:::People Sins::: นิยามรัก....ฉบับคนบาป [Yaoi]

ตอนที่ 24 : ::: ตอนที่ 22 ::: อยากเป็นคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ม.ค. 57

 

::: ตอนที่ 22 ::: อยากเป็นคนนั้น....

-
-
by อเมทิสต์_BT


 

 

ผมยืนพูดคุยกับกิ๊กอีกเล็กน้อยก่อนที่ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป ผมเดินไปกลับไปที่รถของไอ้ไมค์ที่ตอนนี้กำลังยืนพิงประตูรถพลางสูบบุหรี่รอผมไปด้วย

“สีหน้าแบบนั้นแสดงว่าตัดสินใจได้แล้วสินะว่าควรจะทำอะไรต่อจากนี้ดี....” ไอ้ไมค์เอ่ยเสียงเรียบลอยราวกับว่ามันกำลังพูดอยู่คนเดียว

“ขอบคุณมากนะครับที่พาผมมาที่นี่” ผมบอกขอบคุณไอ้ไมค์จากใจจริง ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมไอ้ไมค์มันถึงได้ทำแบบนี้แต่ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม สิ่งที่ผมได้รับมาในวันนี้มันคุ้มค่ามากเกินกว่าที่ผมจะต้องสงสัยหรือหวาดระแวงอะไรในตัวไอ้ไมค์อีก

“ฮึ !!! ไม่ต้องขอบคุณหรอก....เอาเป็นว่าเรากลับกันเถอะ ก่อนที่ไอ้ตัวร้ายมันจะกลับมาแล้วไม่เจอ เราอยู่ในห้องจะแย่เอานะ”

ผมนั่งเงียบตลอดทางกลับ ไอ้ไมค์เองก็ไม่ได้คิดที่จะถามอะไรผมสักคำเดียวเช่นกัน แต่ว่า...เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วเพราะถ้าให้มันถามผมเองก็ไม่รู้จะตอบมันยังไงดีเหมือนกัน ในตอนนี้ในหัวของผมมีแต่เรื่องไอ้ไฮค์อยู่เต็มไปหมด อย่าเข้าใจผิดว่าผมคิดอะไรกับมันนะ แต่ผมกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้ข้อตกลงระหว่างผมกับไอ้ไฮค์จบลงโดยเรียบง่ายยังไงดีต่างหากละ

“พี่คงมาส่งได้แค่นี้เพราะถ้าพี่เดินอาจ ๆ เข้าไปในห้องพร้อมกับน้องแอลละก็มีหวังได้ถูกโยนออกนอกหน้าต่างจากตึก ชั้น 34 นี้แน่ ๆ”

ไอ้ไมค์รีบลี้ภัยทันทีหลังจากที่มันไปถามยามที่เฝ้าทางเดินเข้าออกคอนโดแล้วได้คำตอบช็อกโลกกลับมาว่า

“เออ...คุณไฮค์กลับมาได้สักครู่แล้วละครับคุณไมค์ จะให้ผมโทรบอกไหมครับ ?”

“เฮ้ย !!!! ไม่ต้อง ๆ ฉันกำลังจะกลับแล้วละ”

หลังจากที่ไอ้ไมค์ได้คำตอบที่ต้องการแล้วมันก็เดินขึ้นมาส่งผมที่หน้าห้องของไอ้ไฮค์ที่ตอนนี้มันกลายสภาพเป็นห้องแห่งหายนะที่ผมไม่อยากจะก้าวเท้าเข้าไปเลยสักนิด

ยังไงก็ขอยืนทำใจตรงนี้ก่อนสักพักแล้วกัน

ปิ้งป่อง ๆ ๆ ๆ

เอ๋ !!!!!!!

ทั่ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

“ขอให้โชคดีนะครับ”

ผมได้แต่ยืนอึ้งกับการกระทำของไอ้ไมค์ที่จู่ ๆ มันก็กดกริ่งหน้าห้องไอ้ไฮค์และวิ่งเผ่นขึ้นลิฟท์แล้วส่งท้ายด้วยประโยคที่ว่า

ขอให้โชคดีนะครับ........

โชคดีกับผีอากงมึงนะสิ....นี่มันจงใจแกล้งกันชัด ๆ เลยนี่หว่า....

แกรก.....

!!!!!!!

นั้นว่าแล้วไง...

ผมเงยหน้าขึ้นมาคนร่างสูงที่ยืนกอดอกดีหน้ายักษ์ใส่ผม และยังไม่ทันที่ผมจะทันได้อธิบายอะไรร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากเข้าไปภายในห้องหรูที่เปิดรออยู่ตามด้วยเสียงประตูกระแทกปิดตามหลังมา

“เออ !!!!

“กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่แต่ในห้องห้ามออกไปไหน ?” ไอ้ไฮค์ถามผมเสียงเย็นดูมันเองก็พยายามจะสะกดกลั่นอารมณ์ไม่ให้เข้ามาขย้ำคอผมจนตายคาที่อยู่ไม่น้อย ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามคิดหาคำอธิบายดี ๆ เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์เสี่ยงตายแบบนี้ไปได้ยังไงดี

“ว่าไง...กูถามมึงอยู่นะ !?

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ไอ้ไฮค์มันก็ตะคอกผมเสียงดังลั่นห้องก่อนที่จะพุ่งเข้ามาบีบแขนผมทั้งสองข้างจนเจ็บไปหมด

“กูก็แค่ออกไปเดินเล่น !! ทำไมมึงต้องโกรธกูด้วย มึงจะให้กูอุดอูอยู่แต่ในห้องแบบนี้ไม่ได้นะ” ผมพยายามแถไปเลื่อย ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกไอ้ไฮค์มันยังไงดี

ถ้าขืนให้ผมบอกมันไปว่าออกไปข้างนอกกับไอ้ไมค์มา เรื่องมันคงไม่จบง่าย ๆ แน่

“อย่ามาโกหก....กูให้คนไปตรวจดูกล้องวงจรปิดแล้ว...มึงออกไปไหนกับไอ้ไมค์มาห๊ะ !!!

ไอ้ไฮค์บีบแขนผมแรงขึ้นจนผมเริ่มรู้สึกแสบ จะมีสักครั้งไหมนะที่ไอ้ไฮค์มันจะพลาดท่าไม่รู้ทันผมสักเรื่องหนึ่งเนี่ย

“สุสาน....พี่ไมค์พากูไปที่สุสาน” ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เล็กน้อย

“ไปทำไม ?”

“ไปเพื่อให้รู้ว่าสิ่งที่มึงบอกกูมาทั้งหมดนั้นมันเป็นความจริงหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง”

“แล้วจริงไหมล่ะ” ไอ้ไฮค์เปลี่ยนจากตะคอกมาเป็นเสียงนุ่มพลางขยับใบหน้าหล่อเหลาของมันมาใกล้กับใบหน้าของผมโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว

“จะ....จริงละมั้ง” ผมตะกุกตะกักตอบมันไปพลางหลบสายตาคมประดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังจดจ้องเหยื่อตัวน้อยอย่างไม่วางตาของมัน

ให้ตาย...ผมทำใจเอ่ยปากขอโทษผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมไม่ได้จริง ๆ

ถึงแม้ความจริงจะเปิดเผยหมดแล้ว...แต่สิ่งที่ไอ้ไฮค์มันทำเอาไว้กับผมมันก็ร้ายแรงจนเกินไป จริงอยู่ที่ผมเป็นฝ่ายไปหาเรื่องท้าทายมันเอง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ควรที่จะไปลงมือทำร้ายคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องระหว่างผมกับมันเลย

“ขะ.....” ผมพยายามเค้นคำออกมาจากริมฝีปากแต่ก็ไม่สามารถเปล่งมันออกมาได้จนสุดเสียง ไอ้ไฮค์จ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียวราวกับว่ามันเองก็กำลังรอคำคำนั้นจากผมอยู่เช่นกัน

“ขอโทษ” ผมเอ่ยคำขอโทษออกมาเบา ๆ โดยไม่คิดที่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงเลยแม้แต่น้อย

“พูดอะไรนะ ! กูไม่ได้ยิน” ไอ้ไฮค์ทวนถามผมเสียงเรียบ

ไม่ได้ยินได้ยังไงวะ !!! ก็หน้ามึงอยู่ใกล้กับหน้ากูจนแทบจะจูบกันอยู่แล้วแบบนี้ ไม่มีทางที่ไอ้ไฮค์มันจะไม่ได้ยินคำพูดของผมหรอก

กวนตินจริง ๆ เลย ไอ้บ้านี่......

“ขอโทษ ได้ยินไหมว่า กูขอโทษ อ่ะ !!! อืม....”

ยังไม่ทันที่ผมจะทันได้หายใจหายคอหลังจากที่พึ่งจะตะโกนเอ่ยปากขอโทษไอ้ไฮค์ที่ผมดันเข้าใจมันผิดไป ริมฝีปากร้อน ๆ ก็แนบเข้ามาริมฝีปากของผมอย่างราวเร็วจนฟันของเราสองคนกระทบกันเสียงดัง กึก โดนที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เรียวลิ้นหนากวาดหาความหวานภายในโพลงปากของผมอย่างจาบจ้วงและดุดันในแบบของไอ้ไฮค์จนผมแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

“เด็กดื้อ...” ไอ้ไฮค์ลากเสียงดุผมนิด ๆ ก่อนที่จะผลักออกไป แล้วพูดต่ออีกว่า

“อย่าคิดว่าพูดแค่นี้แล้วมึงจะพ้นความผิดเรื่องที่มึงไม่ทำตามคำสั่งกูนะ”

