Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 24 : Chapter 23 : การสอบปลายภาค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    7 ก.ย. 63

Chapter 23 : การสอบปลายภาค

 

"ฮูเร่~"ฉันกระโดดตัวลอยกอดคอเด็กเด๋อหลังจากผ่านมรสุมการสอบข้อเขียนมาได้ ในที่สุด! ก็หมดทุกข์หมดโศกกับนรกการสอบสักที ไม่ว่าจะโลกก่อนหรือโลกนี้การนั่งสอบแบบนี้มันคือนรกดี ๆ นี่เอง แถมที่นี่เล่นเป็นข้อเขียนทุกวิชาเลยด้วย

จะบ้ารายวันกับทุกวิชาที่ต้องสอบT-T

"ขอบคุณนะโมโมะ ที่ติวให้ช่วยได้เยอะเลยล่ะ"ฉันหันไปยิ้มให้กับท่านรองที่อารมณ์ดีกับการสอบ

"ไม่เป็นไรค่ะ การติวให้ทุกคนก็ให้ฉันได้ทบทวนบทเรียนเหมือนกัน"

หวา~ เด็กดีล่ะ เด็กดี

"สอบเสร็จก็กลับบ้านไปได้แล้ว"อาจารย์ที่นั่งคุม(หลับ)อยู่หน้าห้องลุกขึุ้นมาไล่พวกเด็ก ๆ กลับบ้านด้วยสีหน้าง่วงงุน ก่อนจะเดินเข้ามาหิ้วคอเสื้อฉันออกจากห้องไปโดยมีเด็กเด๋อที่ช่วยหยิบกระเป๋าที่ฉันไม่ทันได้คว้าไว้่ตามมาด้วยติด ๆ  

"อาจารย์ ฉันเดินเองได้นะ"ฉันโวยวายเล็กน้อยพอเป็นพิธี เพราะรู้ดีว่ายังไงอาจารย์ก็ไม่ปล่อยฉันเดินเองแน่ ๆ

ทำไมถึงรู้น่ะหรอ ก็ตั้งแต่ที่เจออาจารย์ที่บ้านเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันก็ต้องกลับบ้านพร้อมกับอาจารย์ตลอดเลยน่ัะสิ วันแรก ๆ โดนพวกเด็ก ๆ ซักจนตอบแทบไม่ทัน แต่พอผ่านไปได้สองสามวันก็กลายเป็นภาพเคยชินของเด็กห้องเอที่อาจารย์ประจำชั้นหิ้วของเสื้อคุณแม่ของห้องกลับบ้านไป

สาเหตุของเรื่องราวมันก็มาจากความขี้เกียจหาของกินของอาจารย์นั่นแหละ เพราะตั้งแต่มาเฝ้ามาโคโตะที่บ้านก็มีอาหารให้กินตลอดสามมื้อ แถมคนป่วยก็ดูดี๊ด๊าจนน่าเตะเหมือนไม่ใช่คนป่วยซะอย่างงั้น ไอ้เราก็พูดอะไรไม่ได้เพราะนาน ๆ ทีจะเห็นมาโคโตะมีความสุขมากขนาดนี้ ก็ไม่ใช่ว่าปกติไม่มีหรอกนะ แต่พอมีอาจารย์อยู่ด้วยแล้วมาโคโตะดูจะอารมณ์ดีผิดหูผิดตาน่ะสิ เรียกว่าอะไรนะ...อ๋อ! หมาติดเจ้าของ นั่นล่ะนะ

"ชักช้า"

ทำมาพูดดี อยากรีบกลับไปกินอาหารที่มาโคโตะทำก็บอกมาเถอะค่ะ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าอาจารย์น่ะชอบอาหารฝีมือมาโคโตะมากแค่ไหน

ชอบไม่ชอบก็กินหมดมันทุกอย่างที่มาโคโตะทำออกมา ทั้งที่ปกติกินอย่างกับแมวดมแท้ ๆ(อันนี้พรีเซนต์ไมค์มาบ่้นให้ฟังอีกทีตอนมาเยี่ยมมาโคโตะ)

"ซึนจริ๊ง"ฉันบ่นหงุงหงิงในลำคอ

"พูดอะไร"อาจารย์ถามเสียงเข้ม

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร"

เรื่องอะไรจะบอกว่ากำลังนินทาอาจารย์ในใจกันล่ะคะ ฉันยังไม่อยากโดนหักคะแนนเพราะนินทาอาจารย์หรอกนะ

 

 

 

วันต่อมา

พื้นที่สอบภาคปฏิบัติ เซ็นเตอร์พลาซ่า

"ไม่จริงน่า"ฉันหลุดปากเสียงแผ่วเมื่อเห็นคนหน้าคุ้นยืนรวมกลุ่มอยู่กับพวกอาจารย์ด้วย แอบเดินถอยมาหลบหลังเด็กเด๋อเพราะรู้ตัวดีแล้วว่าคนที่จะมาเป็นคนสอบฉันในภาคปฏิบัติคือใคร

ประทานโทษนะคะอาจารย์...ตรงไหนที่เรียกว่าคนที่ฉันก็รู้จักกันคะ!!!!!!!

