บุปผาหินเจ้าจอมดวงใจ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3 สมบัติที่ตกทอดมา ---เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 มิ.ย. 59











 

            หลังจากที่ฉันได้ขอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนจากน้องสาวทั้งสองคนในการช่วยหาซื้อเสื้อผ้าแบบบุรุษแทน ฉันก็ได้มอบอุปกรณ์แต่งหน้าของหลันฮวากับเครื่องประดับทั้งหมดของเธอให้กับเสี่ยวหงเสี่ยวชิงไปเพราะยังไงฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้มัน ทั้งสองคนดีใจแต่ก็เกรงใจกับของที่ได้รับมาอยู่พอสมควรแต่สุดท้ายฉันก็พูดแกมบังคับให้รับไปให้หมด ทั้งสองจึงรีบกวาดข้าวของที่ฉันให้ทุกชิ้นเดินจากไปช่วยป้าจางทำอาหารอย่างรวดเร็ว


            ส่วนฉันเมื่อเห็นทั้งสองสาวกลับไปที่บ้านของตัวเองแล้วก็ได้หยิบชุดของบุรุษในโลกแห่งนี้ขึ้นมาดู แน่นอนว่าเป็นชุดสำเร็จรูปที่หาซื้อได้ทั่วไปจากในความทรงจำของหลันฮวา โชคดีที่มันมีขนาดใหญ่ดูน่าจะพอเหมาะกับรูปร่างของฉันในตอนนี้ ถึงมันจะมีทั้งชุดสีแดงสดและสีน้ำเงินสดอย่างละสองชุด แต่มันก็พอทำใจใส่ได้มากกว่าชุดบางเบาปลิวลมกระโปรงสะบัดสีหวานเจี๊ยบที่หลันฮวาเคยใส่  แน่นอนว่าฉันไม่ลังเลใจที่จะถอดชุดเก่าทิ้งและลองสวมเสื้อผ้าตัวใหม่นี้ทันที


            เมื่อก้มลงมองร่างกายเปื้อยเปล่าที่ตอนนี้เป็นของฉันอย่างใกล้ชิด ก็เกือบจะกลืนน้ำลายกลับเข้าคอแทบไม่ทัน ผิวที่เนียนดูดีกับกล้ามหน้าท้องที่แข็งแกร่งเซ็กซี่ได้รูปสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แม้จะมีรอยแผลที่เกิดจากการช้ำและก้อนหินขูดนิดหน่อยทว่ามันก็จางจนแทบมองไม่เห็น พอมองต่ำกว่าส่วนบอดี้ลงไปก็เจอเข้ากับขาที่สามห้อยอยู่ต้องบอกเลยว่าไม่ธรรมดา แค่กๆ แน่นอนว่าฉันที่ไม่ใช่สาวน้อยอ่อนต่อโลกย่อมเคยพบเจอกับสิ่งนี้มาก่อนและก็พอจะรู้วิธีจัดการมันดังนั้นถึงมันจะมหัศจรรย์ขนาดไหนก็ไม่ใช่ของแปลกที่ต้องร้องกรี้ดออกมา แต่ฉันบอกได้เลยว่าหลันฮวาช่างไม่รู้จักใช้ของดีให้เป็นประโยชน์เลยจริงๆ


            พอมองสำรวจร่างกายใหม่ชนิดถึงพริกถึงขิงอยู่ซักพัก ฉันก็เลือกหยิบชุดสีแดงสดมาใส่ให้เหมาะกับช่วงเวลาที่ยังคงจัดงานเทศกาลและเพราะมันเป็นสีแห่งเรื่องมงคลของคนที่นี่ ยังดีที่ขนาดกางเกงพอดีเป๊ะถึงส่วนที่เป็นเสื้อมันจะคับช่วงตัวจนต้องเผยให้เห็นกล้ามอกนิดหน่อยแต่สำหรับฉันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเรื่องแค่นี้ ฉันคิดว่ามันทำให้ดูหล่อเหมือนจอมมารหนุ่มผู้เสเพลซะด้วยซ้ำ และในขั้นตอนสุดท้ายก็หาเศษผ้ายาวๆสีดำมารัดผมยาวๆที่ถูกรวบเอาไว้เป็นทรงสูงด้วยความรวจเร็วก็เสร็จขั้นตอน ถ้าพวกพี่ๆในชาติที่แล้วของฉันมาเทียบกับฉันในตอนนี้ก็บอกได้เลยว่าเทียบไม่ติดฝุ่นแน่นอน หึหึ


