:::People Sins::: นิยามรัก....ฉบับคนบาป [Yaoi]

ตอนที่ 18 : ::: ตอนที่17::: ความรู้สึกที่ส่งไปไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ธ.ค. 56



::: ตอนที่ 17 ::: ความรู้สึกที่ส่งไปไม่ถึง
-
-
by อเมทิสต์


 

 

หลังจากที่กินข้าวด้วยกันกับไอ้คีย์เรียบผมก็ต้องมานั่งตอบคำถามต่าง ๆ มากมายของคีย์ และแน่นอนว่าผมเก็บเรื่องที่ไอ้ไฮค์มันรู้ความจริงทั้งแล้ว รวมถึงเรื่องร้ายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับผมด้วย

“แล้วทำไมไอ้ไฮค์มันถึงปล่อยให้มึงออกมาข้างนอกแบบนี้ได้ละ” ไอ้คีย์ถามต่อยังไม่คลายความสงสัย

“ถึงกูจะไปอยู่กับมันก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะไม่มีอิสระอีกแล้วนะไอ้คีย์ ไอ้ไฮค์เองมันก็ไม่ได้พิศวาสอะไรกูมากมายสักหน่อย ว่าแต่ทำไมน้องดีเทลถึงได้มาอยู่กับมึงได้ละ ?” ผมเปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อดึงความสนใจไอ้คีย์ให้ไปที่อื่นแทน ถ้าขืนไอ้คีย์มันซอกแซกอะไรผมมากไปกว่านี้ผมว่าผมจะต้องหลุดปากมันเข้าสักเรื่องแน่ ๆ

“กูก็ไม่ได้อยากให้มันมาอยู่ที่นี่สักหน่อย พ่อกูนะสิบอกว่าให้มันมาอยู่ที่นี่กับกูด้วย”

“เขาอยู่กับมึงเหรอ ?”

“ใช่”

“ไอ้คีย์...แล้วทำไมมึงถึงไม่บอกกูตั้งแต่แรกวะ น้องดีเทลวิ่งหนีออกไปแบบนี้แล้ว ทำไมมึงถึงไม่ออกไปตาม นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ รีบออกไปตามน้องเขาเดียวนี้เลย” ผมเร่งดึงไอ้คีย์ให้ลุกออกจากโซฟาเพื่อให้มันออกไปตามหาน้องดีเทลให้กับมา ไอ้คีย์ทำหน้าเบื่อโลกรั้งตัวไม่ยอมลุกขึ้นง่ายจนเมื่อมันเห็นผมทำสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่นัก มันถึงได้ยืมลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจมากนัก

“ถ้าไม่ใช่เพราะมึงบอกกูไปออกไปตามหามันให้เหนื่อยหรอกนะ....” ไอ้คีย์บ่นงึมงำแต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่ได้ยินที่มันบ่นหรอกนะ

“เอาน่า...อย่าพึ่งบ่น ไปเร็ว” ผมดันหลังร่างสูงให้เดินออกไปหน้าประตูห้องไอ้คีย์ออกแรงขืนผมเล็กน้อยแต่ในที่สุดก็ต้องยอมเดินออกจากห้องไปเพื่อตามหาดีเทลให้กลับมา

-

-

หลังจากที่ผมได้นั่งพักอยู่คนเดียวเงียบและเริ่มไตร่ตรองเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นอย่างถี่ถ้วนแล้ว ผมก็ได้คำตอบมาหนึ่งคำตอบว่าที่ไอ้ไฮค์มันเอาผมมาประมูลเถื่อนแบบนี้เพราะต้องการจะทำให้ผมตื่นกลัวด้วยวิธีชั่ว ๆ ในแบบนี้ที่มันชอบทำ มันแค่อยากเอาชนะและอยากเห็นสีหน้าที่หวาดกลัวของผม ทำให้ผมรู้ตัวผมไม่มีทางชนะคนอย่างมันได้ แต่ผมไม่มีทางทำให้ผมสมหวังได้อย่างที่มันคิด เพราะถ้าหากว่ามันเล่นแผนนี้ผมก็จะซ่อนแผนมันคืน