เออ ยอมรับว่ารู้จักเพราะเคยเห็นผ่าน ๆ ในทีวี(กับมังงะ) แต่ฉันกับเขาเราไม่เคยเจอหน้ากันตรง ๆ เลยสักครั้งด้วยซ้ำ จะมาบอกว่าฉันรู้จักได้ไงกันเล่า!!! ถ้าแบบนี้ไม่เอามาโคโตะมาทดสอบฉันเลยล่ะ!!

แต่กรีดร้องในใจไปก็เท่านั้น มันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อีกแล้ว มีแต่ต้องหาแผนรับมือเพื่อให้ตัวเองสอบผ่านให้ได้ก็เท่านั้น ไม่งั้นกลับบ้านไปโดนมาโคโตะเฉ่งแน่นอน

"เอาล่ะ เราจะเริ่มสอบภาคปฏิบัติแล้ว แน่นอนเป็นไปได้ที่จะสอบไม่ผ่าน ถ้าอยากไปค่ายก็อย่าทำเรื่องโง่ ๆ ล่ะ"อาจารย์เปิดปากพูดเมื่อเห็นว่านักเรียนห้องเอมารวมตัวกันครบแล้ว

"อาจารย์มากันเยอะเลย...แล้วนั่นฮีโร่อันดับสาม ฮอว์คนี่"จิโร่จังพึมพำขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

ใช่ค่ะ คนที่ฉันต้องสอบด้วยคือฮอว์ค ฮีโร่อันดับสามคนนั้นแหละค่ะ T-T

แงงงงงงง! อยากจะร้องไห้ ทำไมมีแค่ฉันคนเดียวที่เจอโปรฮีโร่แบบตัวต่อตัวกันล่ะ ถึงน้อนกับคัตสึกิจะเจอกับออลไมท์ก็จริง แต่ก็สู้กันแบบสองต่อหนึ่งไง แต่ฉันนี่สิ หนึ่งต่อหนึ่ง กับโปรฮีโร่ท็อปทรีของญี่ปุ่นเลยนะ!!!

"หวังว่าทุกคนคงรู้ข้อมูลกันมาแล้ว มีบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องสอบ"

"สอบกับหุ่นยนต์ใช่มั้ยครับอาจารย์"เจ้าหนูปิกาจูออกอาการดีใจอย่างมากเมื่อพูดถึงการสอบแต่ก็ถูกทำลายลงด้วยฝีมือของผอ.ที่แอบอยู่ในผ้าพันคอของอาจารย์"สำหรับเหตุผล การสอบจะแตกต่างกันทุกครั้ง"

ตอนดูอนิเมะก็ว่าแปลกใจแล้ว พอมาเจอจริง ๆ มันก็อดคิดไม่ได้ว่า...ผอ.เข้าไปซ่อนยังไงคะ?

"อาจารย์ใหญ่!!!"ประสานเสียงกันด้วยความตกใจ

"แตกต่าง?"ท่านรองทวนด้วยสีหน้าซีดเผือด

"จากนี้ เราจะเน้นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวและการทำงานของฮีโร่"ผอ.ไต่ลงจากอาจารย์ลงมาบนพื้นแล้วยืนกางแขนพูดเหมือนกับว่ากำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ"และมันจะใกล้เคียงกับการต่อสู้จริง ดังนั้นเราจะแบบเป็นทีมสองคนเพื่อต่อสู้กับอาจารย์คนนึง!"

