:::People Sins::: นิยามรัก....ฉบับคนบาป [Yaoi]

ตอนที่ 5 : :::ตอนที่ 4::: ปรากฏตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ธ.ค. 56


::: ตอนที่ 4 :::  ปรากฏตัว
-
-
by อเมทิสต์_AT

 

 

 

ติ๊กต๊อง ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆ

ตุบ ๆ ๆ ๆ ๆ

ปัง

“ไอ้แอล ไอ้เหี้ยแอล อยู่ไมวะ”

เสียงตะโกนโวยวายของไอ้คีย์ทำให้ผมสะดุ้งตื่นจากการนอนหลับแสนยาวนานเพราะพิษไข้ ผมค่อย ๆ กระพริบตามรับกับแสงสว่าง และก็ต้องสะดุ้งตกใจเมือมือหนาของไอคีย์กระชากร่างกายที่ปวดร้าวของผมเข้าไปกอดโดยที่ผมไม่ทันตั้งแต่

“โอ๊ย !!! อะ.....ไอ้คีย์กูเจ็บ ปล่อยสิ” ผมร้องเสียงแหบ ๆ ด้วยความเจ็บผมไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าแต่ผมได้ยินเสียงกระดูกทั้งร่างของมันพร้อมใจกันลั่น

“ทำไมมึงถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ละ ไอ้ไฮค์มันข่มขืนมึงใช่ไม กูจะไปฆ่ามัน....!!!!” ไอ้คีย์กัดฟันพูดและยิ่งกอดผมแน่นมากขึ้นผมพยายามดันมันออกห่างแต่ก็ไม่มีแรงเหลือจะต่อสู้กับแรงมันได้

“ปล่อยกูก่อนได้ไม...กูจะตายก่อนไอ้ไฮค์ก็เพราะมึงเนี่ยแหละ” ผมเอ็ดไอ้คีย์เสียงแข็ง

“อ่อ....ขอโทษ ๆ แต่มึงโอเคใช่ไหม”

ไอ้คีย์ยอมปล่อยผมออกจากอ้อมกอดของมันก่อนทำหน้าเจือ ๆ สำนึกผิด

“ไม่ค่อยโอเค...เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย”

“โธ่เว้ย....ทำไมลูกน้องกูทำงานสะเพร่าแบบนี้วะ ปล่อยให้ไอ้ไฮค์มันฉุดมึงไปได้ยังไง” ไอ้คีย์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงผมมองหน้ามันนิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเงียบ ๆ
 

“ลูกน้องมึงทำงานได้ดีมากต่างหากละ”

“ดียังไง !!  ถ้าดีแล้วทำไมมึงถึงได้โดยไอ้ไฮค์มันย่ำยี่แบบนี้เหรอ ?”

“กูดูเหมือนคนที่ถูกข่มขื่นมากรึยังไง ที่นี่มันห้องของกูนะ...ถ้ากูโดยฉุดไปข่มขื่นจริง ๆ มันยังจะมีอารมณ์มาถามกูอีกเหรอว่าห้องกูอยู่ที่ไหน แล้วมึงคิดเหรอว่ากูจะบอกมันง่าย ๆ ?”

ไอ้คีย์นิ่งไปทันทีที่ผมพูดจบผมคิดว่ามันกำลังคิดประเมินกับคำพูดของผมอยู่อย่างแน่นอน

“เอาเป็นว่ากูขอตัวไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวจะกลับมาอธิบายทุกเรื่องที่เกิดขึ้นให้มึงฟัง”

ผมลุกออกจากที่นอนอย่างยากลำบากโดยที่ไอ้คีย์ไม่คิดจะช่วยเหลือผมแม้แต่น้อย มันคงกำลังช็อกอยู่เลยไม่ทันได้สังเกตว่าผมเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว

-

-

“แล้วยังไง” น้ำเสียงเรียบนิ่งของไอ้คีย์มันถามผมทันทีที่ ผมเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้มันฟัง