คนที่ต้องกระอักเลือดไม่ใช่ผม แต่ต้องเป็นคนเลว ๆ อย่างไอ้ไฮค์ต่างหาก

แกรก

ผมเงยหน้าหันไปมองที่ประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อไอ้คีย์มันกลับมาแค่คนเดียว สีหน้าท่าทางของมันดูหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยแต่เมื่อมันเห็นหน้าผมมันก็ปรับสีหน้าซะใหม่พลางส่งยิ้มเจื่อน ๆ มาให้แทน

“หาน้องดีเทลไม่เจออย่างนั้นเหรอ ?” ผมถามด้วยความเป็นห่วง

“เจอ” ไอ้คีย์ตอบสั้น ๆ

“เจอแล้วยังไง....ทำไมถึงไม่พากลับมาด้วยกันละ ?” ผมถามอีก

“ก็มันบอกว่าจะขอกลับไปอยู่ที่บ้านสักพัก แล้วจะให้กูทำยังไงล่ะ ?”

“สงสัยน้องเขาจะไม่ชอบขี้หน้ากูจริง ๆ นั้นแหละ” ผมว่าตามที่คิด ตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรกดีเทลก็ตั้งแง่กับผมซะหลายเรื่อง ผมรู้ดีว่าดีเทลคิดยังไงกับไอ้คีย์ และดีใจที่มีคนที่รักและจริงใจกับไอ้คีย์มากมายขนาดนี้ ถึงแม้ผมจะรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เห็นไอ้คีย์มันทำท่าหมางเมินใส่ดีเทลทุก ๆ ครั้งที่มันอยู่กับผม แต่นั้นมันก็ไม่มากพอที่จะทำให้ผมหยุดหยั่งสิ่งที่ผมกำลังจะทำต่อไปนี้ได้เลย

“มึงไม่จำเป็นต้องไปสนใจเด็กบ้า ปัญญาอ่อนแบบนั้นหรอก....อันที่จริงกูรู้สึกแย่นะ ทั้ง ๆ ที่มึงอยู่กับกูแท้ ๆ แต่กลับเอาแค่คิดและความรู้สึกของคนอื่นมากกว่ากูแบบนี้” ไอ้คีย์เอ่ยตัดพ้อผมเสียงแผ่วด้วยความน้อยใจ ไม่บ่อยมากนักที่จะได้เห็นไอ้คีย์ในโหมดนี้ ปกติออกจากปากหมาค่อยหาเรื่องแกล้งผมอยู่ตลอด....

แต่นั้นมันก็เป็นแค่ตอนที่เราสองคนยังเป็นแค่เพื่อนสนิทกันอยู่ ซึ่งในตอนนี้ผมกับไอ้คีย์ไม่ได้อยู่ในสถานะนั้นอีกต่อไปแล้ว

จุ๊บ

!!!!!

“รู้เอาไว้นะไอ้คีย์.....ว่ากูคิดถึงมึงอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว....และมึงสำคัญสำหรับกูเสมอนะ” พูดจบผมก็จูบที่ริมฝากร้อน ๆ ของไอ้คีย์ที่สติหลุดไปตั้งแต่ที่ผมจูบมันเมื่อกี้วินาทีที่แล้วอีกครั้งอย่างอ่อนหวาน

“มึงแปลกไปจริง ๆ ด้วย เกิดเรื่องอะไรขึ้น.....บอกกูได้ไหม” ไอ้คีย์ถามผมเสียงแผ่วหลังจากที่ริมฝีปากของเราสองคนผลัดออกจากกัน

 “กูก็แค่คิดถึงมึงเท่านั้นเอง ผิดเหรอ ?”

“เปล่า...ไม่รู้สิแบบว่า....”

