Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 11 : Chapter 10 : งานกีฬายูเอย์ สเตจสอง : ม้าศึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

Chapter 10 : งานกีฬายูเอย์ สเตจสอง : ม้าศึก

            "เอาล่ะ จะอธิบายกฏให้ฟัง มีเวลา 15 นาที แต่ละทีมจะมีคะแนนรวมของทุกคนในทีม คนขี่จะต้องสวมผ้าคาดหัวเอาไว้ ต้องแย่งผ้าคาดหัวจนกว่าเวลาจะหมดและเก็บคะแนนให้ได้มากที่สุด ขโมยผ้าคาดหัวมาให้ได้ ยิ่งขโมยได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งได้คะแนนเยอะและถึงแม้ว่าจะถูกขโมยที่คาดหัวไปแล้วหรือตกลงมาก็ยังไม่แพ้"ฉันยืนสัปหงกฟังมิดไนท์อธิบายกติกาของเกม ผิดกับคนอื่นที่เริ่มวางแผนจับกลุ่มกันไปแล้ว

            "ระหว่างเกมสามารถใช้อัตลักษณ์ได้ แต่ก็ยังเป็นศึกม้าจะโดนใบแดงถ้าใช้อัตลักษณ์ผิดวัตถุประสงค์และถูกคัดออกทันที"

            สรุปคือใช้เพื่อแย่งชิงผ้าคาดหัวได้ แต่ถ้าใช้มันเพื่อโจมตีหรือทำร้ายผู้เข้าแข่งขันคนอื่นโดยไม่จำเป็นก็จะโดนคัดออกทันทีสินะ เข้าใจง่ายดี

            "มีเวลา 15 นาทีในการตั้งทีม เริ่มได้!"สิ้นเสียงประกาศความวุ่นวายก็บังเกิดทันที ใครเพื่อนกันก็วิ่งจับกลุ่มวางแผนปรึกษาแย่งชิงผ้าคาดหัวกันไป เป้าหมายหลักของทุกคนก็คือทีมของน้อนที่โดนหมายหัวอย่างแน่นอน

            เงื่อนไขการตั้งทีมนอกจากการเป็นเพื่อนกันแล้วก็มี การทำงานร่วมกันและอัตลักษณ์ว่าสามารถประสานงานกันได้อย่างมีประสิทธิภาพรึเปล่า แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับฉันเพราะอัตลักษณ์ของฉันมันสายสนับสนุนชาวบ้านเขาอยู่แล้ว จะจับกลุ่มกับใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ

            "มิจิรุ ร่วมทีมกันมั้ย"เด็กเด๋อเดินเข้ามาหาฉัน ด้านหลังมีท่านรองกับเจ้าหนูปิกาจูยืนอยู่

            "ไม่ล่ะ ฉันมีทีมที่เล็งไว้แล้วน่ะ"ฉันตอบปัดไป เด็กเด๋อทำหน้าไม่พอใจแต่ก็พยักหน้ารับแล้วไปหาเพื่อนร่วมทีมอีกคนต่อ ส่วนฉันก็สอดส่องหาคนที่เล็งไว้ต่อไป ไม่รู้ไปอยู่ตรงไหน กวาดตามองหาอยู่หลายนาทีก็พบ

            "ไง~ ร่วมทีมกันมั้ย"ฉันเดินเข้าไปหาคนที่หมายตาจะร่วมทีมไว้แล้ว

            "เธอ? คิดยังไงมาร่วมทีมกับฉันล่ะ"เขาถามกลับมาด้วยความประหลาดใจ ด้านหลังเขาคือเพื่อนร่วมห้องของฉันและเด็กห้องบีอีกคนที่ฉันจำชื่อไม่ได้ที่โดนสะกดจิตอยู่ ถึงจะไม่ชอบใจแต่ก็พอเข้าใจอยู่เพราะในบรรดาคนที่ผ่านเข้ารอบมาทั้งหมดมีแต่สมาชิกห้องเอกับห้องบีทั้งนั้น จะให้มารวมกลุ่มกับเด็กห้องอื่นคงยาก

            "เป็นห่วงมาชิคุงน่ะ แล้วก็ฉันกับนายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันด้วย ถึงร่วมทีมกันก็ไม่เป็นปัญหาอะไร"ฉันตอบไปตามความจริง มองไปที่มาชิราโอะที่โดนอัตลักษณ์ควบคุมอยู่เลยไม่รู้สึกตัว

            "ได้ แล้วเธอจะอยู่ตำแหน่งไหน คนขี่ใช่มั้ย?"

