก็ต้องชะงักแล้วถอยกลับไปหลบอยู่ที่มุมหลืบของร้านแถวนั้นเมื่่อเห็นว่าที่จุดนัดน้อนกำลังนั่งกุมคอไอโครก ๆ อยู่โดยมีโอชาโกะจังทำหน้าเป็นกังวลอยู่ข้าง ๆ พอมองตามสายตาน้อนมาก็พบกับคนคุ้นหน้าในชุดฮู้ดดำ

โทมูระ? มาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย?

"เดี๋ยวก่อน! ชิการาคิ โทมูระ"คำพูดของน้อนทำให้โอชาโกะจังตกใจหันขวับไปมองคนชุดดำทันที"ชิการาคิ?"

"เป้าหมายของออลฟอร์วันคืออะไรกันแน่?"เค้นเสียงถามทั้งที่ยังไอไม่หยุด

"ไม่รู้สิ ที่สำคัญระวังไว้ดีกว่า ครั้งต่อไปที่พบกันคงจะเป็นตอนที่ฉันตัดสินใจฆ่านายก็ได้"โทมูระตอบแค่นั้นแล้วก็เดินหายไปกับฝูงชน พอมั่นใจว่าโทมูระเดินไปไกลแล้วฉันก็เดินกลับมารวมกลุ่มอีกครั้ง มั่นใจเลยว่าถ้าเมื่อกี้เดินออกไปได้โดนโทมูระลากกลับฐานลับไปต่อหน้าต่อตาน้อนกับโอชาโกะจังแน่ ๆ เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนติดสอบเลยไม่ได้ไปหา จนโดนงอแงใส่ทุกครั้งที่โทรคุยด้วยและทุกครั้งก็จะโดนคุโรกิริตัดสายไป

"เกิดอะไรขึ้น?"ฉันแกล้งทำเหมือนไม่รู้เรื่องเดินเข้ามาถาม

"เมื่อกี้เจอชิการาคิน่ะ"โอชาโกะจังหันมาบอกฉันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ขณะกดโทรบอกเพื่อนคนอื่นในห้องเรื่องของโทมูระ

"ไม่มีใครเป็นอะไรใช่มั้ย?"ฉันถามแล้วเดินเข้าไปดูอาการน้อน ขณะเดียวกับที่เด็กห้องเอที่อยู่ใกล้จุดนัดวิ่งเข้ามาสอบถามน้อนยกใหญ่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ส่วนโอชาโกะจังก็โทรแจ้งอาจารย์กับตำรวจเรื่องที่พบวิลเลินที่ชอปปิ้งมอลล์

ทางห้างที่ประสานงานกับตำรวจก็ได้มีการปิดชอปปิ้งมอลล์ชั่วคราวเพื่อตามหาโทมูระที่น่าจะอยู่ที่ไหนสักที่ในบริเวณชอปปิ้งมอลล์หรือใกล้เคียง พวกเราห้องเอก็โดนกักตัวไว้เพื่อสอบถามเรื่องราว คนโดนสอบถามก็คือน้อนกับโอชาโกะจังที่เป็นคนเจอโทมูระเป็นกลุ่มแรก พวกเราที่เหลือที่ไม่ได้เกี่ยวข้องก็โดนตำรวจไล่ให้กลับบ้าน เหลือไว้แค่น้อนที่ต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ

เป็นพระเอกต้องทำใจ เรื่องวุ่นวายมักพุ่งเข้าหานะน้อน

ส่วนฉันหาทางเผ่นจากตำรวจไปเยี่ยมเด็กโข่งอีกคนที่พึ่งก่อเรื่องไปดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่อยากให้ของที่ซื้อมาเสียไปก่อนจะถึงมือล่ะนะ

 

 

 

