Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 20 : Chapter 19 : Fatgum Company

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

Chapter 19 : Fatgum Company

"ทาโกยากิ~"ทันทีที่มาถึงโอซาก้า สิ่งแรกที่ฉันตั้งเป้าหมายเอาไว้ก็คือการมากินทาโกยากิแบบต้่นตำหรับ ฉันวิ่งฉิวตัวปลิวมาที่ร้านทาโกยากิพร้อมกับลากทามะคุงที่เดินเอื่อย ๆ ให้ตามมาด้วย เมื่อมาหยุดอยู่หน้าร้านฉันก็เดินตรงดิ่งเข้าไปสั่งทาโกยากิมากินทันที

"คุณลุงคะ ห้ากล่องเลยค่ะ"ฉันชูนิ้วบอกจำนวนแล้วยืนยุกยิกไปมาด้วยความตื่นเต้น นอกจากการนอนแล้ว สิ่งที่ฉันโปรดปรานรองลงมาก็คืออาหารท้องถิ่นนี่แหละ ตอนอยู่ยูเอย์ไม่ค่อยออกอาการเพราะที่นั่นมีโปรฮีโร่ที่ทำอาหารแสนอร่อยให้กินอยู่ทุกวันไงล่ะ แต่ตอนนี้มาถึงถิ่นโอซาก้าทั้งที ถ้าไม่ได้กินทาโกยากิก็เหมือนมาไม่ถึงอ่ะ!

"มันไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอ"ทามะคุงทักขึ้นหลังจากเห็นฉันเดินถือทาโกยากิกลับมาหาเขาที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

"ไม่หรอก ๆ อีกสี่กล่องเป็นของฝากพวกรุ่นพี่ในสำนักงานน่ะ"ฉันส่ายหัว เก็บทาโกยากิสี่กล่องเข้ากระเป๋าที่เตรียมมาโดยเฉพาะ ส่วนอีกกล่องก็เปิดกินในทันที ไอร้อนและกลิ่นหอมของมันทำให้ฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยาก แต่จะยัดไปเลยก็ไม่ไหวเพราะมันร้อนเกินกว่าที่ฉันจะกินมันได้

เศร้าใจ! อยากกินของอร่อยแต่ดันเป็นพวกลิ้นแมวTwT

ฟู่ ๆ

"กินด้วยกันมั้ยคะรุ่นพี่"ฉันยื่นทาโกยากิไปจ่อใกล้ปากทามะคุงที่ช่วยถือของให้ฉันเกือบทั้งหมดยกเว้นกระเป๋าชุดฮีโร่ของฉันที่ฉันยืนยันจะถือมันด้วยตัวเอง

"เอ่อ...ไม่เป็นไร กินไปเถอะ"ทามะคุงหน้าขึ้นสีก่อนจะส่ายหัวเร่งฝีเท้าเดินนำฉันไปที่สำนักงานของแฟตกัม

"ว้า~"ฉันแกล้งทำเสียงเหมือนเสียดายที่ทามะคุงไม่กิน แต่ความจริงเมื่อกี้ก็แค่อยากแกล้งล่ะนะ คิดแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอเร่งความเร็วเดินตามทามะคุงไป

"เฮ้อ!"ได้ยินเสียงถอนหายใจของทามะคุงที่เดินนำอยู่แว่วมาด้วย

เป็นคนที่แกล้งสนุกจังน้า~

 

 

 

และแล้วในที่สุดพวกเราสองคนก็เดินทางมาถึงสำนักงานของแฟตกัมเสียที หลังจากที่ฉันแวะเข้าร้านนู้น ออกร้านนี้จนกระเป๋าที่เตรียมมาเต็มไปด้วยของกิน

อุ่ก! ความอยากเป็นเหตุล้วน ๆ เลยล่ะนะ  

เล่นเอาเงินค่าขนมของเดือนนี้หายวับไปกว่าครึ่งภายในเวลาแค่ไม่ถึงชั่วโมง

"ฉันเตือนแล้วนะว่ามันมากไปน่ะ"ทามะคุงทำหน้าอ่อนใจใส่ฉันแล้วเดินนำเข้าไปในสำนักงาน พวกรุ่นพี่ไซด์คิกทั้งหลายที่ทำงานอยู่ในสำนักงานหันมาทักทายทามะคุงอย่างเป็นกันเอง แต่คนโดนทักกลับ...