“แล้วมึงต้องการอะไรละ...ฮึ จริงสิ !? กูลืมไปว่าคนอย่างมึงมันจะทำอะไรใครก็ได้โดยไม่ต้องสนใจว่า เขาจะรู้สึกยังไงกับการกระทำของมึงอยู่แล้วนิ” ผมพูดประชด

“มึงนี่ชอบคิดเองเออเองอยู่เลื่อยเลยนะไอ้แอล”

“หรือว่ามันไม่จริงละ? มึงมันก็เป็นแบบนี้ตลอดชอบบังคับจิตใจคนอื่น เมื่อไหร่มึงถึงจะปล่อยกูไปสักที !!” ผมขึ้นเสียงใส่ไอ้ไฮค์ด้วยความโมโห

คนอะไรจ้องหาเรื่องจับผิดคนอื่นอยู่เลื่อย....ถึงแม้ว่าครั้งนี้ผมจะผิดแต่ผมก็ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยให้มันกดขี่กันง่าย ๆ หรอกนะ

“มันจะผิดอะไร ในเมื่อมึงกับกูมีข้อตกลงกันอยู่ กูก็มีสิทธิที่จะออกคำสั่งมึงได้ทุกอย่างตามที่กูต้องการ” ไอ้ไฮค์พูดเลื่อย ๆ ราวกับว่าเรื่องที่มันพึ่งพูดออกมานั้นมันเป็นเรื่องปกติที่ใคร ๆ เขาก็ทำกัน ใช่คนทำอาจมีความสุข แล้วคนถูกกระทำอย่างผมละมีใครถามบ้างไหมว่ามีความสุขหรือเปล่า ?

“ขี้ขลาด”

“มึงว่าอะไรนะ !!!” ไอ้ไฮค์ตวาดใส่ผมเสียงดัง ด้วยความโมโหที่ผมด่ามัน แต่ผมไม่กลัวหรอก ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วพูดมันออกไปให้หมดจะได้จบ ๆ กันไปเลยก็แล้วกัน

“คนอย่างมึงมันขี้ขลาด....คนที่ชอบทำอะไรลับหลังและไล่ต้อนคนอื่นจนมุมในบางครั้งอาจจะดูฉลาด แต่สำหรับกูแล้วมึงมันก็แค่ไอ้คนขี้ขลาด ที่ไม่มีปัญญาสู้กับใครเขาซึ่ง ๆ หน้าเท่านั้นเอง! และกูจะไม่ยอมทำตามที่มึงสั่ง ข้อตกลงระหว่างเราถือเป็นอันยกเลิก !!” ผมตวาดกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

เพี้ยะ  !!!!!

ใบหน้าหวานของผมสะบัดไปตามแรงตบของร่างสูง จนร่างโปร่งบางของผมล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ผมรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ภายในโพลงปาก แต่ถึงแม้ร่างกายของผมจะเจ็บมากแค่ไหนมันก็สู้ความเจ็บปวดที่หัวใจผมได้รับไม่ได้แม้แต่เพียงเสี้ยวเดียว

“มึงไม่มีสิทธิ์มาบอกยกเลิก เพราะคนที่บอกยกเลิกข้อตกลงได้มีแค่กูคนเดียวเท่านั้น กูไม่มีวันปล่อยมึงกลับไปหาชู้มึงเด็ดขาด ไม่มีวัน !!!!” ไอ้ไฮค์ชี้หน้าตะโกนว่าผมเสียงดังราวกับเสียงฟ้าผ่า นัยน์ตาสีดำของมันวาววับราวกับเพชฌฆาตจับจ้องมาที่ผมจนเสียวสันหลังวาบ

“ไอ้คีย์ไม่ใช่ชู้ มันเป็นคนที่กูรัก.....และมันก็เป็นผัวกู โอ๊ย !!!” 
 

++++++++++++++++++++++++++++++++



ผมร้องครางเสียงหลงเมื่อถูกมือหนากระชากที่เส้นผมบนหัวอย่างแรงจนแสบไปหมด ใบหน้าของเชิดขึ้นสูงตามแรงกระชาก ผมเจ็บจนน้ำตาคลอเป้าทั้ง ๆ ที่ไม่อยากร้องไห้เสียน้ำตาให้อีกแล้ว แต่ว่าที่อยู่ต่อหน้าไอ้ไฮค์ทีไรผมจะต้องเสียน้ำตาให้กับคนอย่างมันทุกที

ให้ตายเถอะ.....ผมมันอ่อนแอชะมัด

“เมื่อคืนมึงยังไม่รู้อีกสินะว่าเจ้าของที่แท้จริงของมึงเป็นใคร ได้.....เดี๋ยวกูจะพิสูจน์ให้มึงได้รู้เองว่าใครกันแน่ที่เป็นผัวหรือชู้ มานี่....”

