Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 17 : Chapter 16 : วันหยุดของคุณแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    19 ส.ค. 63

Chapter 16 : วันหยุดของคุณแม่

วันหยุดที่แสนสงบหลังจากงานกีฬา

ฮ้า~ เตียงนอนที่รักในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกัน

ฉันซุกหน้าลงกับหมอนแสนนุ่มนิ่ม ความรู้สึกผ่อนคลายหลังเหน็ดเหนื่อยมาหลายวันทำให้ฉันเลือกที่จะฝังรากตัวเองอยู่บนที่นอนโดยไม่คิดจะออกไปไหนทั้งสิ้น ถ้าหากว่า...

"มิจิรุอย่าพึ่งนอนมาเอาผ้าไปตากก่อน"...ไม่โดนเรียกไปใช้แรงงานก่อนอ่ะนะ

"ค่า"ขานรับ ลงจากห้องนอนไปหามาโคโตะที่ยืนถือตะกร้าผ้ารออยู่ในชุดลำลองสบายตากับผ้ากันเปื้อนลายน้องหมาสุดน่ารัก พวงหางนุ่มฟูสะบัดไปมาตามอารมณ์ของเจ้าของ ที่อารมณ์ดีเพราะได้หยุดงานหลังลุยงานติดกันมานานหลายวันล่ะนะ

"นี่ มาโคโตะ"ฉันเรียกมาโคโตะที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดบ้านหลังจากไม่ได้ทำมานานหลายวัน ก็นะ ถึงฉันจะทำไปบางส่วนแต่ก็ไม่ถูกใจมาโคโตะอยู่ดี พอได้วันหยุดมาก็เลยทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่

"ว่าไง?"

"รอยรองเท้าบนกางเกงเมื่อวานฝีมือใครงั้นหรอ"ฉันถามด้วยความสงสัย เมื่อวานตอนกลับบ้านก็ถามไปแล้วรอบหนึ่ง แต่มาโคโตะเอาแต่เงียบแล้วทำหน้าบึ้งเหมือนคนน้อยอกน้อยใจอะไรสักอย่าง ก็อยากถามต่อแต่เมื่อวานก็เหนื่อยเกินกว่าจะสนใจ พอกลับถึงบ้าน หลังอาบน้ำเสร็จฉันก็น็อคหลับคาเตียงไปเลย

"-^-"มาโคโตะไม่ตอบแต่ทำหน้ายุ่งเหมือนไม่อยากจะนึกถึงคนทำ

"ไม่อยากบอก?"

"เปล่า รุ่นพี่น่ะ"

รุ่นพี่? คนไหนล่ะนั่น

"หรือว่าจะเป็น...อาจารย์?"ฉันลองสุ่มถามดู รุ่นพี่ของมาโคโตะที่ฉันพอจะนึกออกก็มีอยู่ไม่กี่คน แต่คนที่สามารถฝากรอยเท้าไว้บนกางเกงของมาโคโตะแล้วไม่โดนงาบหัวได้น่าจะเหลือแค่มายเมนคนเดียว  

เหตุการณ์ที่USJมาโคโตะก็ออกอาการเป็นห่วงอาจารย์แบบออกนอกหน้าผิดปกติ ที่ถ้าเป็นคนอื่นคงมองไม่ออก

มีซัมติงอะไรกันรึเปล่าหนอ?

กึก!

มาโคโตะชะงักไปสองจังหวะ แค่นั้นก็ฟันธงได้แล้วว่าเจ้าของรอยเท้านั่นคืออาจารย์ แล้วไปทำอีท่าไหนถึงได้โดนฝากรอยเท้ามาแบบนั้นล่ะนั่น

"ไปทำอะไรให้อาจารย์ไม่พอใจหรอคะ?"ฉันถามแล้วหนีบเสื้อตัวสุดท้ายขึ้นบนราวตากผ้า ก้มหยิบตะกร้าเดินเข้ามาในบ้านเพราะเริ่มร้อนกับแดดที่ลามเลียอยู่บนผิวกายที่ไม่ได้ทาครีมกันแดด ถึงจะไม่ห่วงสวยแต่ก็ไม่อยากเป็นมะเร็งผิวหนังนะ

"เหอะ แค่เป็นหมารุ่นพี่ก็ไม่ชอบแล้ว"น้ำเสียงประชดประชันเจือแววน้อยใจแบบสุด ๆ หูหางลู่จนดูน่าสงสาร แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวก่อนที่พวงหางนุ่มฟูจะกลับมาสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดีอีกครั้ง"วันนี้ได้ของลดราคามาเพียบเลยล่ะ อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย"

"ทาโกยากิ?"

