Hallo! I am neighbor.สวัสดีคุณพระเอกฉันเป็นคน(ตัวประกอบ)ข้างบ้านค่ะ [otome]

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    2 ก.ค. 59

 

           

            ช่วงชีวิตหนึ่งของคนเรานั้นไม่แน่นอน สิ่งที่คนธรรมดาๆอย่างฉันได้เจอมานั้นก็ถือว่าไม่มากไม่น้อย ในฐานะเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่สามารถเรียนจนจบและออกมาหางานทำเองได้ก็ถือเป็นสิ่งที่ดีมากๆแล้ว ฉันไม่เคยคาดหวังว่าตัวเองจะต้องยิ่งใหญ่และมีชื่อเสียงเหมือนใครๆ แต่หวังเพียงซักวันจะมีอ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆซักหลังเท่านั้น


            และสำหรับฉันวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องต่อสู้กับความร้อนเพื่อเดินลากร่างกายของตัวเองไปสมัครงานตามที่ต่างๆ แม้จะลองหาสำนักงานจากหนังสือพิมพ์มาหลายที่แต่เพราะคุณสมบัติที่ธรรมดาเกินไปของฉันทำให้หางานได้ยาก จากตอนเช้าเป็นตอนเที่ยง จากตอนบ่ายเป็นตอนเย็น ไม่ว่าจะเป็นเดินทางเท้า ขึ้นรถไฟ ขึ้นรถบัส จนขาทั้งสองข้างเริ่มถูกรองเท้าคู่โปรดกัดก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีบริษัทไหนยินดีต้อนรับฉันเลยซักแห่ง


            แต่ฉันก็ยังคงไม่คิดที่จะยอมแพ้ง่ายๆกับเรื่องแค่นี้ ถ้าวันนี้ไม่มีพรุ่งนี้ก็ยังมี และถ้าฉันหางานบริษัทจากที่นี้ไม่ได้จริงๆ ก็คงจะต้องไปสมัครเป็นพนักงานพาทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อดูแล้วล่ะ ฉันได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองเงียบๆ ก่อนจะพาตัวเองเดินไปที่ตู้หยอดเหรียญอัตโนมัติแล้วใช่เศษเหรียญที่ยังคงพอเหลืออยู่นอกจากค่ารถกลับห้องพักหยอดซื้อนมอุ่นๆมาดื่มให้รู้สึกดีขึ้น


            ผ่านไปซักพักตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแล้ว ฉันที่มีแค่ตัวคนเดียวก็ยังคงไม่คิดจะกลับไปห้องเช่าเท่าไหร่นัก จึงเดินเรื่อยเปื่อยไปที่สวนสาธารณะเล็กๆแห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับโรงเรียนประถมแล้วนั่งถือกระป๋องนมที่แทบจะไม่เหลือความร้อนอยู่แล้วไว้ทั้งสองมือ ก่อนจะเลือกนั่งลงบนชิงช้าตรงสนามเด็กเล่น มองดูผู้คนหายลับไปเรื่อยๆพร้อมกับความมืด


.......


            พอไฟจากข้างทางเริ่มเปิดฉันจึงลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวไปรอรถบัสเพื่อกลับไปที่พัก แน่นอนฉันมีแค่ที่พักแต่ไม่มีบ้านแล้ว เพราะบ้านหลังแรกของฉันคือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามุราซากิ เป็นสถานที่อบอุ่นแต่อบอวลไปด้วยความเศร้า ในบางครั้งสมัยเด็กฉันคิดเสมอว่าบางวันอาจมีใครบางคนต้องการตัวฉันและรับฉันไปเลี้ยงมอบบ้านและอ้อมกอดที่อบอุ่นมาให้ ทว่าเพราะฉันไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรเลยจึงถูกมองข้ามเสมอๆ


            และฉันที่เป็นแบบนั้นก็ต้องใช้ชีวิตในบ้านเด็กกำพร้าจนอายุถึง18ปีก่อนจะต้องออกไปทำงานเก็บเงินเพื่อเรียนต่อเอาเอง ความทรงจำของฉันกับบ้านหลังนั้นถือว่าไม่ได้แย่และไม่ได้ดีอะไรมาก ที่นั้นมักมีเด็กตัวเล็กๆที่น่าสงสารถูกนำมาเลี้ยงไว้เสมอๆ พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็อดคิดถึงความรู้สึกที่ต้องเลี้ยงน้องๆและถูกเรียกว่าพี่โยมิๆไม่ได้ แม้ฉันจะออกจากที่นั้นมาได้หลายปีแล้วก็ตาม


