:::People Sins::: นิยามรัก....ฉบับคนบาป [Yaoi]

ตอนที่ 12 : :::ตอนที่ 11::: ครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ม.ค. 57



::: ตอนที่ 11 :::  ครั้งแรก
-
-
by อเมทิสต์_AT


 

 

“เป็นอะไรวะไอ้แอล ตาแดง ๆ” ไอ้คีย์เดินเข้ามาในห้องของผมโดยไม่เคาะประตูเลยแม้แต่น้อย ผมชินแล้วกับความไร้มารยาทของมัน

“อ่อ...ร้องไห้”

“หึ....ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร้องเพราะเรื่องอะไร แต่ว่านะสภาพมึงนี่นับวันยิ่งดูแย่ขึ้นเลื่อย ๆ เลยนะ” ไอ้คีย์มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

มันก็ควรจะแย่อยู่แล้วแหละก็ไอ้ไฮค์มันเล่นไม่เบาแรงมันลงเลยนี้หว่า

“แล้วมึงมีอะไรจะให้กูละ”

“นี่ไง เครื่องส่งสัญญาณ SOS ขนาดเล็ก เอาติดตัวเอาไว้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับมึงก็กดได้เลยลูกน้องกูพร้อม Stand by ช่วยมึงตลอด 24 ชั่วโมง” ไอ้คีย์ยืนเครื่องส่งสัญญาณ SOS ให้สีดำอันเล็กให้ผม

“หวังกูคงจะไม่ได้ใช่มันหรอกนะ” ผมพึมพำเพียงคนเดียว แต่มีหรือที่ไอ้คีย์มันจะไม่ได้ยิน

“กูก็คิดแบบนั้นแหละ ไอ้แอลกูของพูดอีกครั้งนะว่า....ถ้ามึงหยุดทุกอย่างตอนนี้มันยังทันนะโว้ย กูรู้สึกไม่ดีจริงนะเหมือนกับว่าถ้ามึงไปอยู่กับไอ้ไฮค์และมึงจะไม่เหมือนเดิมอีก”

ไอ้คีย์เอื้อมมือหนาของมันมากุมมือของผมเอา แววตาที่มันมองผมนั้นเต็มไปด้วยความวิงวอน ผมถอนหายใจออกเบา ๆ แล้วยิ้มให้มันน้อยก่อนที่จะพูดว่า

“กูเปลี่ยนไปตั้งนานแล้วไอ้คีย์....กูไม่เหมือนเดิมมานานแล้ว....”

คำพูดของผมทำให้ไอ้คีย์มันนิ่งไปทันที....ไอ้คีย์เองก็คงจะรู้ตัวดีอยู่แล้วเรื่องที่เปลี่ยนไปมากกว่าแต่ก่อนมากแค่ไหนเพียงแต่มันทำเป็นมองข้ามความเปลี่ยนแปลงของผมไปเท่านั้นเอง

“ไม่ว่ากูจะพูดอะไรยังไงก็ไม่สามารถจะหยุดมึงได้เลยใช่ไหม” มันถามผมเสียงแผ่วเบา

“กูขอโทษ”

“พอเถอะ...ไม่อยากจะมาดราม่าอะไรตอนนี้ ไปกินข้าวกันเถอะหิวข้าวมาก ๆ เลยวะ”

ไอ้คีย์ซ่อนสีหน้าของมันด้วยรอยยิ้มร่าเริงก่อนที่มันจะดึงแขนผมเดินจูงมือออกจากห้องเพื่อจะไปหาอะไรทานกัน

ผมบีบมือหนาของไอ้คีย์เอาไว้จนแน่น ผมรู้ตัวดีว่าทำให้คนรอบข้างต้องทุกข์ใจกับเรื่องที่ผมกำลังจะทำอยู่ตอนนี้มากขนาดไหน แต่ผมจะทำให้มันจบลงให้เร็วที่สุดโดยที่คนที่ต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์มากกว่าพวกผมในตอนนี้มีเพียงคนคนเดียวเท่านั้น

ไอ้ไฮค์..........

จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาแปลก ๆ จนต้องหันหลังกลับไปมองทางเดินที่พึ่งผ่านมาแต่ก็ไม่พบอะไรน่าสงสัย

“เป็นอะไรไปวะ หันไปมองข้างหลังอยู่ได้” ไอ้คีย์ถามผมมันทำหน้างงและหันไปตามทางที่ผมกำลังจ้องมองอยู่

“เปล่า....คิดไปเองละมั้ง จะกินข้าวไม่ใช่รึไงก็ไปสิ แต่ว่าเอารถมึงไปนะ รถกูเหม็นอับสงสัยต้องเอาไปล้างใหม่หมดทั้งคันซะแล้ว” ผมบอกปัดไอ้คีย์และดันแผ่นหลังของมันให้ก้าวเดินต่อไป

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตามุ่งร้ายกำลังจ้องมองมาที่เราสองคนอยู่

-

-

“อิ่มชะมัดเลย.....” ไอ้คีย์ลากเสียงยาวยืดตัวขึ้นตบพุงมันเบา ๆ ใบหน้าอิ่มเอมเต็มไปด้วยความสุข หลังจากที่ลิ้มลองอาหารรสเลิศร้านประจำที่ผมกับไอ้คีย์ชอบมาทานกันบ่อย ๆ

“ถ้ามึงไม่อิ่มกูคงต้องรีบพามึงไปหาหมอให้ตรวจดูแล้วละว่ากระเพาะมึงมีรูรั่วอยู่ตรงไหนรึเปล่าแล้วละวะ แดกเข้าไปได้ยังไงวะเนี่ย”

ผมมองจานข้าวที่วางเปล่าไม่เหลือแม้แต่เศษเล็ก ๆ รวมไปถึงจานกลับข้าวที่หมดไม่มีเหลือเช่นกัน ไม่รู้ว่าไอ้คีย์มันไปอดอิ่มอดอยากมาจากที่ไหนมา

“ก็กูมีความสุขนี่หว่า มึงรู้ไมเวลาที่กูกินข้าวก็ต้องมีกาฝากที่น่ารำคาญติดกูมาด้วยตลอด จนทำให้กูแดกอะไรไม่ลง วันนี้เป็นวันแรกเลยนะที่กูได้กินข้าวอย่างเต็มอิ่มที่สุด”

ให้ผมเดา กาฝากที่มันว่าก็คงจะเป็นเด็กที่ชื่อว่าดีเทลนั้นแน่นอน

“ทำไมละน้องเขาก็ออกจะน่ารักขนาดนั้นไม่ใช่รึไง”

“น่ารักตายละ....เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ตามเกาะติดกูอย่างกับตุ๊กแก บรือ.... แค่คิดถึงหน้ามันขนกูก็ลุกขึ้นมาเลย ดูดิ”

ไอ้คีย์ยื่นแขนขึ้นมาให้ผมดูหลักฐานตามที่มันบอก ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะยกมือขึ้นจับมือของไอ้คีย์เอาไว้แล้วจ้องเข้าไปที่นัยน์ตาของมัน

“คีย์....กูสัญญาว่ากูจะต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เพราะฉะนั้นมึงไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มแบบนี้ก็ได้” ผมบอกไอ้คีย์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ไอ้คีย์นิ่งชะงักไปทันทีรอยยิ้มกว้างร่าเริงของมันหายไปทันที เหลือเพียงรอยยิ้มเศร้าหมองลงทันที ผมรู้มาตลอดว่าไอ้คีย์คิดยังไงกับผม และมันเองก็เคยบอกผมเอาไว้แล้วเรื่องความรู้สึกของมันที่มีให้กับผมนั้นมันมากกว่าเพื่อนสนิทที่เขาควรจะมีให้กัน แต่เป็นผมซะเองที่พยายามมองข้ามมันไปและพยายามย้ำเตือนไอ้คีย์มันอยู่เสมอถึงความเป็นเพื่อนระหว่างเราสองคน

และก็เป็นเพราะผมอีกนั้นแหละที่เห็นแก่ตัว ถูกความแค้นเข้าครอบงำจนเผลอทำเรื่องที่ทำร้ายจิตใจของไอ้คีย์ลงไปอย่างไม่น่าให้อภัย

คงจะสงสัยสินะว่าตลอด 1 เดือนที่ผมหายไปนั้นผมหายไปทำอะไรมา........

