Fic : BNHA/Boku no Hero Academia รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นเด็กห้อง1Aไปแล้วล่ะ(??? X OC)

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

Intro : มารุมิยะ มิจิรุ

            ภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ บนเตียงนอนหลังโตมีร่างของเด็กสาวเรือนผมสีเงินสวยนอนหลับสนิทอยู่บนนั้น เด็กสาวพลิกตัวไปมาเมื่อร่างกายสัมผัสได้ถึงอากาศหนาวเย็นจากแอร์ตัวใหญ่ที่ประดับอยู่เหนือหัวเตียง มือเล็กควานหาผ้าห่มผืนหนาก่อนจะดึงมันขึ้นมาห่มปิดใบหน้าของเธอไปมากกว่าครึ่ง เธอซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโปรดที่ดูนิ่มผิดกับทุกที กลิ่นหอมอ่อนๆของมวลบุปผาที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง ทำให้เธออดที่จะขมวดคิ้วเรียวลงอย่างสงสัยแม้ว่าดวงตานั้นจะยังปิดสนิทอยู่ก็ตาม

            ฟุดฟิด ฟุดฟิด

            ทำไมห้องเราถึงมีกลิ่นของดอกไม้ได้ล่ะ จำได้ว่าก่อนนอนทายาหม่องไปมันน่าจะเป็นกลิ่นแสบๆ เย็นๆ ฉุนจมูกของยาหม่องสิ แม้จะสงสัยแต่ความง่วงงุนที่มีมากกว่าทำให้เด็กสาวไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาเสียที แต่ก็ไม่นานนักเมื่อเสียงปลุกจากโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนแผดเสียงดังลั่นอยู่ข้างหู ทำให้เด็กสาวที่กำลังอยู่ในห้วงฝันแสนสุขต้องลืมตาตื่นขึ้นมาปิดเสียงเจ้าปัญหาที่รบกวนการนอนของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

            เปลือกตาขาวเปิดขึ้นเผยให้เห็นอัญมณีต่างสีที่ทอประกายหงุดหงิด ใบหน้าขาวงอง้ำจากการถูกรบกวนเวลาอันแสนสุขในแต่ละวันบนเตียงนอนหลังโปรดของเธอ ดวงเนตรสองสีเพ่งมองหาโทรศัพท์รุ่นดึกดำบรรพ์ของตัวเองแต่ก็ไม่พบ กลับกันสิ่งที่พบกลับเป็นโทรศัพท์เครื่องหรูในเคสดอกไม้สุดหวานแหววที่เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางใช้มันอย่างแน่นอนกำลังแผดเสียงร้องดังลั่นไปทั่วห้อง

            "มือถือใครฟะ"เสียงใสสบถอย่างหัวเสีย มือเล็กยกมือยีหัวระบายความหงุดหงิด อีกข้างที่ว่างก็คว้าตัวการทำลายความสุขของเธอขึ้นมาปิดเสียงแล้วโยนมันลงบนเตียง ดวงเนตรต่างสีกวาดมองสำรวจรอบห้องอย่างมึนงง ห้องนอนโทนสีพาสเทลที่ประดับประดาไปด้วยมวลบุปผาสร้างความประหลาดใจให้เด็กสาวที่สมองยังไม่ทำงานอย่างเต็มที่

            เด็กสาวเอียงคอสำรวจห้องที่เธออยู่อย่างประหลาดใจ เธอจำได้ว่าห้องของเธอมันเป็นห้องเล็กๆที่เต็มไปด้วยกองหนังสือการ์ตูนและโปสเตอร์อนิเมะเรื่องโปรดที่แปะเรียงรายอยู่บนพนังห้องลามไปถึงประตูชนิดที่ว่าไม่เหลือช่องว่างของสีพนังให้เห็น ไม่ใช่ห้องกว้างขนาดมหึมาที่ถูกประดับด้วยมวลบุปผาสุดหวานแหว๋วที่ในชีวิตของเธอไม่มีทางที่จะแต่งห้องนอนของตัวเองออกมาเป็นแบบนี้อย่างแน่นอน แต่สิ่งที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้าทำให้เด็กสาวรู้สึกมึนงงเป็นอย่างยิ่ง