“ช่วยกอดกูทีได้ไหม” ผมพูดขัดขึ้นก่อนทที่ไอ้คีย์จะทันพูดจบ และไม่รอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายผมก็โผร่างเข้าโอบกอดร่างสูงผังใบหน้าของตัวเองกับแผ่นอกที่ทั้งกว้างและอบอุ่นของไอ้คีย์ทันที

“ช่วยทำให้กูเป็นของมึงแค่คนเดียว....ทั้งร่างกาย....และหัวใจที”

ไอ้คีย์มองหน้าผมอย่างตื่นตะลึง ผมกระชับอ้อมกอดแน่นมากยิ่งขึ้นเพื่อเป็นการยืนยันว่าผมต้องการให้มันทำอยากที่ผมได้บอกมันไปจริง ๆ

“ไอ้แอล...มึงรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา”

“คำถามนี่มึงก็เคยถามกูก่อนหน้านั้นแล้วเหมือนกัน.....คำตอบของกูก็เหมือนในตอนนั้นนั่นแหละ”

“แต่ครั้งนี้มันจะต่างกันออกไป.....นับจากนาทีนี้เป็นต้นไปกูจะไม่ปล่อยมึงไปให้ใครอีกเด็ดขาดไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม” ไอ้คีย์บอกผมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง ริมฝีปากหนานุ่มของไอ้คีย์ประกบเข้ากับริมฝีปากของผมอย่างหนักแน่น ร้อนแรง และโหยหา......

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นอีกเพราะปากผมไม่ว่างจะโต้ตอบอะไรไอ้คีย์ได้ เราสองคนจูบกันซ้ำไปมาแบบนั้นอยู่เป็นเวลานาน จนมารู้ตัวอีกทีร่างโปร่งบางของผมก็ถูกไอ้คีย์ช้อนตัวขึ้นอุ้มและพาเดินที่เตียงกว้างสีขาวทันที

เสื้อผ้าของผมค่อย ๆ ถูกถอดออกพร้อม ๆ กับร่างกายที่ถูกไอ้คีย์โลมเลียจนทั่วไปทุกสัดส่วน

“อา.....” ผมครางเสียงหวานเมื่อปลายนิ้วเรียวของไอ้คีย์สะกิดเบาที่ยอดอกสีกุหลาบของผมเบา ๆ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่แตะต้องร่างกายเปลือยเปล่าของผมทำให้ร่างกายผมสั่นน้อย ๆ จากความเย็นนั้นหรือไม่ก็คงเป็นเพราะความกระดากอายเมื่อถูกสายตาร้อนแรงของไอ้คีย์จับจ้องอยู่เรือนร่างของผมอย่างหื่นกระหาย ก่อนที่มันจะโน้มใบหน้าของมันลงมาซุกไซ้ไปตามซอกคอและกกหู ลมหายใจร้อน ๆ ที่ปะทะกับผิวหนังทำให้ขนอ่อนในบริเวณที่ลมหายใจนั้นลากผ่านไปลุกชันขึ้นมาทันที

“ลืมทุกอย่างแล้วมาอยู่ที่นี่กับกูตลอดไปได้ไหม” ไอ้คีย์บอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจังมันจ้องหน้าผมด้วยสายตาอ้อนอวอน จนผมต้องเบี่ยนหน้าหนีไม่ยอมสบตาคู่นั้นของไอ้คีย์ตรง ๆ

“..................”

“ฮึ....กูนี่มันโง่จริง ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบของมึงมันคืออะไร ถึงแม้มันจะเป็นไปไม่ได้ แต่กูก็ยังหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่ามึงจะตอบรับคำขอของกูสักครั้ง” ไอ้คีย์กระตุกยิ้มที่มุมปากราวกับว่ามันกำลังยิ้มเยาะให้กับความพยายามอันไร้ค่าของตัวเอง น้ำใส ๆ ค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของไอ้คีย์อย่างช้า ๆ นั้นยิ่งตอกย้ำให้ผมรู้ตัวว่าผมกำลังทำร้ายจิตใจของผู้ชายคนนี้มากมายขนาดไหน

ผมยันตัวลุกขึ้นนั่งค่อย ๆ จูบซับน้ำตาของมันอย่างช้า ๆ และแผ่วเบา ก่อนที่จะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า

