Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 29 : Ch.21 บันทึกพิเศษของสุกาวาระ เคนตะ [ก่อนจะมาเป็นเคนคุง]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    2 ต.ค. 59




หายไปนานต้องขออภัยด้วยค่าาาาาาาาาา    แบบว่ามีเรื่องหลายๆเรื่องให้ทำ  พอคิดขึ้นมาได้ว่า   อะจะสอบกลางภาคอยู่แล้วเลยต้องรีบมาปั่น




บันทึกเมื่

บันทึกเมื่อเดือน XX วัน XX ปี XXXX

 

คุณเคยรู้สึกเหมือนกำลังจะหายไปบ้างมั้ย?


มันอาจเป็นคำถามแปลกๆที่ผมลองถามกับคนแปลกหน้าที่ผ่านไปผ่านมาแถวๆใจกลางเมืองโทรารัน แต่สำหรับเรื่องที่ผมทำอยู่นี้ ผมคงต้องออกตัวก่อนว่าผมไม่ได้ฟั่นเฟือนแต่อย่างใด เพราะเหตุการณ์ต่างๆมากมายรอบตัวของผมเป็นเครื่องยืนยันได้ดี


ในตอนนี้ก่อนที่ผมจะเล่าเรื่องราวบ้างอย่างออกไป ผมคงต้องเขียนบอกอีกหน่อยว่านี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ตัวผมมีความกล้าพอที่จะเขียนบันทึกฉบับนี้ ผมอยากให้ใครก็ตามที่หาบันทึกเจอหรือบังเอิญเก็บมันได้จากที่ไหนซักแห่งได้รับรู้การมีตัวตนของผมเอาไว้ ไม่สิผมอยากให้คนที่ได้อ่านบันทึกเล่มนี้รับรู้ถึงการมีตัวตนของตระกูลสุกาวาระตั้งหาก ใช่และผมก็หวังว่าคนที่อ่านบันทึกเล่มนี้จะจำเรื่องราวของตัวเองได้ด้วยเช่นกัน


 

…………….

 

เรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มมาจากการหายตัวไปของลูกสาวบุญธรรมของคุณอาทาเคดะ ซึ่งเธอกับผมเป็นเพื่อร่วมชั้นเรียนกันมาตั้งแต่ระดับประถม ทว่าระดับความสนิทของพวกเราแทบติดลบ ถ้าจะให้พูดในแง่ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ผมต้องบอกว่าในตอนนั้นผมรู้สึกเกลียดและไม่สบอารมณ์กับผู้หญิงคนนั้นอย่างมาก เธอทั้งอวดดีและคิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่นตลอดเวลา แน่นอนว่าหลายๆคนที่ใกล้ชิดและอยู่บ้านเดียวกับเธอก็มีความรู้สึกคล้ายๆกัน


ในตอนที่เธอหายตัวไปนั้นเป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ก่อนที่พวกเราจะได้ขึ้นม.ปลายปี1 คุณอาและอาสะใภ้พยายามตามหาแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่า ไม่มีข่าวของเธอเลย จนกระทั้งเวลาผ่านไปนานขึ้นดูเหมือนว่าทุกๆจะลืมเธอไป อ่า ผมยอมรับว่าผมเป็นหนึ่งในนั้น ผมในตอนนั้นได้ลืมหน้าตาและเกือบจะลืมชื่อของเธอไปแล้ว และเรื่องราวหลังจากนั้นมันก็แปลกขึ้นเรื่อยๆ


โดยเฉพาะหลังจากที่เมดสาวคนหนึ่งที่มาทำงานในบ้านใหญ่ของตระกูลสุกาวาระอย่างคุณคาโอริได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติของเธอเพราะทางบ้านฟื้นตัวจากสภาวะลมละลายได้สำเร็จนั้น ดูเหมือนครอบครัวเราจะเริ่มห่างหายกันไปเรื่อยๆ เหมือนกับว่าทุกๆคนเริ่มลืมเรื่องราวของกันและกัน มันไม่ใช่การหายไปจากอุบัติเหตุหรือการก่อการร้ายแต่ทั้งตัวตนผมและคนในครอบครัวเหมือนจะกลายเป็นอากาศที่ล่องลอยหายไปกลมกลืนกับพื้นผิวโลก