            หลังจากเปิดประตูบ้านเพื่อที่จะไปรับทานอาหารกับครอบครัวจาง ฉันก็ต้องอึ้งกับสภาพแวดล้อมที่เห็น แสงไฟสีส้มอ่อนๆที่สะท้อนอยู่ตามบ้านเรือนในช่วงเทศกาลไหว้เทพแห่งผลผลิต สีสันแม้จะไม่หลากหลายเท่ากับตัวเมืองหลวงบ้านเกิดที่มีแต่มลพิษของฉัน แต่มันก็มีเสน่ห์ดึงดูดเฉพาะตัวที่หาไม่ได้ง่ายๆจากในโลกที่เคยอยู่ ทั้งสายลมที่หอบพัดเอากลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ลอยมาเรื่อยๆ เสียงลำธารไหลเบาๆคลอไปกับเสียงร้องของจักจั่นที่บรรเลงรับกับเสียงใบไม้ที่ปลิวไหวไปมา แล้วแมลงตัวเล็กๆอย่างหิ้งห้อยที่ลอยส่งแสงวิบๆวับๆไปทั่วบริเวณตัดกับความมืดและแสงโคมมันช่างตราตรึงใจให้หลงไหล ฉันสูดอากาศบริสุทธิ์ให้เข้าปอดเยอะๆอย่างสดชื่นก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าได้กลิ่นอาหารลอยมาจากบ้านข้างๆ แน่นอนว่าฉันไม่รอช้าที่จะเข้าไปร่วมวงกับครอบครัวที่แสนอบอุ่นนั้นทันที

 



 .....

 



 

            พอการทานข้าวที่แสนอร่อยจบลงฉันได้รับรู้เรื่องราวต่างๆมากมายทั้งๆที่หลับไปเพียงแค่สองวันเท่านั้น ลุงจางได้ช่วยเหลือด้วยการนำข่าวที่ฉันประสบอุบัติเหตุไปบอกกับคหบดีอี้ที่ฉันไปเป็นลูกจ้างขั้นต่ำคอยแบกสินค้าขึ้นลงจากเรือให้และโชคดีที่ท่านไม่ได้ว่าหรือไล่หลันฮวาออกด้วยความใจดีเขาเพียงแค่ฝากลุงจางมาบอกว่าหายเมื่อไหร่ค่อยกลับไปทำงานเท่านั้นส่วนพวกป้าๆหรือแม่ค้าในตลาดที่ได้ยินข่าวก็ฝากบอกลุงจางมาเช่นกันว่าถ้าหลันฮวาหายดีแล้วให้มาหาหน่อย ส่วนบางคนที่พอจะเรียกได้ว่าสนิทสนมกันดีกับหลันฮวาก็ได้มาเยี่ยมเขาตอนที่ร่างนี้ยังไม่ได้สติซึ่งพวกเขาก็คงไม่รู้ว่าหลันฮวาตัวจริงได้โบยบินไปเข้าคิวรอการเกิดใหม่เรียบร้อยแล้ว


ฉันยังคงจดจำเรื่องที่หลันฮวาพูดออกมาทั้งหมดหลังจากที่ฉันได้ดูเรื่องราวชีวิตของเขาคร่าวๆได้  หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่สามารถอัญเชิญเทพที่ทำให้ฉันมาอยู่ที่ออกมาได้ในคืนวันเพ็ญด้วยของบางสิ่งบางอย่างซึ่งตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่กำหนดจะทำพิธีได้ข้อนี้ฉันเลยขอเก็บเอาไว้ก่อนและอีกเรื่องที่สำคัญก็คือเรื่องที่มีหีบแปลกๆซ้อนอยู่ในห้องนอนแม่ของหลันฮวา หีบที่ว่านี้คือสิ่งที่พ่อแม่ของหลันฮวาเตรียมไว้ให้เขาเมื่อเขาโตขึ้นทว่าหลันฮวานั้นก็ใจไม่กลายพอที่จะเปิดมันและซ้อนมันไว้ที่เดิมเพราะตัวเขาคิดเสมอว่าตัวเองต้องทำให้ผู้ให้กำเนิดที่ล่วงลับไปผิดหวัง แต่สำหรับฉันในตอนนี้ไม่ใช่ฉันไม่ได้มีความรู้สึกอะไรแบบนั้นและหลันฮวาเองก็ได้มอบทุกอย่างของเขาให้กับฉันเพื่อช่วยครอบครัวของเขาแก้แค้นแล้ว ดังนั้นเมื่อฉันกลับเข้ามาในบ้าน ฉันก็ได้ตรงดึ่งไปที่ห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งเมื่อก่อนมันคือห้องนอนแม่ของหลันฮวาในทันที


