Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 47 : Ch.30 The memory of Sugawara Kenta 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    31 มี.ค. 60

 


          ต่อไปไรท์ก็ต้องกลับไปเครียร์งานโปรเจคเหมือนเดิม อาทิตย์หน้าอาจไม่ได้เข้าจริงจังค่ะ  แล้วเห็นมีคอมเม้นบอกว่าอยากส่งแฟนอาร์ตมานามิให้แต่ส่งได้ที่ไหน?

     ขอตอบว่าส่งได้ในเพจของเฟสบุ๊คที่ชื่อ  ความทรงจำสีเลือด-นักหัดเขียน นะคะ  โพสหน้าเพจไรท์จะได้รับง่ายกว่าส่งข้อความมาเน้อ

          และช่วงตอนนี้เป็นช่วงหนุ่มน้อยหวนอดีต อาจยาวๆไปเพราะเราจะแกล้งมานามิให้ได้สัมผัสกับรถบัสแมงกะพรุนช้านั้นเอง lol หลายคนอาจเห็นว่าแบบนี้เรื่องจะไม่เดินหรือเปล่า แต่ไรท์ก็จะขอตอบว่ามันคือเนื้อเรื่องที่ถูกเดิมเต็มในส่วนที่มานามิไม่ได้รู้ค่ะ






                กว่าจะถูกพวกพี่ยูปล่อยตัวออกมาก็กินเวลานานพอตัว ต้องขอบคุณน้องทาเคชิที่ง่วงนอนไปก่อนการวางแผนประหลาดๆจึงต้องยกเลิกไป ทั้งพี่ยูเองต้องไปฝึกพลัง ส่วนพี่โทยะก็ต้องกลับไปหาคุณพ่อของเขาที่โทรเรียก


พอผมออกมาจากห้องนั้นแล้วสังเกตสีท้องฟ้าจากหน้าต่างบานหนึ่ง ก็เห็นว่าเป็นช่วงเกือบเย็นมากแล้ว  ผมจึงเดินไปทางสวนหลังบ้านเพราะคิดว่ามานะจังน่าจะอยู่แถวนั้น เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงเห่าของเลโอกับเสียงโหยหวนของมานะจังตามคาด


                “โฮ่งๆๆๆ”


                “ม่ายยย เลโอจ๋า หยุดก๊อนนนนน มานามิวิ่งไม่ไหวแล้วค่า แฮร่กๆ”


ดูท่ามานะจังกับเลโอจะเล่นวิ่งไล่จับกันอีกแล้ว เพราะแบบนี้มานะจังถึงได้ความถนัดทางกายภาพติดมาด้วย แต่การเล่นกับสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ ก็ถือว่าเป็นกิจกรรมของเด็กๆได้อยู่ล่ะนะ แต่ถึงแบบนั้นตัวผมเองก็ไม่นิยมที่จะออกกำลังกายซักเท่าไหร่ เพียงแค่คิดก็เรียกว่ารู้สึกเหนื่อยได้เลย สงสัยจะติดโรคชอบอยู่นิ่งขยับแค่มือประดิษฐ์ของมาจากช่วงตอนโต


แล้วการทดสอบที่ผ่านมานั้นผมจึงไม่มีความถนัดด้านกายภาพเหมือนอย่างเคยช่างน่าอิจฉาคนที่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้หลายๆอย่างอย่างเธอจริงๆ แต่พอนึกถึงเรื่องนั้นของมานะจังเข้าผมก็อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย การวัดแค่ทักษะขนาดใหญ่ ที่มานะจังเองนั้นยังไม่รู้เรื่องราวของที่นี่อย่างจริงจังก็ไม่รู้ว่าสามารถกดดูทักษะย่อยได้ เธอจึงคิดว่าตัวเองมีแค่5ทักษะตามที่ผลหน้าจอมันแสดงออกมา อย่างไม่เฉลียวใจว่าทำไมคนๆนึงถึงมีเป็น10กว่าทักษะ


ซึ่งผมยังไม่บอกเธอตอนนี้หรอก หึหึ ว่าจริงๆผมแอบดูทักษะย่อยของเธอมาแล้ว ซึ่งมันมี15ทักษะ ยังไงถ้าบอกไปตอนนี้เธอได้ยอตัวเองเกินไปแน่ๆ เพราะ 15ทักษะถือว่าสูงมาก ถึงจะไม่เท่ามานามิตัวจริงก็เถอะ ถ้าเธอรู้ความจริงขึ้นมาหน้าจะเอ๋อขนาดไหนกันนะ?