"ไง อามาจิคิ พาสาวน้อยที่ไหนมาน่ะ"

"วู้ว~ หนุ่มน้อยของพวกเราพาสาวมาว่ะ"

"ไปบอกแฟตเร็วเข้า"

"...อึ่ก! -////-"ทามะคุงหน้าแดงเถือกเดินถอยมาหลบด้านหลังฉันที่กำลังมองสำรวจสำนักงานด้วยความสนใจ

เอ่อ...ทามะคุง ลืมไปรึเปล่าว่าตัวเองสูงตั้งร้อยเจ็ดสิบกว่าเลยนะ มาหลบหลังคนที่สูงแค่ร้อยห้าสิบต้น ๆ แบบฉันคิดว่ามันจะหลบสายตาคนอื่นพ้นงั้นหรอ

"อย่าแกล้งรุ่นพี่อามาจิคิกันสิคะ"สุดท้ายก็เป็นฉันเองนี่ล่ะที่ต้องเปิดปากห้ามพวกรุ่นพี่ไซด์คิกทั้งหลายไม่ให้ออกปากแซวคนที่หลบอญุ่ด้านหลังไม่ให้ระเบิดตัวตายเพราะความอายไปเสียก่อน

"อันนี้ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้เอาไปห่อของขวัญเป็นกิจจะลักษณะ"ฉันยื่นขนมและของกินบางส่วนที่ซื้อติดมือมาแจกจ่ายให้เหล่ารุ่นพี่ไซด์คิกในสำนักงานอย่างทั่วถึง

"โอ้! เด็กดีจังน้า"พวกรุ่นพี่ถึงกับพร้อมใจกันเข้ามายีหัวฉันยกใหญ่ จนกลายเป็นว่าฉันเองนี่แหละที่ต้องหนีไปหลบหลังทามะคุงแทน

ก็ดีใจที่ได้รับการต้อนรับอย่างดี แต่แบบนี้ก็ตั้งรับไม่ทันเหมือนกันนะ

"ไปเถอะ ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว"ทามะคุงสะกิดฉันแล้วเดินนำขึ้นไปที่ห้องทำงานของแฟตที่อยู่ชั้นบนสุดของสำนักงาน

"จากนี้ไปหนึ่งอาทิตย์ขอฝากตัวด้วยนะคะ"ฉันโค้งตัวลาพวกรุ่นพี่ไซด์คิกแล้วเดินตามทามะคุงไป

"ถ้าจะหาของฝาก ซื้อที่สถานีรถไฟก็ได้นะ"ระหว่างทางเดินไปที่ห้องทำงานของแฟต ทามะคุงก็พูดขึ้นมาเบา ๆ

"แหะ ๆ ความจริงแล้วเมื่อกี้แค่หน้ามืดไปหน่อยค่ะ ก็เลยซื้อมาเยอะเกินไป"ฉันยิ้มแหยสารภาพไปตามจริง ยกมือป้องปากกระซิบประโยคหลังเพราะไม่อยากให้พวกรุ่นพี่ไซด์คิกได้ยิน"ที่จริงที่ให้พวกรุ่นพี่เขาไปก็แค่กระจายของเฉย ๆ ค่ะ"

"สองครั้งที่เจอกันมีปัญหาเรื่องของกินตลอดเลยนะ"ทามะคุงทำหน้าเหวอเมื่อได้ฟังความจริง

"ช่วยไม่ได้นี่คะ ก็ของกินมันน่าอร่อยนี่นา"ฉันยู่หน้าเล็กน้อย

ทามะคุงไม่พูดอะไรพาฉันมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของแฟต ทามะคุงเคาะประตูตามมารยาทแล้วเปิดเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่ฉันรับรู้คือกลิ่นอายของทาโกยากิที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง เสียงฉ่าของกระทะร้อนบนโต๊ะทำงานของแฟตเป็นเครื่องยืนยันว่าต้นตอของกลิ่นทาโกยากินี้มาจากไหน

