Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 3 : Ch.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    17 ก.พ. 59

 

สวัสดีค่ะสุกาวาระ มานามิเองค่ะ

หลังจากในอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันซึ่งเป็นหวัดใหญ่และมีอาการช็อคจึงได้แต่นอนซมอยู่บนเตียงกว้างไปนั้น ตอนนี้สามารถเดินซนไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบแล้วค่ะ ถึงจะออกตัวเดินได้แต่ในห้องก็เถอะ

ส่วนช่วงนี้ฉันกำลังสงสัยและกังวลใจในบางอย่างอยู่ค่ะ นั้นก็เพราะในช่วงเวลาที่ฉันป่วยนั้น ฉันได้เห็นคนตระกูลสุกาวาระมาเยี่ยมไข้แค่3คน ซึ่งก็มีป๊าทาเคดะ ม๊ามิเรย์ และเจ้าเด็กตัวน้อยตัวเล็กผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกทั้งสองคนผลัดกันอุ้มอยู่ซึ่งคิดๆแล้วก็คงเป็นหนูทาเคชิแน่นอนเข้ามาเยี่ยมเป็นระยะๆ แต่ฉันยังไม่เคยได้เห็นยูและคุณเซโตะสมัยเอ๊าะๆเดินเข้ามาเลยล่ะค่ะ อ่า พี่ชายคะ คุณอาคะ มานามิรอพวกพี่มาเยี่ยมในห้องสีชมพูทุกวันเลยค่ะ พวกเรารีบมาสนิทสนมกลมเกลียวเป็นครอบครัวอบอุ่นกันเถอะนะ

ยิ่งเกี่ยวกับค่าความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะยังเป็นเด็กกันอยู่แต่ด้วยช่วงวัยเด็กจะสามารถปลูกฝังความรู้สึกตั้งแต่แรกได้ดีกว่าช่วงเวลาโตแล้ว และถ้าหากทำอะไรผิดพลาดไปจนภาพลักษณ์ของตัวเองติดลบแล้วล่ะก็มันคงจะเป็นความทรงจำที่แสนโหดร้ายซึ่งจะคอยหลอกหลอนไปได้ตลอดชีวิตเลยล่ะ

อ่า นี่ฉันโดนเกลียดจนไม่คิดจะสนใจกันเลยตั้งแต่แรกแล้วรึป่าว? ฉันยังไม่อยากให้ชีวิตในอนาคตของฉันต้องถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายเลยนะ แน่นอนว่าฉันจะให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวติดลบไม่ได้ เพราะงั้นฉันจะต้องหาทางสืบข่าวและก็ต้องเข้าหาทั้งสองคนนั้นให้ได้เพื่ออนาคตที่สดใส

 

 

แต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะยังไม่ให้โอกาสฉันติดแผนการใดๆ เพราะหลังจากผ่านช่วงตื่นนอนไปได้ไม่นานของวันนี้ ทั้งป๊าทาเคดะและม๊ามิเรย์ที่อุ้มเจ้าหนูทาเคชิก็เข้ามาหาและเหนือสิ่งอื่นใดคือฉันถูกป๊าทาเคดะอุ้มเดินออกมาจากห้องสีชมพูอย่างงงๆเลยล่ะค่ะ

หลังจากนั้นป๊าทาเคดะก็แนะนำตัวกับฉันว่าพวกเขาเป็นคุณพ่อคุณแม่และน้องชายของฉัน ถึงฉันจะรู้จักและรู้ความจริงทั้งหมดแล้วก็เถอะแต่ฉันก็ต้องเอ่อออตามน้ำให้สมกับการเป็นเด็กตัวน้อยไป เพียงไม่นานพวกเขาก็พาฉันเดินไปตามชั้นต่างๆของบ้าน ซึ่งมีทั้งหมด5ชั้นด้วยกันเลยล่ะค่ะ ช่างเป็นคุณพ่อคุณแม่วัยเกือบ30นี่แข็งแกร่งกันจริงๆอุ้มเด็กไปด้วยเดินไปด้วยรอบบ้านขนาดใหญ่ไม่มีเหนื่อยเลย แต่ถึงแบบนั้นฉันก็ไม่ได้รับการบอกกล่าวว่าห้องใครเป็นห้องใครเป็นกรณีพิเศษ ยกเว้นห้องของทาเคชิ ที่ป๊าม๊าคู่นี้บอกให้ฉันแวะมาเล่นกับเจ้าหนูนี่บ่อยๆได้ตามต้องการ ดูสิเจ้าเด็กนี้จ้องมองฉันด้วยดวงตาใสแจ๋วบริสุทธิ์ไร้เดียงสาวิ้งๆสุดๆเลย ทำไมตอนโตนายไม่น่ารักแบบนี้เลยล่ะห๊าาาาา