“กูขอโทษ......ที่ไม่สามารถทำในสิ่งที่มึงร้องขอจากกูได้...แต่กูอยากให้มึงรู้เอาไว้เรื่องหนึ่งแม้ว่าร่างกายกูจะเป็นของใคร แต่หัวใจของกูอยู่ที่มึงเสมอนะ” หลังจากที่ผมพูดจบริมฝีปากร้อน ๆ ของไอ้คีย์ก็ประกบเข้ากับริมฝีปากของผมอย่างรวดเร็ว ร่างโปร่งบางของผมถูกไอ้คีย์กดลงไปนอนลาบกับที่นอนอีกครั้งโดยที่มีร่างสูงประกบเอาไว้ไม่ยอมห่างเหมือนดังริมฝีปากของเราสองคน

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว....สำหรับกูแค่ได้อยู่กับมึงแบบนี้ มันก็เกินพอแล้ว....” ไอ้คีย์กระซิบบอก

“.........”

ผมไม่ได้พูดตอบอะไรไอ้คีย์ ไม่ว่าผมจะสรรหาคำพูดดี ๆ มามากมาย มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าตอนนี้ผมกำลังหลอกใช้ผู้ชายคนนี้ให้เป็นหมากในเกมแก้แค้นของผมอยู่ได้เลย

-

-

หลังจากที่ผ่านบทรักอันร้อนแรงของผมกับไอ้คีย์ไปได้ไม่นานไอ้คีย์ก็เผลอหลับไปทั้งที่มันยังคงกอดผมเอาไว้แนบอกอยู่ ผมจ้องมองใบหน้าคมสันของไอ้คีย์อยู่อย่างนั้นสักพักภาพตรงหน้าก็เริ่มพร่าลางไปด้วยหยาดน้ำตา Sex ทำให้ผมกับไอ้คีย์สุขสมได้แค่ร่างกายเท่านั้น แต่หัวใจของเราสองคนกับบอบช้ำมากขึ้นทุกครั้งที่เรามีความสัมพันธ์กัน......

“คีย์....ถ้าหากว่ามึงรู้ว่าที่กูเข้ามาใกล้ชิดกับมึงแบบนี้เพราะมีเหตุผลบางอย่างที่ร้ายต่อความรู้สึกของมึงมาก.....มึงจะยังรักกูอยู่แบบนี้อีกไหมนะ” ผมพึมพำถามไอ้คีย์เสียงแผ่วระหว่างที่มันกำลังหลับพริ้มอยู่ข้างกายไออุ่นจากร่างกายของมันที่ส่งผ่านมาให้ผมมากเท่าไหร่ผมกลับรู้สึกเหน็บมากขึ้นเท่านั้น ผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะถามคำถามนี้ตอนที่ไอ้คีย์มันยังมีสติอยู่ เพราะกลัวว่ามันจะเกลียดผมไปตลอดกาล ผมจึงตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับและฝังมันเอาไว้ให้ลึกที่สุดในหัวใจของผมแทน

ผมนอนจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของไอ้คีย์อยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืนจนในที่สุดผมก็พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนเพลียและเผลอหลับ......

เช้าวันต่อมา....

ผมกับไอ้คีย์ช่วยกันทำอาหารเช้ากันคนละไม้คนละมือ.....ซะเมื่อไหร่กันละ

“นี่ตกลงมึงจะช่วยกูทำกับข้าวหรือว่ามึงจะมาป่วนกันแน่วะ....แล้วก็เอามือมึงออกจากก้นกูซะด้วยหยุกหยิกอยู่ได้” ผมหันไปตวาดด่าไอ้คีย์เสียงแข็ง นับตั้งแต่ที่ผมบอกความรู้สึกกับมันว่าผมคิดยังไงกับมันและเราสองคนตกลงที่จะคบหากันในแบบของคนรักไอ้คีย์มันก็เริ่มทำตัวรุ่มร่ามกับผมอยู่ตลอด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าที่เราสองคนจะคบกันมันไม่เคยจะมีนิสัยแบบนี้เลยแท้ ๆ