            "เวรเอ๊ย!"เด็กสาวหลุดสบถออกมาอีกครั้ง การตื่นเช้าทั้งที่นอนเกือบสว่างทำให้เธอเกิดอาการหงุดหงิด หัวเสียได้ง่ายกว่าปกติหลายเท่า เด็กสาวยันตัวลุกขึ้นจากเตียงตรงไปที่ห้องน้ำ ทั้งที่มันไม่ใช่ห้องของเธอแต่ร่างกายกลับเดินตรงไปที่ห้องน้ำได้อย่างถูกต้อง เมื่อเข้ามาในห้องน้ำเด็กสาวก็อดผิวปากหวือด้วยความถูกใจไม่ได้ ห้องน้ำสุดหรูแบบโรงแรมห้าดาวที่เธอไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้สัมผัสได้ปรากฏอยู่ตรงหน้า

            ขาเรียวพาร่างของเธอมาหยุดอยู่ที่อ่างล่างมือหินห่อนสุดหรูที่เหนืออ่างประดับด้วยกระจกบานใหญ่ขอบทองลวดลายหรูหรา ดวงเนตรต่างสีไล่สายตาสำรวจขึ้นไปเรื่อยๆจนมองเห็นภาพสะท้อนตัวเองผ่านกระจกทำให้ดวงเนตรต่างสีเบิกกว้างด้วยความตกใจ

            Sh**!!! ใครฟะ!!!

            มือขาวทาบกระจก ใบหน้ายื่นไปแทบชิด แต่สิ่งที่สะท้อนผ่านกระจกตรงหน้าก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวยกมือขึ้นหยิกแก้มตัวเองอย่างแรงหวังว่าจะตื่นจากฝันชวนป่วนประสาทนี่ แต่นอกจากความเจ็บจนน้ำตาเล็ดแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน

            ดวงเนตรต่างสีที่กำลังเบิกกว้างสะท้อนภาพที่ปรากฏบนกระจก ภาพของเด็กสาวเรือนผมสีเงินสวยที่ในชีวิตจริงคงไม่มีใครทำสีนี้แล้วออกมาดูดีเหมือนภาพที่เห็นตอนนี้ ดวงเนตรต่างสี ด้านซ้ายสีฟ้าสดใสราวกับท้องฟ้าไร้เมฆ ด้านขวาสีเขียวประกายราวกับทุ่งหญ้าอันอุดมสมบูรณ์ ผิวขาวอมชมพูราวกับเปลือกไข่่ ทั้งที่ตัวเธอจริงๆนั้นผิวขาวซีดราวกับศพ ใบหน้ารูปไข่เนียนใสไร้สิว ผิดกับหน้าเดิมของเธอที่ถึงจะขาวก็จริงแต่ขอบตาดำคล้ำราวกับหมีแพนด้า ส่วนสูงกะทัดรัดพกพาง่ายที่ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ แต่สุดท้ายแล้ว...

            "อีนี่มันใครฟะ?"จำได้ว่าเมื่อวานยังนั่งดูมายฮีโร่อคาเดเมียตะโกนเชียร์ให้อาจารย์ไอซาวะล้มเจ้ายักษ์สมองกล้ามโนมุอยู่เลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมพอเธอตื่นมาอีกทีถึงได้มาอยู่ในร่างของยัยเด็กตาสองสีนี่กันเล่า!

            ความทรงจง ความทรงจำก็ไม่มีเลยสักอย่างเดียว ตามพล็อตเรื่องทั่วไปอย่างน้อยก็ต้องเจอพระเจ้าหรือไม่ก็ได้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเพื่อดำเนินเรื่องต่อไม่ใช่หรือไง แล้วนี่อะไรความทรงจำอะไรก็ไม่มีให้สักอย่าง โผล่มาอยู่ในโลกไหนก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆไม่ใช่โลกธรรมดาไร้พลังแบบโลกเดิมอย่างแน่นอน ดูจากรูปลักษณ์ที่โคตรจะตัวละครแฟนตาซีของยัยหนูนี่ก็พอจะเดาได้อยู่