ฉันจุดตะเกียงภายในห้องที่ยังคงใช้การได้อยู่พร้อมกับจุกเทียนอีก2-3เล่มก่อนจะเดินตรงไปที่เตียงเปล่าๆที่ไม่มีผ้าหรืออะไรปูเอาไว้เลยในห้องนี้แล้วพลิกไม้รองเตียงเบาๆก่อนที่จะพบช่องว่างลึกๆขนาดประมาณแลบท็อปที่ฉันใช้เป็นประจำในโลกที่แล้ว ซึ่งพอคิดถึงมันขึ้นมาฉันก็หวังว่าจะให้มีใครซักคนทำลายมันให้พังก่อนที่ข้อมูลสุดยอดเหล่านั้นที่ฉันแอบเก็บสะสมเอาไว้จะหลุดรอดออกไปสู่สายตาบรรดาหนุ่มๆในบ้าน พอรู้ว่าเผลอคิดเรื่องที่ย้อนกลับไปไม่แล้วขึ้นมาก็ได้แต่ส่ายศีรษะตัวเองเบาๆก่อนที่จะดึงความสนใจกลับไปที่ช่องว่างมืดๆนั้นแล้วล่วงมือเข้าไปหยิบหีบสีดำที่มีลวดลายสีแดงแถมมีอะไรบางอย่างเหมือนยัญแปะเอาไว้ออกมา



-----------------------------------------10เปอร์เซ็นต์-----------------------------------

“นี่...มัน...”


มันดูเหมือนมีพลังงานลึกลับบางอย่างวนเวียนอยู่รอบๆหีบแปลกๆใบนี้โดยไม่ต้องถามผู้เชี่ยวชาญที่ฉันเห็นตามสื่อในชาติที่แล้ว ฉันก็สามารถรับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลมาจากหีบใบนี้ได้แล้วเรื่องที่น่าปวดหัวมากกว่าคือว่าจากความทรงจำที่หลันฮวาถ่ายทอดและบอกลักษณะของกล่องที่ตนเองเจอมามันมีสีขาวลายทองดูสงบนิ่งกว่านี้แน่ๆ แม้มันจะมีลักษณะคล้ายกันแต่สีมันไม่เหมือนกันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ฉันคิดว่ามันจะมีหีบอยู่อีกใบหรือเปล่าจึงล่วงมือเข้าไปเพื่อหาหีบที่มีสีตรงกับที่เคยเห็นในห้วงความทรงจำ แต่ทว่าก็เจอแต่ถุงผ้าใส่ของใบเท่าฝ้ามือกับน้ำเต้าอันเล็กๆเท่านั้น แล้วก็ไม่เจออะไรอีกเลย


ฉันจึงพลิกกกล่องสีดำลายแดงปริศนาใบหน้าไปมา มันเป็นไปได้หรือไม่ว่ามีคนแอบเปลี่ยนมันไป แต่ถ้าจะแอบเปลี่ยนมันแล้วทำไมเขาถึงไม่เอาหีบที่มีสีเดียวกันมาเปลี่ยนมันล่ะ หรือว่าหีบมันจะเปลี่ยนสีได้เองแต่ทำไมมันต้องมาเปลี่ยนช่วงเวลานี้ฉันลองพยายามคิดเหตุผลไปต่างๆนานาที่น่าจะเป็นไปได้เพราะยังไงโลกที่มีพลังยุทธ์มีเรื่องราวของเทพเซียนนั้นก็มีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นมากมาย


ถึงฉันจะไม่แน่ใจว่าเจ้าหีบใบนี้มีอะไรหรือเป็นอะไรกันแน่แต่ถ้าไม่ลองเปิดมันก็ไม่มีทางจะได้รู้จริงมั้ย บางที่อาจมียาพิษเป็นควันพุ่งออกมาก็ได้ หรือไม่ก็มีตำราพร้อมคำสั่งเสียของพ่อแม่หลันฮวา หรืออาจมีอาวุธแบบเทพๆเอาไว้ให้ลูกของตัวเอง แน่นอนว่าฉันไม่ค่อนกังวลเรื่องที่เปิดออกมาแล้วจะตายซักเท่าไหร่ ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงฉันก็คิดว่ามันออกจะงี่เง่าเกินไปที่ถูกเรียกตัวมาอยู่ไม่ถึงอาทิตย์ดีก็ต้องตายโดยที่ไม่ได้แก้แค้นให้ใครเลย ดังนั้นฉันจึงแกะยันของมันออกแล้วค่อยๆเปิดฝาหีบช้าๆ


ท่ามกลางแสงจากตะเกียงน้ำมันที่ให้เพียงแสงสลัวๆ หีบที่ถูกปิดผนึกเอาไว้ก็ได้ถูกเปิดออกมา เมื่อมองเข้าไปข้างในหีบฉันก็รู้สึกสับสน มันไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ยาพิษที่พวยพุ่งหรือสุดยอดเคล็ดวิชาลับในตำนาน แต่มันเป็นกล่องเปล่าๆอย่าไม่ต้องสงสัย


“เฮ้อ...อะไรกันเนี้ย หรือไอ้หีบนี้มันจะถูกนำมาเปลี่ยนแทนหีบของจริงไปแล้วจริงๆ?”