"และฉันที่เป็นเศษก็ต้องสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่งสินะคะ"ฉันพูดต่อด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

"ถูกต้องแล้วจ้า!!!"ผอ.ทำท่าชูนิ้วมาให้ฉันที่ยืนยกมือลูบหน้าเพื่อเรียกสติ ผิดกับเด็กคนอื่นในห้องที่ยืนค้างไปตั้งแต่ได้ยินว่าต้องสู้กับอาจารย์แล้ว

"อืม...ขอถามอะไรโง่ ๆ หน่อยได้มั้ยคะ"

"ว่ามาสิ"

"คู่ของฉันคงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกใช่มั้ยคะ"ฉันถามทั้งที่ในใจก็รู้ดีว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยนความจริงไปได้

"ก็เป็นอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ มารุมิยะคุง~"

"ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ"ฉันพูดเลี่ยงเบี่ยงประเด็นหนีจากความเป็นจริงแบบสุด ๆ

"เธอคิดแหละน่า ฉันรู้ เด็กฉลาดแบบเธอต้องเดาได้อยู่แล้ว"ผอ.ยิ้มกว้างแบบคนรู้ทัน

"ไม่ได้คิดค่ะ...โอ๊ย! เจ็บนะคะอาจารย์"ฉันหนีความจริงสุดฤทธิ์ก่อนจะโดนอาจารย์มะเหงกลงกลางหัว

"ไม่ต้องหนีความจริง ไปเตรียมตัวสอบได้แล้ว"อาจารย์โบกมือไล่ฉันให้กลับไปยืนรวมกลุ่มกับพวกเด็ก ๆ ฉันยู่หน้าแล้วกลับไปยืนรวมตัวกับพวกเด็ก ๆ ที่สติพึ่งจะกลับเข้าร่าง

"นอกจากนี้ แต่ละคู่จะถูกเลือกให้ว่าต้องสู้กับใคร ข้อกำหนดขึ้นอยู่กับดุลยพินิจและปัจจัยต่าง ๆ รวมถึงสไตล์การต่อสู้ เกรดและความสัมพันธ์ของบุคคล"อาจารย์ที่เห็นว่าพวกเด็ก ๆ สติกลับมาแล้วก็เริ่มอธิบายต่อทันที ตาคมกวาดมองหน้านักเรียนทีละคนก่อนจะเริ่มแจกแจงทีมและอาจารย์ที่ต้องสู้ด้วย

"และตอนนี้เราจะประกาศรายชื่อของแต่ละทีมและอาจารย์ที่จะเป็นคู่ต่อสู้ทั้งหมดในรวดเดียว!"ผอ.พูดต่อและผายมือให้อาจารย์เป็นคนชี้แจง

"คู่ที่ 1 นักเรียน ซาโต้กับคิริชิม่า อาจารย์ ซีเมนต์ทอส"

"คู่ที่ 2 นักเรียน อาซุยกับโทโคยามิ อาจารย์ เอ็กโตรพลาส"

"คู่ที่ 3 นักเรียน อีดะกับโอจิโร่ อาจารย์ พาวเวอร์โหลดเดอร์"

"คู่ที่ 4 นักเรียน โทโดโรกิกับยาโอโยโรซึ อาจารย์ ฉันเอง"

"คู่ที่ 5 นักเรียน อุรารากะกับอาโอยามะ อาจารย์ หมายเลข 13"

"คู่ที่ 6 นักเรียน อาชิโดะกับคามินาริ อาจารย์ ผู้อำนวยการ"

"คู่ที่ 7 นักเรียน โกดะกับจิโร่ อาจารย์ พรีเซนต์ไมค์"

"คู่ที่ 8 นักเรียน ฮางาคุเระกับโชจิ อาจารย์ สไนป์"

"คู่ที่ 9 นักเรียน เซโร่กับมิเนตะ อาจารย์ มิดไนท์"

"คู่ที่ 10 นักเรียน มิโดริยะกับบาคุโกว อาจารย์ ออลไมท์"

"คู่สุดท้าย นักเรียน มารุมิยะ อาจารย์ ฮอว์ค"

ฉันยืนยิ้มแห้งส่งไปให้ฮีโร่อันดับสามอย่างฮอว์คที่ในอนาคตจะได้เลื่อนขั้นเป็นอันดับสองอย่างหมดแรง ฮอว์คส่งยิ้มประจำตัวกลับมาให้ ฉันนี่ยกมือปิดหน้าไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว สมองตันไปหมด จะเอาอะไรไปสู้กับฮอว์คล่ะเนี่ย อาจารย์นะอาจารย์ รู้ทั้งรู้ว่าฉันแพ้ทางพวกสายความเร็วกับโจมตีทางกายภาพ แล้วนี่เล่นส่งคนที่มีความเร็วสูงที่สุดในบรรดาโปรฮีโร่ทั้งหมดมาให้ฉันแบบนี้

จะเอาอะไรไปสู้คะ!!!!