แม้ในเกมจะทำให้ฉันจำชั้นและห้องที่เหล่าตัวเอกในบ้านนี้อาศัยอยู่ได้ก็ตาม แต่สมัยเด็กใครจะไปรู้ว่าพวกเขาได้ทำการเปลี่ยนห้องของตัวเองกันบ้างหรือไม่ ถ้าเกิดฉันเดินแกล้งเข้าห้องผิดไปทีนี่ก็ไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ไหนล่ะค่ะ แต่อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็รู้ว่าห้องที่เป็นส่วนรวมยังคงเหมือนเดิมถึงจะยังขาดห้องวาดภาพของอาเซโตะและพวกห้องประดิษฐ์ของเคนตะไปอยู่ แต่ฉันเชื่อว่าไม่นานมันต้องได้รับการต่อเติมแน่นอน

 

 

ผ่านไปซักพักใหญ่ๆ ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายแล้วล่ะค่ะ หลังจากถูกพาไปกินข้าวที่ห้องอาหารฉันก็คิดว่าพวกเขาจะปล่อยให้ฉันมีเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อจะได้ใช้เตรียมแผนการครอบครัวแสนสุขของมานามิบ้าง แต่ดูเหมือนพวกเขาสองคนเองก็เป็นครอบครัวที่อบอุ่นเกิ๊นนนน ดูท่าว่าช่วงนี้ธุรกิจทางครอบครัวยังไม่วุ่ยวายเท่าไหร่ดังนั้นป๊าทาเคดะและม๊ามิเรย์เลยยังมีเวลาว่างดูแลลูกๆอยู่ ไม่เหมือนกับช่วงเวลาในเกม ฉันจำได้ว่าทั้งสองคนต้องช่วยกันทำงานจนบินที่ประเทศต่างๆแบบเดือนถึงสองเดือนถึงจะมีเวลาว่างกลับบ้านซักครั้ง

พวกพระเอกทั้งหลายในบ้านเลยถือโอกาสลวนลามสาวใช้อายุ16แบบชิลๆ อ่ะ ฉันไม่ได้ใส่ร้ายป้ายสีใครนะ ถ้าเป็นคนเล่นเองตอนนั้นฉันก็คิดว่ามันฟินอยู่หรอก

แต่พอตอนนี้ฉันที่อยู่ในฐานะลูกสาวพ่วงบุญธรรมของบ้านนี้แล้ว ต้องมารับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าแบบจู่ๆทาคาชิก็แอบย่องเข้าไปหาคาโอริตอนกลางคืนและนอนบนเตียงข้างๆเธอในสภาพเปลือยท่อนบนหรือไม่ก็เคนตะและคาโอริถูกขังเป็นวันอยู่ในห้องงานประดิษฐ์เพราะเคนตะเผลอทำหุ่นยนต์เวทย์ระเบิดทั้งคู่เลยได้หยอกล้อกันอย่างลับๆในนั้น หรือไม่ก็ฉากยูผลักคาโอริเข้าไปในอ่างอาบน้ำแล้วเกือบจะทำมิดีมิร้ายกับเธอเพราะเกิดหึงจนหน้ามืด ยังมีฉากที่คุณอาเซโตะกับคาโอริจูบกันตรงระเบียงสวนที่งดงามประหนึ่งภาพโรมิโอกับจูเลียตนั้นอีก

จริงๆแล้วกับฉากสุดท้ายฉันต้องบอกเลยว่าคุณอาเซโตะเป็นหนุ่มรูปงามจิตใจบริสุทธิ์ที่สุดแล้วล่ะค่ะ

แต่เห็นมั้ยล่ะ คาโอริที่น่าสงสาร(น้อยกว่าฉัน)โดนหนุ่มๆในบ้านนี้เอาเปรียบกันเหลือเกิน และฉันก็ไม่คิดจะอิจฉาหรอกนะ เพราะสำหรับมานามิแล้วพวกนั้นเปรียบดั่งยมทูตมากกว่าชายรูปงามน่ะสิ นี่ต้องเรียกว่าเมื่อตาสว่างถึงจะได้ค้นพบความจริง เจ้าหนุ่มพวกนี้ก็เป็นเพียงวัยรุ่นหื่นกามดีๆนี่เอง บูๆ

 

เอาล่ะกลับเข้าสู่โหมดปัจจุบัน ตอนนี้ฉันและคนตระกูลสุกาวาระทั้งสามคนกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านแสนกว้างใหญ่ล่ะค่ะ

ถ้าถามว่าทำไมต้องยืนเหรอคะ?