"มาแล้วหรอทามากิ มากินด้วยกันมั้ย"ทันทีที่หันมาเจอทามะคุง(ฉันยืนอยู่ด้านหลังเลยยังไม่เห็น) แฟตก็ออกปากชวนทามะคุงไปกินด้วย

"ไม่ดีกว่า พาเด็กฝึกงานมาส่งน่ะ"พูดจบก็เดินไปยืนหันหน้าเข้ากำแพงบ่นงึมงำกับตัวเองเหมือนที่เห็นบ่อย ๆ ในฉากอนิเมะ

"สวัสดีค่ะ มารุมิยะ มิจิรุค่ะ ชื่อฮีโร่ อัลเทอร์ หนึ่งอาทิตย์จากนี้ขอรบกวนด้วยค่ะ"ฉันโค้งทักทายแล้วเดินเอากระเป๋าใส่ของฝากไปยื่นให้กับแฟตตามมารยาท ในนั้นนอกจากทาโกยากิแล้วก็มีของฝากที่มาโคโตะฝากมาให้รวมอยู่ด้วย

หวา~ ตัวกลม ๆ พอง ๆ ดูนุ่มนิ่มน่าฟัดสุด ๆ ไปเลยล่ะ...งื้อ!>////< อยากลองจิ้มพุงกลม ๆ นั่นจังเลยน้า  

"โอ้ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉัน แฟตกัม เธอคงรู้อยู่แล้วสินะ"

"ค่ะ"ฉันยิ้มรับ

"ทาโกยากิเพียบเลย ของฝากให้คุณแฟตงั้นหรอ"

"ค่ะ คิดว่าน่าจะชอบเลยซื้อมาเป็นของฝากน่ะค่ะ"ฉันตอบไปตามจริง

"หรอ ๆ...นี่เธอเป็นน้องสาวแบล็ควูฟสินะ มารุมิยะคุง"แฟตถามขึ้นหลังจากเปิดดูของฝากแล้วเจอกับของฝากที่มาโคโตะฝากมา ฉันพยักหน้ารับ แฟตยิ้มกว้าง"งั้นระหว่างหนึ่งอาทิตย์นี้เธอก็พักที่ห้องของมาโคโตะก็แล้วกันนะ"

"ขอบคุณค่ะ"ฉันโค้งตัวขอบคุณ

"ไหน ๆ ก็เป็นน้องหมอนั่นทั้งที สนใจงานด้านไหนเป็นพิเศษมั้ย คุณแฟตจะพาไปทำเอง"

"ไม่ได้สนใจงานด้านไหนเป็นพิเศษค่ะ แต่ถ้าสนใจอะไรก็...อยากเดินชมเมืองโอซาก้าดูสักครั้งค่ะ"ฉันตอบไปตามตรง แฟตหัวเราะร่าแล้วบอกว่าไว้ตอนเย็นเขาจะเป็นคนพาฉันเดินตรวจตราในเมืองให้เอง ระหว่างนี้ก็ไปจัดของให้เรียบร้อยก่อน

ฉันโค้งตัวลาแล้วสะพายกระเป๋าเดินมาที่ห้องพักของมาโคโตะในสำนักงานที่ไม่ต้องหานานเพราะแค่เห็นประตูก็รู้แล้วว่าห้องใคร เล่นแปะสติกเกอร์หน้าหมาป่าสีดำไว้หน้าประตูขนาดนี้ ไม่รู้ก็บ้าแล้ว

ฉันเปิดเข้ามาในห้องแล้วก็อดผิวปากหวือไม่ได้ ห้องโทนสีดำเทาสไตล์โมเดิร์นเรียบง่ายไม่หวือหวา เตียงนอนขนาดควีนไซต์ที่ถูกกินพื้นที่จากตุ๊กตาน้องหมาไปกว่าครึ่ง แต่ที่โดดเด่นที่สุดก็เห็นจะเป็นโปสเตอร์รูปมายเมนขนาดเท่าตัวจริงที่แปะอยู่เต็มพนังห้องนี่แหละ

ตอนอยู่บ้านฉันก็ไม่เคยเข้าห้องมาโคโตะสักครั้ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ที่โอซาก้า

"แฟนคลับตัวยงเลยนะเนี่ย"ฉันถึงกับหลุดขำออกมา ถึงว่าสิ ทำไมถึงได้ดูน้อยใจอาจารย์นัก

ไม่รู้จะสงสารหรือขำดี อาจารย์ที่เป็นทาสแมว หรือ หมาป่าตัวโตที่เป็นแฟนคลับตัวยงของคนทาสแมว?

