เมื่อเนื้อคู่ข้าอยู่ที่นี่…[Yaoi]

ตอนที่ 2 : ตอนที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.ย. 59

 




พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเวลาที่พวกเจ้าตายแล้วพวกเจ้าจะสามารถมองเห็นอดีตของตัวเองที่เคยทำมาได้ ใช่แล้วข้าไป๋เฟยหรงกำลังมองอดีตของตนเองอยู่ แต่ข้ามิได้มองเห็นอดีตของประมุขพรรคมารแต่อย่างใด สิ่งที่ข้าเห็นคือช่วงเวลาที่ข้าเคยเป็น นายภีมเดช   อภิมหาอลังการรัตนาพรรณสกุลหรือเพื่อนๆเรียกว่าไอ้ภีม ซึ่งมีหน้าตาเหมือนกับชาติที่ข้าเป็นไป๋เฟยหรงแต่มีผมสีดำแบบคนไทยทั่วไป


ซึ่งจากในความทรงจำในอดีตที่ผ่านเข้ามา ข้าเป็นพวกติดบ้านมากกว่าเพื่อน แถมเป้าหมายในชีวิตก็ไม่มี เป็นพวกหลับตาสุ่มชื่อมหาวิทยาลัยเรียนใกล้บ้านมาเรียน ซึ่งข้าเรียนที่นี้มาได้3ปีกว่าๆแต่กลับตกหลุมอะไรซักอย่างตายก่อนที่จะเรียนจบแล้วกลายมาเป็นไป๋เฟยหรง


ภาพความทรงจำทั้งวิถีความเป็นอยู่ อุปกรณ์ในสมัยนั้นที่ข้าเกือบลืมทั้งหน้าตาและวิธีใช้ไปบ้างส่วนลอยกลับเข้ามาในห้วงความคิดของข้าอีกครั้ง  อ่า  ข้าคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขสมัยนั้นเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้แล้วข้าไม่ใช่ภีมอีกต่อไปแล้วตอนนี้ข้าคือไป๋เฟนหรงที่ตกหน้าผาตาย แล้วพอข้าคิดแบบนี้ภาพที่ข้ามีชีวิตในตอนที่เป็นไป๋เฟยหรงก็เข้ามาแทนที่


ชีวิตของข้าที่มีร่วมกับเสี่ยวหมิงเหมือนถูกสาดเทโถมเข้าใส่ มันทำให้ข้าอึดอัดและเจ็บที่หัวใจเพราะระหว่างข้ากับเสี่ยวหมิงนั้นเป็นเหมือนพี่น้องร่วมสายเลือด เขาอยู่ข้างๆข้ารับใช้ข้าและช่วยเหลือข้ามาโตตลอด ทุกๆสิ่งที่ข้าเห็นข้าสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เราสองคนมีใครกัน แต่อะไรคือสิ่งที่ทำให้เสี่ยวหมิงเพื่อนรักข้าเปลี่ยนไป ถ้าเขาอยากได้บัลลังค์ข้าก็สามารถยกตำแหน่งประมุขพรรคให้เขาได้เลยแท้ๆเพราะบัลลังค์พรรคมารของข้าตลอด240ปีนั้นเสี่ยวหมิงเป็นคนช่วยเหลือให้ข้าได้เป็นและคอยกำราบพวกกบฏมาโดยตลอด เหตุใดช่วงเวลานี้เขากลับกบฏเสียเองเล่า


และตอนนี้ที่ข้ากำลังมองอยู่คือวาระสุดท้ายของไป๋เฟยหรงอีกครั้ง ข้ารู้สึกอับอายอยู่ลึกๆในใจที่คำสั่งเสียของตัวเองที่ดันเป็นเรื่องอยากมีเมีย แทนที่จะถามสาเหตุกับเสี่ยวหมิงว่าเขาทรยศข้าเพราะเรื่องอันใด