            มีอะไรที่เธอพอจะหาคลำทางได้บ้างว่าเธอโผล่มาที่ไหน? เด็กสาวพาร่างของตัวเองออกมาจากห้องน้ำสุดหรูเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับโลกใบใหม่ที่เธอไม่รู้แม้กระทั่งว่าโผล่มาได้ยังไงด้วยความกังวล ถึงปกติเธอจะเป็นประเภทอะไรก็ได้ขอแค่ไม่รบกวนเวลานอนก็เถอะนะ แต่เล่นมาอยู่ในร่างคนอื่นแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ก็สติแตกได้เหมือนกันนะ

            ใช้เวลาค้นหาอยู่ร่วมหลายสิบนาที สุดท้ายก็มาจบที่โทรศัพท์สุดหรูกับไดอารี่เล่มหนึ่งที่เธอไปเจอตอนรื้อโต๊ะเพื่อหาขอที่น่าจะเป็นประโยชน์ ซึ่งก็มีประโยชน์เพราะอย่างน้อยบนปกไดอารี่ก็มีชื่อเขียนกำกับไว้อยู่

            "มารุมิยะ มิจิรุ ชื่อของร่างนี้สินะ"เธอทวนชื่อเด็กสาวแล้วก็ขมวดคิ้วลง ชื่อญี่ปุ่นจ๋าแบบนี้เธอหลงมาอยู่ที่ไหนเนี่ย มือขาวพลิกเปิดหน้าไดอารี่มาอ่านทีละหน้า ยิ่งไล่เปิดอ่านไปมากเท่าไหร่ใบหน้าขาวก็ยิ่งซีดลงเท่านั้น

            "เวร! โผล่มาที่ไหนไม่โผล่ ดันโผล่มาในโลกของมายฮีโร่อคาเดเมียเนี่ยนะ"เด็กสาวสบถลั่น จะบ้าตาย ถึงเธอจะชอบอนิเมะเรื่องนี้มากก็เถอะ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะอยากมาอยู่ในโลกที่ฮีโร่กับวิลเลินเดินร่อนไปมาเต็มเมืองแบบนี้นะ

            มือขาวเปิดไล่อ่านไดอารี่ด้วยความวิตก ดวงเนตรต่างสีไล่อ่านตัวหนังสือไปทีละบรรทัด โดยหวังว่าเนื้อหาในไดอารี่จะบอกข้อมูลอัตลักษณ์ของเด็กสาวคนนี้ว่าคืออะไร แต่ทว่าเปิดอ่านไปจนหมดเล่มเธอก็ยังหาข้อมูลอัตลักษณ์ของเด็กคนนี้ไม่เจอ ในไดอารี่มีแต่การเขียนเวิ่นเว้อถึงเด็กหนุ่มที่เจ้าของร่างคนก่อนแอบชอบก็เท่านั้น ซึ่งมันไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอเลยสักนิดเดียว

            หมดหวังจากไดอารี่ มาหวังต่อกับข้อมูลในโทรศัพท์เครื่องหรูที่เธอถอดเคสลายดอกไม้สุดหวานแหววโยนมันลงถังขยะไปแล้วด้วยความขนลุกขนพอง สไลด์เปิดหน้าจอแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าต้องใส่รหัสผ่าน

            ประทานโทษเถอะนะ เธอจะไปตรัสรู้มั้ยว่ารหัสผ่านมันคืออะไร จะลองจิ้มมั่วๆก็เกรงว่ามันจะล๊อคเครื่องไปเสียก่อนเพราะใส่รหัสผิดติดกันหลายครั้ง เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วพลิกหน้าว่างของไดอารี่ขึ้นมาขีดเขียนรหัสที่เธอคิดว่าน่าจะใช่ออกมาเรียงรายเต็มหน้ากระดาษ ก่อนจะลองสุ่มกดรหัสดูสองครั้งที่ผิดมันทั้งสองครั้ง