"อื้อหือ สภาพเละเทะนี่มันอะไรกันเนี่ย?"ฉันถามเมื่อเดินเข้าเกทของคุโรกิริเข้ามาในฐานลับของสมาพันธ์วิลเลินแล้วพบกับความวินาศสันตะโรที่เกิดขึ้นจากฝีมือของโทมูระและสมาชิกใหม่อีกสองคนอย่างฮิมิโกะจัง เมนฝ่ายหญิงเพียงหนึ่งเดียวในเรื่องของฉัน กับ ดาบิ เมนหลักฝั่งวิลเลินของฉันเอง

สองคนหลังดูงุนงงที่เห็นฉันเดินเข้ามาในห้อง ก็คิดว่าคงคุ้นหน้าฉันจากงานกีฬายูเอย์บ้างล่ะ แม้ว่าตอนนี้ฉันจะใส่ชุดไปรเวทอยู่ก็ตาม ยิ่งดาบิไม่ต้องพูดถึง คดีเก่ากับมิจิรุคนก่อนมีเพียบเลยในฐานะพี่โทยะ พี่ชายคนโตของบ้านโทโดโรกิที่ผันตัวเข้าด้านมืดไปแล้ว เจ้าตัวดูตกใจที่เห็นฉัน แต่ฉันก็ทำเนียนไม่รู้จักเดินเข้าไปหาโทมูระที่ทำหน้ายุ่งอยู่ที่บาร์

อยากจะกรี๊ดแบบที่เจออาจารย์อยู่หรอก แต่พอคิดว่ามิจิรุคนก่อนกับดาบิมีคดีกันอยู่หลายกระทงก็กรี๊ดไม่ออกซะงั้น ความอยากรู้มันมีมากกว่าความอยากหวีดอ่ะนะ

"มันเกิดอะไรขึ้น?"ฉันหันไปถามคนที่น่าจะตอบคำถามฉันได้อย่างคุโรกิริที่ยืนเช็ดแก้วอยู่

"ปัญหาไม่ลงรอยกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"คุโรกิริตอบกลับมา ไม่อยากให้ฉันรู้เรื่องภายในสมาพันธ์มากสินะ ก็พอเข้าใจได้อยู่ ฉันพยักหน้ารับรู้ไม่ซักไซ้อะไรต่อแล้วยื่นกล่องขนมในมือให้กับคุโรกิริ เป็นเรื่องปกติเวลามาที่ฉันจะมีของติดไม้ติดมือมาฝากเสมอ

"วันนี้ไปก่อเรื่องอะไรมา"ฉันดึงเก้าอี้มานั่งข้างโทมูระแล้วก็โดนเด็กโข่งตัวโตคว้าเอวฉันไปกอดแน่นแล้วซุกหน้าเข้ากับพุงกะทิของฉันโดยไม่พูดอะไร

"นี่ ๆ เธอเป็นฮีโร่ไม่ใช่หรอ ที่อยู่กับอิซึคุคุงในงานกีฬาน่ะ"ฮิมิโกะจังทักขึ้นมาแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาสนใจ

"ก็ใช่ แต่ฉันไม่ให้เลือดหรอกนะ ไม่ต้องหยิบมีดออกมาเลย"ฉันตอบกลับแล้วพูดดักไม่ให้ฮิมิโกะจังหยิบมีดออกมาเอาเลือดฉันไปแกล้งพวกเด็ก ๆ ในห้อง คนถูกห้ามมองมาด้วยสายตาไม่พอใจที่โดนขัด

"คนนี้ห้ามแตะ"โทมูระเงยหน้ามองด้วยสายตาไม่พอใจ มองจ้องกับเด็กสาววายร้ายที่คิดจะทำร้ายคนสำคัญของเขา

"อย่าตีกัน วันนี้ฉันมาเยี่ยมเพราะได้ข่าวว่าได้สมาชิกเพิ่มเลยเอาขนมมาฝากน่ะ"ฉันรีบห้ามก่อนจะมีการนองเลือดเกิดขึ้นจากเด็กมีปัญหาทั้งสองคน แล้วหยิบจานเค้กส่งให้ฮิมิโกะจังที่พอเห็นก็คว้าไปกินอย่างเอร็ดอร่อย