 

 

 

เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนเย็น

"เป็นชุดคอสตูมที่ดูเรียบง่ายดีนะ"ทันทีที่ลงมารวมตัวกับแฟตและทามะคุง แฟตก็เอ่ยปากทักเรื่องชุดคอสตูมของฉันที่ดูเหมือนชุดออกงานมากกว่าชุดฮีโร่  

ความจริงถ้าไม่มีดาบเป็นพร๊อพเสริมฉันว่าต่อให้ฉันเดินออกไปชุดนี้ก็ไม่มีใครคิดว่าฉันใส่ชุดฮีโร่อยู่แน่ ๆ

"เน้นเคลื่อนไหวสะดวกไว้ก่อนค่ะ"ฉันยิ้มตอบ

"ออกไปเดินตรวจตรากันเถอะ"แฟตชูมือเรียกกำลังใจแล้วเดินนำออกจากสำนักงานไป

"ค่า~"ฉันชูมือตามแล้วเดินตามแฟตไปพร้อมกับทามะคุง

"อย่างที่รู้กัน สำนักงานของเราเน้นไปที่การดูแลเรื่องความปลอดภัยของชาวเมืองเป็นหลัก เวลามีปัญหาทะเลาะวิวาท วิลเลินออกอาละวาด หรือ ปํญหาจิปาถะทั่วไปของชาวเมือง จะอยู่ในความดูแลของเราทั้งหมด โดยการทำงานจะมีการประสานงานกับพวกตำรวจหลังจากที่พวกเราจัดการปัญหาได้แล้ว"ระหว่างเดินตรวจตราแฟตก็อธิบายเกี่ยวกับการทำงานในสำนักงานไปด้วย ในมือของแฟตถือกระทะทาโกยากิขนาดใหญ่เดินกินไปด้วยอย่างสบายอารมณ์ ตลอดการเดินตรวจตราชาวเมืองก็คอยส่งเสียงเรียกทักทายแฟตมาตลอดทาง มีบ้างที่ทักทามะคุง แต่เจ้าตัวก็เอาแต่ดึงฮู้ดคลุมมาปิดหน้าตัวเองตลอดเลย

"มารุมิยะคุง ถนัดด้านไหนเป็นพิเศษรึเปล่า"เดินมาได้สักพักแฟตก็ถามขึ้นมา

"นอนค่ะ"ฉันตอบกลับทันทีก่อนจะโดนนิ้วป้อม ๆ ของแฟตมะเหงกลงกลางหัว

"ความถนัดในฐานะฮีโร่สิ แล้วนอนนั่นมันอะไร ใช่ความถนัดที่ไหนกันล่ะ"แหนะ มีตบมุกให้ด้วย

"ในฐานะฮีโร่?"ฉันทวนแล้วยืนนึกว่าตัวเองถนัดอะไร"น่าจะเป็น...สนับสนุนเพื่อร่วมทีมค่ะ"

"เป็นสายสนับสนุนเต็มตัวสินะ"แฟตพยักหน้ารับรู้

"เป็นพี่เลี้ยงด้วย"ทามะคุงเสริมขึ้นมาเสียงแผ่ว

"พี่เลี้ยง?"แฟตทำหน้างง

"พี่เลี้ยงนี่มันอะไรกันคะรุ่นพี่"

"ตอนงานกีฬา เธอเป็นคนคุมความเรียบร้อยของเพื่อนในห้องนี่"ทามะคุงขยายความหมายของคำว่าพี่เลี้ยง