ช่างหน้าขายหน้ายิ่งนัก ไม่สิที่ข้าอยากมีเมียมันก็มีสาเหตุอยู่นะ ใช่แล้วเพราะลูกน้องหลายๆคนของข้าเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับคนรักช่วงนี้ติดๆกันจนพรรคมารแทบไม่เหลือบุรุษโสดเลยต่างหาก ทั้งๆที่อายุของเจ้าพวกนั้นพึ่งจะเกิดมาได้แค่เศษหนึ่งส่วนสี่ของอายุข้าแท้ๆแต่กลับมีครอบครัวและภรรยาที่งดงาม ขะข้าไม่ได้อิจฉาหรอกนะ แค่ข้าคิดว่าตัวเองก็สมควรที่จะมีเมียเหมือนคนทั่วไปได้แล้วก็เท่านั้น


พอข้ามองหน้าลูกน้องที่มีเมียและพึ่งแต่งเมียถือคบไฟล้อมไว้จนอดพูดเรื่องนี้ออกไปไม่ได้ไม่สิอย่างน้อยเสี่ยวหมิงก็ยังคงอยู่เป็นโสดเป็นเพื่อข้าถึงจะมีข่าวมาถึงหูข้าว่าเสี่ยวหมิงคบกับท่านหมอเทวดาหนุ่มหน้าหวานแถมยังแอบเข้าห้องของท่านหมอตอนกลางคืนบ่อยๆก็เถอะ ขะ..ข้าไม่เชื่อว่าพวกเขาคบกันหรอกนะ ขะ..ข้าคิดว่าพวกเขาอาจจะ เอ่อ อาจจะแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องสมุนไพรและวิชาฝังเข็มกันก็ได้


ใช่แล้ว! เพราะเสี่ยวหมิงชอบศึกษาสมุนไพรและการฝังเข็มดังนั้นเสียงของท่านหมอที่ร้องดังลั่นตอนข้าเดินเล่นในสวนตอนกลางคืนก็ต้องเกิดจากการที่เสี่ยวหมิงศึกษาวิธีฝังเข็มผิดพลาดก็เป็นได้ ข้าไม่เชื่อว่าพวกเขาจะทิ้งให้ข้าโสดอยู่คนเดียวหรอกนะ!!


และก่อนที่ข้าจะหาของอ้างเพื่อให้ตัวเองไม่ผิดที่ไม่มีคุณหนูตระกูลใดหรือนางมารตนไหนมายั่วยวนข้าเลยอยู่นั้นภาพตรงหน้าก็เป็นสีดำสนิทแต่ความทรงจำทั้งสองชาติสองภพของข้ามันยังชัดเจนยิ่งนัก

 


……..

 


ทุกอย่างหยุดนิ่งและดำสนิทเหมือนข้ากำลังนอนอยู่ที่ไหนซักเพราะช่วงหลังของข้าสัมผัสได้กับฝูกนอนที่ไม่แข็งหรือนิ่มจนเกินไป ข้าคิดออกแต่เพียงว่าตัวข้าคงได้ตกนรกขุมที่ลึกมากๆเป็นแน่แต่ข้าไม่คิดว่าขุมนรกไหนจะมีเตียงมาบริการหรอกนะ แต่จู่ๆความรู้สึกเจ็บแล้วหนาวก็เริ่มเข้าจู่โจมตัวข้าอย่าฉับพลัน


หนาวรึเจ็บรึ? นี่ข้ารู้สึกปวดร้าวทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงหน้าอกกับแขนและขาทั้งสองข้าง ความอ่อนเพลียเริ่มสะสมมากขึ้นเรื่อยๆมันทำอ่อนแรงจนตัวข้าไม่สามรที่จะขยับตัวได้เลยซักนิดแต่สติของข้ากลับแจ่มชัดกว่าที่ควรจะเป็น


และในตอนที่กำลังคิดว่าตัวเองอยู่ที่ไหนนั้นเอง ข้ารู้สึกเหมือนมีใครเรียกข้ามันเป็นเสียงของหญิงสาวที่มีเสน่ห์มากๆและดูเหมือนเธอจะอยู่ด้านข้างข้านี่เอง(??) เอ่อนี่ข้าพึ่งตกผารึผู้ที่เรียกช้าคือวิญญาณรุ่นพี่??