ยังไงก็เด็กผู้หญิงล่ะนะ ถึงจะชอบเลือดยังไงแต่เรื่องของหวานนี่ก็นัมเบอร์วันของเด็กผู้หญิงอยู่ดี

"ไม่ต้องรีบกินก็ได้ มีอีกเยอะ"ฉันหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางเด็ก ๆ ของฮิมิโกะจัง น่ารักจริง ๆ แหละน้า แถมยังซื่อตรงดีด้วย คิดอะไรก็ทำแบบนั้น เด็กแบบนี้น่ารักดีนะ

หมับ

"จะเอาอะไร ไม่พูดฉันก็ไม่รู้หรอกนะ"ฉันก้มมองเด็กโข่งที่กระชับแขนแน่นจนฉันเริ่มอึดอัด

"เปล่า"

"จะเชื่อก็แล้วกัน"ฉันถอนหายใจ หยิบจานเค้กมานั่งตักกินแล้วหันไปมองรอบ ๆ ก็เห็นว่าดาบิกำลังจ้องมองมาที่ฉันอยู่ สายตานั่นทำเอาหนาว ๆ ร้อน ๆ แบบแปลก ๆ แฮะ เหมือนโดนจ้องจนทะลุไปข้างในเลย

"กินด้วย"

"ลุกมานั่งกินดี ๆ สิ นอนกินแบบนั้นมันเสียสุขภาพนะ"ฉันว่าแล้วดันให้โทมูระลุกขึ้นมานั่งดี ๆ แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามทำตัวเหลวเป็นน้ำแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายความพยายามของฉันก็สำเร็จทำให้โทมูระลุกมานั่งกินดี ๆ ได้แม้เจ้าตัวจะทำหน้าไม่พอใจก็ตาม

"ขออีก ๆ ฉันขออีกได้มั้ย"สนใจโทมูระได้ไม่นานก็หันมาเจอกับฮิมิโกะจังที่เดินเข้ามาพร้อมกับจานเค้กที่ว่างเปล่า

"ได้สิ ยังไงก็ซื้อมาให้อยู่แล้ว"ฉันว่าแล้วตักเค้กใส่จานให้กับฮิมิโกะจังที่ย้ายมานั่งกินข้างฉันเป็นที่เรียบร้อย แุถมยังดึงแขนฉันไปกอดไว้ข้างหนึ่งอีกต่างหาก พอโทมูระเห็นแบบนั้นก็ขยับตัวมานั่งซ้อนด้านหลังกอดเอวฉันไว้แล้วนั่งกินเค้กที่แย่งจากฉันไปกินอย่างสบายอารมณ์ แถมยังจ้องตากับฮิมิโกะจังเหมือนตัวเองเหนือกว่าอีกด้วย ฮิมิโกะจังที่เห็นแบบนั้นก็ย้ายมานั่งบนตักฉันแล้วแลบลิ้นใส่โทมูระที่ทำหน้าไม่พอใจอยู่ด้านหลังจนฉันที่เป็นคนกลางตัวโยกไปมาจนแทบร่วงตกเก้าอี้

เอ่อ...ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะเนี่ย ฉันว่าฉันแค่จะเอาเค้กมาให้เฉย ๆ นะ

"อย่าตีกันสิ"ฉันยกมือลูบหัวฮิมิโกะจังกับโทมูระแล้วปรามเสียงเหนื่อย โดนนั่งตักก็ไม่คิดอะไรหรอก แต่อย่ายุกยิกไปมาได้มั้ยขนาดตัวมันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นะ เดี๋ยวก็ร่วงตกไปหรอก แต่ก็ไม่คิดว่าพอลูบหัวแล้วจะยอมนั่งกินเงียบ ๆ มันทั้งสองคนซะอย่างนั้น พอจะเอามือออกก็โดนคว้าไว้จนกลายเป็นว่าระหว่างกินเค้กฉันต้องนั่งลูบหัวทั้งสองคนไปด้วย