ผมหายไปเปลี่ยนตัวเองมาซะใหม่ทั้งหมด เปลี่ยนความคิด เปลี่ยนความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เปลี่ยนแม้กระทั่งร่างกายของตัวเอง

ครับ....ไอ้ไฮค์มันไม่ใช่ผู้ชายคนแรกของผม

ผู้ชายคนแรกของผมก็คือเพื่อนสนิทของผมเอง.......ไอ้คีย์

ในตอนนั้นผมถูกความโกรธแค้นเข้าครอบงำจนไม่ลืมหูลืมตามองดูอะไรเลย ผมคิดแค่ว่าจะทำยังไงก็ได้เพื่อที่จะทำให้ไอ้ไฮค์มันเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ครอบครัวของผมต้องเจอ และความคิดหนึ่งมันก็แล่นขึ้นมาในหัวของผม มันเป็นความคิดที่แสนจะเลวทราม แต่ผมในตอนนี้กลับแยกแยะไม่ออก

“ไอ้คีย์....ช่วยกอดกูทีได้ไม”

พรวด.....

“อ่อก แค่ก ๆ ๆ มะ....ไอ้แอลมึงพูดอะไรออกมาวะ”

ไอ้คีย์พ่นเหล้าที่มันกำลังดื่มเข้าไปออกมาจนหมดปาก ก่อนที่จ้องหน้าผมอย่างงง แต่มันก็ต้องชะงักเมื่อมันเห็นสายตาที่เอาจริงของผมระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งดื่มเหล้ากัน นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำมาตลอด 1 เดือนผมพยายามหัดกินเหล้าให้คอแข็งมากขึ้นกว่าแค่ก่อนที่กินแค่ 3 แก้วก็แทบจะคลานเป็นหมา

“กูว่ามึงคงจะเมาแล้ววะ ไปนอนพักซะไป” ไอ้คีย์บอกผมเสียงเรียบมันดึงแก้วเหล้าออกจามือของผมและทำท่าจะเก็บขวดเหล้าที่เหลืออีกด้วย

เพล้ง !!!!

เสียงแก้วตกกระทบกันพื้นห้องจนแตกกระจายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับที่ริมฝีปากของผมที่ประกบกันริมฝีปากของไอ้คีย์โดยที่มันยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่มันก็ไม่ได้ปฏิเสธจูบของผม

“ขอบอกมึงเอาไว้อย่างหนึ่งนะไอ้แอลว่ากูไม่ได้เอายาอย่างว่าใส่ในแก้วเหล้าให้มึงดื่มนะ”

ไอ้คีย์พูดติดตลกหลังจากที่ผมผลักริมฝีปากออกจากริมฝีปากของมัน

“กูรู้...... เพราะสิ่งที่กูทำทั้งหมดนี้มันคือสิ่งที่กูต้องการทำมันด้วยตัวเอง” ผมบอกไอ้คีย์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนที่ยกมือขึ้นโอบกอดร่างสูงของไอ้คีย์เอาไว้จนแน่น แต่ไอ้คีย์ไม่ได้กอดผมตอบอย่างที่ผมคิด มันดันร่างโปร่งบางของผมออกห่างจับไหล่ทั้งสองข้างของผมเอาไว้จนแน่น แววตาที่มันจ้องมองมาที่ผมนั้นแสดงออกถึงความสับสนอย่างเห็นได้ชัด

“ไอ้แอลกูไม่รู้หรอกนะว่ามึงกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่มึงรู้ใช่ไหมว่ากูคิดยังไงกับมึง ถ้ามึงจะล้อเล่นก็ขอให้หยุดลงแค่ตรงนี้ เพราะไม่อย่างนั้นกูจะไม่สามารถหยุดตัวเองมึงคงจะรู้ใช่ไหมว่ามึงจะต้องเจอกันอะไร”

