[Fic Exo]Do U HavE MoneY?? (Kristao,ChenMin)

ตอนที่ 5 : Unit4 : Pre-Debut 4th

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 พ.ค. 57

Unit 4

Pre-Debut 4th  

               

 

อากาศสดใสของเช้าวันใหม่ โบราณว่าการได้สูดกลิ่นอายสดชื่นจะทำให้ทั้งวันนั้นมีแต่โชคดี อู๋ฟานเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ทำตัวเป็นลูกบอลก้อนกลมขดอยู่ในผ้าห่มผืนหนา ในมือจือเทาถือเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้แน่นแม้ดวงตาเรียวจะยังคงปิดสนิทก็ตาม

 

            “เด็กแค่นี้มีอะไรให้น่าพิศวาสนักรึไง เหอะ” คริสพูดพึมพำอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหาเพื่อปลุกให้ตื่น เด็กนี่ขี้เซาชะมัด ความจริงแล้วคริสก็เป็นคนขี้เกียจอ่านะ แต่ช่วงนี้อยู่ในโหมดที่จะทำตัวแบบนั้นไม่ได้

 

            “ตื่นๆๆๆ”  คริสใช้ด้ามไม้กวาดเขี่ยๆบริเวณลำตัวเด็กหนุ่มไปมา

 

            “...” ไม่มีการตอบรับ ZZzzz

 

            “ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไม่ซื้อไม้ไผ่ให้กินนะ”

 

            “...”

 

            “จือเทา ลุกได้แล้ว ไม่งั้นฉันลากลงจากเตียงแล้วอย่าหาว่าฉันโหดเด็ดขาด” คริสเหวี่ยงไม้กวาดลงอย่างเริ่มหมดความอดทน ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าเส็งเคร็งนั้นออก เอาจริงๆนะ เขาไม่กลัวไอ้เครื่องเวรนี่หรอก ถ้าจะให้จัดการเด็กนี่จริงๆก็ทำได้ แต่ไม่อยากทะเลาะกับเด็กกะโปโล แค่นี้ประสาทก็แดกหมดแล้ว

 

            หมับ!!

 

            “ม๊าาาา ฟังผมพูดก่อนสิครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว” เด็กหนุ่มคว้าแขนคริสเอาไว้แน่นโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงล้มตัวใส่คนที่นอนละเมออยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ

 

            “เฮ้ยๆ ปล่อยแขนฉัน”

 

            “ผมอยากได้อิสระ ผมอยากหัวเราะ ม๊าอย่าบังคับผมได้ไหม”

 

            “...?

 

            “ผมไม่ใช่ตุ๊กตานะ” เด็กหนุ่มพึมพำเบาๆ ระยะห่างของใบหน้าคริสอยู่เกือบติดหน้าสวยนั้น ใกล้แบบนี้มันอันตรายชัดๆ จมูกโด่งรั้นของเด็กหนุ่มอยู่เกือบติดใบหน้าคริส แววตาคมและดุดันคู่นั้นจ้องเด็กน้อยราวกับตกอยู่ในภวังค์ ยามหลับใหลจือเทาก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กคนหนึ่ง...ที่น่ารักเอามากๆ ไหนทีแรกบอกไม่คิดไง อู่อี้ฟาน  แกอย่าคิดนะโว้ยยยย

 

            “พี่คริส!?” จู่ๆแววตาเรียวสวยก็เบิกกว้างขึ้น จ้องมองคริสด้วยความตกใจ

 

            “เอ่อ คือฉัน...”

 

            “พี่ทำอะไรอ่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้หื่น ตาเฒ่าตัณหากลับ ไอ้วิปริต บ้ากาม ปล่อยๆๆๆๆ” และเมื่อตื่นขึ้นมา ก็พร้อมที่จะแผลงฤทธิ์อีกครั้ง

 

            “ไม่ใช่โว้ย นายเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว” คริสรีบผละออกมายืนอยู่ห่างๆ ปล่อยให้เด็กน้อยสาละวนอยู่กับการสำรวจตัวเอง “ฉันแค่จะปลุกนายเฉยๆ แต่นายดันละเมอมากอดฉันต่างหาก”

 

            “หา! ผมเนี่ยนะละเมอกอดพี่” จือเทาร้องเสียงหลง

 

            “ช่างเหอะ รีบอาบน้ำแต่งตัว เราต้องไปหางานทำอย่าลืมสิ”

 

            “หางานทำ? งานอะไรอ่ะ”

 

            “เดี๋ยวก็รู้”

 

XOXOXOXOXOXO

 

            “พนักงานเสิร์ฟ?