นี่ผมคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่วะเนี่ยที่ไปคบกับผู้ชายลามกอย่างไอ้คีย์

“ไม่เห็นเป็นไรเลยเมื่อคืนกูก็จับมาหมดทั้งตัวแล้วนี่” ไอ้คีย์พูดมือไม้มันก็ยิ่งอยู่ไม่สุขมากขึ้นกว่าเดิมจากแค่ลูบไล้ภายนอกมันก็ค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในเสื้อพลางลูบไล้ผิวเนียนลื่นของผมอย่างสนุกมือมากขึ้น

“ตกลงมึงจะกินไหมเนี่ยข้าวอ่ะ”

“เปลี่ยนจากกินข้าวเป็นกินมึงแทนได้ไหมละ”  มันพูดพลางโอบรอบเอวเอาไปแนบชิดกับร่างแกร่ง และยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปรามอะไรมันเสียงเล็กสั่นเครือก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน

“นี่มันหมายความว่ายังไง.....พี่แอลกับพี่คีย์.....” ดีเทลยืนมองภาพไอ้คีย์โอบกอดผมเอาไว้แนบกายน้ำตาไหลอาบสองแก้มเนียนแล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัด

“ดีเทล” ผมเอ่ยเสียงแผ่ว

“พี่โกหกผม....ไหนพี่บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับพี่คีย์ยังไงละ แล้วนี่มันอะไร...พี่มันสารเลวที่สุด” พูดจบดีเทลก็กระชากแขนผมออกมาจากอ้อมกอดของไอ้คีย์อย่างแรงและยืนคั่นกลางระหว่างผมกับไอ้คีย์เอาไว้พลางจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

“ออกไปซะแล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก” ดีเทลตวาดไล่ผมดังลั่น

“มึงไม่มีสิทธิมาไล่เมียกูออกไป มึงสิต้องออกไปจากที่นี่ซะ” ไอ้คีย์ตะคอกใส่ดีเทลก่อนที่จะผลักร่างเล็กออกไปให้พ้นทางและตัวมันก็เดินกลับมายืนอยู่ข้างกายของอีกครั้ง

“เมียงั้นเหรอ.....พี่พูดแบบนี้ออกมาต่อหน้าผมได้ยังไง ไอ้คนใจร้าย ฮึก...” ร่างเล็กของดีเทลค่อย ๆ ทรุดนั่งลงร้องไห้กับพื้นอย่างอ่อนแรง

“พี่ขอโทษ”

ผมเอ่ยคำขอโทษออกมาเบา ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าคำคำนี้มันไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นมาเลยก็ตาม

“ขอโทษ.....ฮึ....ผมไม่ต้องการคำขอโทษ พี่ก็รู้ดีกว่าผมกับพี่คีย์เราสองคนเป็นอะไรกัน แต่พี่ก็ยังเข้ามาแทรกกลางระหว่างผมกับพี่คีย์ แบบนี้ผมจะเรียกพี่ว่าอะไรดีละ....ระหว่างร่านกับแรด !!!

เพี้ยะ

ไวเท่าความคิดร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกายผมพุ่งตัวเข้าไปกระชากร่างเล็กของดีเทลให้ลุกขึ้นและเงื้อมือตบลงที่ใบหน้าของดีเทลจนหันไปอีกทางตามแรงตบนั้นทันที

“มึงกล้าดียังไงถึงได้มาด่าเมียกูแบบนี้ห๊ะ” ไอ้คีย์ตวาดว่าอย่างเดือดดาลแล้วเหวี่ยงดีเทลให้ล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

“หยุดนะไอ้คีย์ !!! ทำบ้าอะไรของมึงวะ” ผมรีบเข้าไปดึงไอ้คีย์ให้ออกห่างจากดีเทลทันที และเข้าไปช่วยพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

“ก็มันว่ามึง.....”