"ระยะเวลาการทดสอบครั้งนี้คือสามสิบนาที เป้าหมายของพวกเธอคือการใส่กุญแจมือนี่ให้กับอาจารย์คู่ต่อสู้หรือจนกว่าจะหนีออกจากเวทีได้!"ผอ.อธิบายกฏการสอบให้ฟัง

"วิ่งหนีได้จริง ๆ หรอคะ"มินะจังยกมือถามเพื่อความแน่ใจ

"แน่นอน แต่มันไม่เหมือนกับตอนฝึกหรอกนะ! เพราะพวกเธอต้องต่อสู้กับคนที่เก่งกว่าไงล่ะ"พรีเซนต์ไมค์ตอบกลับมา

"เก่งกว่า...พวกเรางั้นหรอ"จิโร่จังทวนย้ำคำตอบของพรีเซนต์ไมค์"คิดไม่ออกเลยจริง ๆ"

"ในการทดสอบของคุณจะเหมือนการต่อสู้ของจริง โปรดคิดซะว่าพวกเราคือวิลเลิน"หมายเลข 13 อธิบายเพิ่มเติม

"ถ้าสมมุติว่าเจอศัตรู ถ้าคิดว่าจะเอาชนะพวกอาจารย์ได้ก็ลองทำดู"สไนป์เสริม

"ในกรณีที่ฝีมือแตกต่างมากจนเกินไป การวิ่งหนีและขอความช่วยเหลืออาจจะเป็นวิธีที่ดีกว่า"อาจารย์พูดต่อแล้วมองเจาะจงไปที่สามแสบที่พึ่้งไปก่อเรื่องมาตอนช่วงฝึกงาน"โทโดโรกิ อีดะ มิโดริยะ ฉันมั่นใจว่าพวกนายเข้าใจเรื่องนี้ดี"

"ถูกต้อง! ความสามารถในการตัดสินใจของพวกนายก็กำลังจะถูกทดสอบด้วย แต่เพราะแบบนั้นพวกเธออาจจะคิดว่าทางเลือกเดียวคือวิ่งหนีใช่มั้ย? นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เรามีเครื่องมือช่วยด้วยไงล่ะ"ออลไมท์เอี้ยวตัวไปหยิบของที่เก็บไว้ออกมาโชว์ให้เห็น"เครื่องเพิ่มน้ำหนักพิเศษ!!"

เหมือนเห็นภาพแมวอ้วนสีฟ้าจากอนาคตซ้อนทับออลไมท์ไปชั่วขณะ  

ท่าทางเหมือนกันเป๊ะ สำเนาถูกต้องสุด ๆ

"จะให้ใส่น้ำหนักประมาณครึ่งหนึ่งของตัวเอง เป็นการต่อให้น่ะนะ"ว่าแล้วก็แจกจ่ายเครื่องเพิ่มน้ำหนักให้กับอาจารย์ที่นำไปสวมไว้ตามข้อมือและข้อเท้า รวมถึงฮอว์คเองก็นำไปสวมด้วยเช่นกัน

ลืมไปเลยว่าตอนสอบพวกอาจารย์จะต่อให้ มัวแต่ตกใจที่เห็นว่าใครเป็นคู่ต่อสู้จนลืมไปเลยว่าพวกอาจารย์จะเสียเปรียบในเรื่องนี้ แต่คิดไปคิดมามันก็คงไม่ช่วยเท่าไหร่เพราะฮอว์คบินได้นี่นา

"อาจจะดูล้าสมัยไปหน่อย แต่มันก็ได้ผลกว่าที่คิดนะ"

"พวกนายก็ไปเตรียมตัวกันซะ อย่าลืมคิดกลยุทธ์ในฐานะทีมเข้าล่ะ"อาจารย์หันมาพูดกับพวกเราก่อนจะเบนสายตามาทางฉันแบบเจาะจง"ห้ามคิดยอมแพ้ทั้งที่ตัวเองยังสู้ได้ ห้ามออมมือ มีเท่าไหร่ใส่ให้หมดเข้าใจมั้ย"

"ค่า"ขานรับเสียงอ่อย ก็แบบโดนดักซะจนไม่กล้าหาเรื่องเผ่นไปกลางงานกันเลยทีเดียว

มายเมนกำชับมาแบบนี้ก็มีแต่จะต้องทุ่มสุดตัวล่ะนะ

หวังว่าฉันจะไปน็อคไปกลางอากาศเหมือนตอนฝึกงานนะ

 

 

 