“ก็ไม่แล้วยังไงนี่” ผมหลบสายตาของไอ้คีย์มองไปทางอื่น ผมไม่กล้าจะมองหน้ามันตรง ๆ เพราะผมมีความผิดติดตัวอยู่

“ก็ไม่แล้วยังไง !? อย่างนั้นเหรอ มึงหลอกให้กูช่วยสืบโน่นนี่นั้นเกี่ยวกับไอ้ไฮค์เพื่อที่มึงจะได้เล่นงานมันได้ มึงหลอกกูว่ามึงอยากเจอไอ้ไฮค์อีกครั้งเพื่อจะเริ่มต้นแผนการ แต่นี่อะไร !!! มึงกลับเอาตัวมึงเข้าแลกอย่างนี้เนี่ยนะ” ไอ้คีย์ตะคอกผมเสียงดังลั่นห้องเล่นเอาผมสะดุ้งสุดตัวด้วยความความตกใจ น้อยครั้งที่จะได้เห็นเพื่อนคนนี้โกรธแบบนี้สักครั้ง

“กูไปหลอกมึงตอนไหน....กูเจอมันแล้วกูก็เริ่มแผนการแล้วตามที่กูบอกมึงทุกอย่าง....”

“แต่มึงไม่ได้บอกกูว่าแผนการของมึงคือการเอาตัวไปให้มันเอามึงตลอดทั้งคืน....มึงดูสภาพของมึงตอนนี้สิ มึงเห็นกับสิ่งที่มันทำกับมึงไม” ไอ้คีย์กระชากเสื้อคลุมอาบน้ำของผมออกจนเปิดให้เห็นร่องลอยเขี้ยวและรอยจูบที่ประทับไปทั่วทั้งร่างกายของ ผมสะบัดมือของไอ้คีย์ออกไปและจัดแจงใส่เสื้อคลุมให้ดีเหมือนเดิม ผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับไอ้คีย์ และไม่ว่าผมจะพูดอะไรออกไปในตอนนี้ผมก็ไม่มีทางหาเหตุผลที่จะเอาชนะมันได้เลย

ผมหลอกใช้ไอ้คีย์จริง ๆ อย่างที่มันว่ามานั้นแหละ.............

“นี่มันร่างกายของกูนะไอ้คีย์......กูรู้ตัวดีว่ากูกำลังทำอะไรอยู่”

“รู้ตัวดีอย่างงั้นเหรอ คนสติดีที่ไหนเขาทำแบบมึงกันบ้างวะไอ้แอล” ไอ้คีย์โมโหจนมันระงับอารมณ์แทบจะไม่อยู่มันหันไปเตะเข้าที่โซฟาในห้องของผมเพื่อที่จะระบายอารมณ์กรุ่นโกรธของมัน

“กูแค่อยากให้มึงเชื่อใจกู เชื่อในสิ่งที่กูกำลังทำกูรู้ตัวดีทุกอย่าง ใช่...กูรู้ว่าสิ่งที่กูทำนั้นมันไม่ถูก มันยังมีวิธีอื่นอีกมากมายที่จะสามารถแก้แค้นไอ้ไฮค์มันได้ แต่ที่กูเลือกวิธีนี่เพราะกูคิดว่ามันคือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว”

“งั้นมึงช่วยอธิบายให้กูฟังหน่อยได้ไมว่าวิธีที่ดีที่สุดของมึงนั้นมันดียังไง เพื่อที่กูจะได้ตัดสินใจเช่นกันว่ากูควรจะช่วยเหลือมึงต่อไปดีไหม ไอ้แอลกูเป็นเพื่อนมึงก็จริงแต่ถ้าหากว่าสิ่งที่มึงทำอยู่มันผิดกูก็จะไม่ช่วยเหลืออะไรมึงทั้งนั้น หวังว่ามึงคงเข้าใจกูเช่นกัน”

