Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 1 : Ch.0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    5 ก.พ. 59

 

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีฉันก็พบว่าที่ๆตัวเองอยู่เป็นห้องสีชมพูอ่อนหรูหราที่ประดับประดาไปด้วยของใช้เด็กผู้หญิงแสนอลังการ ถ้าจะบอกว่าห้องนี้รู้สึกคุ้นๆก็คงไม่เชิง แต่จะบอกว่าไม่เคยเห็นผ่านตามาเลยก็ใช่ที่

ในตอนที่กำลังงงว่าอะไรเป็นอะไรอยู่ ก็เหมือนได้ยินเสียงเรียกแปลกๆดังขึ้น

“คุณหนู คุณหนูตื่นแล้ว!!

“คุณหัวหน้าเมดค่ะคุณหนูตื่นแล้วค่ะ”

“โอ้ว ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดคุณหนูมานามิก็ตื่นแล้ว เร็วเข้าไปตามนายท่านกับท่านเรย์มาเร็ว!

“เอาน้ำมาให้คุณหนูดื่มสิเร็วๆ!

เอ๋..นายท่านกับท่านเรย์แล้วฉันถูกเรียกว่ามานามิงั้นเหรอ คุณหนูมานามิกับห้องสีชมพูและเมด….หรือว่า!!!

สมองฉันปวดแทบจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆไปแล้วค่ะ

ไม่นะ พระเจ้าทั้งหลาย ใครก็ได้ช่วยบอกฉันที่ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในตระกูลสุกาวาระน่ะ!!

ขณะที่ฉันดื่มน้ำที่ได้รับการป้อนมาจากเมดแสนสวยผมสีฟ้า ฉันก็มองซ้ายมองขวาเห็นเมดหัวสีทอง สีน้ำเงินและสีเขียวกำลังยืนเฝ้าอยู่ข้างๆเตียงสีหน้าสงบนิ่ง ไม่นะชัดเลยเมดหัวเขียวคนนั้นฉันจำได้ เธอคือหัวหน้าเมดของตระกูลสุกาวาระในเกมโอโตเมะ [เมดสาวน้อยสวีตตี้เลิฟ]นี่หน่า!!

                ไม่ ไม่ ไม่ ไม่สิ มันอาจแค่เป็นเรื่องบังเอิญก็ได้

                “อะ..เอ่อ

                ฉันขมวดคิ้วกับน้ำเสียงของตัวเองที่รู้สึกว่ามันเด็กลงมากจนเกินไป รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กอนุบาลเลยนะเนี้ย โอเคฉันควรจะตั้งสติก่อน นี่ไม่ใช่ว่าฉันกลายเป็นเด็กไปจริงๆหรอกใช่มั้ย?

                “คุณหนูมีอะไรรึป่าวคะ?”

                ดูเหมือนเธอจะรับรู้ได้ว่าฉันต้องการอะไรบางอย่าง สมกับเป็นเมดจริงๆ แต่ฉันก็มองเธอซักพักแล้วส่ายหน้าเธอเลิกคิ้วอย่างงงๆแล้วทำท่ายืนนิ่งๆเหมือนเดิม จากนั้นฉันก็ก้มลงมองมือของตัวเอง อ่า มันเล็กมาก มันเล็กกะทัดรัดและขาวราวหิมะเลย ฉันเลยลองขยับมือนั้นดู ขยับได้ดีนี่จึงยืนยันได้ว่ามันต้องเป็นมือของฉันแน่ๆล่ะค่ะ แต่ที่ฉันจำได้ว่ามือของฉันล่าสุดทั้งใหญ่และหยาบหนาจากการทำงานบ้านและ..ไม่ขาวขนาดนี้ด้วย ความจริงเรื่องนี้เริ่มทำให้ตัวฉันสั่นสะท้านมากๆเลยค่ะ และวิธีพิสูจน์ขั้นตอนสุดท้ายคือการจับเส้นผมของตัวเองขึ้นมามอง และฉันก็ได้เห็นเต็มสองตาตัวเอง ผมของฉันกลายเป็นสีเงินแถมยังหยิกหยักโศกไปซะแล้ว!!

                ชัดเลย

ไม่นะ….

ถึงฉันจะรู้ว่าร่างเก่าฉันตายไปแล้วแต่แต่ทำไมพระเจ้าถึงให้ฉันมาอยู่ในร่างวัยเด็กของสุกาวาระ  มานามิคนนั้นได้ล่ะ!!!

                “มะม่ายยยยยยยยยยยย!!!