โอ้ ไป๋เฟยหรงเอ้ย ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น


ข้าพยายามจะลืมตามองนางและพูดถามนางว่านางเป็นใครแต่ร่างกายที่เจ็บปวดเกินบรรยายนี่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยมันหนักอึ่งยิ่งนัก นี่วิญญาณยังรู้สึกทรมารขนาดนี้ได้ด้วยรึ??


ไม่ต้องห่วงข้าสามารถเข้าใจสิ่งที่เจ้าคิดได้ และแน่นอนที่เจ้าเจ็บมากนั้นเป็นเพราะเจ้ายังมิได้ตายอย่างไรเล่า อิอิ


ข้ารู้สึกแปลกใจแต่ก็รู้สึกเชื่อในสิ่งที่หญิงสาว(??)พูด ข้ายังไม่ตายจริงๆสินะ นางช่วยข้าเอาไว้รึ?


ใช่ ข้าเป็นคนช่วยเจ้าเองแหละ อะแฮ่มๆ ข้าของแนะนำตัวเองหน่อยแล้วกันเพราะไหนๆนี่ก็เป็นครั้งที่สองที่ข้าได้พบกับเจ้า ข้าคือพระเจ้าของโลกใบนี้และเป็นคนพาดวงวิญญาณของเจ้าจากโลกอื่นให้มาเกิดที่นี่


คำตอบจากเสียงของหญิงสาวทำให้ข้ารู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย นี่ข้ากำลังคุยกับพระเจ้า??? พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นสมองในส่วนความทรงจำก็ผุดเรื่องที่คล้ายๆกันนี้ออกมามันเป็นฉากทั่วไปของคนที่กำลังจะไปต่างโลกในนิยายแฟนตาซีที่ภีมเดชชอบอ่าน แต่ว่าตอนนี้ข้าได้พบกับตัวตนปริศนาที่เรียกว่าพระเจ้าตอนที่ตายไปแล้วสองชะไม่สิต้องบอกว่าข้าได้พบกับพระเจ้าในตอนที่เกือบจะตายในชาติที่สองของตัวเองต่างหาก


เวลาเจ้าเจ็บหนักแล้วมีสติดีนะ มิเหมือนตอนปกติที่มักจะขี้เกียจและพูดไม่คิดแถมยังไม่สนใจคนรอบข้างอีกต่างหาก เฮ้อนี่ถ้าเจ้าไม่ได้หนานกงหมิงมาเป็นลูกน้องคนสนิทคิดว่าตัวเจ้าคนเดียวจะอยู่ได้ถึง50ปีรึ?


เสียงของพระเจ้า(ที่ข้ายังสงสัยว่าเป็นพระเจ้าจริงๆหรือเปล่า)พูดออกมาอย่างดูถูกข้ามาก ใช่ดูได้ถูกจริงๆนั้นล่ะ ถ้าข้าไม่มีเสี่ยงหมิง(ชื่อจริงคือหนานกงหมิง)อยู่ด้วยบางทีตอนเด็กๆข้าคงจะถูกนักเลงฆ่าตายกลางถนนไปนานแล้ว แต่พอคิดถึงเสี่ยวหมิงข้าก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ทำไมเขาถึงจะฆ่าข้า?


หึ  เจ้าหน้าโง่ไป๋เฟยหรงเอ้ย บางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่ได้เป็นเหมือนที่เจ้าคิดหรอกนะ ข้าของเตือนเอาไว้เลยว่าถ้าเจ้ากลับโลกเดิมไปแล้วยังไม่ปรับปรุงตัวเจ้าเองอีกล่ะก็ ข้าว่าข้าคงต้องส่งเจ้ากลับสูญเปล่าอีกแน่ๆ


สันดานของข้าแก้ยากออก ดะ เดี๋ยวนะข้าว่าเมื่อกี้ข้าได้ยินเสียงของนางบอกข้าว่านางจะส่งข้ากลับไปโลกเดิม..หมายถึง


ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่ที่เรียกว่าประเทศไทย และอย่ามาเรียกข้าผู้เป็นพระเจ้าว่านางอีกนะมันเสียมารยาทมาก!’


