Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 21 : Chapter 20 : นอนอยู่ดี ๆ ก็โดนเหวี่ยงเข้าหาเรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    21 ส.ค. 63

Chapter 20 : นอนอยู่ดี ๆ ก็โดนเหวี่ยงเข้าหาเรื่อง

ว่าง

ว่างมาก

ว่างโคตร ๆ  

ว่างจนไม่รู้จะว่างยังไงแล้ว

นอนหลับไปหลายตื่นก็ยังว่าง

"แฟต~ ไม่มีอะไรให้ทำบ้างเลยหรอคะ"ฉันเริ่มออกอาการงอแงหลังจากนอนพลิกไปพลิกมาบนโซฟาในห้องทำงานของแฟตมาร่วมชั่วโมง

สาเหตุของการงอแงน่ะหรอ?

ก็ตั้งแต่มาที่นี่จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสามวัน..ไม่สิ...สี่วันแล้ว นอกจากวันแรกที่ได้ออกไปเดินตรวจตรากับแฟตและทามะคุง เวลาที่เหลือฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากงานเอกสารแล้วก็นอน จะออกไปตรวจตราก็โดนแฟตเบรกไว้ บอกว่าตอนนี้ยังเป็นการฝึกงานอยู่จะออกไปลุยเต็มตัวไม่ได้ เพราะวันแรกที่ใช้อัตลักษณ์จัดการโจรไปเลยโดนแฟตลงโทษให้ทำงานอยู่แต่ในสำนักงานแบบนี้ไง

ก็รู้อ่ะว่าผิดที่ใช้อัตลักษณ์จัดการโจรทั้งที่ยังไม่มีใบอนุญาต แต่เวลานั้นถ้าไม่ใช้คนที่เจ็บตัวก็คือฉัน แฟตก็รู้เลยได้แต่สั่งลงโทษให้ฉันทำงานอยู่แต่ในสำนักงานเป็นการลงโทษแทน

สุดท้ายนอกจากทำงานเอกสาร(ที่แฟตแบ่งมาให้บางส่วน)แล้ว เวลาที่เหลือคือว่าง ว่างขนาดไหนน่ะเหรอ?

ก็ว่างมากพอที่ฉันจะนอนชาร์จแบตตัวเองจนเต็มได้ เต็มจนล้นอ่ะตอนนี้ อยากออกไปทำอะไรบ้าง นอนอย่างเดียวจนจะกลายเป็นสไลม์แหลกเหลวติดเตียงแล้วเนี่ย

"ไม่ได้ ๆ ขืนปล่อยไปแบล็ควูฟได้มาขย้ำคอคุณแฟตพอดี"แฟตส่ายหัวไม่ยอมให้ฉันออกไปจากเขตสำนักงาน

"โม่!"

"อย่างอแงสิมิจิรุคุง ที่คุณแฟตไม่ให้ออกไปเพราะออกไปทีไรก็เจอเรื่องวิ่งเข้ามาหาตลอดเลยไม่ใช่หรอ"

อุ่ก! เป็นอะไรที่ไม่สามารถเถียงได้จริง ๆ

"ก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันพุ่งเข้ามาหาสักหน่อย"ฉันทำหน้ามุ่ยแต่ก็ยอมหยิบเอกสารที่แฟตส่งมาทำต่อแต่โดยดี

เป็นอะไรที่เถียงไม่ออก เพราะเวลาฉันก้าวเท้าออกจากสำนักงานทีไร เป็นต้องมีเรื่องพุ่งเข้ามาหาทุกที  

เมื่อสามวันก่อนออกไปเดินตรวจตรา+ซื้อของกินกับรุ่นพี่ไซด์คิก แต่ดันเจอพวกโรคจิตโผล่มาดักลวนลามตอนแยกกันไปซื้อของ หวิดได้หยิบดาบมาบั่นคอคนถ้าตอนนั้นทามะคุงไม่มาห้ามไว้แล้วพาฉันกลับสำนักงาน  

