Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 23 : Chapter 22 : อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว...อ่านหนังสือกันรึยัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    23 ส.ค. 63

Chapter 22 : อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว...อ่านหนังสือกันรึยัง

เช้าวันใหม่แสนสดใสหลังผ่านเรื่องเสียน้ำตา

...หรอ?

"อาทิตย์หน้าก็จะสอบปลายภาคแล้ว คงจะเรียนกันเต็มที่ใช่มั้ย? ฉันแน่ใจว่าพวกเธอทำได้ ไม่ได้มีแค่สอบข้อเขียนแต่มีสอบภาคปฏิบัติด้วย ต้องมั่นใจว่าพวกเธอฝึกร่างกายและจิตใจ...ไปล่ะ"พูดจบอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปเป็นการปิดคาบโฮมรูมเช้าอันแสนสั้น

โอ้! ชีวิตสุขขีสุสันต์

จะบ้าเรอะ!

พ้นเรื่องชวนเสียน้ำตามาไม่ทันไรก็จะสอบปลายภาคแล้วเรอะ ถึงฉันจะไม่ได้อะไรกับการสอบ แต่ถ้าเลือกได้ขอสอบแค่ภาคปฏิบัติอย่างเดียวได้มั้ย ข้อเขียนนี่ของแสลงแบบสุด ๆ เข้าห้องสอบทีไรที่อ่านมาทั้งหมดหายวับไปเหมือนมีคนมาสาดสีขาวใส่ ถึงผลสอบจะออกมาไม่ได้แย่ แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากสอบข้อเขียนอยู่ดีอ่ะ!!!

ฉันมองภาพความวุ่นวายในห้องด้วยสายตาว่างเปล่า ก็อยากจะช่วยอ่ะนะ แต่บางวิชาฉันยังเอาตัวเองไม่รอดเลยไง(อันดับผลการเรียน 7 จาก 21 )

"เลิกส่งเสียงโวยวายกันได้แล้ว"ฉันปรบมือเป็นสัญญาณให้ทั้งห้องอยู่ในความสงบ"แทนที่จะมาโวยวายทำไมไม่คิดว่าจะช่วยกันติววิชาอะไรให้ไปกันรอดล่ะ แต่ละคนก็มีวิชาที่ถนัดและไม่ถนัดต่างกันไปอยู่แล้ว ใครถนัดอะไรก็ติวอันนั้น"

"แม่!!!"ประสานเสียงตาวาววับ

"เรื่องสถานที่ก็ฝากโมโมะก็ได้ อีกอย่างในห้องคนที่เรียนเก่งที่สุดก็โมโมะ ใครไม่ได้วิชาไหนก็ให้โมโมะติวเสริมให้อีกทีก็ได้ จริงมั้ย?"

"ค่ะ ฉันจะรีบบอกคุณแม่ให้เปิดห้องโถงเตรียมไว้ให้ค่ะ อยากได้ชาอะไรบ้างคะ ครอบครัวฉันมักจะดื่มฮาร์ร็อด ไม่ก็เว็ดวู๊ด อยากได้อะไรบอกได้เลยนะ"ท่านรองดูกระตืนรืนล้นในการรับหน้าที่จัดหาสถานที่อย่างมาก

"เอาเป็นฮาร์ร็อดก็ได้ ไม่ต้องเตรียมอะไรให้ยุ่งยากนักหรอกโมโมะ ยังไงพวกเราก็ไปเพื่อติวอยู่แล้ว ชาก็แค่ส่วนเสริมที่ช่วยให้ผ่อนคลายเฉย ๆ"ฉันที่ได้รับสายตาเว้าวอนจากคนกว่าครึ่งห้องต้องรีบสรุปก่อนที่ท่านรองจะร่ายอะไรที่คนทั่วไปไม่เข้าใจออกมามากกว่านี้

ก็ต้องเข้าใจนะว่าท่านรองเป็นลูกคุณหนูที่รวยแบบสุด ๆ จะกระตือรือล้นที่เพื่อนไปบ้านก็ไม่แปลก แต่เกือบทั้งห้องมาจากครอบครัวธรรมดา เจออะไรแบบนี้ไปก็มีงงอยู่เหมือนกัน

"ได้ค่ะ จะโทรบอกคุณแม่ให้เตรียมไว้ให้ค่ะ"ว่าจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วไปคุยอยู่ตรงมุมห้อง