ไอ้ไฮค์กระชากเส้นผมของผมให้อย่างแรงจนผมต้องลุกขึ้นยืนตามแรงกระชาก มันลากผมเข้าไปในห้องทั้งสภาพแบบนั้นทั้ง ๆ ที่ผมพยายามจัดขัดขืนมันอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่เป็นผล จนในที่สุดร่างทั้งร่างของผมก็ถูกไอ้ไฮค์เหวี่ยงไปนอนแอ่งแม่งอยู่บนเตียงนอนหนานุ่มทันที

“เอะอะก็ใช้แต่กำลัง !!! คนอย่างมึงก็เก่งแค่กับคนที่ไม่มีทางสู้เท่านั้นแหละ อ่ะ!!!....ไม่นะ....อึก กูเจ็บ” ผมร้องผวาเมื่อเสื้อที่ใช้ปกปิดร่างกายของผมถูกไอ้ไฮค์ฉีกออกจนขาดวิ่นติดมือหนาไป ก่อนที่จะถูกไอ้ไฮค์กัดเข้าที่เม็ดยอดอกสีชมพูของผมอย่างแรงจนรู้สึกเหมือนกับว่ามันจะกำลังขาดออกจากร่างกาย ผมพยายามดิ้นรนขัดขืนมันทุกวิธีทางแต่ทั้งแขนทั้งขาก็ถูกร่างสูงจับกดเอาไว้กับเตียงอย่างแน่นหนาจนแทบจะขยับตัวหนีไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“เจ็บสิ...มึงจะได้จำว่าอย่ามาปากดีกับกู”

ฟันคมของไอ้ไฮค์กัดตามผิวเนื้อของผมราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหายจนเกิดรอยฟันแดง ๆ ลากเต็มลำตัวขาวผ่อง ผมพยายามกัดฟันแน่นข่มความเจ็บปวดที่ร่างกายได้รับจากสัมผัสอันป่าเถื่อนที่ไอ้ไฮค์มันยัดเหยียดมาให้ด้วยความไม่เต็มใจ ยิ่งผมดิ้นรนและต่อต้านมันมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเจ็บตัวมากขึ้นเท่านั้น

“ไม่....อึก...ยะ....อย่า....ฮื่อ ๆ ๆ....เจ็บ !!!

ผมร้องครางด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ภาพต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับไอ้ไฮค์เมื่อคืนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ผมพูดไม่ได้เต็มปากว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นมันเป็นการ ขมขื่น เพราะผมเองก็ดันไปมีอารมณ์ร่วมกับไอ้ไฮค์ด้วย ถึงแม้ว่าอารมณ์เหล่านั้นมันจะเกิดขึ้นเพราะฤทธิ์ยา แต่มันก็แค่ในระยะสองสามชั่วโมงแรกเท่านั้น หลังจากหมดฤทธิ์ยาผมควรต่อต้านแต่กลับตอบสนองพายุตัณหาอย่างบ้าคลั่งมากยิ่งขึ้นไปอีก ซึ่งกว่าพายุนั้นจะจบลงท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มไปเสียแล้ว

แม้จิตใจจะพยศแต่ร่างกายกับโอนอ่อนไปตามสัมผัสของผู้ชายเลือดเย็นคนนี้จนน่ากลัว......

ทั้งที่ผมควรจะรังเกียจมือหนาที่กำลังลูบไล้ไปตามร่างกายของผมอย่างหยาบโลน แต่ร่างกายกับร้อนวูบทุกครั้งที่ปลายนิ้วเรียวของไอ้ไฮค์สัมผัสต้อง ทุกครั้งที่ริมฝีปากหนาพรมจูบไปตามร่างกาย ผมยิ่งโหยหามากขึ้น ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากยอมรับแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าผมรู้สึกดีกับสัมผัสของไอ้ไฮค์มากกว่าของไอ้คีย์ซะอีก ซึ่งผมไม่ชอบความรู้สึกนี้เอาซะเลย

ผมไม่ชอบเลยที่ดันเผลอไปรู้สึกหลงใหลไปกับไอ้ไฮค์แบบนั้น

“ไม่เอา.....ปล่อยกู !!!! ไม่นะ....ฮื่อ ๆ ๆ ๆ กะ....กลัว...ฮื่อ...อย่าทำ !!!!!” ผมร้องโวยวายทั้งน้ำตา เนื้อตัวสั่นเทาจนยากที่จะควบคุม ผมพยายามดิ้นรนขัดขืนมากขึ้นร่างายบิดเร้าไปมาด้วยความทรมาน หัวใจบีบรัดเต้นแรงมากขึ้นจนปวดหน้าอกไปหมด

“ไอ้แอล....” ไอ้ไฮค์เรียกชื่อผมเสียงแผ่ว พลางปล่อยมือออกจากแขนทั้งสองข้างของผมให้เป็นอิสระ ผมรีบยกมือขึ้นปกหน้าตัวเองทันทีด้วยความอับอาย

ทั้งที่หัวใจของผมรักไอ้คีย์แต่ร่างกายกลับโหยหาอ้อมแขนของไอ้ไฮค์.....