สองวันก่อนเจอวิลเลินวิตถารบุกมาถึงห้องอาบน้ำสาธารณะที่ฉันเข้าไปใช้เพราะเจอฝนระหว่างทางกลับสำนักงาน เลยเผลออัดเจ้าวิลเลินคนนั้นจนอาการสาหัส แฟตที่ไล่ตามจับเจ้าวิลเลินนั่นอยู่มาเจอเลยจัดการส่งวิลเลินนั่นให้ตำรวจ ส่วนฉันน่ะเหรอ? โดนบ่นไปตามระเบียบจ้า

พีคสุดก็เมื่อวานนี้เลย ยังไม่ทันก้าวเท้าออกจากสำนักงานก็เจอพวกโรคจิตชอบโชว์มายืนเปลือยต่อหน้าต่อตากันเลยทีเดียว แต่หลังจากนั้นก็โดนรุ่นพี่ไซด์คิกทั้งหลายจัดการจนไม่เหลือสภาพเดิม ส่วนฉันที่เจอเรื่องชวนเหวอน่ะเหรอ?

วิ่งหนีมากอดพุงแฟตเพื่อเยียวยาจิตใจที่เสียไปเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น โดยมีทามะคุงคอยพูดปลอบอยู่ร่วมชั่วโมงกว่าฉันจะตั้งสติได้

เจอแบบนั้นใครไม่สติแตกบ้างล่ะถามจริง

และจากสาเหตุที่กล่าวมาทั้งหมด แฟตเลยสั่งห้ามไม่ให้ฉันออกไปไหนคนเดียวโดยเด็ดขาด ถ้าไม่มีแฟตหรือทามะคุงตามไปคุม

แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม เลือกให้เธอไม่ไปได้รึเปล่า...แค่ก ๆ โทษที เพลงมันได้น่ะ

ไม่เข้าใจจริง ๆ เลยว่าช่วงนี้ฉันดวงตกหรือยังไงถึงได้เจอพวกคนแบบนี้มาตลอดสามวันติดกันน่ะ ตอนอยู่ยูเอย์ล่ะไม่เจอแม้แต่เรื่อง เอ๊ะ!ไม่สิ โดนลวนลามไปสองรอบนี่หว่า ตอนพวกนักข่าวบุกมากับตอนวิลเลินบุกที่USJ

แต่ตอนนั้นมันก็ไม่ได้ถี่กันแบบนี้ไง!

"ดวงตกหรือไงกันนะ?"ฉันได้แต่บ่นงึมงำกับตัวเอง สายตากวาดไล่อ่านข้อมูลในเอกสารที่แฟตให้มา มือก็เขียนสรุปข้อมูลลงเอกสารอีกใบ ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่ถูกใช้เป็นกระดาษเช็ดน้ำมันที่กระเด็นมาจากกระทะทาโกยากิของแฟตกองอยู่ข้างโตีะ

"แฟตอันนี้ข่าวตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"ฉันถามแล้วเดินไปหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านข่าว แค่หน้าแรกก็รับรู้ได้ถึงความวุ่นวายที่เจ้าพวกตัวป่วนในห้องจะไปก่อได้เลย

"สามวันก่อน...น่าจะนะ"แฟตตอบกลับมา

ฉันกางหนังสือพิมพ์อ่านข่าวหน้าหนึ่งอย่างจริงจัง ข่าวของฮีโร่ที่ถูกฆ่าและได้รับบาดเจ็บ ไม่ได้มีแค่ข่าวเดียว หนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับที่แฟตมี(เหลือรอดจากการใช้งาน) ทุกฉบับออกข่าวเรื่องนี้ทั้งหมด แม้จะต่างสถานที่แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคืออย่างน้อยต้่องมีฮีโร่บาดเจ็บหรือไม่ก็เสียชีวิตอย่างน้อยหนึ่งคน

เหตุการณ์นี้มันคุ้น ๆ อยู่นะ เหมือนจะเป็นเรื่องของ...หัวหน้าห้อง รึเปล่านะ?