ห๊ะ! นะ..นา เอ้ย พระเจ้าจะส่งข้ากลับไปที่นั้น ไปหยั่งโลกที่ ภีม นายภีมเดช  อภิมหาอลังการรัตนาพรรณสกุลเคยอยู่ มันน่าตกใจเกินไปหน่อยหรือไม่ ข้าไปเกิดมาแล้วชาติหนึ่งที่มิติอื่นแล้วท่านจะพาข้ากลับไปที่เดิมทำไม แล้วข้าจะกลับไปฐานะอะไร ที่นั้นคนเข้าเมืองผิดกฎหมายจะถูกจับนะท่าน! อ่า ข้าอยากตะโกน ข้าอยากขยับตัวตอบเสียจริงๆ


หึ ใครสนเรื่องนั้นกันเล่า นี่ที่ข้าส่งเจ้ากลับเพราะเห็นว่าเจ้าอุส่าวิงวอนต่อสวรรค์ได้น่าสมเพสหรอกนะ


ข้า ข้าไปวิงวอนอะไรไว้ตอนไหนว่าอยากกลับไปที่นั้น?


หึหึหึ เจ้าก็ลองไปนึกดูสิว่าพูดอะไรเอาไว้ถึงเจ้าอาจจะไม่ได้สถานะที่ต้องการแต่ก็ได้ในสิ่งที่ต้องใจล่ะนะ


ต้องการอันใด?? ต้องใจอันใด??


ข้าพยายามจะถามกลับเสียง(ที่อ้างว่าเป็น)ของพระเจ้าให้กระจ่างแจ้งแต่สิ่งที่ได้รับคือความรู้สึกกำลังค่อยๆร่วงลงเบื้องล่าง ถึงข้ารู้สึกว่าจะร่วงช้าเกินจริงไปหน่อยแต่รอบๆตัวข้าก็มีเสียงดังกระหึ่มคล้ายๆเสียงของสายฟ้าอยู่ไกลๆและความเปียกที่มาจากหยดน้ำทำให้ข้าหนาวสั่นยิ่งขึ้นมันเหมือนจะเป็นสายฝนตอนนี้ร่างกายของข้ามันชาไปหมดทั้งตัวแล้ว ตอนนี้สติที่เคยแจ่มชัดของข้าก็เหมือนจะค่อยๆเบลอลงเรื่อยๆและสิ่งที่ข้าจดจำเอาไว้ได้ก่อนที่จะหมดสติไปนั้นคือแผงอกอุ่นๆที่ส่งกลิ่นหอมเหมือนน้ำชาที่ข้าชอบดื่มในฤดูใบไม้ผลิ


 

……………



ข้ารู้สึกเหมือนแสงอะไรบางอย่างแยงตาจนไม่สามรถที่จะทนนอนหลับต่อไปได้อีก แต่ความเมื่อยล้าตามร่างกายของข้าทำให้ข้ามิอยากจะขยับไปไหนแต่พอลองคิดว่าสมควรเปลี่ยนท่านอนเพื่อหนีแสงที่แสบตาซักหน่อยข้ากลับพบว่าตัวข้าขยับไม่ได้จริงๆ อ่า สงสัยอาการบาดเจ็บข้าจะร้ายแรงเกินไปหน่อยสินะ ถึงตรงที่ข้อมือข้าสัมผัสได้ถึงโลหะเย็นๆแปลกๆ แต่ข้าอาจคิดมากไปเองก็ได้


ข้าสูดลมหายใจเข้าออกซักพักพอเริ่มได้สติข้าก็ต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความปวดหัวกลิ่นแปลกๆที่เหมือนคุ้นเคยแต่จำไม่ได้ว่าเป็นกลิ่นอะไรพุ่งเข้าเต็มๆปอดของข้า มันทำให้ความทรงจำบางอย่างที่คุยกับเสียงของหญิงสาวที่อ้างว่าตนเองเป็นพระเจ้าลอยออกมาในความคิด คนผู้นั้นบอกว่าจะส่งข้ากลับมาที่ประเทศไทยมันจริงหรือไม่ แล้วเพราะกลิ่นแปลกๆนี้ทำให้ข้าคิดไม่ค่อยออกแต่ถ้าให้ข้าเดามันน่าจะเป็นกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อคำๆนี้ผุดขึ้นมากลางหัวสมองข้าอย่างรวดเร็วเลยล่ะ