“มันก็สมควรแล้วที่กูถูกน้องเขาว่ามาแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่กูรู้ดีว่ามึงกับน้องดีเทลเป็นอะไรกันแต่กูก็ยังทำแบบนี้กับมึงอีก....”

“หลีกไป...ผมไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนอย่างพี่ ผมขอถามพี่หน่อยเถอะนะพี่แอล....พี่กลับมาหาพี่คีย์อีกทำไมในเมื่อพี่ก็มีคนขอพี่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง กลับไปเถอะนะ...กลับไปหาคนของพี่ ผมจะดูแลพี่คีย์เอง” ดีเทลอ้อนวอนเสียงอ่อน ผมอึ้งไปทันทีที่ดีเทลพูดจบ....

เด็กคนนี้บอกว่าคนของผมอย่างนั้นเหรอ.....

“หมายความยังไง” ผมหันไปถามไอ้คีย์เสียงเรียบ ทั้ง ๆ ที่มันสัญญากับผมเอาไว้แล้วว่าจะไม่บอกเรื่องของผมกับไอ้ไฮค์กับใครทั้งสิ้น แต่มันกลับบอกเด็กคนนี้

“........” ไอ้คีย์นิ่งเงียบมีท่าทีอึกอักไม่ยอมตอบคำถามของผม

“ดีเทลครับ...พี่ขอโทษนะครับที่มีอะไรกับไอ้คีย์ แต่พี่ขอบอกเอาไว้ก่อนว่าพี่ไม่ได้โกหกอะไรเราเลยนะ เพราะในตอนนั้นพี่กับไอ้คีย์เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าคำว่าเพื่อนจริง ๆ”

“แล้วตอนนี้ละ....ตอนนี้พี่กับพี่คีย์เป็นอะไรกัน” ดีเทลถามกลับเสียงแข็งทันที

“ตอนนี้กูกับไอ้แอลเป็นผัวเมียกัน มึงได้คำตอบทั้งหมดแล้วก็ออกไปซะ อย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้” ไอ้คีย์ตอบคำถามนั้นแทนผมพลางเอ่ยปากไล่ดีเทลทันที

“ฮึก....ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้กับผม...พี่ทำแบบนี้ไม่ได้ ผมก็เป็นเมียพี่เหมือนกันนะ” ดีเทลว่าไอ้คีย์ด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ผมรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น แต่ผมต้องก้าวผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ จะยอมให้แผนที่ผมวางเอาไว้พังลงมาไม่ได้เด็ดขาด

“คีย์....มึงช่วยออกไปก่อนได้ไหม กูมีเรื่องจะคุยกับดีเทลตามลำพัง” ผมหันไปบอกไอ้คีย์เสียงจริงจัง มันมองหน้าผมอย่างชังใจสักพักก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ แต่ก็ที่มันจะเดินออกจากห้องไปมันได้พูดทิ้งท้ายสั่งดีเทลเสียงเข้มว่า

“ถ้ามึงแตะต้องไอ้แอลแม้แต่นิดเดียว มึงคงจะรู้นะว่าต้องเจออะไร”

พูดจบไอ้คีย์ก็หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

 “...........”

“........”

หลังจากที่ไอ้คีย์ออกไปได้สักพักแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คนเดียว ดีเทลเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมพูดไม่ยอมจาเลยแม้แต่คำเดียว จนในที่สุดผมก็ทนความเงียบและความกดดันนี้ไม่ไหวจนต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดขึ้นก่อน

“คีย์บอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องของพี่บ้าง ?” ผมถาม

“...........” ดีเทลไม่ยอมตอบเขาเบี่ยนหน้าหนีผมไปทางอื่นพลางกัดริมฝีปากของตัวเองไว้จนแน่น

“ดีเทลเราต้องตอบพี่ ว่าคีย์บอกอะไรบ้าง” ผมถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมไม่อยากพูดอะไรกับคนไม่รู้จักพออย่างพี่....พี่มันคนเห็นแก่ตัวหลอกใช้ความรู้สึกของพี่คีย์เพื่อเป้าหมาย และผมจะไม่ยอมให้พี่ทำแบบนั้นกับพี่คีย์อีก ผมจะปกป้องพี่คีย์เอง” ดีเทลตะคอกกลับใส่ผมเสียงแข็ง ตวัดตาค้อนจ้องหน้าผม