 

            “ใช่ เพราะฉันยังเรียนไม่จบ เหลืออีกปีนึงถึงจะมีวุฒิ เพราะงั้นก็มีแต่พาร์ททามเท่านั้นที่จะเป็นช่องทางหาเงินของเรา” คริสพาจือเทามาหยุดอยู่ที่ภัตคารแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่อาศัยมากนัก ที่นี่ให้เงินเดือนแค่ห้าพันหยวนเท่านั้น แต่ก็ถือว่ามากแหละ สำหรับนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบอย่างเขา


 

            “มาสมัครงานรึ พ่อหนุ่ม เข้ามาสิ” ผู้จัดการร้านเดินออกมาต้อนรับเขาถึงที่ จือเทาเดินเกาะแขนคริสราวกับเด็กกลัวหลงทาง ดูไปดูมาเขาเหมือนผู้ปกครองชอบกล?

 

            หลังจากที่ซักประวัติกันคร่าวๆแล้ว ก็เป็นโชคของอี้ฟานที่ผู้จัดการรับเขาและจือเทาเข้าทำงาน เด็กน้อยดีใจออกนอกหน้าจนน่าหมั่นไส้

 

            “เรามีงานทำ มีเงินเป็นของตัวเอง น่าภูมิใจจังเลยอ่า โฮ่ๆ” จือเทาพูดขณะที่กำลังเช็ดจานกระเบื้องในห้องครัวใหญ่ของร้านอาหารนั้น คริสก็อดอมยิ้มไม่ได้ เขาไม่เคยคิดเลยนะว่าลูกเจ้าพ่อมาเฟีย นิสัยเหลวแหลกอย่างเขาจะหางานทำได้รวดเร็วขนาดนี้ แต่เขาคงลืมคิดไปว่า...ช่วงนี้เขาดวงตก

 

            เพล้ง!!!!

 

            จานกระเบื้องเซรามิกอย่างดี หล่นตกพื้นแตกกระจายเป็นเสื่ยงๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนในครัว คริสว่าเขาจับมันดีแล้วนะ มะ...มันตกได้ไง

 

            “นั่นใบละสามพันเลยนะ อ้ากก อย่ามามองผมสิ ผมไม่รู้จักพี่นะ” จือเทาเขยิบหนีห่าง ทำราวกับไม่รู้จักเขามาก่อน มันน่าจับถ่วงน้ำคลองอีกรอบไหมเนี่ย

 

            เพล้งๆๆ

 

            จือเทาเดินถอยหลังไปชนกับแก้วไวน์คริสตัลอย่างดีจนส่งผลให้มันร่วงลงมาแตกทั้งราว สีหน้าเด็กน้อยเหลอหลาทำอะไรไม่ถูก

 

            “นี่พวกเธอสองคนทำอะไรนะ!!!!” ไม่รอให้ใครได้สาวความต่อ ทั้งคู่เหมือนจะรับรู้ชะตากรรมตัวเอง เผ่นแนบออกมาจากร้านนั้นด้วยความรวดเร็ว

 

            วันต่อมา...คนส่งถังแก็ส
 

            บึ้ม!!!!!! ทำแก๊สเขาระเบิดแล้วรีบหนีออกมา

            “ฉันไล่แกสองคนออก!!!!

 

            วันต่อมาอีก...รับจ้างตัดหญ้า

            จือเทาแอบหลับในขณะมอเตอร์ตัดหญ้ากำลังทำงาน

            “ฉันจ้างแกมาตัดหญ้า ไม่ใช่มาทำลายสนามบ้านฉัน ออกไป!!!!

 

            งานต่อๆมา...พนักงานล้างรถ

            “ฉันไล่ออก”

 

            งานต่อมาของต่อมา...

            “ฉันไล่แกออก”

 

            “ไล่ออก!!

 

            “ไล่ออก!!

 

            “ไล่ออก!!!

 

            และ...

            “ไล่ออก!!!!

 

            สองคนโคตรมหาดวงซวยกำลังนั่งจับเจ่าอยู่ในอพาทเม้นท์เล็กๆ เหม่อมองชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยสีหน้าซังกะตาย จะครบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่จือเทามาอาศัยอยู่ที่นี่ และหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เขาทั้งคู่กินซัมยังเช้าเย็นจนแทบขาดสารอาหาร เรื่องดีๆเพียงอย่างเดียวก็คือ วันพรุ่งนี้ซิวหมิ่นจะให้เงินนั่นเอง...