ฉันได้แต่พูดกับตัวเอง ช่างน่าเสียใจจริงๆที่ไม่ได้อุปกรณ์อะไรดีๆเอาไว้แบบพวกพระเอกนิยายที่เคยอ่านเจอในหนังสือกำลังภายใน ฉันจึงตัดสินใจที่จะวางหีบนั้นลงแล้วคิดที่จะหาแผนการใหม่ในหัว แต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงออกมาจากฝ่ามือทำให้ฉันชะงักทุกสิ่งทุกอยากแล้วเกือบจะร้องออกมาอย่าลืมตัว ไอ้XXXเอ้ย!! ฉันรีบปล่อยมืออกจากหีบสีดำใบนั้นทันทีก่อนที่จะพยายามหาอะไรมาทุบมันทิ้ง มันตกลงไปตรงกลางห้องอย่างกับถูกจับวางและนิ่งอยู่อย่างนั้นโดยมีเล็กสีดำๆที่เป็นต้นเหตุกำลังดูดซับเลือดของฉันที่ติดอยู่เข้าไปทุกหยด น่าโมโหชะมัดไอ้หีบXXX กล้ามาทำร้ายฉันแถมยังดูเลือดเข้าไปอีกแบบนี้แกต้องเจอดี!


ฉันไม่สนมันแล้วว่ามันจะใช่ของวิเศษอะไรรึป่าว แต่ตอนนี้มันต้องเละ! ฉันใช่มือที่ยังเจ็บและมีเลือดไหลไปจับไม้อะไรบางอย่างแถวๆเตียงขึ้นมาก่อนทำจะลงมือฟาดหีบอย่างสุดความสามารถของร่างกายหลันฮวา


“แก ไอ้หีบโรคจิตเตรียมตัวแหลกไปซะ!!


แต่หีบในนี้กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดขวน ทั้งๆที่แรงฟาดที่ฉันใช้มันก็ไม่ได้มีความเบาอะไรเลยซักนิด มันสร้างความโมโหให้ฉันเป็นอย่างมากแต่สุดท้ายมันก็เริ่มที่จะสั้นด้วยตัวของมันเองก่อนที่จะลอยสูงขึ้น ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้นทันทีเพราะกลัวจะเกิดเรื่อง หรือว่าไอ้หีบนี่มันต้องการแก้แค้นที่ถูกฟาด?


พอกำลังจะออกจากประตูห้องนอนแม่ของหลันฮวาฉันก็สังเกตเห็นว่ามีหมอกสีดำพวยพุ่งออกมาจากข้างในหีบแล้วมันก็ฟุ้งกระจายรอบห้องอย่างรวดเร็ว ทว่าตอนที่อยู่ในหมอกนี้ฉันกลับไม่ได้รู้สึกกลัวมันเลยซักนิดเดียวเหมือนกับว่าเคยชินกับมันมาก่อนเมื่อนานมาแล้ว ฉันจึงอยู่นิ่งๆท่ามกลางหมอกสีดำได้อย่างใจเย็นและมองหีบสีดำที่ลอยอยู่กลางห้อง


มันน่าแปลกใจมากทั้งๆที่รอบๆมันมีแต่หมอกสีดำไร้ซึ่งแสงใดๆทั้งสิ้นในตอนนี้ แต่ฉันกลับเห็นหีบสีดำลายแดงเข้มได้อย่างชัดเจนหรือว่านี่จะเป็นของวิเศษจริงๆกันนะ?


“เจ้า...ลูกชายของมือขวาจอมมารคนนั้นรึ?”


จู่ๆเสียงแหบห้าวอันแสนยั่วยวนที่เจือไปด้วยความเกียจคร้านของผู้ชายก็ดังออกมาจากหีบใบนั้น หืม หีบพูดได้ด้วยแถมเสียงยังหล่อเร้าใจอีกต่างหาก!