            "ไม่ล่ะ ขอเป็นม้าดีกว่า ถ้าอยู่ที่พื้นอัตลักษณ์ฉันจะมีประโยชน์มากกว่า"ฉันตอบไปตามจริง จุดอ่อนร้ายแรงของอัตลักษณ์ฉันคือถ้าไม่ได้สัมผัส(โดยตรงหรือผ่านสิ่งของ)จะไม่สามารถใช้ได้ ฉันก็พึ่งรู้ตอนที่ฝึกกับมาโคโตะนี่แหละ ตอนนี้ก็หาทางแก้จุดอ่อนนี้อยู่เหมือนกัน

            "แล้วให้เธอแบกเนี่ยนะ"

            "ใช่"เราสองคนจ้องตากันนิ่ง แล้วก็เป็นฝ่ายฮิโตชิที่ทนไม่ไหวยอมแพ้กับความดื้อดึงของฉัน"ก็ได้"

            สรุปสมาชิกทีม คนขี่ - ชินโซ ฮิโตชิ ม้าศึก - โอจิโระ มาชิราโอะ(โดนอัตลักษณ์ล้างสมองอยู่) , มารุมิยะ มิจิรุ , เด็กห้องบี(โดนอัตลักษณ์ล้างสมองอยู่)

            เมื่อรวมทีมได้พวกเราก็เริ่มวางแผนรับมือกับกลุ่มอื่นทันที ถึงจะบอกว่าพวกเราแต่จริง ๆ ก็มีแค่ฉันกับฮิโตชิที่เถียงกันไปมาเรื่องแผนอย่างเมามันส์

 

 

 

            เสียงสัญญาณจับกลุ่มหมดเวลาดังขึ้น

            นักเรียนที่ผ่านเข้ารอบทั้งสี่สิบสองคนแยกย้ายกันอยู่ตามกลุ่มของตัวเอง เตรียมพร้อมสำหรับการแข่งม้าศึกที่กำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

            [หลังจากสิบห้านาทีที่ได้เตรียมทีมและคุยเรื่องกลยุทธ ม้าศึกทั้งสิบสองทีมได้ลงสนามแล้ว!!]

            "เธอมีความแค้นอะไรกันหมอนั่นหรือไง"ระหว่างรอสัญญาณเริ่มเกม ฮิโตชิก็ถามขึ้นมาลอย ๆ เพราะหนึ่งในแผนการที่วางเอาไว้คือการเล่นงานทีมของเจ้าเด็กปากเสียห้องบี

            "ไม่ได้แค้นอะไรหรอก แค่ไม่ชอบหน้าเท่านั้นเอง"ฉันตอบกลับไป ดวงตากวาดมองหาเส้นทางที่จะเอาชนะทีมของเจ้าเด็กปากเสียที่ใช้โอกาสที่เผลอเล่นงานเพื่อนร่วมห้องของฉันเสียจนพลาดท่าไปหลายคน

            จะโทษเจ้าเด็กนั่นคนเดียวก็ไม่ได้เพราะเด็กห้องเราเองก็ประมาทด้วยที่เอาแต่เล็งเล่นงานทีมสิบล้านคะแนนจนไม่ระวังรอบข้างน่ะ

            "นายเองก็ไม่ได้กะเล็งอันดับหนึ่งในเกมนี้อยู่แล้วนี่"ฉันว่ากลับไป

            "นั่นสินะ ในเกมแบบนี้เอาอันดับหนึ่งไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเท่าไหร่ เพราะทุกคนมักจะสนใจพวกห้องเอก่อนอยู่แล้ว"

            "ก็นะ แต่ยิ่งแบกความคาดหวังไว้มากเท่าไหร่ เวลาพลาดก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น อย่าลืมซะล่ะ"ฉันเตือนฮิโตชิที่น่าจะวางแผนร้ายอะไรสักอย่างอยู่ ดูจากรอยยิ้มบนหน้าก็พอจะรู้ แต่ถ้ามันไม่ส่งผลต่อเด็กห้องเอมากนัก จะทำอะไรก็ทำไป

            [Are you Ready?]