ผมนิ่งชั่งใจสักพักจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม ถ้าเป็นเด็กคนนี้ผมคงพอจะฝากไอ้คีย์เอาไว้ให้เขาดูแลได้สินะ

“นายบอกว่าจะปกป้องคีย์......แล้วนายจะปกป้องมันยังไงละ เห็น ๆ กันอยู่ว่ามันหลงพี่หลงหัวปักหัวปำแบบนี้” ผมกระตุกยิ้มเยาะที่มุมปาก

“มันก็แค่ความลุ่มหลง....แต่ผมคนนี้จะทำให้พี่คีย์รักผมให้ได้ และจะทำทุกอย่างเพื่อขว้างไม่ให้พี่ได้เข้าใกล้พี่คีย์ได้อีก.....”

“งั้นเหรอ....แล้วจะทำยังไงดีละ” ผมถามเสียงยั่ว

“มันก็ไม่เห็นจะยากผมก็แค่ไปตามคนชื่อไฮค์ให้มาพี่ตัวพี่กลับไปยังไงล่ะ”

!!!!!

“ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้จักคนคนนั้นแต่ผมก็มีเส้นมีสายมากพอที่จะตามหาเขาให้ได้ภายในเวลาไม่นานหรอก เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ได้เลย”

หลังจากที่พูดจบดีเทลก็หันหลังเลยออกไปจากห้องทันทีโดยไม่สนใจผมอีก ผมได้ยินเสียงผมพูดอะไรบ้างระหว่างไอ้คีย์กับดีเทลลอดเข้ามาจากประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้ หลังจากนั้นไอ้คีย์ก็เดินเข้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเข้ามากอดผมเอาไว้แนบอกมันทันที

“กูจะไม่ยอมให้ใครมาพามึงไปไหนได้ทั้งนั้น มึงจะต้องอยู่กับกูตลอดไป”

“.........”

ใช่ถูกต้อง ไม่มีใครที่จะสามารถพากูออกไปจากมึงได้.....แต่ตัวกูเอาต่างหากที่จะไปจากมึงด้วยตัวเอง......

ผมคิดในใจ และปล่อยให้ให้ไอ้คีย์กอดผมเอาไว้อยู่แบบนี้อย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนี้

-

-

ผ่านมา 5 วันแล้วหลังจากที่เรื่องยุ่งเหล่านั้นมันผ่านพ้นไป ช่วงแรก ๆ ไอ้คีย์มันยังหวาดระแวงกับคำพูดของดีเทลที่ประกาศเอาไว้จนไม่ยอมให้ผมออกไปไหน ส่วนตัวมันเองก็ไม่ยอมออกไปเรียนหรือทำงาน หมกตัวอยู่แต่ในห้องกับผมตลอดเวลา ส่วนเรื่องข้าวปลาอาหารก็สั่งขึ้นมากินกันแทนที่จะออกไปกินข้างนอก แต่ผมก็สามารถใช้ชีวิตอยู่กับไอ้คีย์สองคนอย่างมีความสุข เราสองยิ้มแล้วหัวเราะไปด้วยกัน นอนกอดกัน จูบกัน และตื่นเช้าเห็นหน้ากันและกัน และผมสามารถพูดได้เลยว่านี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับครอบครัวของผมเลยทีเดียว

และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ไอ้คีย์มันยอมออกไปเรียนและทำงานใช้ชีวิตปกติของมัน หลังจากที่ผมพยายามกล่อมมันอยู่นานมาหลายวันแล้ว

“มึงสัญญากันกูแล้วนะว่ามึงจะไม่ออกไปที่ไหนระหว่างที่กูออกไปเรียน” ไอ้คีย์หันมาย้ำกับผมอีกครั้งระหว่างที่ผมเดินลงไปส่งมันให้โรงจอดรถที่ชั้นใต้ดินของคอนโด

“กูเป็นนักโทษ ? อย่าเยอะได้ไหมวะ กูดูแลตัวเองได้หรอก” ผมว่าพลางทำหน้าเซ็ง

“กูเป็นห่วงมึงผิดด้วยรึไง”

“นี่มันก็ผ่านมาตั้ง 5 วันแล้วนะ มึงจะระแวงอะไรอีก...”