            "เลขสี่ตัวจะเป็นอะไรได้บ้างเนี่ย"งึมงำเสียงเครียดกับตัวเอง ก่อนจะสะดุดกับความคิดบางอย่างที่แวบเข้ามาในหัว เธอพลิกอ่านเนื้อหาในไดอารี่อีกครั้ง ในครั้งนี้เธอคิดวิเคราะห์ไปด้วยว่าเด็กหนุ่มที่อดีตเจ้าของร่างชอบคือใคร ใช้เวลาไม่นานก็ได้ผลสรุปชวนเหวอออกมาให้เห็นบนหน้ากระดาษ

            'โมโนมะ เนอิโตะ'

            เจ้าเด็กปากเสียจอมหาเรื่องจากห้องบี ที่ไม่รู้ไปโกรธแค้นอะไรเด็กห้องเอนักหนาถึงได้เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องเปิดปากหาเรื่องมันได้ทุกรอบ

            เลขสี่ตัวที่น่าจะหาได้จากเบาะแสนี้ก็น่าจะเป็น...วันเกิดสินะ

            ปัญหาต่อมาคือเจ้าเด็กนี่มันเกิดวันอะไร? ขนาดเด็กห้องเอบางคนเธอยังจำวันเกิดไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับเด็กห้องบี

            มันน่าจะมีจดไว้สิ เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดดูปฏิทินเผื่อว่าจะเจอเบาะแสเพิ่มเติม แล้วก็ไม่ผิดหวังเพราะเด็กสาวได้ทำสัญลักษณ์ไว้บนปฏิทินด้วย

            05.13

            -HBD Monoma-Kun-

            เขียนไว้ขนาดนี้ไม่รู้ก็บ้าแล้ว ได้รหัสมาแล้วลองกดเลยดีกว่า เธอกดเลขวันเกิดของเจ้าเด็กปากเสียลงไปอย่างลุ้นระทึก และแล้ว...มันเปิดได้!!!

            ดวงเนตรต่างสีรีบกวาดมองหาข้อมูลที่น่าจะเป็นประโยชน์ในทันที เปิดแอพนู้น ออกแอพนี้ ใช้เวลาอยู่ร่วมชั่วโมงในที่สุดเธอก็เจอสิ่งที่ตามหาเสียที ยัยเด็กนี่ขี้ระแวงพอดูถึงได้เก็บข้อมูลไว้ในโฟลเดอร์ซ้อนโฟลเดอร์ถึงสามสี่ชั้นแบบนี้ แต่ดันไม่ระวังเลยว่าถ้าโดนแฮกขึ้นมาสุดท้ายข้อมูลก็หลุดไปได้อยู่ดี

            แต่ก็เอาเถอะ ถ้าเด็กนี่ไม่เก็บข้อมูลไว้ในโทรศัพท์เธอก็ไม่รู้จะไปหาข้อมูลจากไหนแล้ว ดวงเนตรต่างสีไล่อ่านข้อมูลที่ถูกเก็บไว้ก่อนจะเบิกตากว้างกับข้อมูลที่ได้รับ

            "ยัยหนูนี่เป็นใครกันล่ะเนี่ย อัตลักษณ์โกงดีแท้"ก็ไม่แปลกใจแล้วล่ะว่าทำไมถึงได้ระแวง เล่นมีอัตลักษณ์มากกว่าหนึ่งแบบนี้จะระแวงก็ไม่แปลก เป็นเธอก็ระแวงไม่ต่างกัน อาจจะจิตตกแถมไปด้วย

            ตื้อดึง~

            เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น นิ้วเรียวกดเข้าไปดูก่อนจะทำโทรศัพท์หลุดมือกับข้อความที่ปรากฏขึ้น

            "เวรแล้วไง พรุ่งนี้ต้องไปเรียนที่UAทั้งที่ยังไม่เคยใช้อัตลักษณ์เลยสักครั้งเดียวเนี่ยนะ แถมยัยเด็กนี่สอบติดห้องไหนไม่ติด ติดห้อง1Aซะงั้น!"

  Sh**! เห็นความชิบหายโบกมือเรียกทักทายอยู่อีกฝั่งของปลายแม่น้ำ

            ขอหลับไม่ตื่นไปเลยได้มั้ย ถ้าจะตื่นมาแล้วเจอเรื่องชวนปั่นประสาทติดกันหลายเรื่องขนาดนี้!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น