"ข่าวพวกนั้นมีอะไรงั้นหรอมิจิรุคุง"

"แค่เป็นห่วงว่าพวกตัวแสบของห้องจะพาตัวเองไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายอะไรอีกหรือเปล่าน่ะค่ะ"ฉันตอบแล้วยกมือกุมขมับอย่างใช้ความคิดเพราะพึ่งนึุกออกถึงเรื่องวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า หรือไม่...มันก็เกิดไปแล้ว

นักฆ่าฮีโร่ สเตน

ชื่อของต้นตอความวุ่นวายในครั้งนี้ ฉันลืมไปได้ยังไงกันนะ ถึงตอนนี้จะรู้แล้วว่ามีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นแน่ ๆ แต่ประเด็นคือฉันจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นที่ไหน

"คุณแม่เป็นห่วงลูก ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ"

"แฟต! ก็บอกแล้วไงคะว่าอย่าล้อเรื่องนี้ รู้มั้ยคะว่าไซด์คิกของแฟตหลายคนก็พาลเรียกฉันว่าคุณแม่ไปด้วยแล้วเนี่ย"ฉันหันไปโวยใส่คนที่ทำเสียงร้องเรียนฉัน

"ทำตัวเองนะมิจิรุคุง รู้ตัวมั้ยว่าบางครั้งเธอก็ดูแลไซด์คิกของคุณแฟตเหมือนลูกน่ะ"

"ฉันก็ทำตัวปกตินะ"ฉันทำหน้ายุ่ง ไม่เข้าใจว่าไอ้การดูแลเหมือนลูกนี่คือยังไง ฉันก็แค่ช่วยเวลาพวกรุ่นพี่มีปัญหาเดือดร้อนที่แก้ไม่ได้ก็เท่านั้นเองนะ แล้วก็มีรับปรึกษาปัญหาชีวิตนิด ๆ หน่อย ๆ เอง เหมือนคุณแม่ที่ไหนกัน

"นั่นแหละ ที่เรียกว่าคุณแม่น่ะ"

"โม่! ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ"ฉันเบือนหน้าหนี ไม่อยากเถียงเรื่องนี้กับแฟตอีก เพราะเถียงไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ติ๊ง!

เสียงข้อความในไลน์กลุ่มห้องดังขึ้น ฉันหยิบมาเปิดแล้วก็ต้องนั่งงงอยู่เกือบสิบนาที

น้อนต้องการอะไร น้อนส่งโลเคชั่นมาทำไม?

ฉันนั่งนิ่งอยู่นานก่อนจะสะกิดใจนึกอะไรออกเมื่อหันไปเจอหนังสือพิมพ์ที่ยังกางอยู่บนพื้น

ชิบ-ผาย-แล้ว!!! นี่มันเหตุการณ์ที่น้อนวิ่งไปช่วยหัวหน้าห้องนี่นา  

ซวย ๆ ๆ เจ้าพวกเด็กบ้าชอบทำอะไรเกินตัว!!!

ไปตอนนี้กว่าจะถึงเรื่องก็คงจบไปแล้ว(เพราะมันแค่สิบนาทีเองที่สู้กัน) แถมฉันก็ยังเหลือเวลาฝึกงานอีกตั้งสามวัน จะขอแฟตไปดูอาการเจ้าพวกตัวแสบดีมั้ยเนี่ย

เอาไงดีล่ะเนี่ย? จะวานมาโคโตะก็ไม่ไหว ตอนนี้อยู่ไกลจากโลเคชั่นที่น้อนส่งมายิ่งกว่าฉันเสียอีก

เป็นห่วงก็เป็นห่วง แต่ก็อยากให้พวกเด็ก ๆ เติบโตจากเหตุการณ์นี้เหมือนกัน

เพราะงั้น...

...โทรไปอีกทีตอนพวกน้อนเข้าโรงพยาบาลเลยแล้วกัน จะได้จับอบรมกันได้ง่าย ๆ หน่อย

แต่ก่อนหน้านั้น...

กดเข้าไลน์กลุ่มห้อง 1 - A

คุณแม่และลูก ๆ ของเขา(22)

20.33 น.

Michiru : ผ่านมาครึ่งทางแล้ว ไม่มีใครก่อเรื่องอะไรใช่มั้ย?