ในตอนที่เรื่องทุกอย่างเลวร้ายถึงที่สุด ในตอนที่ผมคิดว่าตัวผมกำลังจะหายไปเหมือนกับคนอื่นๆ ก็ได้ถูกช่วยเอาไว้โดยคุณเรียวกะที่ผมเกือบจะลืมเธอไปแล้วว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทกับคุณอาคนเล็กของผม ตัวผมยังจำได้ดีถึงวินาทีที่เหมือนกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งนั้นได้อย่างแม่นยำ


เธอพยายามช่วยพวกเราด้วยความรู้ทางเวทมนต์และพลังเวทย์ทั้งหมดที่มีแต่สุดท้ายแล้วคนที่คุณเรียวกะช่วยได้ก็มีแค่ผมคนเดียว ช่วงเวลาหลังจากนั้นผมบอกได้แค่ว่ามันย่ำแย่เกินกว่าจะพูดออกมาได้ ทุกคนลืมผมและหายไปอย่างไร้ตัวตน มีแค่ผมคนเดียวที่ได้กลับมาและจำเรื่องราวทุกๆอย่างได้อีกครั้ง


ถึงจะเป็นอย่างนั้นต้องขอบคุณคุณเรียวกะที่ช่วยเรียกสติของผมกลับคืนมาได้ แต่กว่าผมจะยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้ก็เป็นช่วงเวลาที่คุณเรียวกะอ่อนแอจนไม่อาจใช้เวทมนต์รักษาได้แล้ว และในเวลานั้นเองผมก็ได้รับรู้เรื่องราวที่สามารถทำให้สั่นสะท้านไปทั้งกาย


คุณเรียวกะใช้เวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมดบอกกับผมว่าโลกใบนี้เป็นโลกคู่ขนานที่ผิดพลาด เป็นโลกปลอมๆที่ถูกสร้างขึ้นจากข้อมูลมหาศาลแต่กลับมีรูรั่วขนาดใหญ่ ในตอนนั้นผมคิดว่าผมไม่เชื่อเธอแต่ผมก็พยายามที่จะฟังและเมื่อผมยิ่งฟังเธอและเห็นหลักฐานต่างๆที่เธอแสดงออกมาผมก็ยอมรับว่าโลกใบนี้มันผิดพลาดจริงๆอย่างน่ากลัว  หลังจากนั้นผมจึงได้สารต่อการวิจัยของเธอและตัดสินใจแช่เธอไว้ในหลอดจำศีล(ชื่ออุปกรณ์สำหรับให้เซลล์มนุษย์หยุดทำงานเพื่อรอการตื่นขึ้นในอีกหลายร้อยหลายพันปีข้างหน้า พวกมันคงวงจรด้วยผลึกคริสตัลเวทย์มันเทียม)เพื่อรักษาชีวิตของเธอเอาไว้


ข้อมูลที่สำคัญที่คุณเรียวกะทิ้งไว้ให้นั้นคือโลกใบนี้มันผิดพลาดไปตั้งแต่สุกาวาระ  มานามิหายตัวไปผมไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้นได้แต่ความทรงจำเวทย์จากโลกคู่ขนานอื่นๆที่ประสบความสำเร็จนั้นมีพวกเราที่ได้แต่งงานกับคุณคาโอริคนนั้นและมานามิเป็นหญิงสาวที่โชคร้ายแม้เธอจะทำตัวร้ายกาจมากๆ


บางทีผมคิดว่ามานามิในโลกนี้อาจเห็นฉากการตายของตัวเองจากโลกอื่นจึงทำให้เธอตัดสินใจหนีไปและทำให้โลกนี้เสื่อมลงหรือเปล่า ผมรู้ว่าด้านเวทมนต์ตัวเธอเองก็เป็นอัจฉริยะไม่น้อยหน้าใคร แต่ผมหรือใครๆก็ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ไหนจนถึงปัจจุบันนี้


ผมใช้เวลาหาคำตอบอยู่หลายปีและใช้เวทมนต์ต้องห้ามอย่างเวทย์กาลเวลาก็ไม่อาจตามตัวเธอได้เลย จนร่างกายและจิตใจผมได้รับผลกระทบจนไม่สามารถที่จะทดลองการเชื่อมต่อกาลเวลาไปๆมาๆได้อีกแล้ว มันทำให้ผมเครียดเพราะทุกอย่างบนโลกเริ่มหายไปเรื่อยๆ กระทั้งสีสันต่างๆบนโลกเริ่มจืดจาง