 

            “สวัสดีครับ” คริสรับโทรศัพท์ด้วยความไวแสง เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่ขึ้นหน้าจอ กำลังต้องการเงินพอดี ตัวเงินตัวทองก็โทรมา ฮ่าๆๆๆ

 

            (ฮัลโหล เป็นยังไงบ้างจ๊ะ กัวกั๊วสุดหล่อของเฮีย ชีวิตนอกบ้านราบรื่นดีไหม)

 

            “มินซอก พรุ่งนี้นายจะเอาเงินมาให้ฉันใช่ไหม”

 

            (โนววว ผิดแล้วจ่ะ น้องรัก พรุ่งนี้ฉันมีนัดเข้าฟิตเนส ทำสปาผิว มาร์คหน้า และบลาๆๆ ไม่ว่างแวะไปหาหรอก)

 

            “ได้ไงวะ ฉันจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

 

            (ไม่ว่างก็คือไม่ว่างอ่ะ ฉันโทรมาบอกแกเรื่องนี้แหละ รอไปก่อน อีกวันสองวันจะแวะไปหา)

 

            “รออีกวันฉันไม่ขูดฝาผนังบ้านกินแล้วเรอะ”

 

            (โฮ่ๆ ช่วยไม่ได้อ่านะ เรื่องความสวยและแบรนเนมมันมาก่อนแกเสมอ ยิ่งช่วงนี้MCMเอาสินค้าตัวใหม่ออกมาซะด้วย ไม่แน่แกอาจต้องรอฉันยันจันทร์หน้านู่นแหละ)

 

            “ไอ้....อ้าก อย่าให้ฉันหลุดจากสภาวะนี้ไปได้นะ มินซอก สาบานเลยฉันจะล้างแค้น”

 

            (เอาตัวเองให้มันรอดก่อนเถอะ ไอ้เงิง แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ ฉันจะเข้าไปดูแบบของห้องเสื้อชุดใหม่)

 

            ตี๊ดๆๆๆๆ

ความหวังสุดท้ายของคริสก็ดับสูญลง ตอนนี้เขาคือคนดวงซวยอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

 

“พี่คริส เราจะทำยังไงต่อไปดี ผมไม่อยากกินซัมยังแล้วอ่า”


 

“งั้นเปลี่ยนเป็นมาม่าแทนดีไหม?” จือเทาค้อนตาใส่อย่างขุ่นเคือง นี่มันเลวร้ายกว่าที่คาดเอาไว้อีกนะ ไปสมัครงานที่ไหนก็เหมือนมีเทพีแห่งความซวยควรติดตามเสมอ ทำร้านเขาชิบหายมาเยอะแยะจนนับไม่ถ้วน นี่มันเข้านิยามคุณหนูไร้ประโยชน์กับคุณชายไร้ความสามารถจริงๆนะ

 

“ฉันคิดออกแล้ว” คริสพูดขึ้น สายตาดูมั่นคงขึ้นกว่าเดิม

 

“...”

 

“ฉันจะทำอาชีพที่ตัวเองคิดไว้ตอนแรกนี่แหละ ฉันจะวาดรูปขาย”

 

“โห พี่คริสวาดรูปสวยมากเลยสินะ” จือเทาออกปากอย่างทึ่ง

 

“พรุ่งนี้เราต้องไปเก็บเศษซากขวดสีที่นายทำแตก แล้วเช็คสภาพว่ามีอะไรที่ใช้ได้บ้าง จากนั้นฉันจะเริ่มเป็นจิตรกรอย่างจริงจัง”

 

“...”

 

“ฉันเชื่อเสมอว่ามีอะไรบางอย่างที่เป็นศิลปะฝังอยู่ในตัวฉัน”

 

XOXOXOXOXOXO


------------------60%---------------




 

 

สองชั่วโมงต่อมา

 

            “คริส นายวาดรูปฉันตั้งสองชั่วโมงแล้วนะ =[]=

 

            ชายหนุ่มเขวี้ยงกระดาษวาดรูปที่ขยำเป็นก้อนใส่หัวเด็กน้อยเข้าให้เพราะความหมั่นไส้ กะไอ้แค่นั่งเฉยๆมันจะตายไหมฮะ!? ดุ๊กดิ๊กอยู่นั่นแหละ เขาไม่มีสมาธิเอาซะเลย

 

            “บอกให้เรียกพี่ ไม่รู้จักจำ”

 

            “ตะคริวกินทั้งตัวแล้วเนี่ย เสร็จยางงงงง” จือเทาเริ่มงอแง

 