            ฉันเคยคิดว่าพอหางานได้แล้วฉันจะกลับไปเยี่ยมที่นั้นพร้อมขนมให้น้องๆได้มีรอยยิ้มกันบ้างแต่ก็ไม่รู้ว่านั้นจะมาถึงตอนไหน


พอฉันเดินไปถึงก็มีคนหลายคนยืนเข้าแถวกันอยู่เต็มที่ตรงบริเวณป้ายรถบัสแต่มันก็ไม่ได้มากจนเกินพอดี ฉันจึงได้ยืนต่อแถวถัดจากเด็กนักเรียนสาวมัธยมปลายสองคนที่ใส่ชุดของโรงเรียนคุณหนูอยู่ ฉันยืนใกล้กับพวกเธอมากๆจนได้ยินเสียงคุยกระซิบของทั้งคู่ แต่ดูเหมือนพวกเธอก็ไม่ได้ที่จะสนใจคนรอบตัวเอาซะเลยจึงยังคงคุยกันอยู่แบบนั้นต่อไป


“คาโนะจังเธอได้เล่นเกมใหม่ของบริษัท XXXแล้วหรือยัง?”


“เอ๋ เธอหมายถึงเกมOtomeนั้นรึป่าว?”


“ใช่แล้ว ทั้งๆที่พึ่งออกมาภาคแรกแท้ๆแต่กลับดังน่าดูเลยนะ”


“อ่า ฉันยังไม่ได้เล่นเลยแต่แอบไปซื้อมาแล้วล่ะ หนุ่มผมทองเนี้ยหล่อมากเลยเนอะ”


“ใช่เลย นี่เธอรู้อะไรมั้ยพี่สาวของฉันน่ะคลั่งไคล้คุณพี่ยูมากเลยล่ะล่ะ แต่เธอกลับจีบไม่ติดซักที...”


“เอ๋...เล่นยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”


“ฉันคิดว่านิดหน่อยนะ ฉันเองก็ยังจีบเขาในPSPไม่ได้เลยเหมือนกัน...”


“แล้วแบบนี้ฉันจะเล่นได้มั้ยนะ อุส่าซื้อมาแล้วด้วยสิ...”


“ไม่หรอกน่า ก็เกมนี่น่ะ มันเป็น......”


พอได้ยินมาถึงตรงนี้รถบัสก็ขับมาจอดที่ป้ายรอรถพอดี สองสาวเลยเดินเงียบๆขึ้นรถบัสกันไป และเพราะมันเป็นช่วงเย็นคนในรถเลยมีพนักงานบริษัทที่กำลังเดินทางกลับบ้านเป็นจำนวนมากจนฉันหาที่นั่งไม่ได้ แต่ถึงจะยืนอยู่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร พอเริ่มเข้าที่เข้าทางฉันจึงมองไปที่โฆษณาแผ่นใหญ่ที่อยู่ตรงประตูรถบัส มันเป็นโฆษณาเกมเดียวกับที่สองสาวเมื่อกี้พูดถึง เกม[เมดสาวน้อยสวีตตี้เลิฟ] เรียกได้ว่าเกมนี้เป็นเกมที่กำลังโด่งดังถึงขั้นเขย่าวงการเกมเลยทีเดียวมีข่าวสารมากมายพูดถึงเกมนี้กันมากเลยทีเดียว แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมผู้คนถึงได้หลงไหลมันมากมายนัก ทั้งๆที่เป็นเกมกินพื้นที่เมมโมรี่ที่สามารถจีบได้แค่ภาคละคนเองเท่านั้น


เกมนี้วางจำหน่ายออกมาเมื่อต้นปีและทางบริษัทตั้งใจจะออกวางจำหน่ายเกมภาคต่อจากเกมนี้อีกภาคล่ะ1-2ปีครั้ง ฉันค่อนข้างแปลกใจที่หลายๆคนตั้งหน้าตั้งตารอมันเหมือนกับว่าเสพติดมันจนไม่ลืมหูลืมตาไปแล้ว