            [งั้นลุยกันเลย!! นับถอยหลังสู่การต่อสู้อันโหดร้าย 3...2...1 เริ่มได้!!!!]

            เสียงสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น ผู้เข้าแข่งกว่าครึ่งพุ่งเข้าไปหาทีมอันดับหนึ่งอย่างรวดเร็ว อัตลักษณ์ถูกนำออกมาใช้เพื่อแย่งชิงคะแนนจากอันดับหนึ่ง แต่ว่าน้อนก็ไม่ใช่หมูในอวยที่จะยอมให้แย่งชิงคะแนนไปได้ง่ายขนาดนั้น การโจมตีเพื่อแย่งชิงคะแนนเป็นไปอย่างดุเดือด

            "ฮิโตชิ ทางนั้น"ฉันบอกแล้วขยับเป็นสัญญาณให้เคลื่อนพลไปทางทีมที่หมายตาเอาไว้ ฉันใช้อัตลักษณ์ทำให้ม้าทั้งสามเคลื่อนไหวแบบไร้เสียงและเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนไหว ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายรู้ตัว และต่อให้รู้ตัวก็ตามพวกเราที่แย่งชิงผ้าคาดหัวมาไว้ได้เป็นที่เรียบร้อย

            "แน่ใจนะว่าไม่ได้แค้นห้องบีน่ะ"คนขี่อดเอ่ยถามไม่ได้ เมื่อม้าที่มีสติครบถ้วนเพียงหนึ่งเดียวในทีมดันเล็งเล่นงานแต่ทีมของเด็กห้องบีล้วน ๆ

            "ไม่หรอก แต่ถ้าเทียบความสามารถในการตอบสนองต่อภัยรอบตัวแล้วห้องเอมีสูงกว่าห้องบีมากเลยล่ะ"ฉันตอบกลับไป ห้องเอเคยผ่านเหตุการณ์วิลเลินบุกมาแล้ว ดังนั้นสัญชาตญาณเลยพัฒนาได้ไวกว่าห้องบีที่ไม่เคยเจอวิลเลินของจริงยังไงล่ะ

            การแข่งดำเนินต่อไป ทีมอันดับหนึ่งโดนไล่ล่าอย่างไม่ลดละ ในขณะเดียวกันทีมห้องเอและบีบางกลุ่มก็โดนแย่งชิงผ้าคาดหัวไปอย่างไม่ทันได้รู้ตัว กว่าจะรู้ก็เป็นตอนที่พรีเซนต์ไมค์ฉายภาพคะแนนในปัจจุบันของแต่ละทีมให้เห็นนั่นแหละ

            [อย่างที่คิด ทุกทีมไล่ล่าทีมอันดับหนึ่งและห้องเอเดือดสุด ๆ เลยครับ! ด้วยทักษะของทุกคน]

            สถานการณ์โดยรวมมีพรีเซนต์ไมค์พากย์ขึ้นมาเป็นระยะ ๆ ทุกสายตาจดจ้องไปที่การแย่งชิงคะแนนจากทีมอันดับหนึ่ง จนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีอยู่สองทีมที่ไม่ได้เข้าไปร่วมแย่งชิงกับเขาด้วย

            รำคาญแสงแฟลชจากพวกนักข่าวชะมัด ถึงจะรู้ว่าเป็นหน้าที่ก็เถอะ แต่รำคาญก็คือรำคาญอ่ะ

            [เอาล่ะ ตอนนี้มาดูคะแนนของแต่ละทีมกัน 7 นาที อันดับปัจจุบันอยู่ที่หน้าจอครับ!]