เมื่อผมเห็นว่าไอ้คีย์เตรียมหันหลังเดินออกจากห้องของผมไป ผมก็เลยรีบลุกขึ้นทั้ง ๆ ที่ร่างกายของผมยังปวดร้าวอยู่ดึงแขนของมันเอาไว้ แต่เพราะร่างกายทั้งยังอ่อนล้าอยู่ทำให้ขาของผมหมดแรงไปซะดื้อ ๆ จนทรุดลงไปกองกับพื้นทั้ง ๆ ที่มือยังคงจับแขนของไอ้คีย์เอาไว้จนแน่น

“ไอ้เวร...ลุกขึ้นมาทำไมวะ สัดเอ่ยมึงนี่มัน !!!!!!” ไอ้คีย์กัดฟันกรอด ๆ แต่ก็ยังมีน้ำใจอุ้มผมขึ้นจากพื้นไปวางไว้บนเตียงนอนนุ่ม ๆ เหมือนเดิม

“ก็กูจะบอกแผนการของกูให้มึงฟัง....แต่มึงกลับจะไปแล้วซะอย่างนั้นแล้วมึงจะถามกูเพื่อ ?”

ผมตีเข้าที่แขนของไอ้คีย์ด้วยความมั่นไส้ ไม่ว่ามันจะโกรธกับสิ่งที่ผมทำแค่ไหน แต่มันก็ยังคงเป็นห่วงผมอยู่ดี

“แผนอะไรก็ว่ามา แต่มึงห้ามโกหกกูอีกก็แล้วกัน” ไอ้คีย์หลี่ตามองผมเหมือนพวกตำรวจที่จ้องจับผิดผู้ร้าย

“กูอยากได้ความรักจากไอ้ไฮค์” ผมบอกแผนการกับไอ้คีย์ตรงจนเกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้หน้าของมันถึงไปเหวออ้าปากค้างไป 10 วิก่อนที่จะ

“ห๊า !!!!!! มึงว่ายังไงนะ มะ......มึง.... อย่าบอกนะว่ามึงติดใจไอ้ไฮค์มันเข้าแล้ว”

“พูดอะไรบ้า ๆ วะ....กูหมายความว่าจะทำให้มันรักกูให้ได้และค่อย ๆ ทำร้ายมันอย่างช้า ๆ เหมือนอย่างมันทำกับเบลล่าต่างหาก” ผมแว้กไอ้คีย์เสียงแข็งทันที

พูดออกมาได้ยังไงว่ากูติดใจเซ็กป่าเถื่อนแบบนั้น............

“อะไรทำให้มึงมั่นใจว่าไอ้ปีศาจไร้หัวใจอย่างไอ้ไฮค์จะหลงรักมึงได้วะ”

“นั้นไง”

ผมชี้ไปที่กระจกตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่า ไอ้คีย์ขมวดคิ้วหันมามองหน้าผมด้วยความสงสัย

“อะไรวะ กระจกมันทำไมหรือว่ามึงแอบถ่ายคลิป......”

“งี่เง่า !? นิสัยชั่วของไอ้ไฮค์อีกเรื่องหนึ่งคือถ้ามันนอนกับใครแล้วมันจะเขียนโพสอิทแปะเอาไว้ตามหัวเตียงหรือไม่ก็กระจกในห้องของคู่นอนมันว่า One night stand” เสมอไม่ใช่รึไง กูมองหาจนทั่วห้องแล้วไม่เจอก็แสดงว่ามันต้องติดใจกูอยู่แน่ ๆ” ผมอธิบายให้ไอ้คีย์ฟังในขณะที่มันก็คิดตาม

“แล้วมึงไม่คิดว่ามันลืมเขียนติดไว้บ้างรึยังไง” ไอ้คีย์หาเหตุผลมาขัดแย้งผมจนได้ แต่ผมเชื่อว่ามันไม่เป็นอย่างที่ไอ้คีย์บอกแน่ ๆ

“เอาเถอะ....จะอะไรก็ช่างตอนนี้กูแค่รออยู่เฉย ๆ แค่นั้นก็พอแล้ว ว่าแต่กูหิวแล้ววะไปหาอะไรกินกัน”