ความรู้สึกแบบนี้ผมไม่ชอบมันเอาเสียเลย.....

“อึก....ฮื่อ ๆ ๆ ๆ ไม่เอา...อึก”

“หยุดร้องได้แล้ว...กูปล่อยมึงแล้วเนี่ยเห็นไหม !!!” ไอ้ไฮค์ทำท่าเลิกลักรีบถอยห่างออกจากผมทันทีและไปนั่งอยู่ข้าง ๆ แทน ผมรู้สึกแปลกใจที่มันยอมถอยไปง่ายแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นเมื่อก่อนต่อให้ผมร้องไห้ให้ตายยังไงมันก็ไม่มีทางปล่อยผมแน่ ๆ

“อึก”

“โว๊ะ !! จะร้องไห้อะไรนักหนาวะ มึงเป็นผู้หญิงรึไง ชิ...” มันขยี้หัวอย่างหงุดหงิดที่เห็นผมร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ ก่อนที่จะกระชากร่างของผมเข้าไปกอดเอาไว้แนบกับแผ่นอกกว้าง ๆ

ซึ่งแน่นอนผมก็พยายามดิ้นรนและผลักไสมันออกไปแต่ก็สู้แรงมันไม่ได้เหมือนอย่างเคย

“มะ...ไม่นะ...” ผมเริ่มร้องโวยวายอีกครั้งเมื่อถูกไอ้ไฮค์ลวนลามอีก

“เงียบซะ !!! กูไม่ทำอะไรมึงแล้ว อยู่แบบนี้นิ่ง ๆ ได้ไหม กูไม่ชอบเห็นมึงร้องไห้....” ประโยคหลังไอ้ไฮค์อู่อี้บอกผมเสียงแผ่วก่อนที่มันจะซุกใบหน้าหล่อ ๆ ของมันกับซอกคอของผม ลมหายใจร้อน ๆ ที่กระทบกับผิวหนังทำให้ขนบริเวณนั้นของผมลุกชันขึ้นด้วยความสยิว

แต่ไอ้คำพูดที่ว่ามัน ไม่อยากเห็นผมร้องไห้ ของมันดึงความสนใจทั้งหมดของผมไปที่คำ ๆ นั้นจนหมด

มันพูดแบบนี้เหมือนมันกำลังจะบอกผมแบบอ้อม ๆ เลยว่าผู้ชายคนนี้กำลังแคร์ความรู้สึกของผมอยู่อย่างนั้นเหรอ

ไม่จริงหรอก....เป็นไปไม่ได้ !!!!

“มึงพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ?” ผมถามมันเสียงแหบโหย คงเป็นเพราะเมื่อกี้ผมตะเบ็งเสียงออกมามากจนเกินไปก็เลยทำให้ลำคอของผมแสบร้อนไปหมดเสียงของผมก็เลยออกมาในสภาพแบบนี้แหละ

“คิดเองบ้างไม่เป็นรึไง....ถามโน่นถามนี้อยู่ได้น่ารำคาน  !!!!” ไอ้ไฮค์กระชากเสียงดุใส่ผมทั้ง ๆ ที่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

“มึงแคร์กู?” ผมพูดออกไปตามที่คิด

“............”

ไอ้ไฮค์ไม่ตอบแต่กลับกระชับอ้อมกอดมากขึ้นจนผมเริ่มรู้สึกอึดอัดปฏิกิริยาแบบนี้.....

หรือว่าผมจะเดาถูกอย่างนั้นเหรอ?

“ไอ้แอล.....กูอยากวะ” ไอ้ไฮค์กระซิบบอกผมเสียงพร่า สองมือของมันเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง ไอ้ไฮค์จูบหนัก ๆ ที่แก้มของผม และค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปเลื่อย ๆ

ไอ้หื่นเอ่ย.... ปล่อยให้กูได้พักหายใจหายคอนาน ๆ บ้างไม่ได้หรือไงวะ

“หยุดนะ !!! ไหนมึงบอกว่าไม่ทำอะไรกูแล้วไง อึก...ไอ้คนโกหก....ไอ้เลว !? งือ ๆ ๆ” ผมผลักร่างสูงออกให้พ้นตัวแล้วเริ่มฟูมฟายอีกครั้ง

“ไอ้เหี้ย !? เอะอะอะไรก็เอาแต่ร้องไห้ มึงเป็นเด็กอายุ 3 ขวบรึไง เออ!!! ไม่ทำก็ไม่ทำ ฮึ่ย..”