พอมาถึงห้องสังเกตการณ์ฉันก็ขอตัวเผ่นไปนอนเอาแรงไม่คิดจะสนใจการสอบของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ไม่ใส่ใจแต่เพราะรู้อยู่แล้วว่าผลการสอบมันจะออกมาเป็นยังไง ดังนั้นฉันนอนเอาแรงเตรียมสู้กับฮอว์คไว้ดีกว่า แผนเองก็พอมีบ้าง แต่สุดท้ายมันก็ต้องไปปรับเอาหน้างานอยู่ดี ฮอว์คเองก็ไม่ใช่หมูในอวยที่จะยอมเล่นไปตามแผนฉันง่าย ๆ ดีไม่ดีเป็นฉันเองด้วยซ้ำที่จะโดนแผนของฮอว์คปั่นหัว

ฮอว์คน่ะ ขึ้นชื่อว่าทำได้ทุกอย่างเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ดูอย่างตอนที่แฝงตัวไปในสมาพันธ์วิลเลินแล้วฆ่าทไวซ์สิ ร้ายไม่ร้ายก็น่าจะรู้กันอยู่

การสอบดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จนมาถึงคู่สุดท้ายที่เป็นคู่ที่น่าจับตามองมากที่สุด คู่ของคุณแม่ประจำห้องกับโปรฮีโร่อันดับสาม ฮอว์ค

"ยังไงก็...เต็มที่เลยนะคะ"ฉันพูดกับฮอว์คที่ยืนประชัญหน้ากันอยู่ในสนามตึกระฟ้าที่เต็มไปด้วยตึุกสูงมากมาย พื้นที่ในสนามจะว่าได้เปรียบก็ได้เปรียบ เสียเปรียบก็เสียเปรียบ เพราะฉันคิดว่าตัวเองน่าจะหาประโยชน์จากสนามนี้ได้ แต่ขณะเดียวกันก็ต้องระวังปักของฮอว์คไม่ให้จับการเคลื่อนไหวของฉันได้ด้วย ซึ่งข้อนี้โคตรจะยากเลย ในเมื่อปีกของฮอว์คน่ะสัมผัสพวกแรงสั่นสะเทือนในอากาศได้ แค่เคลื่อนไหวฮอว์คก็รู้ตัวแล้ววางแผนรับมือฉันได้แน่ ๆ

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ มิจิรุจัง~"ฮอว์คทักทายกลับมา ก่อนจะใช้ปีกจู่โจมเข้ามาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ฉันที่พอจะเดาได้ก็เปลี่ยนพื้นสนามให้กลายเป็นกำแพงสูงอย่างรวดเร็ว หลังจากการฝึกงานฉันเองก็ปรับเปลี่ยนสิ่งของได้ไวขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก แต่นั่นมันก็ไม่อาจกันขนนกของฮอว์คได้ทั้งหมด มีหลายอันที่หลุดรอดออกมาสร้างบาดแผลบนตัวของฉันไปหลายจุด

"รุนแรงจังนะ"ฉันบ่นเบา ๆ แล้วเริ่มออกตัววิ่งหลบหลีกไปตามตึกสูงที่คอยบดบังทัศนียภาพของฮอว์ค ขณะที่วิ่งไปฉันก็จงใจสร้างแรงสั่นสะเทือนเพื่อพลางตัวหลบการตรวจจับของฮอว์ค ไม่รู้ว่าจะยื้อได้นานแค่ไหน เสียงปีกที่กระพือไล่ตามหลังมาติด ๆ บ่งบอกเลยว่าฉายาบุรุษที่รวดเร็วเกินไปของฮอว์คนั้นไม่ได้มาแบบเล่น ๆ

ฟุ่บ!

ฉันตีลังกาหลบขนปีกที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง เบี่ยงตัววิ่งหลบไปอีกเส้นทางเมื่อเห็นว่าฮอว์คกำลังไล่ตามหลังมาไม่ยอมหยุด จะบ้าตาย การสอบนี่ฉันต้องเป็นคนไล่ตามรึเปล่า? ไหงบทมันสลับกันแบบนี้กันเล่า คิดไปก็เท่านั้น ตอนนี้ฉันต้องคิดแผนใหม่เพื่อรับมือกับฮอว์ค อย่างน้อยถ้าหยุดการเคลื่อนไหวฮอว์คได้สักนาทีล่ะก็ โอกาสชนะของฉันจะมากขึ้นถึงสิบเปอร์เซนต์(จากเดิมไม่ถึงหนึ่ง)

ยังไงก็ต้องเอากุญแจมือนี่ไปใส่ให้ฮอว์คให้ได้เลย!