            ทันทีที่ภาพคะแนนอันดับปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เสียงฮือฮาด้วยความตกใจก็ดังขึ้นทันที เพราะคะแนนที่ปรากฏบนหน้าจอ ผู้เข้าแข่งขันกว่าครึ่งคะแนนกลายเป็นศูนย์ไปแล้ว!

            [เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อน นอกจากมิโดริยะแล้ว ห้องเอทำได้ไม่ดีเลย]

            จังหวะเดียวกับที่ทีมของเจ้าลูกหมาโดนเจ้าเด็กปากเสียขโมยคะแนนไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

            "ห้องเอกระจอกเกินไป"

            ปึ๊ด!

            เหมือนเส้นขีดจำกัดอารมณ์มันกระตุกไปวูบหนึ่งกันเลยทีเดียว ขนาดทางนี้อยู่ไกล ๆ ได้ยินยังอดหัวเสียไม่ได้เลยนะ แล้วเจ้าลูกหมาขี้โวยวายประจำห้องจะเหลือหรอ?

            "เอาคืนมานะเว้ย!! ฉันจะฆ่าแก!!"ก็นั่นแหละค่ะ หัวเสียพร้อมอาละวาดได้ทุกเมื่อ

            "ตั้งแต่ที่มิดไนท์บอกรอบคัดเลือกตัดสินไม่ได้ใช่มั้ย? สมมุติว่าเขาคัดสี่สิบคนสำหรับรอบต่อไป เราก็แค่ทำให้แน่ใจว่าเราอยู่ในนั้น สังเกตอัตลักษณ์คู่แข่งจากด้านหลังแค่ชนะแค่นั้นก็พอใช่มั้ยล่ะ"ถึงจะน่าหัวเสียแต่ก็เป็นอย่างที่เจ้าเด็กปากเสียว่านั่นแหละ ในเกมนี้ใครชิงไหวชิงพริบได้ก่อนก็ชนะ

            อ่า เจ้าเด็กปากเสียนั่นพูดกระตุกต่อมเจ้าลูกหมาแล้วไง งานนี้มีระเบิดตูมตามแน่นอน

            "ฮิโตชิเอาไง จะลุยต่อหรือประคองคะแนนไว้?"ฉันถามเพราะคะแนนของทีมเราตอนนี้อยู่อันดับสามจากสิบสองทีมที่คะแนนศูนย์ไปเกินครึ่ง ตอนนี้ถ้ารักษาคะแนนไว้ได้ก็เข้ารอบอย่างแน่นอน

            "ประคองไว้ไม่ต้องไปเสี่ยงกับสถานการณ์เสียคะแนน"

            "โอเค"ฉันตอบก่อนจะเปลี่ยนสภาพพื้นที่รอบตัวให้กลายเป็นกำแพงป้องกันการโจมตีที่พุ่งเข้ามาเพื่อแย่งคะแนนจากพวกเรา ตามอนิเมะตอนนี้ทีมของฮิโตชิน่ะควรจะไม่มีคะแนน แต่เพราะมีฉันอยู่ด้วยเลยวางแผนรับมือการโจมตีของเจ้าเด็กปากเสียไม่ให้มาชิงคะแนนจากพวกเราไปได้

            [ทีมม้ามืดจ้า ทีมชินโซจากห้องซีคะแนนนำมาเป็นอันดับสามเลยจ้า]เสียงประกาศของพรีเซนต์ไมค์ทำให้ทีมของพวกเราโดนเพ่งเล็งมากขึ้น แต่ถามว่ากลัวมั้ย? 

            ก็ไม่ ตราบเท่าที่ฉันยังอยู่บนพื้นจะไม่มีใครมาแย่งคะแนนจากทีมเราได้ทั้งนั้น!

            พลั่ก!