ฉันเองก็ควรจะพูดตอบกลับไปบ้างสินะ หีบใบนี้อาจอันตรายกว่าที่คิดเอาไว้ก็ได้ฉันก็คงต้องสุภาพกับมันหน่อย


 “อะ สวัสดีท่านหีบที่เคารพ ไม่ทราบว่าท่านเป็นหีบอะไรมาจากที่ไหนมีความเกี่ยวข้องกับข้าอย่างไรอ่า ข้าคือโจวหานเฟิงขออภัยที่ข้าเสียมารยาทกับท่านไปเมื่อกี้ด้วยเถอะ”


“เจ้า...เจ้ามนุษย์ขี้สงสัย เจ้ากล้าที่จะตั้งคำถามกับข้าแบบนี้เลยงั้นรึ!


ฟังจากเสียงดูท่าหีบใบนี้จะเริ่มหงุดหงิดแล้วนิดหน่อย นี่ฉันถามมันดีๆแท้ๆหาเรื่องเรื่องกันชะมัด แต่จะให้มาตอบโต้กับหีบที่ไม่รู้ว่าจะอันตรายแค่ไหนก็คงต้องยับยั้งอารมณ์ของตัวเองซักหน่อยไม่ให้เผลอไปเถียงอีกฝ่ายโดยไม่จำเป็นแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเริ่มตอบคำถามฉันก่อนที่ฉันจะพูดขอโทษออกไปซะแล้ว


“เห็นแก่ที่เจ้าสามารถคลายผนึกนี้ได้ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าข้าเป็นใคร มาจากไหน และเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า หึ จงสำนึกเอาไว้ซะว่าเจ้าโชคดีแค่ไหนแล้วที่มีโอกาสได้คุยกับข้า...”


“เอ่อ ขอบพระคุณขอรับ”


ฉันตอบขอบคุณออกไปก่อนที่เจ้าหีบใบนี้จะเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างสนุกปาก ไอ้แบบนี้คือผู้ชายซึนเดเระใช่หรือไม่ เมื่อตอนแรกฉันเห็นว่าเขาไม่อยากจะเล่าอะไรเลยแท้ๆแต่ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าพูดเก่งกว่าตอนที่ฉันใช้มุกโกห—แค่กๆสร้างภาพพจน์ใหม่ในจิตใจคนตระกูลจางซะอีก


 

......

 


สองชั่วยามผ่านไปจนฟ้าใกล้สาง


“เอาล่ะหลังจากที่ข้าเล่ามาทั้งหมดนี้เจ้าทำได้ใช่หรือไม่?”


หลังจากที่ฉันนั่งถ่างตาฟังประวัติโดยย่อของหีบสมบัติฉันก็พยักหน้าตามน้ำที่เขาพูดออกมา ก็ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่หีบใบนี้เป็นร่างกายที่ถูกสาปของจ้าวมังกรดำทรราชเฮยซาที่ครอบครองบริเวณเส้นแบ่งภพทั้งสามที่อยู่สุดเขตของเหวราตรีนรก แถมคนที่สาปจ้าวมังกรดำตัวนี้เอาไว้คือจอมมารรุ่นแรกนั้นเองแล้วมันก็ถูกสืบทอดต่อกันมาเรื่อยๆ จนถึงมือจอมมารรุ่นต่อๆมาคนที่จอมมารไว้ใจฝากให้ดูและเก็บรักษาร่างของเฮยซาล่าสุดคือพ่อของหลันฮวา


ทว่าจากที่จ้าวมังกรดำเล่าพอเกิดเรื่องขึ้นมามากมายกับพ่อของหลันฮวาหรือมือขาวของจอมมาร เขาก็ดันเผลอหยิบติดให้ภรรยาของตัวเองเอาหลบหนีมาด้วยซะงั้น ซึ่งโชคดีที่มันมาพร้อมกับกุญแจสำคัญ ซึ่งนั้นก็คือเลือดของหลันฮวาที่เป็นลูกชายกับยาสมุนไพรแบบพิเศษ(ตอนนี้เฮยซาได้รับแค่เลือดจากร่างของหลันฮวาเท่านั้นเลยยังคงสภาพเป็นหีบอยู่และพลังยังกลับมาไม่เหมือนเดิม)


“ว่าแต่ทำไมตอนแรก...เอ่อ ร่างหีบของท่านถึงเป็นสีขาวลายทองล่ะ?”


ตอนนี้จ้าวมังกรดำในร่างหีบยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงองฉันอย่างน้อยๆก็ต้องตีเนียนๆเป็นโจวหานเฟิงไปก่อนล่ะนะ


“หึ เพราะตอนนั้นเจ้าอ่อนแอเกินกว่าที่จะสัมผัสพลังของข้าน่ะสิ เอาล่ะ เจ้ามนุษย์ในตอนนี้เจ้าจงเอายาสมุนไพรวิเศษมาปลดปล่อยข้าให้กลับร่างเดิมได้แล้ว!