ผมเดินที่ตู้เสื้อผ้า ส่วนไอ้คีย์ที่มึนงงตามสถานการณ์ไม่ทันก็เดินออกจากห้องนอนของผมทันทีที่เห็นว่าผมกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งไม่รู้มันจะเขินไปทำไมมันก็ผู้ชายด้วยกันแถมผมกับมันยังเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่จำความได้

“มึงจะให้กูทำให้มึงกินหรือว่าจะออกไปกินข้างนอกกันดี” ไอ้คีย์ถามผมหลังจากผมเดินออกมาจากห้องนอน ส่วนมันก็นั่งเอกเขนกดูทีวีรายการเพลงอยู่

“ไปข้างนอก”

ผมเดินไปหยิบกุญแจรถของผมแต่ไอ้คีย์รีบคว้าไปซะก่อนและยกยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะบอกผมว่า

“มึงคงไม่คิดว่ากูยังให้คนที่สภาพแบบมึงขับรถให้หรอกนะ วันนี้กูใจดีจะเป็นโชเฟอร์รับใช้มึงเอง เออ...ฝากปิดทีวีให้ด้วยละ” พูดจบมันก็เดินนำหน้าผมออกไปทันที ผมส่ายไปมาด้วยความเหนื่อยใจตามอารมณ์มันไม่ทันจริง ๆ เมื่อกี้ยังโกรธผมเป็นฟืนเป็นไฟตอนนี้ก็กลับมากวนตีนผมเหมือนเดิมแล้วซะอย่างนั้น

สงสัยเมนมันมาไม่ปกติรึเปล่าวะ.........

โครม....

ปัง...

เสียงโครมครามตรงประตูห้องทำให้ผมหันไปมองไอ้คีย์วิ่งกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าแตกตื่นสุดขีดมันวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังของผมทันที

ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ

“พี่คีย์ !!!! ออกมาคุยกับเทลให้รู้เรื่องนะ......เปิดประตูเดียวนี้”

ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ

“เกิดอะไรขึ้นวะ” ผมหันไปถามไอ้คีย์ที่เอามืออุดหูส่ายหน้าดิกท่าเดียว

ผมเดินทำท่าจะเดินไปเปิดประตูแต่ก็ถูกไอ้คีย์รั้งเอาไว้ มันส่ายหน้าไปมาเป็นสัญญาณบอกว่าไม่ให้ผมไปเปิดประตูเด็ดขาด

“แล้วมึงจะให้มันพังประตูห้องกูก่อนรึยังไง อะไรของมึงเนี่ย” ผมสะบัดตัวออกจากไอ้คีย์ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง และก็พบเข้ากับเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักมาก ๆ ยืนนิ่งค้างจ้องใบหน้าของผมด้วยสายตามุ่งร้าย

“พี่ชายเป็นใคร แล้วพี่คีย์ละอยู่ที่ไหน”

เด็กคนนั้นตวาดใส่ผมเสียงแข็ง ก่อนจะเดินกระแทกเข้ากับไหล่ของผม เข้าไปในห้องมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังตามหาอะไรอยู่ ซึ่งก็น่าจะเป็นไอ้คีย์ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันไปซ่อนตัวอยู่มุมในในห้องของผมแล้ว ซึ่งตัวผมเองก็มึน ๆ งง ๆ กับเรื่องที่มันเกิดขึ้นอยู่ แต่ในที่สุดก็สามารถเรียกสติกลับมาได้แล้วเดินเข้าไปถาม.....

“อ่อ.....นายเป็นใครเนี่ย แล้วมีอะไรกับไอ้คีย์มันเหรอ มันไปก่อเรื่องอะไรรึเปล่า ?”

