Hallo! I am neighbor.สวัสดีคุณพระเอกฉันเป็นคน(ตัวประกอบ)ข้างบ้านค่ะ [otome]

ตอนที่ 2 : Hallo my sweet home !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    4 ก.ค. 59

 

            ฉันกำลังล่องลอยอยู่ในความมืดแต่ก็เป็นความมืดมิดที่แสนอบอุ่น ฉันไม่รู้ว่าตัวเองอยู่แบบนี้มานานเท่าไหร่แต่รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างห่อหุ้มตัวฉันเอาไว้แม้จะรู้สึกอึดอัดในบางครั้งแต่สบายดี ฉันชอบที่นอนและก็ตื่น ตื่นแล้วก็นอน ไม่รู้สึกหิวหรือเจ็บป่วย นี่คือชีวิตหลังความตายของฉันที่ฉันได้พบเจอ


            ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในนรกหรือเปล่า ทั้งๆที่มืดขนาดนี้แท้ๆแต่กลับไม่รู้สึกกลัวเลย ถ้าจะให้พูดฉันเหมือนตัวเองกำลังปลอดภัยมากๆกับสภาพที่เป็นอยู่ และขณะที่กำลังคิดว่าจะต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดกาลหรือไม่นั้นจู่ๆแสงสว่างเล็กๆก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆมันกำลังรบกวนความมืดที่ฉันเคยชิน ใช่แล้วมีบางอย่างกำลังเปลี่ยนไปและมีอะไรบางอย่างผลักดันให้ฉันต้องส่งเสียงร้อง


            “แง้ แง้”


            เสียงของฉันมันเหมือนกับเสียงของเด็กทารกเลย ตอนนี้ฉันเหมือนควบคุมมันไม่ค่อยได้แต่ก็พยายามขยับร่างกายไปมา แล้วความรู้สึกบางอย่างก็เข้ามาจู่โจมร่างกายของฉัน มันคือความหนาวเย็นตอนนี้ฉันรู้สึกหนาวมากแต่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ถึงจะไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่แต่ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันได้มาเกิดใหม่โดยมีความทรงจำเดิมของชาติที่แล้วอยู่สินะ


            ความอบอุ่นและความมืดนั้นบางที่นั้นคงเป็นท้องของคุณแม่ ฉันสามารถเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าหลังจากตายแล้วฉันคงได้มาเกิดเลยแน่ๆจนไม่ทันได้ข้ามแม่น้ำและกินยาลบความทรงจำจากยายแก่ ถึงเรื่องราวมันจะน่าตกใจแต่มันก็เกิดขึ้นมาแล้วและฉันก็คงทำเพียงยอมรับความจริงที่ว่ามุราซากิ โยริได้หายไปตลอดกาล


ตอนนี้ฉันเริ่มอุ่นอีกแล้วฉันสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าอุ่นๆเปียกหมาดที่ถูกถูตามเนื้อตัวและเสียงของผู้หญิงมากมายที่ส่งเสียงดีใจ น่าเสียดายที่ตาของฉันยังลืมไม่ขึ้นเลยมองไม่เห็นสถานการณ์รอบๆด้านว่าเป็นยังไง


            “โอ้ว ดูสิเธอเกิดมาแล้ว เป็นเด็กผู้หญิงที่ดูแข็งแรงมากเลย”


            “โยเดียร์ เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนสามีเจ้ามากเลยล่ะ น่ารักจริงๆ”


            “ข้ายินดีด้วยนะ เด็กคลอดอย่างปลอดภัยแล้ว!


            เพียงไม่นานฉันที่เริ่มสงบลงแล้วก็ถูกห่อด้วยผ้าอะไรบางอย่างที่ค่อนข้างหยาบแต่แห้งสบาย แล้วหลังจากนั้นก็ถูกนำมาวางไว้ในอ้อมแขนของใครซักคน คนๆนั้นก็กำลังลูบไล้ใบหน้าและมือของฉันเหมือนกำลังสัมผัสสิ่งล้ำค่า ดูเหมือนเธอจะเป็นผู้หญิงและเธอกำลังร้องไห้ด้วยความดีใจ ฉันเองก็ดีใจเหมือนกันถึงแม้ฉันจะต้องเริ่มต้นใหม่แต่การเริ่มต้นในครั้งนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป....

 

.......

 


.........6ปีผ่านไป.......