"ขอโทษแทนชิการาคิกับโทกะด้วยนะ"คุโรกิริหันมาพูดกับฉัน

"ไม่เป็นไร ๆ ฉันก็ไม่ได้เกลียดอะไรหรอกนะ"ฉันหัวเราะแบบไม่คิดมาก ถึงจะอยากกินเค้กก็เถอะ แต่ถ้าสองคนนี้มีความสุขจะงดเค้กไปก่อนก็ได้ แต่ก็คิดได้ไม่นานเมื่อมีเค้กขนาดพอดีคำมาจ่อที่ปาก พอเงยหน้าไล่มองตามมือที่ถือส้อมขึ้นไปก็พบว่าเป็นดาบิที่ตักเค้กมาจ่อปากฉัน

"อยากกินไม่ใช่หรือไง"พูดแล้วก็ยัดเค้กเข้าปากฉันที่กำลังอ้าเตรียมถามว่ามีอะไร ฉันที่โดนยัดเค้กเข้าปากเลยต้องเปลี่ยนมาเป็นนั่งเคี้ยวเค้กแทนเอ่ยปากถาม พอหมดคำดาบิก็ตักเค้กคำต่อไปยัดเข้าปากฉัน เป็นแบบนั้นไปเรื่อย ๆ จนหมดชิ้น

ทำไมฉันถึงกลายมาเป็นเด็กโดนป้อนเค้กได้ล่ะเนี่ย? แต่ก็ไม่ได้เกลียดนะออกจะชอบด้วยซ้ำที่เมนตัวเองมาป้อนเค้กให้แบบนี้น่ะ

"หลับแล้วหรอ?"ฉันแกล้งถามขำ ๆ มองดูโทมูระที่พอกินเค้กเสร็จก็ฟุบหลับใช้หัวฉันแทนหมอนไปแล้ว ส่วนฮิมิโกะจังก็ย้ายมานั่งข้าง ๆ แล้วกอดแขนพิงไหล่ฉันเอาไว้พร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี คุโรกิริก็เก็บกวาดทำความสะอาดจานเค้กไปล้าง ดาบิพอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็หนีไปนั่งบนโซฟาเงียบ ๆ คนเดียว แต่สายตาก็ยังจ้องตรงมาที่ฉันจนแทบทะลุ

"ดึกแล้วจะกลับบ้านยังไงล่ะโทกะจัง?"ฉันถามฮิมิโกะจังที่นั่งฮัมเพลงอยู่ข้างกาย ถึงจะเป็นวิลเลินแต่ก็เป็นเด็กผู้หญิงนะ ยังไงก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว

"ไม่เป็นไร ๆ ฉันกลับบ้านได้อยู่แล้ว ยังไงก็เป็นวิลเลินนะดูแลตัวเองได้แน่นอน"

"ไม่เกี่ยวสักหน่อย วิลเลินแล้วยังไง โทกะจังเป็นผู้หญิงนะกลับบ้านคนเดียวตอนดึก ๆ น่ะอันตรายเกินไป"ฉันดุไปเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

คนที่มองว่าวิลเลินน่าเป็นห่วงก็มีแค่เธอนั่นแหละ คุโรกิริคิดในใจ ไม่มีใครที่ไหนมานั่งห่วงวิลเลินแบบเด็กสาวผมเงินอย่างนี้หรอกนะ คนอื่นมีแต่จะลากเข้าซังเตเสียมากกว่า

"หวา~ ดีใจจัง มิจิรุจังเป็นห่วงฉันด้วยล่ะ"ฮิมิโกะจังยกมือทาบแก้มพร้อมกับยิ้มกว้างจนตาปิด ก่อนจะลืมตาจ้องมองฉันนิ่ง"ที่เป็นห่วงน่ะ ห่วงใครงั้นหรอ?"