ไอ้ไฮค์ฮึดฮัดลุกออกไปจากเตียงตรงเข้าไปที่ห้องน้ำทันที ผมว่ามันคงไปทำกิจกรรมโลกสวยด้วยมือเราอยู่คนเดียวแน่ ๆ แต่ก็ช่างมันเถอะ..... ผมรีบรวบเอาเสื้อผ้าที่ถูกไอ้ไฮค์มันถอดออกไปมาสวมใส่ทันที มันผิดเองที่เผยจุดอ่อนของมันให้ผมเห็น ถ้าหากว่ามันไม่อยากเห็นผมร้องไห้ผมก็จะร้องไห้ทุกครั้งที่มันคิดจะย่ำยี้ผม

ผมก็ได้แต่หวังว่าวิธีนี้มันจะได้ผลไปตลอดละนะ

“อืม...อ่า”

ผมชะงักใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงครางทุ้มต่ำดังแว่วมาจากในห้องน้ำที่ไอ้ไฮค์มันเข้าไปทำกิจกรรมอยู่

“ไอ้แก่หื่นเอ่ย !!” ผมแอบด่าไอ้ไฮค์นิด ๆ ก่อนที่จะเดินออกจาห้องนอนไปที่ห้องนั่งเล่นแทน ใครจะไปทนนั่งฟังเสียงอุบาทอยู่ในห้องนั้นได้ละ

-

-

สะกิด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

“เฮ้ย...ไอ้แอล...ตื่นสิโว๊ย นี่ !!!

“ออ ๆ ๆ กูตื่นแล้ว จะสะกิดอะไรนักหนาวะ !!” ผมตะกายตัวลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิด และเชื่อไหมว่าสิ่งที่ไอ้ไฮค์มันใช้สะกิดผมให้ตื่นนั้นมันคือ เท้า ที่ตอนนี้ถึงแม้ว่าผมจะตื่นแล้วมันก็ยังไม่หยุดเอาเท้ามาสะกิดแถว ๆ ก้นของผมอยู่เลย

ผมมองซ้ายมองขวาก็พบว่าตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่บนพื้นพรมในห้องนั่งเล่น ผมจำได้ว่าก่อนที่ผมจะหลับไปผมนอนอยู่บนโซฟานี่หว่า..... แล้วทำไมถึงได้มานอนกลิ้งอยู่บนพื้นพรมซะได้ละ ผมละเกลียดมันจริง ๆ เลย !!!!

“กูหิว” ไอ้ไฮค์บอก

“แล้วมาบอกกูทำไม” ผมถามมันกลับ

“มึงก็ต้องทำหน้าที่เมียที่ดี ทำอาหารมาเสริฟให้ผัวมึงกินยังไงละ” ไอ้ไฮค์จงใจลากเสียงยาวพลางยักคิ้วกวนประสาทผมแต่เช้า

“กูทำไม่เป็น” ผมโกหกไป

ใครใช้ให้มันกวนตีนผมแต่เช้าเองละ ถ้ามันบอกผมดี ๆ ผมก็จะทำให้มันกินแล้วแท้ ๆ

“ถ้ากูอาบน้ำเสร็จแล้วยังไม่เห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะ กูจะเปลี่ยนจากกินข้าวไปกินมึงแทน โอเคไมครับ”

พูดจบร่างสูงก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำพลางอำเพลงอย่างสบายอารมณ์ ผิดกับผมที่พยายามสงบจิตสงบใจไม่ให้เข้าไปขย้ำคอไอ้ไฮค์ให้หายโกรธลิบลับ

โอเค...พ่องมันสิ

ผมลุกขึ้นเดินกระฟัดกระเฟือนเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำให้อาหารแบบง่าย ๆ ให้ไอ้ไฮค์อย่างไม่มีทางเลือก ปากก็งึมงำด่าไอ้ไฮค์ไปเลื่อย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเหลือบมองที่ไปประตูห้องน้ำเป็นระยะ ๆ เพราะกลัวว่ามันจะออกมาได้ยินผมกำลังด่ามันอยู่แล้วหาเรื่องทำโทษผมอีก.....

แต่ทว่า.....

เคร้ง !!!!!!

“จะจ้องแบบนี้อีกนานไหม...ตกลงมึงจะกินไหมกับข้าวเนี่ย” ผมถามไอ้ไฮค์อย่างเซ็ง ๆ หลังจากที่ถูกดวงตาสีดำคมกริบของไอ้ไฮค์จ้องตาไม่กระพริบ ซ้ำดูเหมือนว่าไอ้ไฮค์มันจะไม่รู้ตัวเลยว่ามันเอาแต่ตักข้าวเปล่า ๆ เข้าปากไม่ยอมแตะกับข้าวที่ผมทำเลย

ไอ้บ้าเอ่ย....ปลุกกูแต่เช้าให้มาทำกับข้าวให้ พอทำให้แล้วก็ไม่ยอมแดกอีก !! ไอ้ !*&%#^%&*!

“หึ !!