“กูบอกแล้วไงว่ากูรู้ตัวดีทุกอย่างว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ขอแค่มึงยอมกอดกูเอาไว้.....อุ๊บ”

ริมฝีปากร้อน ๆ ของไอ้คีย์โฉบเข้ามาปิดทุกคำพูดของผมหายเข้าไปในลำคอ ผมเองก็ไม่ขัดขื่นมันแต่อย่างใดก่อนที่เราสองคนจะตักตวงความหอมหวานจากรสจูบที่ร้อนแรงสลับกับอ่อนหวานจนไม่อยากจะไม่จูบนี้มันสิ้นสุดลง

“กูเตือนมึงแล้วนะไอ้แอล.....จนถึงตอนนี้กูหยุดตัวเองไม่ได้แล้วนะ”

ผมจ้องลึกเข้าไปนัยน์ตาของไอ้คีย์ก่อนที่จูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากของมันอีกครั้ง

“กูต้องการมึงนะไอ้คีย์....”

ตัดฉับ....เข้าสู่ช่วง NC 



ไอ้คีย์ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปหยิบกระดาษทิชชู่มาและค่อย ๆ บรรจงเช็ดคราบน้ำสีขาวขุ่นออกจากร่างกายของผมอย่างแผ่วเบา ก่อนที่มันจะจัดการโยนกระดาษทิชชู่นั้นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี และล้มตัวลงนอนโอบกอดผมเอาไว้แนบกับแผ่นอกของมัน

“.........”

เราสองคนไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลยหลังจากที่พึ่งผ่านพ้นช่วงเวลาของกันและกันมาหมาด ๆ ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของไอ้คีย์ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยแต่ในวันนั้นผมกลับรู้สึกเหมือนเราไม่เป็นคนที่ไม่รู้จักกันเลยแม้แต่นิดเดียว

-

-

และเรื่องที่ผมทำกับไอ้คีย์ในวันนั้นผมก็มีเหตุผลเป็นของตัวเองเหตุผลของคนโง่ที่หลอกใช้ความรู้สึกของคนอื่น

เหตุผลมีแค่ว่าผมไม่อยากจะเสียครั้งแรกให้กับคนเลว ๆ อย่างไอ้ไฮค์ ผมยอมนอนกับใครก่อนก็ได้ที่ไม่ใช่ไอ้ไฮค์แต่ผมดันลืมคิดไปว่า 'ใคร' ก็ได้ที่ว่าในจำนวนนั้นมันต้องไม่ใช่เพื่อนของผม.....ไอ้คีย์

ในตอนที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นไอ้คีย์นอนหลับพลิ้วอยู่ข้างกาย ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่อาจหยุดยั้งจนกลั่นออกมาเป็นน้ำตา เมื่อคิดถึงคำว่ารักที่แสนล่ำค่าของไอ้คีย์ที่มันพร่ำบอกผมตลอดระยะเวลาที่เรามีสัมพันธ์กัน คำว่ารักที่มันมอบให้กับผม คนที่มีหัวใจที่ดำมืดจนไม่สามารถแยกผิดถูกได้อีกต่อไปแล้ว

“ไอ้แอล....กูอยากรั้งมึง อยากให้มึงวางความแค้นบ้า ๆ นั้นลง แต่กูทำไม่ได้....คนที่สามารถทำให้มึงหยุดได้ไม่ใช่กู”

น้ำเสียงของไอ้คีย์สั่นเครือมากจนผมต้องกุมมือของมันแน่นยิ่งขึ้น ผมตัดสินใจแล้วว่าจะชดใช้ความผิดทั้งหมดที่ผมทำเอาไว้กับไอ้คีย์ และสิ่งที่ผมพอจะทำได้คือ....

“ไอ้คีย์.....มึงรังเกียจกูไหมที่กู.....”