"ห่วงโทกะจังสิ จะให้ห่วงใครล่ะ"ฉันตอบไปตามตรงแล้วลูบหัวฮิมิโกะจังที่หัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี

"คุโรกิริช่วยพาโทกะจังกลับบ้านทีสิ"ฉันหันไปคุยกับคุโรกิริ ไป ๆ มา ๆ ฉันเหมือนจะเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาพันธ์วิลเลินไปแล้วล่ะนะ ขนาดออลฟอร์วันยังพูดในทำนองว่าฝากดูโทมูระด้วยนะเลย คิดดูสิ

"แต่ฉันยังไม่อยากกลับนี่นา~"

"ไม่ได้ ๆ เด็กผู้หญิงนอนดึกไม่ดีนะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ"ฉันเตือนแล้วดันหลังฮิมิโกะจังเข้าเกทที่คุโรกิริเปิดรอไว้ให้

"ก็ได้ ๆ แต่มิจิรุจังต้องสัญญานะว่าจะมาหากันอีกน่ะ"

"จ้า ๆ ไว้จะมาหานะ"ฉันตอบกลับไป ฮิมิโกะจังหัวเราะแล้วเดินหายไปในเกท

"โทมูระถ้าง่วงก็ไปหาที่นอนดี ๆ อย่ามานอนแบบนี้มันเสียสุขภาพ"ฉันว่าแล้วออกแรงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปลุกคนที่ใช้หัวฉันต่างหมอน

"ไม่เอา"

"อย่าดื้อสิ ไปนอนดี ๆ"

"ไม่"

"โทมูระ ถ้าไม่ปล่อยฉันจะไม่มาหาที่นี่แล้วนะ"ฉันพูดขู่ออกไปแบบนั้น โทมูระทำหน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ฉันยกมือลูบหัวเด็กโข่ง"ดีมาก ๆ ไปนอนได้แล้วไป"

"จะมาหาอีกใช่มั้ย"

"แน่นอนสิ"พอฉันรับปากโทมูระก็ลากสังขารไปนอนแต่โดยดี มีคุโรกิริเดินตามไปคุมเพราะกลัวว่าจะหัวฟาดอะไรไปก่อนถึงเตียง ส่วนฉันที่้เห็นว่าไปกันหมดแล้วก็เตรียมเผ่นกลับบ้าน ถึงจะบอกมาโคโตะไปแล้วว่าวันนี้อาจจะไม่กลับบ้าน แต่กลับไปนอนบ้านตัวเองมันก็สบายใจกว่าล่ะนะ

"ขอตัวนะคะ"ฉันหันไปลาแล้วเดินออกมาจากฐานลับ เวลานี้ไม่ค่อยมีคนผ่านเท่าไหร่ ไม่มีใครเห็นหรอกว่าฉันมาแถวนี้  

 

 

 

ฉันเดินลัดเลาะมาตามเส้นทาง แต่เดินไปได้สักพักก็รู้สึกเหมือนมีคนตามมา พอหันไปก็พบว่าดาบิเดินตามหลังฉันมาโดยเว้นช่วงไว้สองสามเมตร

"มีอะไรรึเปล่าคะ"ฉันถามไปก่อนจะสะดุ้งเมื่อโดนคาเบะด้งใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว

ปึง!!!!

เอ๊ะ..เอ๋!? นี่มันอะไรกันเนี่ย *^%&$(&^&*)&*(&(ความคิดตีกันยุ่งเพราะตั้งตัวไม่ทัน)

"เธอ...เป็นใคร"ใบหน้าคมยื่นเข้ามาในระยะประชิดจนฉันต้องยกมือขึ้นมากั้นไว้ ดวงตาคมกริบสีเทอร์ควอยซ์จ้องมองมาที่ฉันอย่างคาดคั้น

เชื่อเลยว่าหน้าฉันตอนนี้ต้องแดงมากแน่ ๆ เพราะไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันจะใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามในระยะแบบนี้และในท่าคาเบะด้งแบบนี้ด้วย!

"พูดเรื่องอะไรน่ะคะ...ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย"ฉันถามกลับไป แต่ในหัวนี่กรีดร้องไปไกลแล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมดาบิถึงได้ถามเหมือนรู้อะไรบางอย่างล่ะ ฉันว่าฉันก็ไม่ได้โป๊ะแตกอะไรนะ เอ๊ะ!หรือว่าทำ?