            "อันตรายนะพุ่งมาแบบนั้นน่ะ"ฉันว่าหลังจากหมุนตัวเตะอัดคนที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงจนปลิวไปไกลหลายเมตร พวกเด็กห้องบีหลายคนเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นทีมของฉันเป็นที่เรียบร้อย ส่วนห้องเอหลายคนก็ยังเล็งคะแนนจากทีมอันดับหนึ่ง ที่ผ่าเหล่ากว่าชาวบ้านก็ทีมของเจ้าลูกหมาที่หมายหัวทีมเจ้าเด็กปากเสียแทนทีมของน้อนไปแล้ว

            "อีกห้านาที ไหวมั้ยฮิโตชิ"ฉันถามขณะเดียวกันก็ใช้อัตลักษณ์โจมตีทีมที่พุ่งเข้ามาหาให้ถอยไป

            "ไหว"ตอบเสียงหอบเพราะโดนรุมโจมตีจากหลายทาง จะพลาดท่าก็หลายครั้งแต่ก็ได้คนผมเงินช่วยไว้จนรอดมาได้

            "เจ้าเด็กบ้า"ฉันพึมพำแล้วเปลี่ยนพื้นที่รอบตัวให้เป็นพื้นลอยเพื่อหลบการโจมตีจากน้ำแข็งของเด็กเด๋อที่กำลังเข้าไปฟัดกับทีมอันดับหนึ่ง ทางเจ้าลูกหมากับเจ้าเด็กปากเสียก็ฟัดกันมันส์เหมือนกัน เสียงระเบิดดังตูมตามาเป็นระยะ ๆ ฉันหันกลับไปมองก็เห็นว่าทีมเจ้าลูกหมาพลาดท่าโดนโจมตีเข้าเสียได้

            "ฮิโตชิไปช่วยทางนั้นหน่อยแล้วกัน"ฉันบอกแล้วเคลื่อนตัวไปทางทีมของเจ้าลูกหมาที่ตอนนี้ขยับไปไหนไม่ได้

            "ไง~"ทักทายแล้วใช้อัตลักษณ์ของตัวเองทำให้อัตลักษณ์ของเด็กห้องบีคนนั้นหายไปก่อนจะเปลี่ยนพื้นเป็นกำแพงกันไว้ไม่ให้เด็กห้องบีกลุ่มนั้นตามทีมของเจ้าลูกหมาไป"โดนชิงไปก็ต้องเอาคืนมาจริงมั้ย"

            "เออ!!!!"ถึงจะเลือดขึ้นหน้าแต่ก็ยังตอบฉันกลับมา

            "ขอบใจนะมารุมิยะ"เอจิโร่บอกแล้ววิ่งไล่ตามทีมเจ้าเด็กปากเสียไป ส่วนฉันก็ต้องคอยรับมือกับพวกเด็กห้องบีที่พุ่งเข้ามาโจมตีไม่หยุด

            "อีกไม่ถึงนาทีทนไหวมั้ย?"ฉันถามฮิโตชิที่กำลังปกป้องคะแนนของทีมเราอย่างเต็มความสามารถ เสียงประกาศทีมเด็กเด๋อขึ้นเป็นอันดับหนึ่งดังก้องไปทั่วทั้งสนาม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงประกาศคะแนนของทีมเจ้าลูกหมาที่แย่งคะแนนคืนมาได้ แต่นั่นไม่ใช่เวลาไปสนใจเพราะทีมของเราก็โดนจู่โจมจากทีมที่ต้องการคะแนนไม่ต่างกัน

            ทางฉันว่าวุ่นวายแล้ว ทางตัวแสบของห้องวุ่นวายยิ่งกว่า ทีมทั้งสามพุ่งปะทะเข้าหาเพื่อแย่งชิงสิบล้านคะแนนจากเด็กเด๋อ แต่แล้วเสียงประกาศหมดเวลาก็ดังขึ้น การโจมตีทั้งหมดหยุดชะงักไปในทันที เจ้าลูกหมาที่ลอยอยู่ร่วงลงมาหน้าทิ่มพื้น

            [หมดเวลา!! การแข่งรอบที่สอง ม้าศึก จบแล้วครับ!!]