จึ่ก ๆ

"ไม่เป็นอะไรนะ"แรงสะกิดที่ด้านหลังทำให้ฉันหันไปมองก็เจอเด็กเด๋อทำหน้าเป็นกังวลอยู่ ข่าวเรื่องมาโคโตะโดนทำร้ายจนอาการสาหัสน่าจะไปถึงบ้านโทโดโรกิแล้วสินะ

"สบายดี มาโคโตะก็อาการดีขึ้นเรื่อย ๆ วันนีี้เย็น ๆ ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"ฉันยิ้มตอบ อาการมาโคโตะก็ดีขึ้นมากจากตอนแรกที่เรียกได้ว่าจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้คือลุกขึ้นมาตีกับแฟตที่มาเยี่ยม(หรือก่อกวน)ได้อย่างสบาย ๆ ก่อนจะโดนอาจารย์ที่ไปเยี่ยมเตะเข้าให้ถึงได้ยอมนอนที่เตียงดี ๆ โดยมีแฟตหัวเราะร่าแบบสะใจเป็นฉากหลัง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ เย็นนี้สามารถไปรวมตัวติวที่บ้านฉันได้เลยค่ะ"ท่านรองยิ้มกว้าง ออร่าเด็กดีแผ่กระจายรอบตัว

"ตามนั้นนะ ใครจะไปก็มารวมตัวกันที่ห้อง ใครที่ไม่ไปก็แยกย้ายกลับบ้านไปอ่านหนังสืออย่าเถลไุถล...เข้าใจมั้ย?"

"ครับ/ค่า"

 

 

 

พักกลางวัน

วันนี้ฉันโดนลากมานั่งกินรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ที่โต๊ะมีทั้งน้อน หัวหน้าห้่อง โอชาโกะจัง สึยุจัง โทรุจังแล้วก็เด็กเด๋อที่เป็นคนเกาะติดฉันเหมือนลูกและเป็นคนที่ลากฉันมานั่งกินที่โต๊ะนี้ด้วย

"สอบภาคปฏิบัติงั้นหรอ น่ากลัวมาก เพราะเดาไม่ได้เลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น"น้อนเปิดประเด็นขึ้นมาหลังทุกคนเริ่มลงมือรับประทานอาหารหลังจากต่อคิวกันมานาน

"ฉันไม่คิดว่ามันจะยากมากหรอก"

"สอบข้อเขียนจะมาจากสิ่งที่เราเรียนในห้องเรียน มันคงไม่เป็นไร"น้อนว่า ก็แหงล่ะน้อนเรียนดีเป็นอันดับต้น ๆ ของห้องเลยนี่นะ

"ไม่เป็นไรงั้นหรอ...?"โอชาโกะจังคล้ายวิญญาณออกจากร่างเพราะอันดับผลการเรียนอยู่กลาง ๆ ไม่ได้ดีมากแต่ก็ไม่เลวร้าย

"สอบภาคปฏิบัติจะเป็นอะไรนะ?"

"มันเป็นการสอบที่ครอบคลุมตั้งแต่เริ่มการเรียน"

"นั่นคือที่อาจารย์ไอซาวะบอก"

"ทุกอย่างที่เราทำ...การฝึกต่อสู้ การฝึกกู้ภัยแล้วก็ฝึกปกติ...อ๊ะ! แต่เมื่อวานมิจิรุจังไม่ได้เข้าคาบเรียนจะไม่เป็นอะไรหรอ"โอชาโกะจังนั่งนึกก่อนจะหันมามองทางฉัน

"ไม่หรอก แค่เอาสิ่งที่อาจารย์สอนออกมาใช้ประโยชน์ให้ได้มากที่สุดก็พอ ทำสิ่งที่เป็นนามธรรมให้ออกมาเป็นรูปธรรมไงล่ะ"ฉันตอบแล้วยกถ้วยซุปขึ้นมาจิบล้างปาก

"นอกจากการเรียน เราต้องรักษาสภาพระ...อ๊ะ!"น้อนยังพูดไม่ทันจบก็ร้องเสียงหลงเมื่อมีคนเดินมาชนเข้าที่หลังคอเต็ม ๆ

"ชิ!"นี่เสียงฉันเอง พอเห็นหน้าคนทำก็หมดอารมณ์กินข้าวเลยทีเดียว เจ้าเด็กปากเสียห้องบี