"ไอ้นั่นไว้ไปกินที่โอซาก้าสิ เอาอย่างอื่น"

"งืม~ ทามาโกะยากิ?"

"กินอยู่ทุกวันจนหน้าจะกลายเป็นไข่แล้วนะ"

"ข้าวหน้าไข่ดิบ?"

"ไม่มีคุณค่าทางสารอาหาร"

"ออมไรซ์?"

"มันต่างจากทามาโกะยากิตรงไหนฮะ"

"ซาชิมิ"

"ปลาไม่สด ไม่อร่อยหรอก"

"ซูชิ"

"ก็บอกแล้วไงว่าปลามันไม่สด"

"ฟูกุ?"

"ห้ามกินปลาปักเป้า!"

"ทงคัตสึ"

"น้ำมันเยอะไปไม่ดีต่อสุขภาพ"

"เทมปุระ?"

"ไม่ต่างจากทงคัตสึ งดของทอด!"

"เมล่อนปัง?"

"ให้เลือกข้าวไม่ใช่ขนม"

"งือ...โซนิ"

"โมจิหมด"

"เอ๋! หมดได้ไงอ่ะ"ฉันร้องเสียงหลง ก่อนจะโดนมาโคโตะเขกหัวเข้าให้"แล้วใครมันเอาไปทำโมจิย่างจนหมดล่ะ?"

"ชิ...ไทยากิ"

"ก็บอกว่าให้เลือกของคาวไม่ใช่ของหวาน!"

"ไคเซกิ?"

"นี่บ้านไม่ใช่ร้านอาหารจะเอาไคเซกิไปทำไม"

"ง่า...งั้น...ชิคุเซนนิ?"

"รอนานนะ จะกินใช่มั้ยจะได้ทำไว้เป็นมื้อเย็น"

"อื้อ"ฉันพยักหน้ารับ ในที่สุดก็ได้เมนูอาหารเย็นวันนี้เสียทีหลังเถียงกันมาอย่างยาวนาน ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ดี ถ้าเมนูเมื่อกี้ไม่ผ่านจะกินแค่ขนมปังปิ้งกับแฮมแทนแล้วนะ คิดเมนูไม่ออกแล้ว!

"ไปนอนพักไป เหนื่อยมาทั้งวันเลยนี่เมื่อวาน"มาโคโตะลูบหัวฉันแล้วโบกมือไล่ให้กลับไปนอนที่ห้อง

6--(- -)

ฉันทำท่าโอเคแล้วเดินตัวปลิวกลับห้อง เอนตัวลงนอนบนเตียงหลังโต หยิบโทรศัพท์มาตั้งเวลาปลุกไว้เพื่อที่จะได้ตื่นไปกินข้าวฝีมือมาโคโตะ หลังจากทำอะไรเรียบร้อยแล้วฉันก็เอนตัวนอนหลับไปในทันที

zzZ

โดยไม่รู้เลยว่าห้องที่เคยเงียบสงบจะมีใครบางคนโผล่ขึ้นมากลางอากาศแล้วลักพาตัวฉันออกจากห้องไปผ่านกลุ่มควันสีดำปรากฏขึ้นเหนือเตียงนอนหลังโต

"หึหึหึ"

 

 

 

ณ บาร์เหล้าแห่งหนึ่งที่แสนลึกลับ

"ชิการาคิ โทมูระ ทำแบบนี้มันอันตรายนะ"ร่างสูงที่มีรูปลักษณ์เป็นกลุ่มควันสีดำเอ่ยปากเตือนชายหนุ่มเรือนผมสีฟ้าอ่อนที่ออกคำสั่งให้เขาเปิดวาร์ปเกทไปพาตัวเด็กสาวผมเงินมาที่รังของสมาพันธ์วิลเลิน(พูดให้ดูดีไปงั้น มีกันอยู่แค่สองคน)

"เงียบน่า ที่ให้ทำน่ะเสร็จรึยัง"โทมูระไม่สนใจคำเตือนของคุโรกิริ เขาประคองร่างของเด็กสาวผมเงินมานั่งไว้บนตักอย่างเบามือ เพราะยังไม่อยากให้เด็กสาวตื่นมาก่อนที่เซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้จะเสร็จ

"รออบอีกไม่กี่นาทีก็เสร็จ"คุโรกิริได้แต่ปลงกับความเอาแต่ใจของคนผมฟ้า แต่ก็ยอมทำตามที่ขออย่างไม่อิดออด