"อ้อ จริงด้วย"แฟตทุบมือเป็นเชิงว่าจริงด้วย"ตอนที่ถ่ายทอดสดฉันก็ดูอยู่นะ คุมซะอยู่หมัดเลยนี่ พวกตัวป่วนในงานกีฬาทั้งหลายน่ะ"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ อาจารย์...อีเรเซอร์เฮดทำได้ดีกว่าฉันอีกนะคะ"ฉันยิ้มรับ แต่ก็ไม่คิดจะยอมรับคำชมเหล่านั้น

"จะจริงเร้อ คุณแฟตเห็นน้าตอนรอบชิงน่ะ ถ้าเธอไม่ออกไปห้ามคงได้วุ่นวายกันทั้งสนามเพราะเจ้าหนูระเบิดนั่นแน่ ๆ"

"คัตซึกิก็แค่พวกหัวร้อนเท่านั้นเอง แต่ถ้าคุยกันด้วยเหตุผลก็ยอมฟังอยู่แล้ว"ฉันหัวเราะเสียงแผ่วในลำคอ

ขนาดคนนอกยังรู้เลยว่าเจ้าลูกหมานั่นเลือดร้อนขนาดไหน ไม่รู้ก็แปลกแล้วตอนงานกีฬาเล่นพ่นคำหยาบออกมาไม่หยุดขนาดนั้น พอมาดูย้อนหลังเล่นเอาฉันอยากจะบุกไปสถานีโทรทัศน์เพื่อเซ็นเซอร์คำหยาบทั้งหลายแหล่ที่เจ้าลูกหมาหลุดออกมาแทบทุกฉาก

"รู้มั้ยว่าในกลุ่มโปรฮีโร่มีบางคนที่เรียกเธอว่า'คุณแม่'ด้วยนะ"

"คะ? ทำไมเป็นงั้นล่ะคะ"ฉันร้องถามเสียงหลง ไอ้คำว่าคุณแม่นี่จะตามหลอกหลอนฉันไปถึงไหนเนี่ย

"คุณแฟตว่าเพราะเธอเหมือนคนดูแลพวกปีหนึ่งด้วยล่ะนะ ตอนที่เธอพูดบรรยายกับพรีเซนต์ไมค์ตอนแข่งทัวร์นาเมนต์ คุณแฟตว่าเธอทำได้ดีเลยนะ"

"ไม่หรอกค่ะ ถ้าเป็นคู่อื่นที่ฉันไม่รู้จักอัตลักษณ์ก็คงพูดอะไรไม่ได้ระ...อ๊ะ!"

"กรี๊ด!!!! โจรขโมยกระเป๋า!!!!"

ยังไม่ทันพูดจบประโยคก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อโจรขโมยกระเป๋าวิ่งตรงดิ่งมาที่พวกเรา พอเห็นแฟตก็เปลี่ยนเส้นทางวิ่งหนีไปอีกทางด้วยอัตลักษณ์ที่เสริมความเร็ว ทามะคุงเปลี่ยนมือของตัวเองให้กลายเป็นหนวดปลาหมึกพุ่งเข้าจับกุม แต่ว่าดันมีโจรอีกคนโผล่มาคว้ากระเป๋าในมือของโจรที่ถูกจับไว้แล้ววิ่งหนีมาทางฉัน ในระยะนี้แฟตวิ่งมาไม่ทันแน่ ๆ

"เฮ้อ! อย่าเห็นว่าเป็นผู้หญิงแล้วจะอ่อนแอสิ"ฉันถอนหายใจแล้วเปลี่ยนดาบในมือให้กลายเป็นโซ่เส้นหนาเหวี่ยงมัดรัดร่างของโจรคนนั้นจนหน้าทิ่มพื้น กระเป๋าลอยหวือออกจากมือมาเกือบกระแทกหน้ากันถ้าไม่ติดว่าทามะคุงดึงฉันหลบออกมาก่อนที่จะโดนมันเข้าจริง ๆ