ตัวผมนั้นรู้สึกคิดถึงครอบครัวเป็นอย่างยิ่ง และมีความเห็นแก่ตัวที่อยากจะนำความสุขและทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาก็ได้ทำการตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิตนั้นคือการปลุกเวทมนต์โบราณ ที่กระทรวงเวทมนต์โลกปิดผลึกไว้ รู้สึกมันเป็นเวทมนต์ที่ได้รับมาจากโลกที่มีเครือข่ายเดียวกัน(ไรท์เตอร์:มันคือสิ่งที่ได้มาจากเกมค่ายเดียวกัน)


เวทมนต์เชิญวิญญาณจากต่างโลก หนังสือที่ดูเก่าแก่เล่มนี้ถูกเขียนด้วยภาษาแปลกๆแต่กลับมีคนไขรหัสภาษาเวทย์นั้นออกมาง่ายๆเมื่อนานมาแล้ว และตอนนี้ผมจะบอกในสิ่งที่ผมคิด


ใช่แล้วผมจะย้อนเวลากลับไปในช่วงที่มานามิยังอยู่และใช้เวทย์โบราณบทนี้อัญเชิญคนอื่นที่ไม่ใช่เธอมาแทนเธอนั้นเอง ในเมื่อตัวเธอหายไปดังนั้นผมจะต้องหาใครบางคนมาเป็นมานามิแทนและขอให้เธอช่วยหยุดการล่มสลายของโลกของผม


ถึงผมจะไม่รู้ว่าเวทมนต์บทนี้จะได้ผลดีหรือไม่ก็ตาม แต่นี่คือการเสี่ยงครั้งสุดท้ายวิญญาณของตัวผมเองถ้าเป็นไปได้ก้อยากที่จะกลับไปอยู่ช่วงเวลานั้นอีกครั้ง ผมเองก็อยากจะกลับไปที่ๆมีทุกคนอยู่ที่ๆทุกคนไม่มีทางลืมผมและผมยังจำพวกเขาได้ดี


นี่เป็นบันทึกย่อหน้าสุดท้ายของผมก่อนที่ผมจะทำการย้อนวิญญาณของตัวเองกลับไปและแก้ไขความผิดพลาดของผู้ที่สร้างเราทุกคนบนโลกขึ้นมา ผมหวังว่าดวงวิญญาณที่เรียกมาจากโลกที่แท้จริงดวงนั้นจะสามารถไขกุญแจแห่งความสำเร็จให้กับที่นี่ได้


ขอให้โลกใบนี้กลับคืนมา

สุกาวาระ   เคนตะ  หัวหน้านักวิจัยและพัฒนาเวทมนต์แห่งโลกรุ่นที่376






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #513 Asahi_san (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 09:52
    มันเคยเจอมานามิตัวจริงไม่ใช่เหรอ?? หรือบันทึกนี่มันยังไง?
    #513
    1
  2. #512 cherigunz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 03:38
    ไรท์ มันดูแย้งๆกับตอนนู้นอยู่ไหนนะ เพราะตอนนู้นที่เขียน เคนตะอธิบายว่า วันหนึ่งสุกะวาระปรากฏตัวขึ้นและบอกให้หาคนอื่นแทนเธอ
    ใช่แลบนี้มะ? เหมือนจำได้ว่ามีอะไรคล้ายๆแบบนี้
    #512
    1
    • #512-1 หลงจันทร์เสี้ยว(จากตอนที่ 29)
      3 ตุลาคม 2559 / 16:06
      เดียวตอนต่อไปจะเฉลยค่ะ เคนคุงกะมานามิพูดกันใน Ch.19 น่อ
      #512-1
  3. #511 ~''Fanrasia''~ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:51
    โอออออ
    #511
    0
  4. #510 FPPD (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:29
    ขอบคุณคะ
    #510
    0
  5. #509 GreenLand-เขียวแลนด์! (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:08
    จริงๆถ้าพูดถึงคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง ในโลกเกมนี้คือมานามิ ลองคิดว่าเด็กจริงๆอย่างมานามิมาเจอสภาพแวดล้อมแบบนี้ หนีไม่ได้ ถ้าหนีก็ต้องหายไป ไม่หนีก็ต้องดับอนาถ 
    #509
    1
  6. #508 Elfea (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:52
    นี่สินะสาเหตุ
    #508
    0