"ดี"โทมูระพยักหน้ารับ มือซีดลูบกลุ่มไหมสีเงินด้วยความคิดถึง เกือบสองอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งแต่วันนั้น เขาก็คอยติดตามดูเด็กสาวผมเงินมาตลอด แอบทำป้ายเชียร์ตอนเห็นเด็กสาวผ่านรายการถ่ายทอดสดในงานกีฬาด้วย แน่นอนว่าคนทำป้ายเชียร์ให้เขาก็คือคุโรกิรินั่นแหละ(เป็นทุกอย่างให้โทมูระแล้ว)

ติ๊ง~

เสียงเตาอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คุโรกิริดึงถาดขนมในเตาอบออกมาจัดเรียงใส่จานอย่างสวยงาม รูปร่างหน้าตาของขนมช่างไม่เข้ากับบรรยากาศของบาร์เหล้าเลยแม้แต่น้อย แต่โทมูระขอมาแบบนี้เขาจะไปเถียงอะไรได้ล่ะ

"หือ?"เสียงงัวเงียจากเด็กสาวผมเงินที่รู้สึกตัวเพราะกลิ่นหอมตลบอบอวลของเหล่าขนมหวานที่ถูกจัดวางเรียงรายออกมาอย่างสวยงาม ดวงเนตรสองสีกวาดมองรอบตัวก่อนจะตื่นเต็มตาเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอกับดวงเนตรสีแดงสดของคนผมฟ้า

"!!!...โทมูระ?"ฉันเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ กวาดตามองรอบตัวก่อนจะรู้สึกตัวว่าตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักของโทมูระที่ตอนนี้ไม่มีมือเกาะติดอยู่ตามตัวหรือแม้กระทั่งใบหน้า แถมชุดที่ใส่วันนี้ยังดูสดใสขึ้นผิดหูผิดตาอย่างเสื้อไหมพรมแขนยาวสีฟ้าโทนเดียวกับสีผมของเจ้าตัว

นี่นึกคึกยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะเนี่ย?

แต่ก็น่ารักดีล่ะนะ

"หือ? คุกกี้กับ...สโคน?"ฉันมาสะดุดตากับคุกกี้หน้าตาน่ารักแล้วก็สโคนสีสวยที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนน้ำย่อยในกระเพาะของคนที่ยังไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งแต่เช้าอย่างฉันเสียเหลือเกิน ฉันมองหน้าโทมูระกับคุโรกิริเพื่อหาคำตอบเกี่ยวกับเรื่องของที่ดูไม่เข้าพวกกับบาร์เหล้าตรงหน้า

"ฉลองที่ติดท็อปแปดในงานกีฬาไงล่ะ"คำตอบของโทมูระทำเอาฉันเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึงกับการกระทำที่ดูจะผิดแปลกไปจากนิสัยของคนที่เอาแต่กอดฉันไม่ยอมปล่อย

"เห~ นี่ดูอยู่ด้วยหรอเนี่ย"ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าโทมูระกำลังหมายหัวเจ้าลูกหมามาเข้าพวกอยู่ แต่ฉันไม่ห้ามหรอก ให้เจ้าลูกหมาได้เจอประสบการณ์หลาย ๆ อย่างจะได้เติบโตเป็นหมาปอมที่ดี(?)

แต่ที่คาดไม่ถึงคือเจ้าตัวจะดูการแข่งของฉันด้วยล่ะนะ

"อืม...คุณแม่...สินะ"น้ำเสียงทุ้มแหบเจือแววล้อเลียนชัดเจน

"อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยน่า"ฉันทำหน้ายุ่งแกะมือโทมูระออกแล้วขยับมานั่งเก้าอี้ข้าง ๆ แทน เจ้าตัวก็ดูไม่ค่อยพอใจที่ฉันทำแบบนั้น แต่พอฉันตัดแบ่งสโคนปาดแยมแบบพอดีคำยื่นไปจ่อปากก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาเฉย ๆ

ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นว่าขนมฉันแทบไม่ได้กิน เพราะต้องคอยป้อนให้กับเด็กโข่งหัวฟ้าที่ดูจะอารมณ์ดีผิดกับทุกวัน ป้อนอะไรให้ก็กินหมดแบบไม่อิดออด มีเอนมานอนตักฉันด้วย ไอ้เราก็มือว่างเลยลูบหัวมันซะเลย แต่ก็ไม่คิดว่าผมของโทมูระจะนุ่มผิดคาดแบบนี้  

แต่ว่านะ...ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังเลี้ยงเด็กอยู่เลยอ่ะ แค่เจ้าพวกเด็กห้องเอฉันก็ปวดหัวจะแย่แล้วนะ ถ้าเป็นเด็กดีก็ไม่ว่าหรอก ถ้ามีพวกตัวป่วนเพิ่มขึ้นมาอีก มีหวังฉันได้ฟาดพาราหมดแผงแน่