คิดสิคิด มิจิรุ อะไรที่พอจะหยุุดความเร็วนั้นได้ อะไรที่ฮอว์คแพ้ทาง อะไรก็ได้ คิดเข้าสิ

ร่างกายเคลื่อนไหวหลบหลีกปีกสีแดงที่ไล่ตามหลังมาไม่ยอมหยุด ขณะเดียวกันในหัวก็ไล่คิดแผนการต่าง ๆ ที่สามารถโต้กลับไปได้ แต่ไม่ว่าจะคิดออกมากี่แผนก็มีช่องโหว่มากมายที่จะทำให้ฮอว์คจู่โจมกลับมาได้อยู่ดี

"เอาแต่หนีอย่างเดียวไม่ได้นะ มิจิรุจัง ไม่งั้นจะไม่ผ่านการทดสอบเอาน้า~"เสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาในระยะประชิดทำเอาสมาธิแตกกระเจิงด้วยความตกใจ ร่างกายตอบสนองกลับไปในทันที ดาบในมือถูกเหวี่ยงเข้าใส่้ร่างสูงที่โผล่้มาด้านหลังพร้อมกับขาเรียวที่ยกตวัดเตะตามไปเป็นคอมโบ

ขา แขน หมัด ศอก เข่า ดาบ ทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถใช้โจมตีในระยะประชิดได้ถูกงัดออกมาใช้ืทั้งหมด ฮอว์คเมื่อถูกโจมตีสวนกลับมาด้วยกระบวนท่าในระยะประชิดก็รีบยกมือมากันเอาไว้ก่อนที่หมัดจะกระแทกเข้าหน้า เขาเองก็ไม่ได้ถนัดการต่อสู้ในระยะประชิดขนาดนั้น แต่ถ้าแค่รับมือก็พอไหว

"ช่วยเลิกบินไปมาสักทีเถอะค่ะ"เด็กสาวโวยลั่นอย่างเหลืออด พอจะได้โอกาสสวมกุญแจมือทีไร อีกฝ่ายก็บินหนีขึ้นไปบนอากาศทุกที แต่การต่อสู้ในระยะประชิดเมื่อครู่ก็สร้างบาดแผลให้กับฮอว์คได้หลายจุด แต่ก็แลกมากับรอยบาดตามตัวของเด็กสาวผมเงินที่อยู่ในสภาพล่อแล่ใกล้ล้มเต็มที

"อัตลักษณ์ของฉันเป็นปีกนะ ถ้าไม่บินจะมีไว้ทำไมกันล่ะ"ฮอว์คตอบกลับมาแล้วบินวนอยู่เหนือหัวเด็กสาวผมเงินที่ดูจะใกล้หมดความอดทนในการต่อสู้ครั้งนี้เต็มที ขณะเดียวกันเขาก็สั่งให้ปีกของเขาเข้าโจมตีเด็กสาวจากหลายทิศทาง

"ชิ!"ฉันแอบจิ๊ปากเล็กน้อย ก่อนจะเอียงตัวหลบปีกของฮอว์คที่พุ่งเข้ามาจากหลายทิศทาง อันไหนหลบไม่ได้ก็ใช้ดาบกันเอา

จริงสิ!! ถ้าเข้าไปทางเดียวแล้วฮอว์คหลบได้่ ก็จำกัดพื้นที่การรับรู้ซะก็สิ้นเรื่อง

ฉันที่ฉุกคิดแผนบ้า ๆ ขึ้นมาได้ก็ลงมือทำตามแผนทันที ฉันกระโดดหลบหนีไปอีกทางแล้วทาบมือเข้ากับพื้นสนาม แล้วเรียกใช้อัตลักษณ์ของตัวเองปรับเปลี่ยนพื้นที่ทั้งสนามให้เข้าจู่โจมฮอว์คจากทุกทิศทางทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้อัตลักษณ์กับพื้นที่ขนาดนี้ แต่มันก็น่าเสี่ยงดวงถ้ามันทำให้ฉันใส่กุญแจมือนกตัวโตได้!

"เฮ้ย ๆ รุ่นพี่ไม่เห็นบอกเลยว่ามิจิรุจังทำแบบนี้ได้ด้วย"ฮอว์คบ่นอุบเมื่อตอนนี้เขาต้องบินหลบการโจมตีจากทุกทิศทางของเด็กสาวที่ทุ่มสุดตัวใช้อัตลักษณ์โจมตีเขาเข้ามาจากทุกทิศทางจนเขาต้องเปลี่ยนมาตั้งรับแทน