"โทษที หัวนายโตจนฉันเผลอไปชนโดยบังเอิญน่ะ"แค่เปิดปากมาก็เริ่มกวนประสาทแล้ว

"นายจากห้องบี? เอ่อ...โมโนมะคุง! ทำไมถึง..."น้อนยังพูดไม่จบเจ้าเด็กปากเสียก็แทรกขึ้นมาเสียแล้ว

"ได้ยินมาว่านายเจอกับนักฆ่าฮีโร่ เหมือนในงานกีฬา พวกห้องเอต้องได้รับความสนใจสินะ"

หมอนี่...ขอปาดคอทิ้งเลยได้มะ...ไม่สิ ไม่เอาเสียดายดาบ โทรบอกโทมูระมาจัดการเลยดีมั้ย น่ารำคาญจริง ๆ

"แต่ไม่ใช่เพราะว่า..."

"น่ารำคาญ ถ้ามาเพื่อพูดอะไรไร้สาระก็กลับไปซะดีกว่านะ"ฉันลุกขึ้นมาแล้วดันตัวเจ้าเด็กปากเสียให้ถอยห่างจากโต๊ะ ไร้มารยาทจริง ๆ ไม่เห็นหรือไงว่าคนกำลังกินข้าวกันอยู่

"เธอ...อา~ มิจิรุจังนี่เอง อยากจะเรียกร้องความสนใจจากฉันงั้นสินะ"เจ้าเด็กนั่นทำหน้าประหลาดใจก่อนจะแกล้งพูดยียวนออกมา

อยากกวนประสาทสินะ? ได้อยากกวนนักฉันก็จะสนองให้

"โทษนะ แต่ว่า...ฉันรู้จักคนแบบนายด้วยหรอ"ฉันยืนกอดอกแล้วมองไปที่เด็กปากเสียนิ่ง ๆ

"ไม่เอาน่ามิจิรุจัง ทั้งที่เมื่อปีก่อนเธอยังวิ่งไล่ตามขอความรักจากฉันอยู่เลยแท้ ๆ"

สิ้นเสียงเจ้าเด็กปากเสีย พวกเด็กห้องเอพร้อมใจกันประสานเสียงมองหน้าฉันแบบตกใจ

"ละเมออะไรของนาย? ฉันมีความจำเป็นอะไรต้องไล่ตามนายด้วย ถ้าต้องเสียเวลาไล่ตามคนอย่างนาย ฉันเอาเวลาตรงนั้นไม่ทำประโยชน์อย่างอื่นดีกว่ามั้ย คิดว่าตัวเองมีดีถึงขนาดที่ฉันต้องลดตัวลงไปไล่ตามเลยงั้นหรอ?...เหอะ! ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรที่ต้องไล่ตามเลยสักนิด"ฉันตอบกลับไปเสียงเรียบ ที่พูดฉันไม่ได้โกหก เพราะคนที่ไล่ตามคือมิจิรุ ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่เคยไล่ตามเจ้าเด็กปากเสียนี่เลยสักครั้งเดียว

"เธอ...ตั้งแต่มาอยู่ห้องเอรู้สึกว่าจะใจกล้ามากขึ้นนะ ทั้งที่เคยกอดขาขอความรักจากฉันแท้ ๆ"

โห! ยัยเด็กนี่คิดอะไรอยู่ถึงไปขอความรักจากเจ้าเด็กปากเสียนี่กันนะ?

"แต่นั่นมันก็เป็นแค่อดีต อดีตที่ไม่มีอะไรให้น่าจดจำ นายก็เป็นแค่คนไม่จำเป็นในการดำเนินชีวิตของฉัน รู้มั้ยว่าพอมานึกย้อนไปฉันก็อยากจะอ้วกจะแย่ แค่คิดว่าตัวเองเคยไล่ตามคนอย่างนาย...จะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายที่ดีแต่พูดน่ะไม่มีผู้หญิงที่ไหนเขาอยากจะได้หรอกนะ และที่สำคัญ...นายไม่ใช่สเปคฉันเลยสักนิด!!!!"พูดจบฉันก็สะบัดหน้าหนีกลับมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิมเพราะเห็นว่าคนคุมเจ้าเด็กปากเสียมาตามแล้ว มาถึงปุ๊ปก็ตีหัวจนเจ้าเด็กปากเสียสลบไปทั้งยืน