“หือ.......แล้วพี่ชายละเป็นใคร เป็นอะไรกับพี่คีย์”

เด็กคนนั้นเดินอาจ ๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม พลางหลี่ตาจ้องผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าก่อนที่จะเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงที่ลำคอของผมที่มีร่องรอยของไอ้ไฮค์ที่ทิ้งเอาไว้ แววตาของเด็กคนนั้นเปลี่ยนเป็นกรุ่นโกรธทันทีก่อนที่จะตะคอกใส่ผมเสียงดังลั่น

“พี่คีย์เป็นผัวผมครับ.....ถ้าพี่คิดว่ามีอะไรกับพี่คีย์แล้วจะแย่งเขาไปจากผมได้พี่คิดผิดแล้ว อ่ะ !!!

“หยุดเดียวนะดีเทล...มานี่เดียวนี้เลย” ไอ้คีย์กระชากร่างเล็กออกห่างจากผมไปอีกทางก่อนที่มันจะยืนคั่นกลางระหว่างผมกับเด็กที่ชื่อดีเทลเอาไว้

“อึก....พี่คีย์ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง พี่ปกป้องไอ้บ้านั้นอย่างงั้นเหรอครับ”

อยู่ ๆ ดีเทลก็ร้องไห้ออกมาง่าย ๆ ซะอย่างนั้นเล่นเอาผมทำอะไรไม่ถูกไปตาม ๆ กัน

“นี่มันเรื่องอะไรกับวะไอ้คีย์ ที่น้องเขาพูดมานะจริงเหรอ”

“อ่อ...ไอ้แอล.....มันไม่ใช่แบบนั้นนะ คือว่า...”

“ฮึก ฮื่อ ๆ ๆ ๆ พี่คีย์ได้ผมแล้วจะทิ้งผมอย่างนั้นเหรอ ผมไม่ยอมหรอกนะ” ดีเทลยังคงโวยวายร้องไห้ต่อไปจับแขนไอ้คีย์จนแน่น ส่วนไอ้คีย์ก็ทำท่าเหมือนกำลังจะนรกยังไงอย่างงั้น ซึ่งผมเองก็พอจะเดาสถานการณ์ออกหน่อย ๆ แล้วละ

“ไอ้คีย์กูว่ามึงไปคุยกับน้องเขาให้รู้เรื่องก่อนดีกว่าไม กูยกห้องให้เสร็จเมื่อไหร่ค่อยตามกูไปก็แล้วกัน”

ผมรีบปลีกตัวออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดทันที เพราะดูเหมือนว่าเด็กนั้นจะเข้าใจผิดคิดว่าผมกับไอ้คีย์มีอะไรในก่อไผ่กันแน่ ๆ

“เดียวดิ.......ไอ้แอล มึงกลับมานี่เดี๋ยวนี่นะ ไอ้แอล ไอ้เพื่อนทรยศ !!! แล้วมึงอ่ะปล่อยแขนกูสักทีสิวะ........”

ปัง

ผมเดินออกจากห้องไม่สนใจเสียงร้องโวยวายที่ตามหลังมาของไอ้คีย์ ผมไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับปัญหาเรื่องความรักของไอ้คีย์เท่าไหร่และดูเหมือนว่าถ้าผมยังยืนอยู่ตรงนั้นเรื่องมันก็จะยิ่งแย่ลงกว่าเดิมแน่ ๆ

จะว่าไปไอ้คีย์มันไปขุดเด็กน่ารักนั้นมาจากที่ไหนกันหว่าไม่เห็นมันจะเคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังเลยสักครั้ง

แต่ก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ผมมีเรื่องของตัวเองให้คิดเกินกว่าจะมาคิดโน่นนี้ไปทั่วแบบนี้ เพราะเรื่องของตัวเองผมก็ยังไม่สามารถฟัดธงได้เลยว่าไอ้ไฮค์มันจะติดกับดักที่ผมวางเอาไว้หรือเปล่า ถ้าเกิดว่าไม่ผมก็ยังมีแผนสองลองรับอยู่อีก ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ยอมเสียตัวให้มันฟรีหรอก ในเมื่อผมยอมแลกทุกอย่างได้ขนาดนี้ผมก็จะเรียกคืนจากมันให้คุ้มค่าเช่นกัน.......