"สรุปแล้วงานเลี้ยงของฉันหรือว่าของนายกันแน่เนี่ย?"ฉันแกล้งถามหลังจากป้อนคุกกี้ชิ้นสุดท้ายเข้าปากคนที่นอนตักฉันอยู่ ถึงการนอนกินจะไม่ดี แต่เห็นแก่ขอบตาคล้ำ ๆ คล้ายจะกลายเป็นแพนด้าเข้าไปทุกทีนั่นแล้วก็เลยปล่อยผ่านให้สักครั้ง 

แต่ถ้ามีครั้งต่อไปคงต้องมีอบรมเรื่องมารยาทในการกินบ้างล่ะ

"!!!"เหมือนจะพึ่งรู้ตัวว่ากินขนมไปคนเดียวจนหมด ทำหน้าเหมือนเด็กที่รู้ตัวว่าทำผิดแล้วถูกจับได้เลย

"ช่างเถอะ ๆ ฉันไม่คิดมากหรอก แค่ช่วยจัดงานฉลองให้ก็ดีใจแล้ว ขอบคุณนะ"ฉันลูบหัวปลอบคนโตกว่าตามความเคยชิน(เพราะต้องลูบหัวให้เด็กเด๋อบ่อย ๆ) พอรู้ตัวก็กำลังจะลดมือลงแต่ว่าคนโดนลูบคว้าข้อมือฉันไว้(คว้าแบบกระดกนิ้วก้อยเอาอ่ะนะ)แล้วหลับตาไซร้หัวเข้ากับมือของฉันเหมือนเด็ก ๆ

"นี่"

"หือ?"ฉันขานรับคนที่หนุนตักฉันต่างหมอน

"ถ้าฉันทำอะไรเจ้าเด็กพวกนั้นจะโกรธมั้ย"ไม่พูดเปล่ายังคว้ามืออีกข้างของฉันไปบีบเล่นเหมือนเด็กกลัวโดนดุ

"ไม่หรอกน่า นายกับพวกเขาเดินกันคนละเส้นทาง มันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ว่าอย่าทำอะไรเกินเหตุก็พอ"ฉันตอบไปตามจริง เรื่องแบบนี้ห้ามไปก็เท่านั้น จะเอาไม้ซีกงัดไม้ซุงไปเพื่ออะไรกันล่ะ  

อีกอย่างบางครั้งก็ต้องปล่อยให้เผชิญหน้ากับความเป็นจริงบ้างว่าทุกอย่างมันไม่มีทางเป็นไปอย่างที่คิดหรอก จะได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี

"เกินเหตุในความหมายของคุณคืออะไรล่ะครับ?"คุโรกิริที่เก็บจานเปล่าไปล้างถามขึ้น

"นั่นสินะ"ฉันนิ่งคิดก่อนจะพูดออกไป"คงเป็นไม่ทำให้คนอื่นตายโดยไม่จำเป็นล่ะนะ"

"แค่นั้นหรอ?"โทมูระถามขึ้นอย่างแปลกใจ เขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่เติบโตมาในสังคมฮีโร่จะห้ามปรามเขาแค่เรื่องนี้

"ใช่ ผู้ชายน่ะ มีกระทบกระทั่งจนเลือดตกยางออกเป็นเรื่องปกตินี่ เรื่องบางเรื่องมันพูดด้วยเหตุผลอย่างเดียวไม่ได้นี่นา แต่ถ้าเรื่องไหนฉันเห็นว่าเกินไปจะห้ามก็แล้วกัน"ฉันว่าแบบไม่คิดอะไรก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมายื่นให้กับคุโรกิริ"เมมเบอร์ไว้สิ มีปัญหาอะไรก็โทรมา...แต่อย่าโทรมาตอนเรียนก็พอ"

คุโรกิริรับไปเมมเบอร์ลงเครื่องก่อนจะส่งมันคืนมาให้ฉัน มองรายชื่อที่เพิ่มขึ้นมาสองชื่อแบบไม่คิดอะไร ก็เหมือนรับจ๊อบเสริมเป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตนั่นแหละ

"วันหยุดโทรได้มั้ย"

"ได้สิ ถ้าฉันไม่ติดธุระอะไรก็รับสายได้อยู่แล้ว"ฉันตอบกลับไปก่อนจะมองเวลาในโทรศัพท์แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว

อ่า...นี่ฉันมาอยู่นี่เกือบสองชั่วโมงเลยหรอเนี่ย หวังว่ามาโคโตะจะไม่แวบมาดูฉันที่ห้องนะ ไม่งั้นมีปัญหาแน่ ๆ

"ได้เวลากลับแล้วล่ะ คุโรกิริรบกวนส่งฉันกลับไปที่ห้องนอนเหมือนเดิมด้วยนะ"ฉันหันไปหาคุโรกิริเพื่อขอให้ส่งฉันกลับบ้าน

"ชิ!!!"พบคนอารมณ์บ่จอยหนึ่งคนค่ะ

"ไว้ว่าง ๆ จะมาเยี่ยมแล้วกันถ้าไม่ติดธุระอะไร"ฉันได้แต่พูดปลอบเด็กตัวโตที่กลับมานั่งทำหน้าบึ้งไม่พอใจที่ฉันต้องกลับบ้านแล้ว

วูบ!

"ไปนะ ขอบคุณสำหรับขนมนะ"โบกมือลาเดินเข้าไปในวาร์ปเกทแล้วมาโผล่อยู่เหนือเตียงนอนของตัวเอง ก่อนที่ร่างจะร่วงแหมะลงบนเตียง วาร์ปเกทหายไปพอดีกับที่มาโคโตะเปิดประตูเข้ามาพอดี

"เฮ้! อาหารเสร็จแล้วไปกินกันเถอะ"

"ค่า~"

โชคดีนะที่กลับมาทัน รอดตัวไปอีกวันนะเรา

 

 

 

Talks ท้ายบท

น้องบอกวันพักผ่อนยังต้องมานั่งปวดหัวคิดเมนูอาหารอีกหรอคุณพี่! เถียงกันจริงจังล่อไปครึ่งตอน

ใครเชียร์เรือโทมูระโปรดคิดให้ดี เรือกำลังจะล่มไม่รู้ตัว  

โทมูระมองน้องเป็นเหมือนแม่ที่เขาอยากจะมีเฉย ๆ อารมณ์แบบเด็กหวงแม่ไม่อยากให้แม่ห่างตัวน่ะนะ

ไรท์ไม่เคยบอกนาว่าธงที่น้องปักโทมูระเป็นธงความรักอ่ะ (- 3 -)♪♪♪♪...ม่ายรู้ม่ายชี้

ป.ล. อนุบาลวิลเลิน สมาชิกในห้อง ชิการาคิ โทมูระ อาจารย์ประจำชั้น คุโรกิริ อาจารย์ผู้ช่วย มารุมิยะ มิจิรุ(โดนสถาปนาแบบงง ๆ)

ป.ล.2 คำคมประจำวันนี้...วิลเลินไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #145 meeepanda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 23:36
    ไรท์ล่มเรือเก๊าไปจ๋องเรือแย้วนะ #กำประโปรงน้ำตาคลอ
    #145
    0
  2. #93 MaisieMaisie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 21:45
    เอิ่ม. .นั่นก็จริง เอาเถอะๆถึงไม่ใช่ความรักแบบนั่นก็ถือว่าถูกปักธงแล้วนั่นแหละ(ไหวไหล่)
    #93
    0
  3. #77 Bao_Bao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 14:26
    เป็นคูมแม่ต่อไปเถอะค่ะะะ พระองพระเอกอะไร ไม่เอาเเล้ววว5555+
    #77
    0
  4. #64 Mynun9412 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 16:15
    เป็นแม่ยันวิลเลิน 55555555 จับสองฝั่งมาเทศนาอาจจะอยู่ร่วมกันได้นะ
    #64
    0
  5. #63 3stars18jan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 15:55
    ห้ามมีพระเอกน้าาาาา
    #63
    4
    • #63-4 0619323351(จากตอนที่ 17)
      19 สิงหาคม 2563 / 22:48
      +1ค่ะ เป็นคุณแม่ที่น่ารักและมีโมเม้นกับทุกคน
      #63-4
  6. #62 Rotasu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:53

    ไม่ว่ายังไงแม่ก็คือแม่ล่ะนะ 5555
    #62
    0
  7. #61 Nadeiy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:40
    แม่ก็คือแม่ แถมตอนนี้ก็ได้ลูกชาย(?)เพิ่มมาอีก1ea555
    #61
    0
  8. #60 Ilusionnero (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:07
    ดาบิต้องเป็นพระเอกเท่านั้น
    #60
    0
  9. #59 reborn2555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 13:55
    คุณแม่ได้รับลูกชายเพิ่ม1ea
    #59
    0
  10. #58 Cutter-AL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 13:49
    ได้ลูก +1 ค่ะー
    #58
    0