เรื่องนี้ฉันเองก็ยังงงๆอยู่เลยล่ะค่ะ แต่พวกเขาดูมีความสุขกันมากเลย แต่จะถามฉันบ้างมั้ยเนี้ยว่าฉันอยากมายืนกลางแดดแบบนี้รึป่าว ถึงจะแปลกใจที่ตัวฉันดูจะมีร่างกายแข็งแรงเยี่ยมยอดไม่เหมือนกับช่วงอาทิตย์ก่อนก็เถอะ แต่ฉันที่ในชาติก่อนชอบนั่งเล่นเกมหมกตัวอยู่ในห้องตลอดทั้งวันนั้นก็ไม่ค่อยอยากจะเจอกับคุณดวงอาทิตย์ดวงโตนี่เท่าไหร่ ร้อนอ่ะ

และแล้วในช่วงเวลาที่ฉันคิดว่าควรเอ่ยปากถามป๊าทาเคดะที่จูงมือฉันอยู่ว่ามายืนตรงนี้ทำไมก็ได้มีเงาแปลกประหลาดพาดผ่านลงมาจากบนท้องฟ้า เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมองฉันก็ได้เห็นอะไรบางอย่างที่แสนคุ้นเคยภายในเกมนี้

โอ้ว ฉันลืมมันไปได้ยังไงสิ่งที่มีรูปร่างแปลกประหลาดแสนน่ารักนี่!!

ทุกคนต่างรู้จักมันกันทั้งนั้น และฉันเองก็ชอบฉากที่มันปรากฏตัวด้วย!!

โดยเฉพาะตอนดูในอนิเมะที่มันเคลื่อนไหวไปมา ให้ความรู้สึกว่านี่ล่ะแฟนตาซี!!

ในที่สุดฉันก็ได้เห็นมันกับตาตัวเองแล้ว พระเจ้าขอบคุณค่ะที่ทำให้ฉันได้เกิดมาในโลกแห่งนี้ ถึงแม้ฉันจะเกิดมาเป็นมานามิ แต่รับรองว่าภายในอนาคตฉันจะต้องนั่งมันให้ได้!!

จะไม่มีใครขัดขวางฉันได้อีกต่อไป!!

เจ้ารถบัสแมงกะพรุนลอยฟ้าสีขาวใสพาดแดงเอ่ย แกจงมาให้ฉันผู้นี้นั่งซะดีๆ! อุโฮะ อุโฮะ

และในตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรอีกแล้วค่ะ ลืมมันไปให้หมดทุกสิ่งทุกอย่างเลย ตอนนี้ความสนใจและเสียงร้องอุทานอย่างเปี่ยมสุข

คงเป็นเพราะอาการช็อคที่ทำให้ฉันมัวแต่คิดเรื่องของมานามิจนลืมคิดเรื่องของตัวเองไปว่าตอนที่เล่นเกมดูอนิเมะอ่านมังงะฉันมีความชื่นชอบเจ้าสิ่งนี้ขนาดไหน และตอนนี้การได้เห็นของจริงมันทำให้รู้สึกว่าเรื่องที่เกิดมาเป็นมานามิก็พอจะมีประโยชน์อยู่

รถบัสโดยสารขนาดใหญ่รูปทรงแมงกะพรุนใสๆที่ขับเคลื่อนด้วยคริสตัลพลังเวทย์ มันถูกออกแบบมาให้น่ารักสุดๆ โดยใน[เมดสาวน้อยสวีตตี้เลิฟ]นี้มันมีหน้าที่รับส่งนักเรียนของโรงเรียนเวนเซียเวียร์และโรงเรียนอื่นๆในเครือข่าย