            "จบสักที"ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ขืนช้ากว่านี้อีกนิดคงโดนแย่งคะแนนไปแน่

            [ตอนนี้มาดูสี่อันดับแรกกันเลย! อันดับหนึ่ง ทีมโทโดโรกิ อันดับสอง ม้ามืด ทีมชินโซ อันดับสาม ทีมบาคุโกว และอันดับสี่ ทีมมิโดริยะ!!...ทั้งสี่ทีมจะได้เข้าสู่รอบสุดท้าย!!!!]

            สุดท้ายนอกจากฮิโตชิ ยัยหนูเครื่องจักร แล้วก็เด็กห้องบีที่โดนล้างสมองมา ที่เหลือก็เป็นเด็กห้องเอทั้งหมดที่เข้ารอบ

            "เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?"มาชิราโอะที่พึ่งได้สติถามขึ้นหลังจากฟังเสียงประกาศ

            "ขอบคุณที่ช่วยล่ะ"ตัวการล้างสมองชาวบ้านอย่างฮิโตชิพูดแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป

            "มารุมิยะ"หันมองหน้าฉันแบบต้องการคำตอบ

            "โดนอัตลักษณ์เล่นงานน่ะ แต่อัตลักษณ์อะไรไม่รู้เหมือนกัน"ฉันตอบแบบกลาง ๆ ไม่อยากเปิดเผยความสามารถก่อนที่ฮิโตชิจะลงสู้ทัวร์นาเมนต์"แต่ปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ"

            "งั้นหรอ"พยักหน้ารับแบบมึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นฉันก็งงที่อยู่ดี ๆ รู้ตัวอีกทีก็ผ่านเข้ารอบแล้วทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย(จริง ๆ คือจำไม่ได้มากกว่า)

            [เราจะพักกัน 1 ชั่วโมง พักกินข้าวแล้วมาเจอกันช่วงบ่าย!]

            พอได้ยินว่าพักได้ฉันนี่เผ่นกลับห้องรับรองเป็นคนแรกเพื่อไปนอนพักเอาแรง อย่างน้อยขอสักครึ่งชั่วโมงก็ยังดี

            

            

            

            ทั้งที่มันควรจะเป็นแบบนั้นแท้ ๆ แล้วทำไม..

            ฉันถึงได้มาอยู่ในสถานการณ์ชวนอึดอัดของออลไมท์กับเอนเดเวอร์กันเล่า!!!

            ถึงจะเป็นช่วงท้ายของสถานการณ์ชวนอึดอัดก็เถอะนะ

            "จำเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน เจ้านั่นน่ะ...สักวันหนึ่งมันจะต้องก้าวข้ามแกได้อย่างแน่นอน เพราะงั้นฉันถึงสร้างมันขึ้นมาไงล่ะ"

            "ว่าไงนะ?"

            "ตอนนี้กำลังอยู่ในวัยต่อต้าน แต่ยังไงก็ต้องก้าวข้ามแกได้แน่ ฉันรับรอง"พูดจบเอนเดเวอร์ก็เดินลงบันไดมาแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ตรงหน้า"ยัยหนู...มาทำอะไรที่นี่"

            "หาที่นอนค่ะ"ถามมาก็ตอบไปตามตรง"ยังไม่เลิกนิสัยหัวแข็งแบบนั้นอีกหรอคะ คุณลุง"

            "ไม่ใช่เรื่องที่เด็กต้องมายุ่ง"

            "สาวน้อยมารุมิยะ"ออลไมท์ทำหน้าตื่นเมื่อเห็นฉัน แต่ตอนนี้ฉันสนใจจะคุยกับเอนเดเวอร์มากกว่า

            "เด็กแล้วมันยังไงล่ะคะ? เด็กไม่มีความคิด ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความฝัน ไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองเลยหรือไงคะ?"ฉันกอดอกจ้องตากับเอนเดเวอร์ตรง ๆ โดยไม่คิดหนี เมื่อก่อนความสัมพันธ์เป็นยังไงก็ไม่รู้ล่ะ แต่ตอนนี้...คนที่อยู่ที่นี่คือฉัน ดังนั้นถ้ามันจะช่วยให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมันดีขึ้นได้บ้างฉันก็จะทำ...แม้ว่าพวกเขาจะไม่ต้องการก็ตาม