                ฉันร้องโหยหวนด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง

ทำไมกัน ทำไมถึงเป็นฉันล่ะทำไมฉันถึงต้องมาจำชาติที่แล้วของตัวเองได้ในร่างนี้ด้วย ฮือๆ

……………

……………

…………

ใช่แล้ว ในชาติที่แล้วไม่มีสาวคนไหนไม่รู้จัก[เมดสาวน้อยสวีตตี้เลิฟ]เรื่องราวแฟนตาซีความรักในโลกที่ผสมเทคโนโลยีและเวทย์มนต์ของเด็กสาววัยใสอายุ16ปี วาตานาเบะ  คาโอริ ที่บริษัทของคุณพ่อล้มละลายครอบครัวติดหนี้เลยมารับจ้างทำงานที่งานเป็นเมดให้ตระกูลสุกาวาระ และเธอจะได้รับความรักมากมายจากชายหนุ่ม

                แน่นอนว่าเรื่องนี้ได้ถูกทำขึ้นมาเป็นเกมจีบหนุ่ม ที่มีทั้งหมด6ภาคใหญ่และ1ภาคพิเศษ ที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามทั่วโลก จนสุดท้ายก็ได้ทำเป็นนิยาย มังงะ และอนิเมะของแต่ละภาคไป ซึ่ง1ภาคคือเรื่องราวของพระเอก1คนนั้นเอง และในทุกๆภาคก็จะมีนางร้ายลาสบอสที่ไม่ว่าคุณจะจีบพระเอกติดหรือไม่เธอก็มีชีวิตที่ย่ำแย่จนถึงขั้นไม่มีชีวิตไปทุกภาค นั้นคือ สุกาวาระ  มานามิที่เป็นร่างของฉันในตอนนี้นั้นเองค่ะ

                ฉันยังจำได้ว่าชาติที่แล้วฉันซื้อเกมนี้มาเล่นครบทุกภาค ขนาดของสะสมของนิยาย มังงะ และอนิเมะก็เก็บไว้หมด รุ่นพิเศษ รุ่นปกติก็มีไม่ขาดไม่เกินเลยด้วยซ้ำ และแน่นอนว่าฉันซื้อมาเพราะเนื้อเรื่องและด่านเกมในแต่ละภาคมันสนุกไม่เหมือนกันเท่านั้น

ถึงจะมีกระแสแบบที่แฟนๆนางเอกและพระเอกที่หมั่นไส้ยัยตัวโกงมานามิคนนี้มาซื้อครบทุกภาคและอ่านเฉลยเล่นให้ได้ทุกENDเพื่อเก็บฉากตายกับฉากหายนะของสุกาวาระ  มานามิจนครบด้วยก็ตาม แต่ฉันคนหนึ่งล่ะที่รู้สึกว่าเธอเป็นตัวละครที่น่าสงสารและไม่ได้ใส่ใจกับการที่เธอตายมากนัก

แล้วทำไมพระเจ้าถึงได้ส่งให้ฉันมาเกิดเป็นเธอกันคะ ถึงฉันจะไม่ได้เกลียดตัวร้ายลาสบอสตัวนี้แต่ก็ไม่คิดอยากที่จะมีจุดจบน่ากลัวแบบเธอเลยซักนิดนะคะ อยากร้องไห้มากเลย ไม่สิ ฉันร้องไห้อยู่นี่หน่า แถมร้องไห้โวยวายเสียงดังด้วย

แต่ตอนนี้ตัวของฉัน สุกาวาระ มานามินางร้ายระดับลาสบอสที่รู้สึกว่าจะมีวัยเพียง5ขวบก็เริ่มที่จะประคองสติตัวเองไม่ไหวแล้ว และดูเหมือนฉันจะอ่อนแรงมากๆเลย ทั้งๆที่โตขึ้นไปเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวขนาดนั้นแท้ๆ….พอคิดมาถึงตรงนี้รู้สึกทุกอยากก็เริ่มหนักอึ่งและเพียงไม่นานฉันที่ร้องไห้และกรี้ดร้องจนไม่มีเสียงก็สลบไป

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #523 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 16:37
    อ่อ สงสัยเแ็นเพื่อนกับพิงค์เกิร์ลสินะ (หืม? คาร์มิลล์ไง) ถถถถ ใจเยสๆ เอ้ย เย็นๆ นะคุณลูก อย่าคิดสั้นอะไรนะคะ 555555
    #523
    0
  2. #332 Asahi_san (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 18:46
    ใจเย็นนะโยม! ใจร่มๆไว้!อย่าพึ่งคิดสั้นนนน เธอควรจะคิดหาวิธีเอาตัวรอดเหมือนคนอื่นๆในเรื่องแนวๆนี้นะ!
    #332
    1
  3. #280 James'z Ks'jaxdd (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 13:54
    ขอติดตามนะค้าบบ <3
    #280
    1
  4. #128 bigbowka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:55
    พึ่งฟื้น ทำไมคิดได้เร็วจัง 
    #128
    1
    • #128-1 หลงจันทร์เสี้ยว(จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2559 / 14:32
      เดียวจะตอบให้ในมุมตอบคำถามแล้วกันนะคะ
      #128-1
  5. #125 mirror image (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 19:24
    หัวหน้าเมดค่ะ คุณหนูตื่นแล้วค่ะ



    เป็น หัวหน้าเมดคะ น่าจะถูกกว่าเนอะ
    #125
    1
    • #125-1 หลงจันทร์เสี้ยว(จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2559 / 14:30
      ขอบคุณมากค่ะที่ชี้คำผิดให้ ยังไงเดียวไรท์เตอร์จะกลับมาแก้ไขส่วนที่พิมพ์นี้นะคะ จุฟๆ
      #125-1
  6. #105 Wibbie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 22:39
    เปิดเรื่องได้... จะขอลองอ่านสักตั้งนะครับ /bow
    #105
    0