"โทษนะห้องเอ หัวใจของหมอนี่มันผิดปกติน่ะ แล้วก็มารุมิยะสินะ ขอโทษที่หมอนี่มาก่อกวนนะ"เด็กสาวผมส้มได้แต่ขอโทษ โดยเฉพาะเด็กสาวผมเงินที่ทำหน้าเนือยอยู่ เธอจะไม่กลัวเลยถ้าสายตาของเด็กห้องเอที่มองมาที่โมโนมะไม่ได้จ้องมาแบบจะฆ่าให้ตายแบบนี้

หมอนี่คิดไม่ได้หรือไงว่ามารุมิยะน่ะเป็นคนที่ไม่ควรไปตอแยที่สุดในห้องเอแล้วน่ะ เคนโดได้แต่คิดอย่างนึกปลงกับนิสัยของเพื่อนร่วมห้องของตัวเอง

"มิจิรุจังเคยหลงไปชอบคนแบบนั้นจริง ๆ น่ะหรอ?"โอชาโกะจังหลังตั้งสติได้หันมามองฉันด้วยสีหน้าแบบรับไม่ได้

"มันก็แค่เรื่องผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตน่ะ ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจแล้วด้วย"ฉันตอบกลับไปแล้วเอนหัวพิงไหล่เด็กเด๋อ เสียงซุบซิบนินทาเรื่องที่เจ้าเด็กปากเสียพูดลอยเข้าหูมาเป็นระยะ ๆ จนน่าหงุดหงิด

"ดีแล้วล่ะ"พร้อมใจกันถอนหายใจกันยกโต๊ะ

แม่จะคบใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่หมอนั่น ความคิดของเด็กห้องเอที่เผลอคิดขึ้นมาหลังรู้ว่าผู้ปกครองประจำห้องเคยมีอดีตกับเด็กหนุ่มห้องบี

 

 

 

"ทำอะไรน่ะคะอาจารย์?"ฉันที่พึ่งกลับมาจากห้องน้ำได้แต่ยืนมองอาจารย์ที่ยืนพิงกำแพงถือเอกสารเขียนอะไรสักอย่างลงไป เสียงโวยวายในห้องแว่วมาให้ได้ยิน เสียงนี้มัน...เจ้าลูกหมางั้นหรอ?

"ไม่ต้องมารุมิยะ เธอรออยู่นี่ก่อน ถ้าเธอไปก็ประเมินไม่ได้กันพอดี"อาจารย์ห้ามฉันที่กำลังจะเกินกลับเข้าห้อง

"ประเมิน?...อ๋อ สอบภาคปฏิบัติสินะคะ?"ฉันยืนนิ่งแล้วถามกลับไป

"ใช่ ก็รู้นี่"

รู้เพราะดูมาค่ะ ถึงจะหลง ๆ ลืม ๆ ไปบ้างก็เถอะ

"แล้วของฉันนี่เจอกับใครคะ? ห้องเรามี 21 คน ฉันเป็นเศษคนเดียว"ไหน ๆ ก็ต้องยืนรอแล้ว ขอถามถึงคนที่ต้องมาทดสอบฉันเลยก็แล้วกัน

"อย่ามาหลอกถาม"อาจารย์ใช้ปากกาดันหน้าผากฉันเอาไว้

"สักนิดก็ไม่ได้หรอคะ?"ฉันยู่ปาก

"เฮ้อ! คนที่เธอรู้จัก ฉันบอกได้แค่นี้"พูดจบอาจารย์ก็เดินออกไปพร้อมกับเอกสารในมือ

ทิ้งบอมแล้วจากไป...เราก็ทำนี่หว่า ว่าไม่ได้

"ที่รู้จัก?"ฉันงึมงำทวนสิ่งที่อาจารย์พูดอย่างใช้ความคิด ถ้าเป็นคนที่ฉันรู้จัก...หรือจะเป็นมาโคโตะ? แต่โดนสั่งพักงานทั้งอาทิตย์คงเป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใคร?

เฮ้อ! คิดไปก็เท่านั้น เตรียมไปติวที่บ้านท่านรองดีกว่า

ก่อนจะไปนึกเรื่องสอบปฏิบัติ เอาสอบข้อเขียนให้รอดก่อน!

 

 

 

"ทำไมมาด้วยล่ะโชโตะ?"ฉันมองเด็กเด๋อที่ตอนนี้มายืนอยู่หน้าบ้านท่านรองร่วมกับฉันและคนอื่น ๆ เท่าที่จำได้เด็กเด๋อไม่ได้สนใจจะติวนี่

"วันนี้จะไปเยี่ยมพี่มาโคโตะ"

"จะบอกว่าติวเสร็จจะไปหามาโคโตะพร้อมฉัน?"