จู่ๆหีบสีดำก็ยื่นตัวเข้ามาใกล้พร้อมส่งรังสีกดดันออกมา เอ่อ ถ้านายถูกผนึกไว้มันต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างไม่ใช่เหรอแล้วถ้าฉันไปปลดผนึกออกมาแล้วเจ้านี้กลายเป็นมังกรมางับหัวฉันไม่ก็ซวยน่ะสิ ตอนนี้ฉันจึงเริ่มมองหีบที่กำลังลอยอยู่ด้วยความไม่ไว้ใจ


“ทำไมถึงมองข้าตัวสายตาแบบนั้น เจ้าไม่อยากได้พลังหรือข้าสามารถมอบพลังให้เจ้าได้ถ้าเจ้าปล่อยข้าออกไป”


“ข้าจะเชื่อท่านได้ยังไง แล้วข้าก็ไม่รู้ว่าสมุนไพรที่ว่ามันอยู่ไหน?”


ฉันพูดบอกเหตุผลไปด้วยความใจเย็น เท่าที่ฟังมาต้องใช้สมุนไพรแปลกๆต้องหลายชนิด บางทีแม่ของหลันฮวาอาจเอาไปขายหรือทิ้งไประหว่างแล้วก็ได้เพราะจากที่เห็นไม่มีส่วนไหนในบ้านที่น่าจะซ่อนของวิเศษอะไรได้อีก แถมฉันก็ไม่เชื่อสุดๆเลยนะถ้ามีใครมายื่นขอเสนอให้ถ้าทำตามแล้วจะช่วยให้เก่งขึ้นมันก็เหมือนกับในหนังสือที่เคยอ่านน่ะและ เจ้าพวกนี้ส่วนใหญ่หลอกใช้คนอ่อนแอให้ปล่อยตัวเองไป พอปล่อยไปจริงๆก็ฆ่าทิ้งอยู่ดี


ดังนั้นฉันจะไม่เสี่ยงแม้ว่ามีบางเรื่องช่วยออกมาแล้วจะได้วิชาลับจริงๆ แม้ตอนนี้ฉันจะอยู่ในหมอกของจ้าวมังกรดำแต่มันก็ไม่สามารถทำอันตรายฉันได้เลยซักนิด และถ้าเขาคิดจะทำอะไรฉันเขาก็จะไม่สามารถหาของแก้ผนึกที่คิดว่าอยู่กับฉันได้อีกด้วยรูปร่างแบบหีบนี่


ตอนนี้ฉันที่ได้ทะลุมิติเวลาอะไรก็แล้วแต่มานั้น ย่อมต้องคิดเผื่อกรณีเกิดเหตุการณ์เลวร้ายเอาไว้ก่อน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจ้าวมังกรเป็นมิตรหรือศัตรู จะเชื่อใจได้มากน้อยแค่ไหนมันไม่มีอะไรมายื่นยันเลยซักนิด การอยู่ในโลกมืดมานานก็คงจะมีประโยชน์ตรงที่ทำให้ระแวงและไม่เชื่อใจคนแปลกหน้าง่ายๆนี่ล่ะ และฉันก็เชื่อในการตัดสินใจของตัวเองอยู่เสมอ


แม้ว่าจะรู้สึกไม่ค่อยดีที่เผลอไปปลดยันต์ออกจากหีบทำให้มันเอาเลือดของฉันไปได้แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่คิดที่จะช่วยเหลือเขาง่ายๆถ้ายังไม่รู้เรื่องราวที่มากกว่านี้เป็นแน่แต่แล้วเสียงแสดงความหงุดก็ดังออกมาจากหีบอีกครั้งขัดอารมณ์ดาร์กๆของฉันไม่ซะเงียบจะหมด


“เจ้าโง่ มันก็อยู่ในน้ำเต้าที่เจ้าเอามาห้อยไว้ด้านข้างนั้นไงเล่า มันลงผนึกให้เจ้าเปิดใช้ได้คนเดียวดังนั้นเจ้าต้องเอามันออกมาให้ข้า และข้าขอสัญญาเลยว่าเจ้าจะต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแน่นอน!


“หา...?”


ฉันรู้สึกเหมือนเส้นเลือดมันจะขึ้นหัวซะให้ได้กับคำพูดของหีบใบหนึ่ง นี่ถึงกับกล้าด่าฉันว่าไอ้โง่เลยเรอะ!!