ผมขับรถมามาที่ร้านอาหารเจ้าประจำที่ผมชอบมา รสชาติอาหารอร่อยแถมราคาเป็นกันเองอีกต่างหาก ผมสั่งข้าวสวยมาสองจาน กับแกงส้ม แกงเขียวหวานหมู และไก่ทอด น้ำเปล่า ผ่านไป 10 กว่านาทีไอ้คีย์ก็ตามผมมาพร้อมกับดีเทลที่เดินเกาะแขนไอ้คีย์เข้ามาด้วย นัยน์ตาทั้งสองข้าง กับจมูกแดงก่ำ ผิดกับหน้าไอ้คีย์ที่บึ้งสนิทก่อนที่จะเดินมากระแทกก้นนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผมและตามมาด้วยดีเทลที่นั่งลงข้าง ๆ ไอ้คีย์

“...............”

“..........”

“อ่อ....สงสัยต้องสั่งข้าวสวยเพิ่มอีกจานซะแล้วสิ” ผมพูดขึ้นเพื่อทำร้ายความเงียบอันน่าอึดอัด แต่ไอ้เพื่อนตัวแสบมันกลับไม่ให้ความร่วมมือ

“สั่งมาเพิ่มทำไม เรามากันแค่สองคน....คนอื่นถ้าจะกินก็ไปสั่งเอาเองสิ”

เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของไอ้คีย์เด็กคนนั้นก็หน้างอเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง ผมหันไปส่งสายตาดุ ๆ กับไอ้คีย์เป็นการเตือนให้มันสงบปากสงบคำลงบ้าง

“น้องดีเทลครับ.....ถ้าอยากทานอะไรก็สั่งมาได้เลยนะครับ ไม่ต้องไปสนใจไอ้คนปากหมา” ผมยิ้มบอกก่อนที่จะส่งเมนูให้เด็กคนนั้นที่รับเอาไว้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“พี่แอลยิ้มแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ”  

ผมขมวดคิ้วกับคำถามแปลก ๆ ของดีเทล ไม่รู้จะตอบยังไงดี

“ยิ้มหว่านเสน่ห์ไงละครับ.....ถ้าไม่จำเป็นอย่ายิ้มแบบนี้ต่อหน้าพี่คีย์นะครับผมห่วง”

พรวด !!!!

“แค่ก ๆ ๆ ๆ หุบปากมึงซะไอ้เด็กบ้า.....ถ้ามึงยังพูดอะไรแปลก ๆ แบบนี้ต่อหน้าเพื่อนกูอีก ก็ไสหัวกลับไปซะ”

 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #171 -CHANANA;- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 14:58
    โหหห เปลี่ยนอารมณ์เร็วชิบ เหมือนที่แอลบอกเลย
    เมื่อกี้ยังโกรธอยู่เลยแต่เดียวกลับกวนตินสะงั้น 
    คีย์นี้เข้าใจยากว้ะ -____-""
    ถ้าสังเกตไม่ผิดน่ะ เหมือนคีย์จะแอบชอบแอลอ่ะ
    รึป่าวว่ะ หรือว่าคิดไปเอง แล้วคีย์ไปเจอดีเทลที่ไหนว่ะ
    หึงร้ายซ่ะด้วย แบบนี้แหละน่ารักว่ะ -,,,- 
    #171
    0
  2. #114 Miss19 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:40
    แอลคีย์ จิ้นได้ป่ะ
    #114
    0
  3. #21 Little IU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 11:02
    ดีเทลหึงคีย์กับแอล แต่อย่างว่าคีย์ดูจะทำเหมือนไม่ค่อยสนใจแอลนะ แต่ก็สนใจ
    (งงมะ?) ฮ่าๆๆๆๆๆ จริงๆแอบสงสารดีเทลนะโดนคีย์เมิน
    #21
    0