Michiru : (สติกเกอร์แมวตาสองสีแอบมองอยู่หลังประตู)

Michiru : (สติกเกอร์แมวตาสองสีถือมีด)

ไม่มีกั๊บ กระผ๊มมุ่งมั่นตั้งใจฝึกงานมาก ๆ เลยฮับ : ไรจูเดน

ไม่นะคะ กำลังตั้งใจศึกษางานเป็นอย่างดีเลยค่ะ : โมโมะจัง

ได้ลงภาคสนามด้วยล่ะ : ซึยุจัง

(สติกเกอร์กบตาโตชูสองนิ้ว) : ซึยุจัง

(สติกเกอร์หมาปอมไฟลุกท่วม) : มือระเบิดอหังการ

(สติกเกอร์ลูกหมายิ้มกว้าง) : คิริชิม่า

Michiru : ดี อย่าให้รู้นะว่าใครก่อเรื่อง

Michiru : (สติกเกอร์แมวตาสองสีปาดคอ)

...ทักไปดูลาดเลาเด็กในห้องก่อนว่ามีใครก่อเรื่องอะไรอีกมั้ยนอกจากสามคนนั้น

"ฮัดชิ้ว!!!"สามหนุ่มที่โดนนินทาหลุดจากออกมาเสียงดัง จนฮีโร่ที่อยู่ใกล้ต้องรีบพาไปส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน

 

 

 

เช้าวันต่อมา

สิ่งแรกที่เจอรับอรุณเลยก็คือสมาชิกในสำนักงานแฟตกัมกำลังนั่งมุงดูข่าวในทีวีด้วยความสนอกสนใจ

"นักฆ่าฮีโร่โดนจัดการไปแล้วงั้นหรอเนี่ย"

"เอนเดเวอร์เป็นคนจัดการล่ะ"

"ก็ไม่แปลกนั่นฮีโร่อันดับสองเลยนะ"

ฉันยืนถือแก้วโกโก้ค้างอยู่เกือบสิบนาทีมองดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในสำนักงาน แล้วปลีกตัวกลับไปทำงานเอกสารที่ทำค้างไว้เมื่อวานต่อ

คนทั่วไปคงเข้าใจอย่างที่ข่าวต้องการจะบอก แต่ความเป็นจริงก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนที่จัดการคือพวกน้อนที่เป็นคนจัดการปราบนักฆ่าฮีโร่ลงได้ แม้ว่าสุดท้ายสเตนจะช่วยเหลือน้อนจากโนมุก็ตาม

พูดถึงโนมุ ฉันควรส่งข้อความไปเตือนโทมูระหน่อยดีมั้ยว่าให้เพลา ๆ ลงหน่อยอย่าส่งออกมาเยอะ แต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า ขืนไปขัดแข้งขัดขาออลฟอร์วันเอามาก ๆ จะเป็นฉันเองนี่แหละที่ตายไม่รู้ตัว

เอาเป็นว่าปรามให้ใจเย็น ๆ เวลาทำอะไรก็แล้วกัน อีกไม่กี่วันก็คงได้เจอกับโทกะจังแล้วก็เมนหลักฝั่งวิลเลินของฉันอย่างดาบิแล้วด้วยนี่

จำได้ว่าเจอหน้ากันสามคนนั้นก็ซัดกันลูกเดียวไม่ยอมคุยอะไรกันเลย ถ้าไม่ได้คุโรกิริปรามไว้คงได้มีคนเจ็บตัวบ้างล่ะ

 คิดแล้วก็กดข้อความส่งไปหาโทมูระและคุโรกิริ คนแรกน่ะส่งไปถามสารทุกข์สุขดิบกับเตือนให้ใจเย็น ๆ เวลาทำอะไร ส่วนอีกคนส่งข้อความให้กำลังใจที่ต้องมารับมือเด็กเอาแต่ใจเพิ่มอีกสองคน

"เฮ้อ! โทรไปถามอาการดูหน่อยก็แล้วกัน"หลังจากจมอยู่กับกองเอกสารไปเกือบครึ่งวัน ฉันก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดประชุมสายกับเจ้าพวกตัวแสบที่ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล

ตรู๊ด~ ตรู๊ด~

[ครับ/ฮัลโหล/มิจิรุ?]รอไม่นานเจ้าตัวแสบก็รับสาย

"มีอะไรจะสารภาพมั้ย?"ฉันยิงเข้าประเด็นหลักทันที

[อึ่ก!...คือว่า...พวกเรา...]