            "ต้องการจะพูดอะไรกันแน่"

            "ฉันเข้าใจเรื่องที่คุณลุงต้องการจะก้าวข้ามออลไมท์ไปค่ะ ถ้าจะพูดให้ถูกฮีโร่ทั้งหมดในญี่ปุ่นคนที่ต้องการจะก้าวข้ามออลไมท์ไปจริง ๆ ก็มีแต่คุณลุง เรื่องนี้น่ะฉันนับถือคุณลุงมากเลยล่ะ แต่ว่านั่นก็ไม่ใช่สาเหตุที่คุณลุงจะยัดเยียดความฝันของตัวเองให้กับโชโตะนี่คะ คุณลุงก็คือคุณลุง โชโตะก็คือโชโตะ อาจจะดูเป็นการเสียมารยาทที่มายุ่งเรื่องในครอบครัวของคุณลุง แต่ว่า...อย่าให้ความฝัน...อย่าให้ความต้องการของคุณลุงมาทำร้ายโชโตะอีกเลยนะคะ"ฉันพูดในสิ่งที่คิดออกไป

            หลายคนอาจจะเกลียดเอนเดเวอร์ที่ทำร้ายครอบครัวของตัวเอง แต่สำหรับฉันไม่เคยเกลียดแต่ก็ไม่ได้ชอบเหมือนกัน คนเรามันก็ต้องเคยผิดพลาดกันสักอย่างสองอย่างอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าความผิดพลาดของเอนเดเวอร์มันส่งผลกระทบเป็นวงกว้างในครอบครัวมาเป็นเวลานานก็เท่านั้นเอง

            "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"

            "ค่ะ ไม่เกี่ยว แต่ฮีโร่เนี่ยเป็นพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านทั้งที่เขาไม่ได้ขอมาตลอดอยู่แล้วนี่จริงมั้ยล่ะคะ"ฉันไม่แคร์สายตาดุ ๆ ของเอนเดเวอร์เลยแม้แต่น้อย"เรื่องนี้น่ะฉันอยากให้คุณลุงเก็บไปคิดดูนะคะ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนในทันทีก็ได้ แค่ลองไปคิดดูก็พอว่าที่ฉันพูดไปน่ะมันจริงมากน้อยแค่ไหน...ลาล่ะค่ะ"

            พูดจบฉันก็โค้งตัวลาแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นในทันที ฉันไม่คิดว่าสิ่งที่พูดไปมันจะทำให้เอนเดเวอร์เปลี่ยนไปในทันที แต่อย่างน้อยก็ได้แต่หวังว่าจะทำให้เขาฉุกคิดอะไรได้บ้างว่าเด็กเด๋อไม่ใช่เครื่องมือสนองความฝันของเขา แต่เป็นลูกชายที่ควรจะภูมิใจที่มีพ่อเป็นฮีโร่ต่างหาก กว่าจะคิดได้ก็คงอีกพักใหญ่เลยล่ะนะ ก็เอนเดเวอร์น่ะเป็นคนงุ่มง่ามนี่นา

            สบายใจแล้วก็ไปนอนพักเอาแรงดีกว่า~

 

 

 

Talks ท้ายบท

            สำหรับโมโนมะ น้องบอกไม่ได้แค้น น้องแค่ไม่ชอบหน้า

            เรื่องของเอนเดเวอร์น้องไม่ได้อยากยุ่ง แต่เผอิญเด็กในปกครองบ้านมีปัญหา น้องเลยอดไม่ได้ที่จะช่วยนิด ๆ หน่อย ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #26 Mynun9412 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 19:41
    คูมแม่!พูดดี ชอเตาะต้องปลื่มแน่ถ้ารู้!
    #26
    1
  2. #25 namiace1 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 18:18
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #25
    1
  3. #24 Warina2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 17:11
    สมกับที่เป็นคุณแม่!!!!!🥺❤️❤️❤️❤️
    #24
    1
  4. #23 chananart088 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 17:11
    พูดดีมากค่ะ
    #23
    1