 

            ดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆโผล่พ้นช่องแยกระหว่างแนวเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยสีขาวของหิมะในช่วงฤดูหนาวปลุกเรียกความสดชื่นในตัวของฉันได้เป็นอย่างดี ตอนนี้ตัวฉันเตรียมพร้อมแล้วที่จะออกไปทำงานในฟาร์มกับพี่ชาย


            ชื่อในชาตินี้ของฉันคือ โยริ(ชื่อ) เดลล่า(สกุล) ซึ่งฉันมีชื่อเดียวกับชื่อในชาติที่แล้ว ส่วนสาเหตุที่ฉันได้รับชื่อนี้มาก็เพราะคุณพ่อและคุณแม่เอาชื่อของพวกเขามารวมกันตั้งชื่อให้ลูกๆ พ่อของฉันชื่อเรนริ  เดลล่าเป็นนายพรานและนักนำทางสำหรับผู้ที่ต้องการจะเข้าป่า ส่วนแม่ของฉันชื่อ โยเดียร์  เดลล่าเป็นแม่บ้านที่ปลูกผักและเลี้ยงสัตว์อยู่ที่บ้านหลังเล็กๆของเรา แน่นอนว่าฉันมีพี่ชายที่แสนดีอีกหนึ่งคนซึ่งเขามีชื่อที่น่ารักๆว่าเรนเดียร์ ถึงตอนนี้เขาจะมีอายุแค่13ปีแต่เขาก็เป็นคนที่แข็งแรงและตัวใหญ่มากๆเลยล่ะ


            พวกเราอาศัยอยู่ที่ที่ราบบนเขาอยู่ติดกับคฤหาสน์ที่พึ่งจะก่อสร้างเสร็จและถูกรายล้อมไปด้วยฟาร์มปศุสัตว์ขนาย่อมๆหลายแห่งของคนในพื้นที่ มันเป็นชีวิตที่เรียบง่ายและเต็มไปด้วยความอบอุ่น ฉันรักที่จะเรียนรู้เรื่องราวต่างๆของที่นี้มากเลย


            แต่รู้มั้ยในตอนแรกๆฉันคิดว่ามันปกติที่เกิดมาแต่พอฉันได้ลืมตามขึ้นมาหลังจากนั้นฉันก็ได้สังเกตเห็นว่าผู้คนรอบตัวของฉันทั้งคุณพ่อคุณแม่และพี่ชาย หรือแม้กระทั้งบ้านเรือนข้าวของเครื่องใช้เป็นของที่อยู่ในยุโรปยุคกลางทั้งสิ้น มันไม่ใช่ชนบทในฮอกไกโดอย่างที่ฉันเคยรู้จัก ตอนนั้นฉันตกใจมากและไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงฟังสิ่งที่พวกเขาพูดออก แต่พอเริ่มตั้งสติได้ฉันได้นึกถึงXXXจังขึ้นมาอีกครั้ง เธอได้เคยพูดเรื่องเกี่ยวกับนิยายที่ตัวเอกทะลุมิติไปผจญภัยต่างโลกส่วนใหญ่ก้สามารถเข้าใจภาษาของโลกนั้นได้ทันที ฉันคิดว่าฉันเองก็คงเป็นแบบนั้น


น่าเสียดายนิดๆตรงที่โลกใบนี้ไม่เวทมนต์หรือผู้กล้าอะไรเลย แต่พอคุณพ่อที่พาฉันออกมาเดินเล่นตั้งแต่ตอนฉันอายุได้แค่เดือนกว่าๆ ท่านก็ได้ชื่อมือชี้ไม้ไปตามทิศต่างๆและไล่ชื่อประเทศและอาณาจักรต่างๆให้ฉันฟัง มันทำให้ฉันช็อคมากกว่าเรื่องเกิดข้ามมิติขึ้นไปอีก เพราะชื่อสถานที่แห่งนี้ฉันจำมันได้ขึ้นใจ มันเป็นความทรงจำที่มีค่าของฉันเพราะมันคือชื่ออาณาจักรต่างๆในเกมแนวโอโตเมะที่XXXจังเคยซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้


แต่ถึงแม้โลกนี้อาจจะเป็นโลกเดียวกับเกมจีบสาวเรื่อง[ตำนานรักกุหลาบแห่งป่าสนธยา] แต่ชื่อของโยริ  เดลล่าที่เป็นเด็กหน้าตาบ้านๆชนชั้นสามัญชนนั้นไม่เคยปรากฏในรายนามตัวละครที่มีบทบาทในเนื้อเรื่อง แถมที่ๆฉันอยู่ก็ไม่ใช่สถานที่ดำเนิ่นเนื้อเรื่องแต่อย่างใด


มันทำให้ฉันรู้ได้ว่าฉันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้นเกี่ยวกับมัน และแน่นอนฉันตัดสินใจที่จะไม่ใส่ใจความเป็นไปของเกมนั้นว่ามันจะเกิดขึ้นไปในแนวทางไหนและใช้ชีวิตตามปกติกับครอบครัวต่อไป


เหมือนกับวันนี้ ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหิมะเมื่อฉันได้ยินเสียงจากนกที่ขับขานบทเพลงในยามเช้าสิ้นสุดลงฉันที่อยู่ในชุดหนาๆที่คุณแม่เย็บให้เพื่อป้องกันความเย็นก็เปิดประตูห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นสองแล้วเดินลงบันไดไม้แคบๆไปที่ห้องสำหรับทานอาหารเช้า