"ไปก่อเรื่องมาใช่มั้ย เกี่ยวกับข่าวที่ออกเมื่อเช้าด้วยสินะ?"ฉันไม่รอให้หาข้อแก้ตัวถามกลับไปทันที ได้ยินเสียงโครมครามมาจากปลายสาย ก็พอเดาได้ว่าคงตกใจที่ฉันรู้เรื่องนี้

[ไม่ใช่นะครับ/มีปัญหานิดหน่อยเท่านั้นเองครับมารุมิยะคุง/อือ]ก่อนจะตอบไปนัดแนะกันก่อนดีมั้ย ไปคนละทางเลยนะ

"เฮ้อ! ครั้งนี้จะไม่ว่าอะไรก็แล้วกันเพราะเห็นว่าเป็นครั้งแรก"ได้ยินเสียงถอนหายใจโล่ง ก่อนจะได้ยินเสียงกลืนน้ำลายลงคอเมื่อฉันพูดต่อ"แต่!...ถ้ามีครั้งต่อไปฉันจะจับลงโทษเรียงคนเข้าใจมั้ย!"

[ครับ!!!!!]

"ดีมาก แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้บาดเจ็บหนักกันใช่มั้ย"

[ผมต้องใส่เฝือกไปสักพัก...แล้วก็บาดเจ็บในช่องท้องครับ/เจ็บที่แขนนิดหน่อยครับ/เจ็บที่ข้อมือน่ะ]

"เฮ้อ! พวกนายคงไม่ลืมใช่มั้ยว่าตัวเองเป็นแค่นักเรียน ไม่ใช่ฮีโร่เต็มตัว อย่าทำอะไรบ้า ๆ อย่างการพาตัวเองเข้าไปอยู่ในเรื่องวุ่นวายแบบนี้อีก ถ้าได้รับใบอนุญาตมาแล้วฉันจะไม่ว่าเลย แต่ตอนนี้พวกเราเป็นแค่นักเรียน ประสบการณ์ก็มีน้อยกว่าโปรฮีโร่เยอะ อย่าทำอะไรสุ่มเสี่ยงกับการเสียชีวิตอย่างการไปสู้กับวิลเลินทั้งที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้อัตลักษณ์สิ"

[ครับ]เสียงอ่อยอย่างพร้อมเพรียง

"หัวหน้าห้อง"

[ครับ!]

"ครั้งนี้ฉันจะปล่อยผ่านเรื่องที่ใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง แต่อย่าให้มีครั้งต่อไป ถ้าคิดจะเป็นฮีโร่ก็ต้องรู้จักจัดการอารมณ์ของตัวเองให้ได้ อย่าให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล เพราะมันจะทำให้มุมมองความคิดแคบลงเข้าใจมั้ย?"

[ครับ! ผมจะจำแล้วนำไปใช้ครับ]

"ดี ต่อมาก็อิซึคุ"

[คะ...ครับ]ขานรับเสียงแผ่ว เพราะกลัวโดนดุ

"อย่าใช้อัตลักษณ์เกินความจำเป็น ตราบเท่าที่ยังควบคุมมันเต็มร้อยไม่ได้ สิ่งที่นายทำมันจะเป็นภาระมากกว่าประโยชน์หากตัวนายบาดเจ็บจากอัตลักษณ์ของตัวเองในขณะต่อสู้"ฉันเตือนน้อนเสียงเข้ม

[ครับ ผมจะรีบควบคุมให้ได้เต็มร้อยครับ]

"ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ที่จะบอกคือบางอย่างรีบร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์ บางครั้งการค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปจะทำให้นายได้อะไรมากกว่าที่คิด"

[ครับ ขอบคุณครับ]

"เฮ้อ!...โชโตะ"

[...]

"อย่าเงียบเวลาคนถามหรือเรียกมันเสียมารยาทนะโชโตะ"

[อือ จะดุใช่มั้ย]เสียงหงอยมาเชียว

"ครั้งต่อไปอย่าทำอะไรวู่วามแบบนี้อีก ถ้าตรงนั้นยังมีโปรฮีโร่ การขอความช่วยเหลือก็ถือเป็นประสบการณ์ที่ดีอย่างหนึ่งนะ แต่เรื่องมันเกิดไปแล้วฉันจะปล่อยผ่านไปสักครั้ง...แล้วเรื่องที่สับสนอยู่ได้คำตอบแล้วใช่มั้ย?"