หงึก ๆ

เด็กเด๋อพยักหน้าพอดีกับที่ประตูรั้วถูกเปิด มองเข้าไปเห็นแต่ทางเดินสุดสายตา ไม่เห็นแม้แต่บ้านสักหลัง ก็เข้าใจว่ารวย แต่ขนาดนี้ก็รวยเกิ๊น!

พวกเราทั้งหมดถยอยเดินเข้ามาภายในบ้านหลังจากเสียเวลาเดินจากหน้าประตูมาถึงหน้าบ้านไปร่วมครึ่งชั่วโมง

"ระหว่างรอโมโมะ ก็ให้โชโตะช่วยติวก่อนแล้วกัน ยังไงก็ติดท็อปห้าของห้องนะ"ตบไหล่เด็กเด๋อให้เริ่มติวได้เลย เด็กเด๋อพยักหน้ารับ วิชาแรกที่เลือกติวคือวิชาคณิต ที่พอฉันเห็นตัวเลขก็รู้สึกลายตาจนอยากจะหนีกลับบ้าน

เด็กเด๋อเริ่มการติวในทันที คอยสอน คอยตามดูว่าใครได้ไม่ได้ตรงไหนและอธิบายอย่างใจเย็น ถึงปกติจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง(ทุำกวันนี้ก็ไม่) แต่เวลาสอนก็เข้าใจง่ายดี เด็กเด๋อกับท่านรองก็สลับกันสอนไปคนละวิชาจนครบทุกวิชาที่เรียน แต่ไม่รู้ทำไมสุดท้ายเรื่องมันถึงได้วกกลับมาที่เรื่องของฉันกับเจ้าเด็กปากเสียนั่นได้

ฉันที่ไม่อยากนึกถึงก็ได้แต่ตอบปัด ๆ ไปแล้วลากเด็กเด๋อให้กลับบ้านด้วยกันเพราะมาโคโตะได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว แต่ห้ามรับงานตลอดทั้งอาทิตย์ ตอนนี้เลยได้แต่นอนโง่ ๆ อยู่ในบ้านแบบหมาตัวโตที่ไม่มีอะไรทำเพราะงานบ้านก็โดนฉันแย่งทำไปหมด

คนป่วยก็ควรนอนโง่ ๆ บนเตียงไป!

 

 

 

"กลับมาแล้วค่ะ"ฉันเปิดประตูบ้านเข้าไปแล้วก็ต้องหรี่ตามองรองเท้าคุ้นตาที่เกินจำนวนมาหนึ่งคู่้

"มาแล้วหรอมิจิรุ"มาโคโตะชะโงกหน้าออกมาทักด้วยสีหน้าสดชื่น พอเห็นเด็กเด๋อเจ้าตัวก็พุ่งเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเหมือนเด็ก ๆ"โชจัง~ ไม่เจอกันตั้งนานโตขึ้นเยอะเลยน๊า>w<"

คิดไปเองหรือเปล่าว่าคาแรคเตอร์มันเพี้ยนไปตั้งแต่ที่เปิดอกคุยกันเรื่องความลับของเราทั้งคู่ จากเย็นชาทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะเนี่ย

"สวัสดีครับพี่มาโคโตะ"เด็กเด๋อที่กลายเป็นเสาให้มาโคโตะเกาะทักทายนิ่ง ๆ

"อยากกินอะไรมั้ย กำลังเตรียมอาหารเลย"พวงหางฟูนุ่มสะบัดไปมา

"โอย! เจ้าลูกหมากลับมาดูอาหารได้แล้ว ไหม้ขึ้นมาฉันไม่กินนะ"เสียงคุ้นหูดังมาจากห้องครัว ก่อนที่ร่างคุ้นตาจะเดินออกมาในชุดลำลองสบาย ๆ ผิดกับที่โรงเรียน

"รุ่นพี่อย่าเร่งสิครับ"มาโคโตะเปลี่ยนเป้าหมายไปเกาะแกะกับคนที่เดินออกมาจากห้องครัวแทน

"อาจารย์!?"