ซึ่งตัวมานามิในเกมรู้สึกว่าจะชอบนั่งรถลีมูซีนลอยฟ้าสีชมพูที่สร้างขึ้นเป็นรูปน้องหมาตัวยาวไปโรงเรียนมากกว่า ฉันล่ะหวาดกลัวความคลั่งไคล้สีชมพูของเธอจริงๆ อ่ะ แต่ตอนนี้ฉันคือมานามิเองนี่หน่า ถ้างั้นฉันจะขอปฏิญาณตนไว้เลยว่าจะไม่ใช้รถสีแหววแบบนั้นไปเรียนแน่ๆ เพราะฉันจะนั่งเจ้าแมงกะพรุนที่แสนน่ารักนี่ไปตลอดจนเรียนจบม.ปลายเลยคอยดู(ถ้าฉันยังไม่ตายน่ะนะ *ทรุด*)

 

แน่นอนว่าการแสดงออกของฉันที่มีต่อเจ้ารสบัสรับส่งนักเรียนลอยได้คันนี้ทำให้ป๊าทาเคดะและม๊ามิเรย์มอบรอยยิ้มหวานและมองด้วยสายตาอบอุ่นมาที่ฉันค่ะ นี่ฉันเริ่มขนลุกแล้วนะ ทำไมมามองกันแบบนั้นล่ะ อ่า เป็นเพราะชาติก่อนที่ฉันไม่สนิทกับครอบครัวแน่ๆ มัวแต่หมกตัวอยู่ในห้องเล่นเกมอ่านหนังสือ พอตอนนี้มาเจอผู้คนที่ถือว่าเป็นพ่อแม่ยิ้มให้อย่างอบอุ่นแล้วมันทำให้รู้สึกไม่ชินเอาซะเลย

แต่เรื่องนี้มันทำให้ฉันฉุดคิดขึ้นมาได้ ว่าทำไมพวกเขาถึงมายืนรอรถบัสแมงกะพรุนที่ใช้รับส่งนักเรียนและเรื่องที่ยูกับเซโตะหายไปไหน!!

โอ้ว ฉันแก้ปริศนานี่ออกแล้ว ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ที่จริงแล้วทั้งสองคนไปเรียนโรงเรียนประจำกันนี่หน่า!!

ใช่แล้วค่ะ ฉันลืมไปเลยว่าสมัยเด็กนั้นพี่ยูคนนี้เรียนโรงเรียนประจำจนถึงม.ต้นไม่ค่อยได้กลับบ้านแต่เขาได้กลับบ้านบ่อยๆตอนอยู่ม.ปลายที่โรงเรียนเวนเซียเวียร์และเข้ามหาลัยใกล้ๆที่นี้

ส่วนอาเซโตะตอนนี้น่าจะเรียนม.ปลายที่เกี่ยวข้องกับศิลปะอยู่และเพราะต้องออกค่ายหาประสบการณ์การวาดภาพบ่อยๆก็ทำให้สมัยเรียนของเขาไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเช่นกัน

ตายล่ะๆ ถ้าพวกเขาไม่ค่อยอยู่บ้านกันแบบนี้การสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวจะทำให้อยากมากขึ้น ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกไม่ดีสุดๆไปเลยค่ะที่พึ่งคิดความจริงข้อนี้ขึ้นมาได้ คุณอาเซโตะน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คนอารมณ์แปรปรวนง่ายอย่างพี่ยูนี่สิสุดยอดแห่งปัญหา

และในขณะที่ฉันใช้ความคิดรถบัสที่น่ารักคันนั้นก็ลงจอดสู่พื้นดินห่างจากหน้าพวกเราไป3เมตร และทันทีที่ประตูรถเปิดออกมาก็มีหนุ่มหน้าหวานผมสีน้ำตาลเข้มนัยน์ตาสีเขียวเหม่อมองฟากฟ้าในชุดคลุมสีดำคลิปม่วงเดินลงมาพร้อมกับเด็กผู้ชายตัวเล็กกว่าที่มีผมสีบรอนทองและนัยน์ตาสีอเมทิลที่ดูก้าวร้าวที่ใส่ชุดปกกะลาสีแขนสั้นและกางเกงลายสก็อตสีออกฟ้าๆ ที่ในมือของพวกเขาหิ้วกล่องมิติสำหรับเก็บสัมภาระขนาดเล็กเอาไว้และเดินตรงมาที่พวกเรายืนอยู่

และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้สังเกตหรือสนใจฉันที่ยืนอยู่ข้างป๊าทาเคดะเลยซักนิด