"จะให้พูดจริง ๆ หรอว่าเรื่องอะไร"ดาบิดึงมือของฉันลงแล้วใช้ดวงตาสีเทอร์ควอยซ์จ้องมองมาที่ดวงตาของฉันนิ่ง

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจที่เคยสงบนิ่งสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันสูดหายใจเพื่อตั้งสติให้กลับตัวเอง แต่การทำแบบนั้นทำให้สูดรับกลิ่นอายของดาบิเข้ามาด้วย และการทำแบบนั้นดันทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวกว่าเดิมจนทาบไม่ติด

บ้าเอ๊ย!!!! ใครก็ได้บอกทีว่าสถานการณ์บ้านี่มันอะไรกัน!!!!!!

"ก็ฉันไม่รู้แล้วจะให้ตอบว่าอะไรล่ะ"ฉันตอบกลับไปแล้วเบนหน้าหนีไปอีกทาง

เล่นถามขึ้นมาแบบนั้นใครมันจะไปรู้ล่ะว่าต้องตอบยังไง!

และคำพูดต่อมาของดาบิทำเอาฉันยืนอึ้งหัวสมองว่างเปล่าไปในทันที

"เธอไม่ใช่มิจิรุ"มือแกร่งอีกข้างที่ว่างเลื่อนมาจับใบหน้าของเด็กสาวที่เบือนหนีให้หันกลับมาจ้องหน้ากันอีกครั้ง ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ

"ฉันคือมิจิรุ!"ดวงตาสองสีเบิกกว้างด้วยความตกใจแต่ก็ไม่คิดจะยอมรับคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะต้องเบ้หน้าเมื่อมือแกร่งที่จับหน้าเธออยู่บีบแน่นจนเจ็บไปหมด

"เธอไม่ใช่...และไม่มีทางใช่"ร่างสูงกระซิบพึมพำข้างหูเด็กสาว ก่อนจะถอยหน้าออกมาจ้องกับดวงตาสองสีด้วยสายตาวาวโรจน์ที่เจือไปด้วยความรู้สึกมากมายแต่ที่เห็นชัดที่สุดในดวงตาคู่นั้นคือความรู้สึกผิด

"เด็กนั่นตายไปแล้ว..."เสียงทุ้มเจือแววเจ็บปวดกระซิบอยู่ข้างหู มือแกร่งที่จับใบหน้าเล็กให้มองหน้าตนเพิ่มแรงบีบเข้าไปอีกจนคนตัวเล็กกว่าต้องเบ้หน้า ดวงตาคมฉายแววกรุ่นโกรธและไม่พอใจ"บอกมาว่าเธอเป็นใคร!!!!"

คนถูกถามได้แต่ยืนค้างกับสารที่ได้รับ หมายความว่ายังไงทำไมดาบิถึงได้รู้ล่ะว่ามิจิรุตายไปแล้วน่ะ

อ๊าก!!!! ใครก็ได้บอกทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!!!

 

 

 

Talks ท้ายบท

น้องแค่มาซื้อเสื้อ แล้วไหงมันถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะเนี่ย?

ทำไมดาบิถึงได้รู้ว่าน้องไม่ใช่มิจิรุกันนะ? ใครเดาได้บ้างเอ่ย

เฉลยตอนหน้านะจ๊ะ ไรท์ไม่อยากให้มันมาม่านาน เรื่องนี้เราเน้นฟีลคุณแม่กับลูก ๆ ทั้งหลายค่ะ ดราม่ามีได้ แต่ต้องรีบจบ ฮุฮิ~

ขุ่นพรี่เปิดตัวมาก็คาเบะด้งน้องพร้อมกับลากเข้ารูทดราม่าในทันที

เบามือกับน้องด้วยนะคะ น้องก็ตัวแค่นี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