            “เออๆ จะเสร็จแล้ว แปปนึงดิ” คริสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลางมองผลงานตัวเองด้วยความชื่นชม นี่แหละคือสิ่งที่เขาค้นหามาตลอดชีวิต ข้าคือจิตกรเอก ว่ะฮ่าๆๆๆๆ

 

            “ขอดูหน่อยๆๆ รูปเทาจะสวยน่ารักเหมือนตัวจริงมั๊ยน้าาาา”

 

            “ฝีมือฉันซะอย่าง” คริสตอบอย่างภาคภูมิใจ จือเทากระโดดลุกจากที่นั่ง อ้อมหลังชายหนุ่มเพื่อดูรูปเหมือนตัวเองด้วยความตื่นเต้น “สวยอ่ะเด้~

 

            0[]0!!!

 

            ^___^

 

            =[]=” จือเทามีท่าทางชะงักอ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น อย่าบอกว่ารูปคนเลย นี่มันคือก้างปลาหัวโตหน้าโง่ชัดๆ สองชั่วโมงที่ได้ไป มันเอาไปทำก้างปลาโง่ๆเนี่ยนะ

 

            “ถามจริงเหอะ! แน่ใจน่ะรูปคน เด็กอนุบาลยังวาดได้ดีกว่านี้เลยอ่ะ แล้วนี่อะไร กาแล็กซี่งั้นหรอ? คริส นายสติออบซอป่ะเนี่ย”

 

            “เฮ้ย ไรวะ อย่ามาดูถูกกาแล็กซี่ของฉันดิ มันคือสไตล์ เข้าใจ๊? นายมันเข้าไม่ถึงศิลปะขั้นสูงต่างหาก” คริสเถียงออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะวาดรูปพวกนี้ขาย”

 

            “ถ้าพี่วาด เทาจะเอาไปเผาทิ้ง!!!

 

            “...!

 

            “ชั่งกิโลขายยังไม่รู้เลยว่าใครจะซื้อรึเปล่า” คำพูดพวกนั้นแทบจะทำให้คริสถลาตัวเข้าไปบีบคอเด็กหนุ่มด้วยความโกรธจัด หน๋อย วิจารณ์ซะผลงานเขาซะไม่เหลือชิ้นดี

 

            “คนมีบุญเท่านั้นแหละโว้ยยย ถึงจะเห็นว่างานนี้สวย”

 

            “อ๋อเหรอ งั้นคนที่มีบุญมากกว่าสินะ ถึงจะเห็นว่างานนี้มันคือขยะ!!

 

            “งั้นฉันไล่นาย –“

 

            “เอ่ออ จะว่าไป งานพี่คริสนี่ก็....สวยดีนะ แฮ่ๆๆ” จือเทาเปลี่ยนน้ำเสียงราวกับสัญญาณไฟจราจรก่อนที่คริสจะพูดจบซะอีก “เทาอยากได้เอาไว้ประดับฝาผนังที่บ้านจังเลย”

 

            จือเทายิ้มแห้งๆประจบประแจงสุดฤทธิ์สุดเดช สีหน้าคริสถึงค่อยดีขึ้นมานิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจดีดหน้าผากเด็กหนุ่มเข้าให้อีกที จือเทาร้องโอ๊ยก่อนจะส่งสายตาที่เป็นเหมือนสัญญาณเตือนว่า หากประทุษร้ายอีกรอบ คริสจะไม่มีโอกาสได้หายใจอีกต่อไป

 

            “ค่อยแอบเอาไปเผาทิ้งเททิ้งทีหลังก็ได้ ชิส์”

 

            “นายว่าไงนะ จือเทา” คริสหันมาถามเพราะได้ยินที่จือเทาพึมพำไม่ถนัดนัก

 

            “อ้อ! เทาบอกว่า งานพี่คริสต้องขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆอ่ะ”

 

            “เหอะ แน่นอน ฝีมือระดับฉัน ค่อยดูดิ ฉันจะเริ่มงานพรุ่งนี้เลย”

 

            “เอาจริงดิ??” จือเทาชักรู้สึกว่าสติเริ่มจะออบซอตามเจ้าของห้องเข้าทุกที

 

 

XOXOXOXOXO

 

            หนุ่มน้อยในชุดสีดำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเดินลงมาจากอพาทเมนต์ราคาถูกแห่งหนึ่ง  แต่พฤติกรรมแปลกๆของเขาก็ไม่พ้นสายตาของชายสองคนที่กำลังแอบซุ่มมองอยู่ลับๆ

 

            “คนนี้เนี่ยนะ บอส” ลู่หานถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก บอสหนุ่มจงแดพยักหน้าตอบรับก่อนจะใช้กล้องส่องทางไกลซุ่มมองเป้าหมายไว้ไม่ให้คาดสายตา