[ได้แล้วล่ะ ขอบคุณนะมิจิรุ]

"ช่างเถอะ ครั้งนี้ให้จำไว้เป็นบทเรียนนะ ไม่อย่างนั้นครั้งต่อไปฉันจะตามอาจารย์มาร่วมวงอบรมพวกนายด้วย!"

[ครับ!!]ประสานเสียงตอบอย่างขันแข็ง

"ถ้าเข้าใจก็ดี"ฉันได้ส่ายหัวเพราะรู้ดีว่าเด็กพวกนี้ทำตามไม่ได้หรอก"เอาเป็นว่านอนพักผ่อนเยอะ ๆ แผลจะได้หายไว ๆ"

[ครับ/อือ]

ฉันกดวางสายจากพวกเด็กแสบ ก่อนจะรับรู้ถึงสายตาที่มองมาจากด้านหลัง หันไปก็พบกับแฟตที่ยืนส่งสายตาปลาบปลื้มปนเอ็นดูมาให้

"อะไรคะ ทำไมมองฉันแบบนั้น"ฉันถามแฟต ยกมือลูบแขนที่อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขนลุกกับสายตาของแฟต

"คุณแม่จริง ๆ ด้วยล่ะน้า มีการโทรถามความเป็นอยู่ของลูก ๆ ซะด้่วย คุณแฟตเป็นปลื้ม"ว่าแล้วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาปลอม ๆ ของตัวเอง

"ค่ะ ๆ คูณแม่ก็คุณแม่ค่ะ"ฉันถอนหายใจ ขี้เกียจเถียงเรื่องนี้แล้ว เป็น ๆ ไปก็ได้วะ 

แต่ว่านะ…

"อย่ามาทำเหมือนตัวเองเป็นคุณพ่อเวลามองดูลูกสิคะ!"

เอาไปทำกับเอจิโร่นู่นไป เจ้าพ่อลูกขาลุย!

"ฮุฮุฮุ"แฟตหัวเราะแล้วกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะเหมือนเดิม

"เอาที่สบายใจเลยค่ะ"

ฉันปล่อยผ่านละ เอาเวลามาสนใจเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในอีกสองวันที่เหลือนี่ดีกว่า

 

 

 

Talks ท้ายบท

น้องไม่เข้าใจทำไมถึงดวงซวยติดกันสามวันด้วยเรื่องแบบนี้ น้องเลยได้แต่นั่งทำงานเอกสารแทนที่จะออกตรวจตราแบบคนอื่น  

น้องปลงละ เอาที่สบายใจเลยค่ะ คุณแม่ก็คุณแม่  

น้องไปไม่ได้ น้องติดฝึกงาน แต่น้องก็ยังโทรถามความเป็นไปของลูก ๆ ในปกครอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #94 gurengesan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 16:34
    ผู้สืบทอดความซวย!!!ลางมรณะเดินได้!มิจจี้จังเป็นญาติกับคุโด้ ชินอิจิ เอ๊ะ?ไม่สิต้อง!!เอโดงาวะ โคนันเหรอคะ?!!!//วิ่งหลบ//
    #94
    0
  2. #92 Mynun9412 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 20:59
    คูมแฟตน่าร้ากกกก
    #92
    0
  3. #89 0619323351 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 19:45
    คุณแม่คือดุลูกๆเอาซะเวลาทำอะไรต้องคิดแล้วคิดอีกเลย5555
    #89
    0
  4. #87 Warina2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 18:28
    ความดวงซวยนี้555555555555555

    มันเป็นสัญลักษณ์ของตัวเอกยังไงล่ะ!!!
    #87
    1
    • #87-1 Rotasu(จากตอนที่ 21)
      22 สิงหาคม 2563 / 11:03
      อันนี้จริง555555
      #87-1
  5. #86 773345813 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 18:19
    คุมแม่ก็คือคุมแม่~
    #86
    0