เหวอของจริงเลยล่ะ ทำไมอาจารย์มาอยู่บ้านฉันได้ล่ะ แล้วท่าทางเหมือนหมาเจอเจ้าของนั่นมันอะไรกัน

"ไง ฉันมาคุมเจ้านี่ไม่ให้ออกไปซ่าทั้งที่พึ่งหายเดี้ยง"

"รุ่นพี่มาว่าผมไม่ได้นะ รุ่นพี่เองก็ชอบฝืนตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ"หมาตัวโตทำหน้ายุ่งใส่ก่อนจะวิ่งเข้าไปทำอาหารต่อเมื่อคนที่ตนเกาะอยู่หันมองมานิ่ง ๆ

เอ...ไอ้ออร่าดอกไม้ฟรุ้งฟริ้งรอบตัวมาโคโตะนี่มันอะไรกัน?

"มิจิรุไปเตรียมจานได้เลย"เสียงเรียกของมาโคโตะทำให้ฉันต้องโยนเรื่องในหัวทิ้งไปแล้วเข้าไปช่วยจัดจานที่โต๊ะอาหาร

แล้วไป ๆ มา ๆ บ้านฉันก็มีสมาชิกร่วมโต๊ะเพิ่มมาอีกสองคนในวันนี้ คือ  

...เด็กเด๋อ กับ อาจารย์

 

 

 

Talks ท้ายบท

หมดเรื่องดราม่า มาเจอเรื่องวุ่น มันก็จะวุ่น ๆ หน่อยสำหรับเด็กเตรียมสอบปลายภาค

น้องบอกให้น้องสู้ น้องทำได้ แต่ให้สอบข้อเขียน น้องไม่สู้!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

171 ความคิดเห็น

  1. #167 chew2007 (@chew2007) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 17:57
    ที่แรกเราเชียร์น้องกับอาจารย์มากแบบเทหมดหน้าตักเลยค่ะ มาตอนนี้คงต้องยอมรับแล้วว่าเป็นพี่ชายน้องกับอาจารรรย์
    #167
    0
  2. #120 toon_luf (@toon_luf) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 16:08
    แงง รอมาต่ออยู่นะคะ
    #120
    0
  3. #119 aphi0951298196 (@aphi0951298196) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 14:57

    รออยู่นะคะ ไรท์ ห้ามทิ้งเรื่องนี้น้าาาาาาา
    #119
    0
  4. #117 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 07:51

    มีซัมติงกันแน่ๆ

    #117
    0
  5. #114 R.E.A.P.T (@Rotasu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 18:00
    หรือว่าน้องต้อง...สู้กับแฟต!?😳🧐
    #114
    0
  6. #111 Devil Blackrose (@3stars18jan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 16:10
    ห้ามมีพ่อน้า
    #111
    0
  7. #110 Mamushi.;-; (@0619323351) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:51
    คุณแม่ไม่ต้องมีคุณพ่อได้มั้ยคะ ให้เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของเด็กห้องเอเลยได้มั้ยคะ แล้วก็น้า~ อาการติ่งเข้าขั้นโคม่าของมาโคโตะนี่สุดยอดจริงๆ
    #110
    0
  8. #109 nisshin135789 (@nisshin135789) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:33

    คู่วายใช่มั้ยคะ มันฟินมากเลยอ่ะหมากับเจ้าของ
    #109
    1
    • #109-1 nisshin135789 (@nisshin135789) (จากตอนที่ 23)
      23 สิงหาคม 2563 / 15:35
      ยังไม่ได้อ่านหนังสือสอบเลยจ้าาาา
      #109-1
  9. #108 1Jirapha7228 (@1Jirapha7228) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:30
    เราชิบคู่นี้อร้ายยยยย

    มาโคโตะ×ไอซาวะ
    #108
    0
  10. #106 zolo24055612 (@zolo24055612) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:55
    ถ้าจิ้นอาจารย์กับมาโคโตะนี้ผิดไหม?

    (*´∀`*)
    #106
    0
  11. #105 toon_luf (@toon_luf) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:39
    เอ๋ อาจารย์อะไรยังไงคะ
    #105
    0
  12. #104 PwachS (@pimyadapim) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:36
    อาจารย์เริ่มชอบสุนัขแล้วสินะคะ~~
    #104
    0
  13. #103 aumsara (@reborn2555) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:20
    ซัมติงแหละ
    #103
    0
  14. #102 peelove2313 (@peelove2313) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:19
    ซัมติงหรือเอาฮ่า---
    #102
    0