 

            “วันก่อนผมเห็นเขาเดินไปกับผู้ชายหัวทองคนหนึ่ง เป็นคู่รักที่สมควรเอามาออกกล้องจริงๆ”

            “แน่ใจนะครับ ทำไมผมรู้สึกว่าเด็กนั่นเหมือนนักต้มตุ๋น เจ้าเล่ห์ไงชอบกล นั่น...เขากำลังทำอะไร!?” ลู่หานเพ่งมองเด็กหนุ่มคนนั้นที่ทำท่าลับๆล่อๆมองซ้ายขวา ก่อนจะเริ่มก่อไฟตรงตรอกเงียบๆไม่ไกลจากที่เขาสังเกตการณ์อยู่นัก

 

            “อากาศหนาว เขาคงอยากผิงไฟ” ยังไม่ทันที่จงแดจะพูดจบดี เด็กหนุ่มคนนั้นก็เอาม้วนกระดาษวาดรูปที่ลงสีมากมายโยนเข้าไปในกองเพลิงอย่างไม่ลังเล ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง จนลู่หานและจงแดสะดุ้งด้วยความตกใจ

 

            “เขากำลังทำลายหลักฐานคดีฆาตรกรรมอำพรางศพ OoO! เขาฆ่าผู้ชายหัวทองคนนั้น!!” ลู่หานเริ่มสันนิษฐาน สติเริ่มฟุ้งซ่านขึ้นทุกที

 

            “ด้วยกระดาษวาดรูปอ่านะ?? คุณต้องหัดนั่งสมาธิ เจริญภาวนาแบบผมให้มากกว่านี้นะครับ การมองโลกในแง่ร้าย ตามที่โลกาธรรมได้กล่าวเอาไว้ –“

 

            “ครับๆ ผมเข้าใจแล้ว อย่าเพิ่งเทศผมตอนนี้เลย” ลู่หานตัดบทอย่างรำคาญ “บอสว่าเขากำลังทำอะไร”

 

            “ผิงไฟ”

 

            “ผิงไฟแล้วหัวเราะอย่างกับคนสติแตกเนี่ยนะ”

 

            “เขาอาจจะผิงไฟแล้วมีความสุขมากๆก็ได้” จงแดออกความเห็น “ยังไงก็เถอะ ผมเล็งเด็กคนนี้ไว้แล้ว ลู่หาน วางแผนจู่โจมเอาเขามาเป็นเด็กฝึกค่ายเราให้ได้”

 

            “บอส เอาจริงหรอครับ แล้วอี้ชิงล่ะ”

 

            “บอกให้เขาฝึกต่อไป ส่วนเด็กคนนี้”

 

            “...”

 

            “จะต้องเป็นดาวดวงใหม่ของค่ายเรา เชื่อตาผมเหอะน่า”

 



 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #31 settembre (@migliore) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 23:42
    พี่เฉินเล็งเห็นอะไรในตัวน้องเทา ณ จุดๆนี้คะ เเล้วก็พี่เฉินนี่มองโลกในเเง่ดีสุดๆไปเลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี เเต่ก็อย่างว่าน้องเทาไม่ได้กำลังเผาหลักฐานทิ้งอย่างที่พี่ลู่เข้าใจนะคะ 5555
    #31
    0
  2. #30 toytao (@toytao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 16:41
    เทาเทาเข้าตาพี่จงซะล่ะ 555 หวังว่าเทาคงไม่แจกฝ่าเท้าให้พี่จงนะ55
    #30
    0
  3. #28 joohwan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 13:45
    โอ๊ย!!!!!!!! ขำมหาไม่ไหวแล้วอะไรมันจะขนาดนั้น55555
    #28
    0
  4. #23 toytao (@toytao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 23:20
    รอค่า สนุกมากเลย><
    #23
    0
  5. #20 .Y.uke^W^ (@littlekt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 21:30
    รอออออออออออ
    #20
    0
  6. #19 L.Honey (@luluhoney) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 18:05
    รออ่านที่เหลืออยู่นะคะ อย่าลืมมาต่อนะคะไรท์เตอร์ สู้ๆน้า
    #19
    0
  7. #18 LoverMinJae (@pim-lovemj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 16:46
    เอ่อ เฮียคริสคะ ไปเอาความมั่นใจในพรสวรรค์ด้านศิลปมาจากไหนกันน่ะ โอ้ ไม่อยากจะคิดเลยที่เดียว รอติดตามคร่า
    #18
    0