กลิ่นหอมๆของซุปเนื้ออบแห้งของคุณแม่ลอยมาตามอากาศแล้วยิ่งได้กลิ่นเข้มข้นขึ้นเมื่อเดินไปใกล้ๆ ฉันเห็นคุณแม่ที่แสนอ่อนโยนกกำลังยกชามที่เต็มไปด้วยเมล็ดธัญพืช เนื้อสัตว์ที่ตุนอย่างดีในนมวัวพร้อมกับเครื่องเทศที่แสนหอมหวานลงบนโต๊ะก็ขันอาสาช่วยเหลือทันที


“โยริของแม่ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ แม่ดีใจนะที่หนูขยันได้ทุกวันแบบนี้แต่ก็ควรจะออกไปเที่ยวเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆบ้างนะลูก”


คุณแม่พูดพร้อมลูบหัวของฉันไปมาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ เด็กพวกนั้นชอบเล่นซนกันเกินไปห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง เพราะแบบนั้นหนูอยู่ช่วยงานในบ้านนี่แหละดีที่สุดแล้ว”


ฉันพูดออดอ้อนให้คุณแม่หัวเราะ สุดท้ายเธอก็บอกว่าให้ฉันทำตามใจออกมาแล้วพวกเราก็มานั่งคุยกันบนเก้าอี้รอพี่ชายตัวดีที่ยังไม่ตื่นนอน ส่วนคุณพ่อของฉันนั้นกำลังไปล่าจิ้งจอกหิมะอยู่ยังไม่ได้กลับบ้านเร็วๆนี้หรอก ตอนนี้ในบ้านเลยมีแม่ พี่ชาย และฉันอยู่ด้วยกันสามคน


“อ๊ากกก ข้าตื่นสายแล้ว!!


โครม!


บึกๆๆๆ!


เสียงตะโกนที่ดังลั่นบ้านจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ชายของฉันเอง และเสียงที่ดังตามออกมาคือเสียงที่พี่ชายฉันล้มแล้วชนข้าวของในห้องตัวเองจนล้มระเนระนาดแน่นอนว่ามันเป็นแบบนี้ทุกวัน ดังนั้นพวกเราสองแม่ลูกก็ได้มองสบตากันก่อนที่จะหัวเราะเสียงดังออกมาในความซุ่มซ่ามของพี่เรนเดียร์


และนี่คือชีวิตประจำวันในตอนเช้าของพวกเรา ฉันหวังว่ามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเลยล่ะ......






------------------------------------------------------


 เป็นเรื่องราวที่สคลิปเร็วกว่าเรื่องของมานามิเยอะเลยล่ะค่ะ 5555

เรื่องนี้เป็นมธีมยุคกลางที่มีอัศวินแต่ไม่มีเวทมนต์หรอกนะคะ ที่จะเน้นก็คงเป้นการใช้ชีวิตของคนทั่วไปล่ะมั้ง อืมตั้งใจให้มีอะไรแบบนั้นอยู่ในเรื่องด้วยล่ะนะ นางเอกเป็นคนใจเย็นที่ยอมรับอะไรได้ง่ายๆค่ะ 

ถึงตอนนี้จะหวนๆไปบ้างแต่ตอนต่อไปก็จะลองใส่อะไรๆเพิ่มเติมดูล่ะนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

218 ความคิดเห็น

  1. #205 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 07:19
    ความสุขมันอยู่ไม่นานค่ะลูกกกก
    #205
    0
  2. #195 otakuyaoi2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:16
    ถถถถถถถ คุณพี่ชายนี่ซุ่มซามนะ
    #195
    0
  3. #181 AprilIV (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 22:52
    น่าติดตามดีนะคะ การบรรยายถือว่าดีในระดับนึงเลย แต่บทสนทนาอาจจะยังดูขัดๆ ไปบ้าง สู้ๆ ค่ะ
    #181
    0
  4. #78 Asahi_san (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:13
    ทำไมพี่ชายมีความน่ารัก?5555
    #78
    0
  5. #18 CoCoCandy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 18:51
    รอติดตาม//ชอบบุคลิกนางเอกจัง
    #18
    0
  6. #14 Mist MSFS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:42
    ฮีลลิ่ง....นี่มันนิยายแนวฮีลลิ่งใช้มั้ยคะ!! ไม่เจอแนวนี้นานมากแล้วนะเนี่ย...

    ส่วนใหญ่ที่เจอก็มีแต่ที่ไรต์คนอื่นบอกจะเขียนแนวสบายๆแต่สุดท้ายก็มีช่วงปวดตับอยู่ดีน้า...
    #14
    1
  7. #13 Zethius (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:04
    ช่วงนี้ชีวิตยังสงบสุขสินะ ^w^

    แต่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังหรอก หาความสบนี่ยิ่งยาก.....
    #13
    1
  8. #12 naotokun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 18:48
    น่าสนอ่ะ มาต่อเร็วๆนะ
    #12
    1
  9. #11 FPPD (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 18:21
    ชอบค่ะ นางดูสบายใจดี555
    #11
    1