"ระวังหน่อยสิ"ทามะคุงเตือนแล้วเพิ่มแรงรัดร่างของโจรจนเจ้าตัวสลบไป ส่วนโจรที่โดนฉันจับกุมได้ก็สบถคำหยาบออกมายกใหญ่ พูดจาว่าร้ายฮีโร่แบบสาดเสียเทเสีย พวกชาวบ้านได้แต่ไม่ดูด้วยความหวาดกลัว

"ไอ้พวกฮีโร่เฮงซวย เพราะมีพวกแกอยู่สังคมมันถึงได้เลวร้ายแบบนี้ไงล่ะ ไอ้พวกเศษขยะ ไอ้พวกสวะชั้นต่ำ ไอ้พวกลวงโลก ดีแต่พูดจาสวยหรูแต่ทำเ-ียอะไรไม่ได้สักอย่าง...อั่ก!!!"

"หยาบคายจังนะ"ฉันปิดปากหาวหลังจากเตะเสยคางเจ้าตัวไปจนเลือดกบปาก ฉันนั่งยอง ๆ ตรงหน้าแล้วจ้องมองด้วยสายตานิ่ง ๆ"แล้วที่มาโทษฮีโร่เนี่ย ลองย้อนมองดูตัวเองหรือยังว่าทำทุกอย่างเต็มที่แล้วหรือเปล่า? ไม่ใช่อะไรไม่ได้ไม่ดีก็ฮีโร่ ฮีโร่ ประทานโทษเถอะนะ ฮีโร่ไม่ใช่คนหรือไง ตราบเท่าที่ยังเป็นคนก็หัดดิ้นรนทำอะไรให้มันเต็มที่ก่อนแล้วค่อยมาอ้อนวอนขอร้องให้คนอื่นช่วย!"

"ไม่กลัวนะ โอ๋เอ๋ ๆ พี่ให้ลูกอมนะ ของหวานจะทำให้อารมณ์ดีขึ้น แต่ว่ากินของหวานแล้วอย่าลืมแปรงฟันล่ะ"ฉันเลิกสนใจโจรคนนั้นแล้วเดินเข้าไปปลอมพวกเด็ก ๆ ที่ร้องไห้โยเยด้วยความกลัว หยิบลูกอมที่อยู่ในกระเป๋า(แวบไปซื้อมาตอนรอแฟตคุยกับชาวเมือง)แจกให้พวกเด็ก ๆ ตอนแรกก็แจกพวกเด็กที่ร้องไห้โยเยอยู่หรอก แต่ไป ๆ มา ๆ ทำไมกลายเป็นว่าฉันถึงโดนเด็กรุมล่ะเนี่ย!

"พี่สาวขอผมด้วยสิ"

"หนูด้วย ๆ"

"ผมด้วย!"

"จ้า ๆ เรียงแถวทีละคนนะ มีพอให้ทุกคนแน่นอน"ฉันตบมือให้สัญญาณพวกเด็ก ๆ ตัวเล็กตัวน้อยให้ยืนเป็นระเบียบ ซึ่งพวกเด็ก ๆ ก็ทำตามเป็นอย่างดี ฉันยิ้มแล้วแจกลูกอมให้พวกเด็ก ๆ ไปทีละคน สองคนจนในที่สุดก็หลุดออกมาจากกลุ่มเด็กน้อยทั้งหลายได้ แต่พ้นจากพวกเด็ก ๆ มาก็เจอกลุ่มผู้ปกครองของหนูน้อยทั้งหลายที่พุ่้งเข้ามาขอบคุณที่ช่วยปลอบลูก ๆ ของพวกตนให้ สุดท้ายกว่าจะหลุดออกมาได้ก็ตอนที่แฟตเดินมาหาพร้อมกับทามะคุงนั่นแหละ

"รอดสักที"ฉันนี่วิ่งไปเกาะหลังแฟตแทบไม่ทัน ถึงจะไม่ได้กลัวคน แต่เจอแบบเมื่อกี้ก็ไม่ไหวนะ กินพลังงานชีวิตฉันเกินไปแล้ว

หวา~ นุ่มนิ่มอย่างที่คิดเลยน้า~ คิดแล้วก็บีบ ๆ จับ ๆ มือของแฟตที่ฉันจับอยู่ไปด้วยความสนุก