“นี่แกคิดว่าคนที่กำลังขอร้องคนอื่นอยู่เขาควรพูดจกันแบบนี้เหรอ?”


ฉันมองจ้าวมังกรดำที่อยู่ในร่างของหีบด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เมื่อรู้ว่ามันไม่มีทางทำอะไรฉันได้นอกจากทำให้เจ็บตัวเล็กน้อย แถมของที่มันต้องการก็อยู่ในมือของฉันแล้ว อำนาจของฉันก็ย่อมต้องใหญ่กว่าแม้ตัวจริงของหีบใบนี้จะเป็นถึงมังกรแต่ตอนนี้มันเป็นหีบแล้วจะเป็นหีบตลอดไปถ้าฉันไม่ให้ยาวิเศษ หึหึหึหึ


“หน่อยเจ้ามนุษย์!!


แน่นอนว่าหีบที่ไม่มีมือมีเท้าก็ได้แต่สั่นสะเทือนไปด้วยความโกรธโดยทำอะไรไม่ได้ และเพียงไม่นานหมอสีดำก็สลายหายไปเมื่อดูรอบๆจนมองไปที่หน้าต่างก็เห็นว่าแสงอาทิตย์ยาวเช้าได้มาเยือนแล้ว หีบที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากลอยแล้วปล่อยหมอกก็ร่วงลงพื้นเสียงดัง แม้ฉันจะได้ยินเสียงโวยวายอยู่แต่มันก็เบามาก


ดังนั้นฉันจึงยกยิ้มอย่างผู้ชนะและนำหีบใบนั้นไปวางไว้ในหลุมเตียงและหายันต์ที่ตกอยู่แถวนั้นมาแปะมันไว้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง...

 


.......

 


แม้ร่างกายของหลันฮวาจะผ่านการอดหลับอดนอนมาหนึ่งคืนเต็มๆทั้งๆที่พึ่งฝืนสภาพแต่ก็ยังคงแข็งแรงดีและฉันก็ยังไม่ได้รู้สึกง่วงอะไร พอคิดว่าจะอาบน้ำตอนเช้าตามความเคยชินหน่อยดีมั้ยอยู่นั้นประตูบ้านก็ได้ถูกกระแทกเปิดโดยน้องสาวเสี่ยวชิงผู้ร่าเริงก็ได้ถือยาบำรุงสีดำปี๋มาให้ ฉันเลยโชว์ความแมนด้วยการเป่าให้อุ่นเล็กน้อยก็กระดกไปทีเดียวหมด ฉันรู้สึกว่าขนบนร่างกายลุกชันเพราะยาถ้วยนี้แต่ก็ปั่นหน้าเก็กส่งยิ้มไปให้เสี่ยวชิงในแบบที่คิดว่าดูดีที่สุด จนเจ้าตัวหน้าแดงแล้วรีบเก็บยาวิ่งจากไป


อ่า เกิดมา(?)หล่อมันช่างดีจริงๆ หึหึ วันนี้ฉันเลยตัดสินใจว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกดู มันยังคงอยู่ในช่วงเทศกาลฉันคิดว่าน่าจะมีอะไรสนุกๆให้ชมอยู่ และฉันก็อยากจะรู้จริงๆว่าสภาพของโจหานเฟิงในตอนนี้จะทำให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นได้บ้างและแน่นอนฉันเองก็ต้องลองออกไปทำงานแบบที่หลันฮวาเคยทำดูซักหน่อยด้วยถ้ามันโอเคฉันคงจะทำมันต่อไปก่อนซักระยะเพื่อเก็บเงิน ก่อนที่จะนำมันไปเสี่ยงโชคเล็กๆน้อยๆ


ส่วนในตอนนี้ของที่อยู่ในน้ำเต้าที่น่าจะเป็นน้ำเต้าสำหรับเก็บของจากความรู้ของหลันฮวาที่เคยเห็นในหนังสือกับถุงใบเล็กๆเท่าฝ่ามือที่ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นของวิเศษหรือไม่ก็ยังไม่ได้ทำการเปิดออกดูแต่ก็เก็บเอาไว้กับตัวเองก่อนเพื่อความปลอดภัย