ฉันไม่มีความสนใจซักนิดที่จะสละเงินทองอันน้อยนิดซื้อมันมาเล่น แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคยเล่นเกมแบบนี้ ตอนสมัยก่อนจบชั้นมัธยมปลาย XXXจังเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่อยู่ชมรมยิงธนูให้เกมจีบหนุ่มพร้อมเครื่องPSPเป็นของขวัญก่อนจากลา เธอเป็นคนที่ค่อนข้างหัวดีและมักจะเรียนติดอันดับดีๆเสมอ ถึงเธอจะเป็นคนที่อวบและไม่ค่อยดูแลตัวเองก็ตามและดูเหมือนเธอจะไม่สนใจมันด้วย แม้ฉันจะเตือนเธอเกี่ยวกับเรื่องรักษาสุขภาพไปหลายครั้งแล้ว


ตอนนั้นฉันกับXXXสนิทกันมากเลย ฉันยอมรับเรื่องที่เธอชอบอ่านนิยายและดูอนิเมะเหมือนโอตาคุแต่เธอก็ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง ฉันคิดถึงเธอมากทว่าในตอนนั้นชมรมยิงธนูนั้นดันเกิดเรื่องแย่ๆกับเธอเข้า พวกเราที่เคยคุยกันและหัวเราะด้วยกันในวันสุดท้ายของงานปัจฉิมนิเทศก็กลายเป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายไปจริงๆ


XXXจังได้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งและไม่ได้ติดต่อเพื่อนคนไหนในสมัยม.ปลายอีกเลยนั้นรวมถึงฉันด้วย ตอนนี้ไม่มีใครรู้หรือเห็น XXXจังอีกนับตั้งแต่นั้น ฉันรู้สึกเสียใจมากที่ไม่สามารถช่วย XXXจังได้แม้แต่จะปลอบใจก็ยังไม่มีโอกาส ฉันได้แต่หวังว่าเธอจะได้อยู่กับสิ่งที่เธอรักและได้ทำงานในบริษัทดีๆล่ะนะ


และในตอนที่ฉันคิดถึงXXXจังไปเท้าที่แสนดีก็ได้พาฉันมาถึงถนนหน้าทางเข้าหอพักของตัวเองแล้ว ฉันพยายามตั้งสติกับตัวเองแล้วคิดว่าเกมที่เคยเล่นเมื่อก่อนที่ XXXจังให้มานั้นฉันเอาไปเก็บไว้ในกล่องขนย้ายใบไหน บางทีฉันคิดว่าฉันอยากจะเอามันมาเล่นอีกซักรอบเพื่อพักผ่อนสมองก่อนที่จะออกไปหางานอีกในวันพรุ่งนี้


บ็อกๆๆ!


เสียงเห่าของสุนัขพันธุ์เล็กดังขึ้นมาใกล้ๆ ทำให้สติที่คิดเรื่องของวันพรุ่งนี้กลับมาที่ปัจจุบันทันที ฉันมองไปที่ต้นเสียงก้พบว่าเชือกที่ผูกคอมันถูกพันยุ่งเหยิงอยู่ตรงกิ่งไม้ข้างทาง ฉันจึงเดินเข้าไปเพื่อจะช่วยเหลือมันแต่เจ้าสุนัขตัวเล็กก็พยายามดึงเชือกจนหลุดออกมาได้เอง แต่เพราะมันใช้แรงมากไปจึงกลิ้งไปตกอยู่กลางถนนใหญ่แล้วในขณะที่มันมึนงงจนลุกไม่ขึ้นก็ได้มีรถบรรทุกเลี้ยงโค้งดึ่งตรงเข้าหาตัวมันทันที


ฉันรู้ว่าจริงๆแล้วฉันก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากแต่ความรู้สึกของฉันบอกว่าอยากจะช่วยชีวิตเจ้าสุนัขตัวน้อยตัวนี้ให้ได้ เมื่อเห็นรถใกล้เข้ามาฉันก็ใช้กำลังขาที่มีทั้งหมดวิ่งไปตรงที่เจ้าสุนัขตัวเล็กนั้นนอนแหมะอยู่ทันทีแต่เพราะความเหนื่อยล้าที่กดทับมาตลอดทั้งวันได้แสดงผลขึ้นมา ทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่สามารถที่จะหลบมันพ้นได้เสียงรถบรรทุกบีบแตร่ดังกระหึ่มกับเสียงเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อนแขนดังประสานกัน ฉันใช้เสี้ยววินาทีสุดท้ายโยนสุนัขตัวนั้นไปไว้ข้างทางแต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะปลอดภัยมั้ยเพราะในวินาทีต่อมาโลกของฉันก็กลายเป็นสีดำสนิทไปแล้ว....