แล้วด้วยความสงสัย ข้าจึงใช้พลังที่มีเหลืออยู่น้อยนิดบังคับเปลือกตาให้ลืมขึ้นสู่แสงสว่างจ้า เพื่อที่มองให้ชัดๆว่าที่ๆข้าอยู่คือที่ไหนกันแน่


 

……

 


ในตอนลืมตาแรกๆทุกอย่างดูเบลอไปหมดแต่พอข้าลองปรับสายตัวเองและหรี่ตามองดูแล้วข้าก็พบว่าแสงสว่างจ้าที่ว่านั้นส่องออกมาจากสิ่งที่ในความทรงจำภีมเรียกมันว่าไฟผ่าตัด


ใช่ไอ้ไฟแปลกๆที่ข้าบรรยายไม่ถูกแต่จำได้ว่าเคยเห็นในละครเมื่อชาติแล้ว มันคือไฟที่เห็นในห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลไม่ผิดแน่ และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคือกลิ่นที่ขาดไม่ได้ในโรงพยาบาลอย่างไรเล่า


ข้ารู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เพราะลำคอแห้งผากข้านึกถึงกลิ่นสมุนไพรในโรงหมอของพรรคข้าจริงๆแม้จะฉุนแสบจมูกแต่มันรู้สึกไม่เป็นอันตรายเท่าไหร่ ว่าแต่ข้าถูกส่งเข้าโรงพยาบาลรึแต่จากความทรงจำของภีมข้าคิดว่าคงไม่มีโรงพยาบาลไหนให้ผู้ป่วยนอนพักรักษาตัวในห้องผ่านตัดเป็นแน่


และในตอนที่ข้ากำลังจะหันไปดูรอบๆเพื่อตัดสินว่าที่นี่คือที่ไหนกันแน่ข้าก็รู้ตัวว่าข้าถูกมัดอยู่มัดอยู่กับสิ่งที่เรียกว่าเตียงผ่าตัดในห้องเล็กๆห้องหนึ่ง!!












-----------------------------------------------------------

#ช่วงคุยกันท้ายตอน

ต้องเตือนนักอ่านไว้ก่อนนะคะเรื่องนี้มาแนวนายเอกไม่นุ่มนิ่มนะ ออกจะเกรียนและเอ๋อไปแล้วล่ะ  ถถถถ

ส่วนจะมีNCรึป่าวนี่ไม่แน่ใจค่ะ อยากให้เรื่องเป็นแนวโชเนนไออยู่หรอกแต่แบบพระนางนี่เป็นมาเฟียกับ(อดีต)จอมยุทธ...เลยกลุ้มใจว่าจะไสยไสยได้หรือไม่ เพราะคนหนึ่งก็พูดจริงทำจริงอีกคนก็พูดได้หน้าไม่อาย อห

ปล.ใครอยากรุ้เรื่องของเสี่ยวหมิงเดียวจะมีตอนพิเศษนะคะแต่อย่างพึ่งใจร้อนเพราะไรท์จะวิ่งไปปั่นเรื่องอื่นต่อแล้ว  //เผ่นนนนน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #8 okloxp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 09:30
    ว่าไงนะ!? อดีตประมุขพรรคคนนี้เป็นคนเอ๋อ!? แล้วที่ผ่านมาเอาชีวิตรอดมาได้ไง //กุมขมับ

    อยากอ่านความรู้สึกของเสี่ยวหมิงจังว่านายคนนี้ก่อเรื่องอะไรไว้รึเปล่าถึงโดนฆ่าตาย 55555
    #8
    0
  2. #7 MooK_KunG_Zaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 02:33
    แปลว่าที่เสี่ยวหมิงมรยศนี่เพราะความไม่เคลียร์ของนายเอกแน่ๆ 555
    #7
    0