“ยินดีตอนรับกลับบ้านนะเจ้าลูกชายและไอ้น้องชาย ฮาๆๆ”

“ในที่สุดก็กลับมากันแล้วนะคะ ดีจังเลย”

ป๊าทาเคดะและม๊ามิเรย์พูดกับทั้งสองคนอย่างดีใจ แน่นอนว่าน้องทาคาชิตัวน้อยก็อ้อแอๆเรียกพี่เรียกลุงอยากยินดีเช่นกัน ไหงกับฉันไม่เห็นพูดแบบนี้บ้างล่ะ จ้องตาแบ๋วอย่างเดียวเลยแท้ๆ

 

……..

และหลังจากนั้นฉันก็ถูกสามีภรรยาสุกาวาระแนะนำตัวค่ะ อ่า สรุปแล้วรู้สึกว่าพวกเขาทั้งสองคนได้ทำการตัดสินใจรับเลี้ยงฉันในช่วงที่สองคนนี้ไม่อยู่ และเอามาเซอร์ไพรตอนทั้งคู่กลับบ้านล่ะค่ะ

คิดว่าผลลัพธ์เป็นยังไงคะ?

แน่นอนว่ามันเลวร้ายสุดๆเลยทีเดียว

อ่าป๊าทาเคดะกับม๊ามิเรย์คือตัวการทำให้ยูเกลียดฉันเข้าไส้นี่เอง ดูสายตายเย็นชาที่มองมาตอนพ่อแท้ๆของตัวเองแนะนำตัวฉันสิ ถ้าเป็นฉันเองก็คงรู้สึกไม่ดีที่จู่ๆก็มีน้องสาวเพิ่มมาแบบไม่รู้เรื่อง แถมยังมีหน้าตาที่ดูหยิ่งร้ายกาจนี่อีก พวกเธอทำอะไรปรึกษาลูกตัวเองบ้างจะได้มั้ยคะเนี้ย ขนาดอาเซโตะยังขมวดคิ้วแบบแปลกๆเลยนะ

แล้วหลังจากนี้ฉันจะเริ่มเข้าหาพวกเขายังไงล่ะเนี้ย ยิ่งพี่ยูที่มองฉันแบบไม่ชอบขี้หน้าด้วยแล้วมันยากมากเลยนะคะที่จะเข้าใกล้โดยที่ไม่สั่นไปทั้งตัวได้ ถึงตอนนี้เจ้าตัวจะเป็นโชตะค่อนน้อยผู้น่ารักก็เถอะ แต่บรรยากาศไม่เป็นมิตรนี่กินขาดจริงๆ

อ่ะเกือบลืมบอกไปตอนนี้พวกเขาปิดเทอมฤดูร้อนกันแล้วล่ะค่ะ และจะอยู่ที่บ้านลังนี้เป็นเดือนๆเลย แน่นอนว่าฉันจะต้องหาแผนการตีสนิทพวกพี่น้องเหล่านี้เพื่อความสุขในอนาคตของฉัน

ปัญหาของฉันมันพึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองล่ะนะ


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไรท์มาลงให้แล้วค่ะ

รู้สึกว่ามีนักอ่านหลายท่านอ้อนให้ลงเร็วๆ เลยตอบรับคำขอนั้นอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ

แต่ถ้าถามว่าอัพเป็นประจำเลยได้มั้ยตอบยาอยู่นะคะ

เพราะเรื่องนี้บอกเลยว่าวางเรื่องค่อนข้างซับซ้อน และกลัวว่าเวลาแต่งออกมาแบบนี้จะใช้ได้รึป่าวนะ ทำให้เวลาคิดร่างก็เขียนแบบหนึ่ง พอลงมือพิมพ์ก็พิมพ์อีกแบบหนึ่ง

ซึ่งตอนนี้เราก็คิดว่าฝีมือเขียนเรื่องเรายิ่งเขียนจะยิ่งดรอปลงมั้ย ฮือๆ แต่เพื่อท่านที่อุส่าหลงมากดติดตามด้วยความรู้สึกชอบแล้ว มันก็มีความรู้สึกที่ว่า จะทรยศคนอ่านไม่ได้นะ