แน่นอนก่อนออกจากบ้านฉันตัดสินใจลากน้ำเย็นๆจากบ่อข้างๆมาต้มอาบ ยังไงตอนนี้ถ้าเทียบเวลาปัจจุบันแล้วก็พึ่ง6โมงเช้าเท่านั้นยังถือว่าไม่สายอะไรมากมายฉันจึงอยากลองอาบน้ำแบบจีนโบราณดู แม้ปกติหลันฮวาจะอาบน้ำ3วันครั้งที่มุมเล็กๆของบ้าน แต่ฉันคิดว่ายังไงก็ไม่มีใครมาเห็นเลยลากอ่างไม้มาวางกลางบ้านแล้วจะอาบมันตรงนี้ซะ ถือว่าจะได้ชื่นชมบรรยากาศแบบบ้านโบราณได้จุใจ พอเอาม่านหน้าต่างลงมากันคนผ่านมาเห็นหน่อยกับล็อคประตูบ้านเอาไว้ก็เรียบร้อย


             แต่คนคำนวณหรือจะสู้ฟ้าลิขิต ในตอนนั้นเองขณะที่ฉันกำลังเปลือยจากการถอดเสื้อผ้าและผ้าพันแผลเตรียมแช่น้ำในอ่างไม้ ประตูบ้านก็ถูกกระแทกโดยแรงจนตัวล็อคพังและมันถูกเปิดโดยเท้างามๆของคุณหมอเฉินนั้นเอง


------------------------------------------------------------------------------------------
ขอออกตัวไว้ก่อนว่าเรื่องนี้ไม่วายนะคะ แล้วก็ขออภัยที่ลงล่าช้าค่ะ แบบว่าไปติดพิมพ์อีกเรื่องนุงมา แห่ๆ

แต่อย่างที่บอกไม่เคยทิ้งกันไปไหนนะคะ

แต่จะพยายามวกกลับมาฟื้นความทรงจำทางนี้บ่อยๆแล้ว ชักเริ่มลืมเรื่องตัวเอง Orz  ที่เป็นปัญหาบ่อยคือนอกจากตัวเอกแล้วตัวละครอื่นๆจะจำชื่อไม่ค่อยได้เลยค่ะ เฮ้อออออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #75 เมมฟิส (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 10:57
    เย้  ฮาเร็มๆ     รอเฮยซากลับมาเป็นตัวเป็นตน
    #75
    0
  2. #71 Wada Mizaki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 20:15
    ภรรยาเฉินมาแล้ว
    #71
    0
  3. #69 ~''Fanrasia''~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 17:09
    ไม่วาย แต่มีสามีใช่มั้ยคะไรท์ 55
    #69
    0
  4. #67 kamo2412 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:20
    ไม่ Y ทำดีแล้วค่ะไรท์ เนื้อเรื่องดูน่าสนุก มีลุ้นแบบนี้ อย่า Y เลยค่ะ เสียของ อยากให้เป็นโจวหานเฟิงต่อไป หาเมียไปเลย อย่ากลายเป็นหญิงนะ
    #67
    0
  5. #63 meme (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 12:49
    ไม่วายแต่จิ้นวายได้ป๊ะ อิอิ
    #63
    0
  6. #62 โพอิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:08
    ชอบเรื่องจัง
    รอค่ะ แต่อย่านานน้าาาา
    #62
    1
  7. #61 แม่มดกระหายเลือด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 01:40
    อ่า....เป็นเรื่องที่น่าติดตามมากเลยนะคะ เพราะงั้นสู้ๆนะคะไรท์เตอร์พยายามเข้าจ้า~
    แม่สาวพริกขี้หนูก็สู้ๆนะ(ถึงตอนนี้จะไม่ใช่สาวก็ตาม)
    #61
    1
  8. #59 bassjeedjad (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 02:01
    สนุกค่ะ เราชอบ ชอบมากกกก สู้ๆนะคะ เราค้างมากเลย
    #59
    1
  9. #58 Ying0934 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:10
    มาต่อเร็วๆนร้าาาาาา
    #58
    1
  10. #56 El Dorado Bz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:02
    รอเอาใจช่วยนางเอกอยู่น๊า
    #56
    1
  11. #54 เงารัตติกาลมายา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 17:12
    เห้ออ เจ้าของเม้นนั้น บ่งบอกถึงการศึกษาที่ได้รับมามากคะ เรื่องของไรท์ไม่น่ารำคานหรอกคะ สนุกเสียด้วยซ้ำ (เราเป็นคนอ่านได้ทุกแนวนะ) เป็นกำลังใจให้พัฒนางานเขียนยิ่งๆขึ้นไปคะ รอตอนต่อไปค่าาา
    #54
    1
  12. #51 -~+*. JoHanNa.*+~- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 11:24
    นึกว่านักเขียนจะทิ้งเรื่องนี้ไปซะแล้ว T[]T
    #51
    1
  13. #50 GYUZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 05:06
    สนุก น่าติดตามดีค่ะ
    #50
    1