 

 

 

สวัสดีค่ะ ไรท์เตอร์มาลงบทนำให้ค่ะ พอดีตอนนี้อารมณ์มันอึนๆพอดีเลยคิดว่าอ่ามาเปิดตอนแรกไว้ซักหน่อยก่อนก็แล้วกันนะ อาจเป็นเพราะตากฝนเมื่อเช้าด้วยรึป่าวไม่รู้แต่มันรู้สึกเบลอๆเล็กน้อย

พออ่านบทนี้แล้ว หลายคนที่ตามมาจากเรื่องของมานามิจะรู้ได้ในทันที่ว่าเรื่องนี้เกิดก่อนเรื่องนั้น(ฮา) แต่ถ้าใครที่พึ่งมาติดตามก็สามารถเข้าไปอ่าน Otome Girl & Real Otome World ได้นะคะ

เรื่องนี้ของบอกคร่าวๆว่าโยมิค่อนข้างเป็นคนชิลๆและมีความพยายามที่จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อให้คนรอบข้างมีความสุขค่ะ เพราะยังไงก็ไม่ได้มีเรื่องน่าตื่นเต้นเป็นจุดจบแบบน้องแมงกะพรุน 5555

ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นการดำเนินชีวิตไปสู่ความสุขอย่างงดงามไงล่ะ เย้ๆๆๆๆๆ //ตบมือแปะๆ แต่แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ไม่ได้มาง่ายๆ ไรท์ฯเองก็อยากจะฝากเอาไว้ตรงนี้ว่าความพยายามอยู่ไหน ความสำเร็จจะอยู่ที่นั้นนะคะ

แน่นอนว่าเรื่องมีแรงบันดาลใจมากจากเรื่องที่อบอุ่นๆ เพราะไรท์ได้อ่านไปอ่านมาไรท์เลยอยากแต่งอะไรที่มันหวานๆบ้าง อยากให้ชีวิตรู้สึกเรียบง่ายมีความสุขบ้าง ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ให้นางเอกของตัวเองเป็นคนปกติแหละค่ะ...Orz เรื่องนี้เราจะไม่แกล้งนางเอกหรอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

218 ความคิดเห็น

  1. #218 athenas (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:53

    สนุกดีเนื้อเรื่องก็ดี

    #218
    0
  2. #192 sinemetu888 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 00:07
    นางเอกคนดีมาก ร้องไห้แปป
    #192
    0
  3. #179 YoGurT_Yo^^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:34
    ก็อว่าสำนวนคุ้นๆ อ่อน้องแมงกระพรุนนี่เองงง
    #179
    0
  4. #118 Devilinlove. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 01:05
    ป่าว-เปล่า
    --
    ตามมาจากแมงกะพรุนเพราะไม่มีไรอ่าน 55555
    #118
    1
    • #118-1 หลงจันทร์เสี้ยว(จากตอนที่ 1)
      3 มีนาคม 2560 / 05:13
      ขอบคุณที่ตามมาอ่านเรื่องนี้นะคะ จุฟๆ
      #118-1
  5. #77 Asahi_san (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:01
    ช่างหน่วงๆกับชีวิตนางเอกเหลือเกิน5555
    #77
    0
  6. #28 องค์หญิงแห่งภูต (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 15:58
    แหม่ไรท์ค่ะ แบบนี้ก็มีแค่หนูมานามิของเราที่ถูกแกล้งสินะคะ
    #28
    0
  7. #19 Lollipop _sweet (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 11:02
    รอมาต่อค้าาา
    #19
    0
  8. #17 CoCoCandy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 18:45
    ปักหมุดๆ
    #17
    0
  9. #10 VpupinaV (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 05:07
    ตามมาอ่านค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ ~~
    #10
    0
  10. #9 Shall_Jung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 01:23
    น่าอ่านมากค่ะ งืออ รอออ T~T
    #9
    1
  11. #7 tingtingg4213 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 20:41
    ในที่สุด!! ก็หาเรื่องแบบนี้เจอ ไม่ฮาเร็ม สบายๆ ดีจายยยยยยย~~~~??? >[]<
    #7
    1
  12. #6 Zethius (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 16:16
    ชิงหนึ่งในฮาเร็มมาซะ!!! 

    อย่างน้อยนางก็ไม่ตื่นเต้น(?)กับชีวิตแบบมานามิแล้วกัน ถือเป็นโชคดี 555
    #6
    1
  13. #5 kavasarew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 16:02
    มานามิกับคนนี้จะได้เจอกันไหมคะ
    #5
    1