ไอ้คีย์ยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากของผมเอาไว้ก่อนที่ผมจะพูดจบมันส่ายหน้าก่อนที่จะพูดขึ้นว่า

“กูไม่มีวันรังเกียจมึง ความรู้สึกเดียวที่กูมีให้กับมึงคือคำว่ารักเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น”

“ถ้ามึงไม่รังเกียจร่างกายที่สกปรกของกู กูสัญญาถ้าเรื่องนี้จบลงเมื่อไหร่ กูจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับมึง”

ผมจูบที่ฝามือของไอ้คีย์เบาก่อนที่จะส่งยิ้มหวานที่จริงใจที่สุดของผมให้กับมัน ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะเปิดใจรับไอ้คีย์เข้ามา อย่างน้อย ๆ ก็ขอให้ผมได้ชดใช้และตอบแทนความรู้สึกของมันบ้าง

“กูไม่รู้ว่ามึงฟังจนเบื่อรึยัง แต่ว่ากูยังอยากจะบอกกับมึงอีกครั้ง.....กูรักมึงนะไอ้แอล”

ไอ้คีย์ยิ้มกว้างก่อนที่มันจะเอื้อมมือมาขยี้หัวผมพลางหัวเราะเบา ๆ ผมยกยิ้มบางก่อนที่จะหัวเราะออกมาเช่นกัน

ถึงแม้ว่าวันนี้ผมจะไม่ได้รักไอ้คีย์แบบคนรัก แต่วันข้างหน้าผมจะต้องรักไอ้คีย์แบบคนรักได้อย่างแน่นอน

 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #178 -CHANANA;- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 17:03
    อ่าา ดราม่าอ่าา เกือบร้องไห้ 555 เกือบร้องไห้จริงๆน่ะ 
    ทายถูกจริงๆด้วย คีย์รักแอล แต่แอลไม่ได้รีกคีย์ 
    แล้วแอลก็จะไปรักไฮค์ เย้ๆ เรื่องนี้น่าสงสารหมดทุกคนเลย
    แล้วคนที่ไม่น่าสงสารเลยตอนนี้เวลนี้ ไอ่บ้าไฮค์ =__=""  
    แต่ไม่ต้องเป็นห่วงคีย์หรอก น่าจะมีคนมาดามใจแล้วล่ะ
    ถึงจะอกหักก็ไม่เป็นไรหรอก แต่อยากรู้จังใครเป็นแอบคนส่อง
    ว่ะใครจะทำร้ายแอล หรือไฮค์แต่ก็ไม่น่าน่ะ สับสนกับตัวเองแป้บ -__-""
    #178
    0
  2. #167 PPREAMMM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 20:19
    Pimy_k-otic@hotmail.com
    #167
    0
  3. #140 jojoe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:52
    ฮื่อๆซึ้งอะ คีย์ๆๆๆๆ รักแอลมากๆแน่เลย ขอด้วยค่าjoe_za_pranarai@hotmail.com ขอบคุณล่วงหน้าค่าไรเตอร์ ถ้าจะดี ขขอทุกตอนเลยค่า รอ รอ ฟินนนนนนน
    #140
    0
  4. #93 TheP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:23
    ไฮค์นี่เป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย เหมือนจะดี
    #93
    0
  5. #85 exo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:50
    ขอ nc นะๆๆๆ

    mintalove12222@hotmail.com
    #85
    0
  6. #33 หิมะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 13:15
    ขอ nc ด้วยค่ะ pjune-ntan@hotmail.com ขอบคุณค่ะ
    #33
    0
  7. #28 Little IU (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 11:53
    คีย์แอลก็ดีนะไรท์ สามพีเลยให้น้องดีเทลหาใหม่ ฮ่าๆๆๆ
    พี่มอสก็ได้น่ารักดีเหมือนกัน ยกคีย์ให้แอลไปเหอะ (อยากได้สามพีจริงจัง) คริๆ

    ขอ NC ค่ะ khyuk138haeun98@gmail.com ขอบคุณค่ะ
    #28
    0