"เยี่ยม"ฉันยกยิ้มเมื่อเห็นว่าแผนการนี้ได้ผล ฉันปรับเปลี่ยนขาของตัวเองให้สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกระโดดขึ้นไปตามเศษหินที่เกิดจากการปรับเปลี่ยนพื้นที่ทั้งสนามของฉันพุ่งตรงไปหาฮอว์คที่บินอยู่บนอากาศ ฉันรอจังหวะที่จะสามารถเข้าถึงตัวฮอว์คได้โดยที่ไมุ่ถูกขนนกพวกนั้นจัดการจนร่วงไปซะก่อน

และแล้วโอกาสก็มาถึงเมื่อฮอว์คใช้ขนนกพุ่งเข้าทำลายเศษหินมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามาหาจนเหลือขนนกเพียงไม่กี่ชิ้นอยู่กับตัว ฉันใช้จังหวะนั้นพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูงสุดแล้วจัดการใส่กุญแจมือเข้าที่แขนของฮอว์คก่อนจะร่วงลงสู่พื้นเพราะหมดแรงจากความสูงกว่าร้อยเมตร เศษหินที่พุ่งจู่โจมฮอว์คทั้งหมดหยุดลงแล้วร่วงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงเมื่อเจ้าของอัตลักษณ์คลายออก

อ่า ฝืนไม่ไหวแล้วแฮะ ขืนมากกว่านี้ความทรงจำได้หายไปอีกแน่

หมับ!

ก่อนที่ร่างของฉันจะกระแทกกับพื้นจากความสูงกว่าตึกสามสิบชึ้น ฮอว์คที่บินตามลงมาก็คว้าตัวฉันไว้ได้ก่อนพอดีกับที่เสียงประกาศของผอ.ดังขึ้น

[มารุมิยะ ผ่านการทดสอบ!!!]

"บ้าบิ่นกว่าที่คิดนะเธอเนี่ย"ฮอว์คพูดกับเด็กสาวผมเงินที่หัวเราะเสียงแห้งแบบหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดของเขา

"ก็...ไม่อยากจะแพ้โดยที่ยังทำไม่เต็มที่นี่นา"ฉันตอบกลับไปพอดีกับที่ฮอว์คร่อนลงมายืนบนพื้นสนามที่ไม่เหลือเค้าเดิมจากแผนอันบ้าบิ่นของฉัน

"เก่งมาก ๆ แต่แผนนั่นควรจะวางให้มันรัดกุมกว่านี้ ถ้าเมื่อกี้ฉันคว้าไม่ทันเธอได้โหม่งโลกไปแล้วนะมิจิรุจัง"ฮอว์คว่าแล้วยกมือโยกหัวฉันไปมาเหมือนเด็กเล็ก

"เรารู้จักกันด้วยหรอคะ?"ฉันถามกลับด้วยความมึนงง ว่าจะถามตั้งแต่เริ่มสอบแล้วแต่มันไม่มีเวลา

"เศร้านะ ตอนม.ต้นเธอยังชอบมาเล่นกับฉันบ่อย ๆ เลยแท้ ๆ มาทำเป็นลืมแบบนี้ เสียใจนะ"ฮอว์คแกล้งยกมือปิดหน้าพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

"เอ่อ...ขอโทษค่ะ พอดีว่าความทรงจำช่วงม.ต้นมันขาด ๆ หาย ๆ น่ะค่ะ"ฉันยิ้มแหย แต่ในใจนี่กรีดร้องไปไกล

จำไม่เห็นได้เลยว่าเคยเจอฮอว์คด้วยอ่ะ ในไดอารี่หรือในโทรศัพท์ก็ไม่เห็นมีพูดถึงเลยสักนิด ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะว่าเคยเจอกันมาก่อนน่ะ!!!!

"อ่า รุ่นพี่ก็บอกมาแล้วล่ะว่าความทรงจำเธอขาดหายไปบางช่วง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นช่วงที่เรารู้จักกันแบบนี้"ฮอว์คทำหน้ามุ่ยก่อนจะกลับมาตีหน้ายิ้มอีกรอบ"ไม่เป็นไร ลืมไปแล้วก็ลืมไป เดี๋ยวฉันจะบอกเองว่าเราเป็นอะไรกัน"

"ไม่ต้องกอดคอก็ได้มั้งคะ"ฉันว่าแล้วพยายามดึงแขนที่กอดคอฉันอยู่ออกไป คือบางทีก็ไม่เข้าใจว่าจะสกินชิพกันเร็วเกินไปรึเปล่า กับคนอื่นกว่าจะสกินชิพกันขนาดนี้ก็ปาไปอาทิตย์หนึ่ง แต่นี่ไม่ถึงชั่วโมงก็กอดคอกันแล้วหรอ

"ทั้งที่เมื่อก่อนชอบขอให้ฉันพาบินรอบเมืองแท้ ๆ นะ"ฮอว์คบ่นอุบแต่ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี

[โอย ๆ คุณฮีโร่อันดับสามตรงนั้นน่ะ เลิกลวนลามน้องสาวฉันแล้วพามาส่งคืนพี่ชายได้แล้ว!]