เลยยิ่งต้องอ่านทวนสิ่งเขียนบ่อยๆเลยล่ะค่ะ

ขอบคุณคอมเม้นที่ให้การสนับสนุนการเขียนเรื่องนี้ต่อจริงๆ

อ่ะ เหมือนจะบ่นยาวไปซะแล้ว Orz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #981 chompu12052547 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 20:14
    อะไรคือ อุโฮะ อุโฮะ 555+เสียงหัวเราะอย่างจี้
    #981
    0
  2. #945 OTAKUYaoi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 14:18
    สู้ต่อไปนะนามิ
    #945
    0
  3. #897 minggg- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:01
    โถ โถ สู้ต่อไปนะคะะะ
    #897
    0
  4. #795 SPporfai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:06
    เอาใจช่วยให้มานามิเปลี่ยนชะตาให้ได้นะะ มีความแอบปลื้มพี่ยูของเราาา อยากรู้หน้าตาเป็นไงงง555
    #795
    0
  5. #525 aster-1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 16:52
    จับกดแม่มเลย!!! (เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ คะลูก) 555555555
    #525
    0
  6. #339 amire (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 00:48
    เดี๋ยวยิ่งบทเยอะจะยิ่งงง แนะนำให้รีบจดอะไรก็ตามที่จดได้ลงไว้ในสมุด(กันลืมหรือย้อนกลับมาดู) ดูแล้วเนื้อเรื่องซับซ้อนมาก
    เขียนร่างความสัมพันธ์กันมันส์ละงานนี้ นางเอกเราจะแก้ปัญหาพี่ยูยังไงละนิ??
    #339
    0
  7. #156 snowhunter (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 14:59
    พึ่งมาอ่านค่ะ เอาใจช่วยนางร้ายเราเปลี่ยนชะตาชีวิตแบบสุดๆเลยค่ะ. แหม ถ้าจะใหดี ้ตกผช.มาให้ได้สักคนน้ะค้ะ 55
    #156
    1
  8. #52 skeeranon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 23:39
    เปนกำลังใจให้นะคะ รออัพค่ะ เขียนสนุกกกไม่เสียใจที่กดติดตามเลย
    #52
    0
  9. #31 eyeloveeve (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 13:12
    สนุกมากอ่ะ อยากให้อัพทีละหลายๆตอนเลยนะเนี่ย ชอบมากอ่ะ
    #31
    0
  10. #16 bow-228 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:37
    ชอบเรื่องนี้ค่ะ รออ่านต่อนะค่ะ *-*
    #16
    1
    • #16-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      24 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:47
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ จะพยายามปั่นให้ไวขึ้นเลยค่ะ
      #16-1
  11. #15 BT_Ren (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:46
    สนุกมากเลยย รอค่ะ
    #15
    1
    • #15-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      24 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:45
      ขอบคุณมากค่ะ ไรท์เตอร์จะพยายามปั่นให้ไวขึ้น
      ทันใจนักอ่าน แหะๆ
      #15-1
  12. #14 poon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:31
    สนุกนะ
    #14
    1
    • #14-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      24 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:44
      ขอบคุณที่ติดตามมากเลยค่า
      #14-1
  13. #13 poon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:30
    สนุกนะ
    #13
    0
  14. #12 jamlovenami (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:24
    สนุกจ้าาาา รอน้าาาา
    #12
    1
    • #12-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:52
      ขอบคุณมากค่ะ ไรท์เตอร์เองจะพยายามอัพให้เร๊็วที่สุดเท่าที่ทำได้เลยค่ะ
      #12-1
  15. #11 emperor20 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:21
    สนุกอ่ะ เอาอีกๆๆๆ
    #11
    1
    • #11-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:46
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ แต่อดใจรอหน่อยน๊า
      ไรท์เตอร์จะพยายามปั่นอย่างเต็มที่ค่ะ
      #11-1
  16. #10 pang_kanokwan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:48
    จะรอนะคะ
    #10
    1
    • #10-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:44
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #10-1
  17. #9 meme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:53
    สนุกดี น่าติดตามมากค่ะ
    #9
    1
    • #9-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:42
      ขอบคุณมากค่ะ
      #9-1
  18. #8 sunshineka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:40
    อยากอ่านตอนที่นางเริ่มแผนตีสนิทแล้วค่ะ ไรต์สู้ๆ
    #8
    1
    • #8-1 himekawa-sama(จากตอนที่ 3)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:40
      ขอบคุณที่ติมตามและให้กำลังใจนะคะ ไรท์เตอร์จะพยายามเต็มที่เลยค่ะ!
      #8-1