“ที่จริงกูจะรอให้ผ่านไปสักเดือนหนึ่งเลยด้วยซ้ำถ้ามึงไม่คะยั้นคะยอให้กูกลับไปเรียนอยู่ทุกวันแบบนี้” ไอ้คีย์บอกผมเสียงห้วน มันจ้องหน้าผมสีหน้าปั่นยากก่อนที่จะก้มหน้าลงมาหอมแก้มผมทั้งข้าง และดึงร่างของผมเข้าไปกอดซะแน่นจนผมหายใจแทบไม่ออก

“อย่ามาทำตัวงอแงเหมือนเด็กแบบนี้ได้ไหมวะ มันไม่น่ารักแต่มันน่าถีบซะมากกว่า”

“มึงกล้าถีบผัวตัวเองอย่างนั้นเหรอ ?” ไอ้ถามผมเสียงทำหน้ากวนส้นตินใส่ผมอีก

ผมหน้าขึ้นสีนิด ๆ เพราะคำพูดเสี่ยว ๆ ของไอ้คีย์ เดียวนี้ไอคีย์มันหน้าด้านพูดคำว่า เมีย ออกได้เต็มปากเต็มคำมากกว่าแต่ก่อนเยอะ

“รีบไปเรียนได้แล้วเดียวก็ไปสายหรอก....อ่ะ !!!

ผมร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ไอ้คีย์มันรั้งเอวผมเข้าไปใกล้กับร่างสูงของมันพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

“ก่อนไปรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง” ไอ้คีย์มันแกล้งถามผมเสียงยียวน

ผมกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กเพื่อจะจูบที่ริมฝีปากของไอ้คีย์เบา ๆ ได้ถนัดมากขึ้น....น่าอายจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นผู้ชายแต่ส่วนสูงของผมมันก็แค่ 171 เท่านั้น ถ้าไปเทียบกับไอ้คีย์ที่สูงตั้ง 182 แล้ว ส่วนสูงของผมถือว่าอนาถเลยละครับ

“ทีนี่จะไปเรียนได้รึยัง”

“หึ...ครับ ๆ รับทราบแล้วครับ” ไอ้คีย์พูดอย่างอารมณ์ดีมันก้มลงจูบที่หน้าผากของผมก่อนที่จะยอมเดินขึ้นรถไปแต่โดยดี

ผมยืนมองรถยนต์คันหรูของไอ้คีย์เคลื่อนผ่านไปจนลับสายตา สีหน้าท่าทางที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของผมเปลี่ยนไปเป็นหมองเศร้าลงทันที เมื่อเริ่มรับรู้ได้แล้วว่า.......

เวลาแห่งความสุขมันได้จบลงแล้ว





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #37 Little IU (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 15:59
    อ่านตอนนี้สงสารคีย์มากอ่ะ โดนแอลหลอกใช้
    เราว่าลึกๆแล้วคีย์น่าจะรู้นะว่าถูกหลอกใช้แต่จะยอมรับรึเปล่าเท่านั้น
    แอลชอบคีย์บ้างสักนิดก็ดีสินะ สงสารคีย์แต่ก็อยากให้ไฮค์คู่กับแอลอยู่นะ
    (มันจะเอายังไงของมัน)
    ไรท์...เขาจำได้ว่ามันมี NC Special ตอนนี้ 
    ถ้าไม่ลำบากเกินไปช่วยส่งให้ด้วยนะคะ ครั้งที่แล้วยังไม่ได้รับอ่ะค่ะ
    ขอบคุณล่วงหน้าด้วยค่ะ ^___^
    #37
    0