“ขำอะไร ?! ถ้าไม่แดกกูจะเอาไปเททิ้งให้หมดเลย !!!” ผมเอื้อมมือไปจะหยิบเอากับข้าวที่ผมอุส่าทำไปเททิ้งตามที่ว่าแต่ก็ต้องชะงักมือหนาคว้าที่มือของผมและบีบมันเอาจนแน่นถึงจานกับข้าวนั้นแล้วพูดขู่ขึ้นว่า

“ลองมึงเอาไปเททิ้งดูสิ กูจะกินมึงแทนกับข้าวที่มึงเอาไปเททิ้งเอง ไม่เชื่อก็ลองดู....ฮึ” ไอ้ไฮค์แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างที่มันชอบทำทุกครั้ง

ผมทำหน้าบึ้งสะบัดมือออกจากมือหนาของไอ้ไฮค์อย่างรวดเร็วก่อนที่จะกระแทกก้นนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเองราวกับเด็กเอาแต่ใจ ไอ้ไฮค์ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นและลงมือกินข้าวต่อทันที ผมได้แต่กัดฟันกรอด ๆ รู้สึกหมั่นไส้คนตัวสูงตรงหน้ามากขึ้นเลื่อย ๆ

1 เดือน”

จู่ ๆ ไอ้ไฮค์มันก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนผมที่กำลังล้างจานอยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้องหันไปมองมันด้วยความสงสัย

“อะไรอีกละ?” ผมถามเจื่อน ๆ และหันกลับไปล้างจานต่อ แต่หูทั้งสองข้างก็ยังคงรอฟังประโยคต่อไปของไอ้ไฮค์อย่างตั้งอกตั้งใจ

“กูขอเวลามึงหนึ่งเดือน.....ให้มึงอยู่ที่นี่ ห้ามคิดถึงใครนอกจากกู”

ผมชะงักไปกับคำพูดแปลก ๆ ของไอ้ไฮค์ ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่ามันต้องการอะไรจากผมกันแน่ มันให้ผมอยู่กับมันผมก็อยู่แล้ว แต่นี้ถึงขนาดที่ไม่ให้ผมคิดถึงใครนอกจากมันเนี่ยออกจะเกินไปหน่อย ผมก็มีครอบครัวมีคนรักให้ต้องคิดถึง ถ้าผมตัวคนเดียวไม่มีใครผูกมัดก็ว่าไปอย่าง

“กูก็อยู่กับมึงแล้วนี่ไง แต่เรื่องที่จะไม่ให้กูคิดถึงใครเลยนอกจากมึงกูคงทำไม่ได้....” ผมหันไปพูดกับไอ้ไฮค์ตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“ทำไม !?

“กูเป็นคนหัวใจมีความรู้สึกไม่ใช่หุ่นยนต์ที่มึงคิดอยากจะสั่งให้ทำอะไรก็ทำได้ตามใจต้องการ กูไม่รู้หรอกนะที่มึงรั้งกูเอาไว้แบบนี้มึงต้องการอะไร ทั้ง ๆ ที่กูเองก็เข้าใจเรื่องทุกอย่างและก็ขอโทษมึงไปแล้ว แต่ก็ยังไม่พอสำหรับมึงอยู่ดี มึงต้องการให้กูอยู่กับมึงตลอดหนึ่งเดือนนี้ได้....กูจะอยู่กับมึง เพราะนี่ถือว่าเป็นการชดใช้เรื่องที่กูเข้าใจมึงผิด แต่เรื่องที่ไม่ให้กูคิดถึงใครเลยกูทำไม่ได้จริง ๆ กูมีครอบครัว มีเพื่อน มีคนรัก.....เพราะฉะนั้นความคิดมันห้ามกันไม่ได้หรอกนะ” ผมพยายามอธิบายเหตุผลให้ไอ้ไฮค์ฟังอย่างใจเย็น

จากประสบการณ์ที่ผ่าน ๆ มาของผมมันได้สอนผมว่าถ้าหากผมสาดอารมณ์ร้อนใส่ไอ้ไฮค์เมื่อไหร่ สิ่งที่ผมได้รับกลับมาคือความรุนแรง ความเจ็บปวดอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นวันนี้ผมจะพยายามใช้เหตุผลกับมันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็แล้วกัน

“ฮึ...คนรักอย่างนั้นเหรอ” ไอ้ไฮค์พูดเยาะพลางจ้องหน้าผมเขม็งก่อนที่จะเดินเข้ามาประชิดตัวแล้วพูดว่า

“คนรักที่ไม่เชื่อใจมึงเลยอย่างไอ้คีย์ คนที่ยอมปล่อยมือจากมึงมาให้กูง่าย ๆ  ผู้ชายที่ให้คนรักออกตัวปกป้องตัวเอง คนแบบนั้นยังมีค่าพอให้มึงคิดถึงอยู่อีกอย่างนั่นนะเหรอ”

“อย่ามาว่าไอ้คีย์แบบนั้นนะ ที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะกูเอง มึงไม่มีสิทธิไปว่าไอ้คีย์แบบนั้น !!!!” ผมเลือดขึ้นหน้าตวาดใส่ไอ้ไฮค์เสียงแข็ง ทั้ง ๆ ที่ผมคิดเอาไว้แล้วว่าจะไม่ใช่อารมณ์แล้วนะ แต่มันก็อดไม่ได้จริง ๆ