……


“เอ้าๆ หยุดเล่นกันก่อนเถอะครับ เลโอเดียวมานะจังก็เหนื่อยจนตายหรอกนะ”


ผมพูดขณะเดินไปใกล้ๆทั้งคู่ แต่ไม่คิดจะเข้าไปขวางทางเลโอแน่นอน ยังไม่อยากจะโดนเจ้าหมายักษ์นี่ทับตาย


“โฮ่งๆ”


เลโอที่เป็นหมาฉลาดจากการตัดต่อยีนส์ก็หยุดแต่โดยดีเมื่อได้ยินผมตะโกนบอก ส่วนมานะจังตอนนี้ก็ลงไปนอนแผ่ที่พื้นอย่างหมดแรงแล้ว เฮ้อ ความเป็นผู้หญิงของคุณมันหายไปกับสายลมแสงแดดแล้วใช่มั้ย..


“ไง ไหวมั้ยครับมานะจัง?”


ผมพูดอย่างอารมณ์ดีให้กับเด็กสาวที่นอนหมดสภาพอยู่ เธอหอบจัดจนพูดตอบไม่ไหวแต่ก็พยามชูมือยกนิ้มโป้งมาให้ผม อืมน่าจะแปลว่าไหวอยู่ขอบใจที่เข้ามาช่วยรึป่าวนั้น?


                …..


                พอพักแปบนึงก็ดูเหมือนมานะจังจะอาการดีขึ้นแล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง ส่วนเลโอก็คลานมาหมอบอยู่ข้าง ดูแล้วเชื่องเหมาะกับหน้าตาน่ารักดี แค่จริงๆแล้วไอ้ตัวนี้ลับหลังคนเลี้ยงน่ะแสบจนเมดในบ้านกลัวที่จะเข้าใกล้เลยล่ะ


                “จะว่าไปแล้วนายไปคุยอะไรกับพี่ยูมาล่ะ?”


                มานะจังทำท่ากระซิบกระซาบอย่างจริงจังถามถึงเหตุการณ์ที่ผมไปเจอมา ขณะที่พวกเรานั่งเล่นอย่างไม่กลัวเปื้อนอยู่บนสนามหญ้าสด


                “อืมประมารเป็นความลับระหว่างลูกผู้ชายล่ะมั้ง”


                ผมกระซิบกลับไปเบาๆ ก็เรื่องที่ไปคุยกับพวกนั้นมามันเอาไปพูดกับใครได้จริงๆน่ะหละ  เฮ้อผมเองก็ไม่อยากจะเล่ารายละเอียดนั้นซักเท่าไหร่ด้วยเพราะมันไม่ค่อยจะมีสาระ


                “โห้ววว เดียวนี้หัดเก็บความลับกันแล้วสินะ เริ่มโตเป็นหนุ่มกันแล้วสิ โลกนี้นี่เด็กๆโตเร็วจริงๆ”


                แต่เหมือนมานะจังจะเข้าใจอะไรผิดที่ผิดทางไปซักอย่าง          


                “ไม่ใช่หรอก ผู้ชายน่ะมีความเป็นเด็กมากกว่าที่พวกผู้หญิงคิดอีกนะครับ อืม คุณน่าจะเคยได้ยินใช่มั้ยล่ะที่มีคำพูดที่ว่าเด็กผู้หญิงมักจะโตเร็วกว่าเด็กผู้ชายนั้นน่ะ?”


                “อ่อ


                มานะจังพยักหน้าเข้าใจก่อนจะทำหน้าเหมือคิดอะไรบางอย่าง ส่วนผมก็หันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ที่มีไข่แดงลูกโตๆกำลังจมหายไป ก่อนจะปิดตาลงและหลับตาแล้วสูดจมูกรับกลิ่นจากดอกไม้และหญ้าผสมกัน ก็ช่วงเวลาสมัยเด็กมันมีความสุขออกแบบนี้ มีความสุขกับการพักผ่อนจนไม่อยากจะโตเลยนี่สิ น่าเสียดายที่โลกกว้างใหญ่เกินกว่าจะทำแบบนั้นได้


                พอรู้ตัวอีกที มานะจังก็เอามือเล็กๆของเธอมาตบบ่าของผมตุบๆด้วยสีหน้าจริงจัง


                “นายคงโดนพี่ยูทรมานมาเยอะสินะเคนคุงดูหน้านายตอนนี้สิคะ เหมือนกับกำลังปลงตกอะไรอยู่เลย