เสียงมาโคโตะที่ดังก้องไปทั่วสนามทำเอาฮอว์คหัวเราะร่า

"ฮ่า ๆ ๆ ยังเป็นคนขี้หวงเหมือนเดิมเลยนะรุ่นพี่"

[ไอ้บ้าคะ...^&^*%^%*&...โทษทีหมาบ้าหลุดออกจากกรงน่ะ ฮอว์คนายพาตัวลูกศิษย์ฉันกลับมาได้แล้ว]

มาโคโตะที่กำลังโวยวายอยู่ในห้องสังเกตการณ์โดนรุ่นพี่ที่เคารพรักจัดการใช้ผ้ามัดไว้อย่างแน่นหนาจนกลายเป็นหมามัมมี่ ส่วนไอซาวะก็แย่งไมค์จากมือคนเจ็บไม่เจียมมาพูดแทน

"คร๊าบ ๆ"ฮอว์คหัวเราะในลำคอแล้วเดินนำฉันออกจากสนามสอบไป

"เฮ้อ!"ฉันได้แต่ถอนหายใจกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น

สรุปนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

 

 

 

Talks ท้ายบท

หมดสิ้นการสอบ สถานีต่อไป...เข้าค่าย!!!!!

ใครเป็นเหมือนน้องบ้าง สอบเสร็จเหมือนยกภูเขาออกจากอก นาน ๆ ทีน้องจะทำตัวเหมือนเด็กทั่วไป(ปกจิเป็นคุณแม่ของห้องที่ว่างเมื่อไหร่เป็นหลับ)

น้องบอกงง น้องจำไม่เห็นได้เลยว่าเคยเจอกัน คุณฮอว์คโผล่มาก็ยังคงสกิลการปั่นประสาทคนอื่นได้เหมือนเดิม วันนี้คนโดนปั่นไม่ใช่ใครที่ไหน คุณพี่ชายผู้หวงน้องสาวที่โดนมัดเป็นมัมมี่นั่นแหละค่ะ

มีใครทายถูกบ้างว่าคนที่น้องต้องสู้ด้วยคือฮอว์ค?

ป.ล.ไรท์มาแล้ว หลังจากหลงไปอยู่ในวังวนHaikyuuและNarutoมาหลายวัน แจ้งนะจ๊ะว่าไรท์สลับแต่งวนอยู่สามเรื่อง เรื่องไหนติดลมก็ยาวไป 555+

ฮอว์คตอนที่ไล่ตามน้องที่วิ่งวุ่นหลบปีกอยู่ด้านล่าง ท่าทางสบายผิดกับน้องที่วิ่งจนหัวหมุนเลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

171 ความคิดเห็น

  1. #127 1Jirapha7228 (@1Jirapha7228) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 16:51
    ว้าวเราชิพคู่นี้มาโคโตะกับไอซาวะ
    #127
    0
  2. #126 themoonshine_rik (@themoonshine_rik) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 16:49
    มิจิรุจังปวดหัวแล้วนะ5555
    #126
    0
  3. #125 เหมียว~🌼 (@tangteerada) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:59
    เรือใหม่ละ5555
    #125
    0
  4. #124 Mamushi.;-; (@0619323351) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:42
    หิ้ว? พอเห็นคำนี้ภาพในหัวคือแบบจารย์ไอหิ้วคุณแม่ด้วยมือข้างเดียวกลับบ้าน มันดูน่ารักแปลกๆ
    #124
    0
  5. #123 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:03

    ทายไม่ถูกเลยค่า ก็พี่แกไม่มีบทที่เกี่ยวข้องยังไงกับน้องอ่ะ!!!เพิ่งโพล่มาตอนนี้ด้วยซ้ำ!!!(หรือออกมาแล้วแต่ลืมอันนี้ไม่แน่?)

    มาโคโตะยินดีด้วย อ.ไอ ติดเสน่ห์ปลายจวักแล้ว!!!!!!!!

    #123
    0
  6. #122 KenRyu_u (@KenRyu_u) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 14:54
    เคย์โกะอย่าแกล้งน้องงง
    #122
    0
  7. #121 JJ6278 (@JJ6278) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 14:46
    อย่ามาลวนลาม มิจิรุนะ!!!!!!!!!
    #121
    0