"ฮ่า ๆ ๆ เป็นที่ชื่นชอบของพวกเด็ก ๆ เลยนะ มารุมิยะคุง"แฟตใช้มือใหญ่ ๆ ของตัวเองลูบหัวฉันจนผมฟูฟ่อง

"ก็ไม่คิดว่าจะโดนรุมเหมือนกันแหละค่ะ อีกอย่างฉันไม่ได้รักเด็กอะไรขนาดนั้นด้วย"ฉันยิ้มแหย ท่อนหลังนี่พึมพำเสียงแผ่วไม่กะให้มีใครได้ยิน

"แต่ก็รับมือกับพวกเด็ก ๆ ได้ดีเลยนี่"

"แค่ไม่ชอบเวลามีคนร้องไห้เท่านั้นเอง"ฉันตอบกลับไป

"คุณแม่จริง ๆ ล่ะน้า"แฟตพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือใหญ่ลูบคางกลมป้อมของตัวเองมองมาที่ฉันแล้วพยักหน้า

"ไม่ใช่สักหน่อย! แฟนสักคนก็ยังไม่เคยมีจะเป็นคุณแม่ไปได้ยังไงกันล่ะคะ"ฉันเถียงเสียงแข็ง

"คุณแม่ก็คือคุณแม่นั่นแหละ"แฟตตอบกลับมาทั้งที่ยังหัวเราะร่า

"โม่! รุ่นพี่"ฉันทำหน้ายู่ใส่แฟตแล้ววิ่งไปหาทามะคุงแทน

"อื้อ คุณแม่ล่ะ"ขนาดทามะคุงยังพยักหน้าเห็นด้่วยกับแฟต

อยากจะโวยใส่ทามะคุงเหมือนที่ทำกับแฟต แต่รอยยิ้่มบาง ๆ บนใบหน้านั่นทำเอาฉันเปลี่ยนทางหันไปโวยใส่แฟตที่ยังหัวเราะร่าไม่หยุด

"ก็บอกว่าไม่ใช่คุณแม่ไงคะ"ฉันร้องโวยวาย เดินตามหลังแฟตที่หัวเราะร่านำพวกเรากลับไปที่สำนักงานหลังเสร็จภารกิจตรวจตราประจำวัน

โม่! ขนาดทามะคุงยังเห็นด้วยกับแฟตเลยอ่ะ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าฉันเหมือนคุณแม่ตรงไหนกัน!

 

 

Talks ท้ายบท

น้องไม่ได้กวนนะ ก็คุณแฟตถามว่าน้องถนัดอะไร น้องที่รักการนอนก็ต้องตอบว่านอนสิ

น้องบอกคุณแฟตอ้วน ๆ กลม ๆ อย่างที่คิด ถ้ามีโอกาสจะไปนอนบนพุงของแฟตดูสักครั้งล่ะ!

“…อึ่ก”

 

คุณแฟตที่มาพร้อมกับกระทะทาโกยากิ

 

น้องที่อยากลองนอนบนพุงคุณแฟตดูสักครั้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #85 Mynun9412 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 14:02
    คุณแฟตน่ากอดดดดด อืออออ อยากกอดบ้างงง
    #85
    0
  2. #84 Bao_Bao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 23:02

    ฮรือออ คูมแฟตมากอดหน่อยยย ชอบคูมแฟตมากเลยค่ะ>\\\< คูมแม่ก็น่ารักกกก หวงนะ!!//กอด-
    #84
    0
  3. #83 gurengesan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 22:04
    อืม!!คุณแม่ล่ะ!!มิจจี้คือคุณแม่ผู้น่าเกรงขามล่ะ!!
    #83
    0
  4. #82 Davil (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 19:58

    อุตะ คุณพ่อกะคุณแม่ล่ะ 🤭🤭

    #82
    0
  5. #81 Warina2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 18:03
    คุนแม๊
    #81
    0
  6. #79 0619323351 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 16:32
    อยากเห็นตอนคุณแม่ไปช่วยเด็กเด๋อกับน้อนแล้วล่ะ~
    #79
    0