                เอ่อ ไม่ใช่หรอกครับ แค่คิดว่าตอนยังเด็กนี่ดีจริงๆเลยน๊า อะไรแบบนั้นเท่านั้นเอง”


                จริงๆแล้วพี่ยูเขาก็แกล้งเธอแค่คนเดียวนั้นแหละ ถึงกับคนอื่นจะปากร้ายใส่บ้างแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรง


                “เหอๆ ก็ตอนนี้เป็นเด็กว่างงานกันนี่คะมันก็ต้องดีอยู่แล้วล่ะสมัยก่อนน่ะนะ….พึมพำ ”


มานะจังที่เริ่มคิดถึงเรื่องสมัยอดีต เริ่มพึงพำกับตัวเอง ยัยนี่เองก็เริ่มเผยด้านมืดให้คนอื่นเห็นมากขึ้นแล้วสินะ เหมือนกับตั้งใจทำให้คนอื่นค่อยๆชินกับนิสัยแปลกๆของเธอไปอย่างเป็นธรรมชาติเลยล่ะ แต่ผมที่สังเกตตัวเธออยู่ในตอนนี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆไป


แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าปกติได้ว่ารอบๆตัวเธอไม่เห็นเจ้าพ่อบ้านจอมเสแสร้งกับคุณแวนด้านที่เป็นคนรับใช้ประจำตัวของเธออยู่เลย สองคนนั้นไปไหน?


ผมที่กำลังจะเอ่ยปากถามกับเจ้าตัวที่กำลังจมกับอดีตอย่างเงียบๆก็เผลอไปเห็นเงาตะคุมๆที่ต้นไม้ใบหนาซะก่อน อืม เหมือนจะรู้แล้วล่ะว่าสองคนนั้นไปไหน คาดว่าคงทำเรื่องผิดใจกันเองจนมานะจังสั่งลงโทษไม่ให้เข้าใกล้อีกแล้วสินะ เป็นหนุ่มสาวที่ทำตัวได้เหมือนเด็กๆยิ่งกว่าผมกับมานะจังซะอีก(ถึงจริงๆผมสองคนจะมีอายุทางวิญญาณค่อนข้างเลยวัยรุ่นไปหน่อยแล้วก็ตาม)


                “ทะเลาะกันอีกแล้วสินะครับ?”


                ถึงจะพูดลอยๆไม่ดังไม่เบาแต่สองคนนั้นที่แอบอยู่แถวๆต้นไม้ก็เหมือนจะได้ยินแล้วสะดุ้งกันสุดตัว จนผมเกือบจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเลย มานามิเองก็ลงโทษแปลกๆไปหลายรอบแล้วแต่ก็ยังจัดการปัญหานี้ไม่ได้ ผมเองจริงๆก็ไม่อยากใส่ใจ แต่เพราะคนหนึ่งก็เป็นผู้ติดตาม อีกคนก็เป็นทั้งคนขับรถ บอดี้การ์ดและผู้ดูแลของมานะจังที่ผมต้องคอยดูแลไม่ให้เธอเป็นอะไรไปนี่สิ


                บางทีถ้าไม่พูดเตือนสติเจ้าพวกนี้กันบ้างคงจะส่งผลกระทบไปถึงเจ้าของล่ะนะ


………………………..50%.................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #908 Cosmo lnwza (@creamspsychopass) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 03:49
    งืออออ อยากให้ขึ้นมัทยมเร็วๆจัง (อ่านมาตั้งนานยังไม่เคยเจอคุณนางเอกเลย)
    #908
    0
  2. #895 Beebiboo (@Beebiboo) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:14
    แต่ละคน หาปกติไม่ได้เลย 555
    #895
    0
  3. #891 Ririn 10080 (@malodien2) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:11
    มาต่ออีกไวๆน้าา#ติดหนึบ
    #891
    0
  4. วันที่ 1 เมษายน 2560 / 20:35
    รอค่ะ ค้างๆๆ
    #890
    0
  5. #887 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:26
    รอน้าค่ะ
    #887
    0
  6. #885 Hakuna Matata (@morgaina) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 09:49
    รอค่าาา
    #885
    0
  7. วันที่ 1 เมษายน 2560 / 00:14
    ดูน่ารักขึ้น >///<
    #880
    0
  8. #879 Lalaland332221 (@Lalaland332221) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:31
    น่ารักง่าาาา ปักธงฮาเร็มได้ม้ายย
    #879
    0