171 ความคิดเห็น

  1. #147 toon_luf (@toon_luf) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 15:09
    ค้างมากเลยไรท์ ;;^;;
    #147
    0
  2. #146 VpupinaV (@meeepanda) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 01:12
    เรือใหม่ที่มาพร้อมกับดราม่า ..แต่ไม่เป็นไรในที่สุดก็มีเรือให้อยู่ หลังจากล่มไป2ลำ 😂😂😂
    #146
    1
  3. #142 aphi0951298196 (@aphi0951298196) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 20:43

    ค้างค่ะ ค้างมาก ต้องการความจริงมากค่ะ ไรท์ตัดได้ค้างมากกกกกกกกกกกก ค่ะ (มีโอกาสมากกว่า0.0009 % ที่ดาบิจะเป็นพระเอก5555)
    #142
    0
  4. #141 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 23:27

    ใจเย็นๆพี่บิ น้องช้ำหมดแล้ว!!!!

    #141
    0
  5. #140 Black gem (@0847721259) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 22:59
    อืม...ยังไงฉันก็ปักดาบิพระเอกค่ะ ะะะะ
    #140
    0
  6. #139 อยากกินบิงซู (@Mira_Saki) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 22:30
    เป็นขุ่ยแม่ที่ดีซื้อเค้กมาให้ลูกกินแถมมีเพิ่มมาด้วยอีก1คน อบอุ่นสไตล์วิลเลียม ฟีลกู๊ดจริงๆ และอยากบอกว่า.......

    ค้างมาก!!!!!!!!!

    รีบมาต่อเถแะไรท์ใจจะขาดแล้ววววววววววววว
    #139
    0
  7. #138 gurengesan (@gurengesan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 20:44
    โป๊ะรายที่2?!!!เดี๋ยวๆๆๆๆเฮียบิรู้ได้ไง?!!ไม่ใช่ว่าฮอว์คเองก็รู้นะ?โม่!!ไม่คิดแล้วว!!ปวดหัวอ่ะ!!
    #138
    0
  8. #137 themoonshine_rik (@themoonshine_rik) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 19:51
    พี่ต้องเบาได้เบานะคะ แม่ประมวลผลไม่ทัน
    #137
    0
  9. #135 1Jirapha7228 (@1Jirapha7228) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:33
    รูปพี่ดาบิอร้ายยยอ่อยมากๆๆ
    กำเดาไหลเเปบ
    #135
    0
  10. #134 sangsimaeak15 (@sangsimaeak15) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:20

    เอาแล้วไงขาเริ่มแยกแล้วจะทำไงดีล่ะเรา เด็กเด๋อก็รัก พี่ชายก็หลง ตายแล้ววเลือมิถูก
    #134
    0
  11. #133 mixyz (@kmodile38) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:07
    เอาล่ะลงเรือดาบิเต็มกำลัง!!!!!
    #133
    0
  12. วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:00
    อย่าทำน้อง!!!
    #132
    0
  13. #131 PhimpinTT (@Phimpin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 17:27
    ว้าว โคนันออกตอนใหม่ล่ะ ปริศนาการตายของมารุมิยะ มิจิรุ
    #131
    0
  14. #130 Maiza2545 (@Maiza2545) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 17:21
    หล่อคะ กรี๊ดดดดดดดด
    #130
    0
  15. #129 Mamushi.;-; (@0619323351) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 17:21
    มิจิรุ:ดาบิ ถ้าเธอใจเย็นๆแล้วลองฟังฉันสักหน่อย
    .
    ใจเย็นๆหน่อยโว้ยยยยย แม่กูก็ตัวแค่นั้นอ่ะ ดาบิ๊!!!!
    #129
    0
  16. #128 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 17:07
    เราว่ามีความเป็นไปได้สูงนะที่ดาบิจะเป็นพระเอก เล่นตั้งเหมียวดาบิเป็นรูปปกนิยายเลยนี่นา 555555
    #128
    1
    • #128-1 namiace1 (@namiace1) (จากตอนที่ 25)
      7 กันยายน 2563 / 17:25
      (。ŏ_ŏ)....(_ _) (- -) (_ _)
      #128-1