ผมไม่คิดจะไปกล่าวโทษอะไรไอ้ไฮค์เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะแผนที่ผมวางเอาไว้มันล้มมันไม่เป็นท่าเอง จะไปโทษไอ้ไฮค์ทั้งหมดก็ไม่ได้ ถ้าผมไม่ไปยั่วโมโหมันเรื่องร้าย ๆ แบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

“เลิกปกป้องไอ้ผู้ชายคนนั้นสักที..... เลิกคิดถึง!! เลิกรักมันซะ....!!!” ไอ้ไฮค์ตะคอกใส่ผมและดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้จนแน่นผมพยายามผลักไอ้ไฮค์ออกไปให้พ้นตัวแต่ก็ไม่สามารถผลักมันออกไปอย่างที่ใจต้องการ ผมเลยใช้วิธีใหม่ฝังเขี้ยวเล็ก ๆ ที่ต้นคอของร่างสูงเต็มแรงจนผมได้กลิ่นเลือดสด ๆ ของไอ้ไฮค์ที่ติดริมฝีปากของผม แต่มันก็ไม่ยอมผลักผมออกไป ไม่มีแม้แต่เสียงร้องที่เกิดจากความเจ็บปวดเลยด้วยซ้ำ

จนเป็นผมซะเองที่คลายคมเขี้ยวออกจากลำคอของไอ้ไฮค์ด้วยสายไหววูบเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“เลิกรักมันซะ....แล้วมารักกูแทนได้ไหม...กูสัญญาว่ากูจะดูแลมึงให้ดีกว่ามัน รักมึงให้มากกว่าที่มันรักมึง กูยอมทำทุกอย่างให้มึงได้ ขอแค่มึงเปิดโอกาสให้กูได้รักมึงบ้างจะได้ไหม”

“............”

“ได้ไหม....กูขอเวลามึงแค่ 1 เดือน กูจะทำให้มึงรักกูมากกว่าที่มึงรักไอ้คีย์นั้นให้ได้ ในเมื่อมึงเป็นของกูแบบนี้แล้วกูก็ไม่คิดที่จะปล่อยมือมึงไปอีกเป็นครั้งที่สอง”


 

++++++++++++++++++++++++++++++++



หลังจากที่ไรท์เขียนให้คู่แอลกับคีย์เพิ่มดีกรีความหวานให้กับนิยายเรื่องนี้

มาหลายตอนแล้ว คราวนี้ก็ถึงคราวที่เฮียไฮค์พ่อหนุ่มหล่อสุดโหด

จะเปลี่ยนโหมดมาโชว์ความหวานมาใหรีดเดอร์ฟินกันบ้างล่ะ

อย่าลืมติดตามอ่านกันให้ได้นะค่ะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #65 Little IU (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 23:42
    ต้องการอยากจะรักกับเขาแต่แสดงออกมาได้แย่มากเลยนะไฮค์ =___=;;
    เอาแต่ทำรุนแรงกับแอลเสียจริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้แอลติดใจ(?)ได้
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด เชียร์สามพีขาดใจ แต่คาดว่าตอนนี้คีย์คงเริงร่ากับดีเทลอยู่ #เศร้าแป๊บ
    มาต่อไวๆนะอยากรู้แล้วว่าไฮค์จะมัดใจแอลยังไง คนโหด คนโฉดกำลังจะขอความรัก วู้!!!! ลุ้นค่ะ
    #65
    0
  2. #64 zinni (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 18:06
    เราอยากอ่านคู่ดีเทล กับ คีย์ อ่ะ
    สงสารแอล  สงสารไฮค์ด้วย
    ไรต์สู้ๆนะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มกราคม 2557 / 14:36
    #64
    0
  3. #62 ฟอร์รี่ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 09:51
    รอออออ
    #62
    0
  4. #56 ซักวันเค้าคงรักเรา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 19:55
    ไฮค์อย่ารุนแรงงเส่TT. สงสารแอลล
    #56
    0
  5. #52 Little IU (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 21:39
    น้องพับขอสองคนเลย ไฮค์ข้างคีย์ข้าง กรี๊ดดดด ><
    ปรากฏคีย์ไปเริงร่าพบรักสวีทกับดีเทลไปเรียบร้อยแล้ว...
    TT^TT (พูดเองช้ำเอง เสียใจรอล่วงหน้าเลยแล้วกัน)
    ไฮค์นี่โรคจิต ซาดิสต์ชะมัดเลย เอะอะตบพูดดีๆไม่เป็น
    น้องช้ำหมดแล้วเนี่ย เหอๆ ถนอมน้องเขาหน่อยสิ ค่อยไปแรงที่บนเตียง(?)
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด รอส่วนที่เหลือค่า

    ปล.มีที่พิมพ์ผิดนะคะ ถ้าไงเช็คด้วยน่อ
    #52
    0