[Fic Exo]Do U HavE MoneY?? (Kristao,ChenMin)

ตอนที่ 4 : Unit3 : Pre-Debut 3rd [คุณหนูไร้ประโยชน์ กับ คุณชายไร้ความสามารถ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ธ.ค. 56

Unit 3

Pre-Debut 3rd

 

คุณหนูไร้ประโยชน์

กับ

คุณชายไร้ความสามารถ

 

 

 

            ฮื้มมมม.... ทำไมเตียงมันดูแคบๆอย่างนี้นะ จือเทาคิดในใจ แถมตัวเขายังรู้สึกหนักๆยังไงไม่รู้ มีลมร้อนๆเป่ารดแถวต้นคอ....ดวงตาเรียวค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ ภาพที่จือเทาเห็นคือใบหน้าหล่อคมของใครคนหนึ่ง

 

 

            ไง อรุณสวัสดิ์นะครับ คุณภรรยา อู๋อี้ฟานพูดอย่างอารมณ์ดี

 

 

            กรี๊ดดดดดด

 

 

            พลั่ก!

 

 

            โอ๊ยยยย คริสร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อร่างบางที่ถูกทักทายยามเช้าสนองการกระทำเขาด้วยการถีบตกเตียง อุตส่าห์ตื่นเช้าเพื่อมาแกล้งนะเนี่ย ทำไมถึงโดนเองวะ!!

 

 

            พี่มานอนนี่ได้ไงอ่ะ เราตกลงกันแล้วไง เดี๋ยวเจอย่างสด จือเทาพูดพร้อมกับควานหาเครื่องช็อตไฟฟ้าที่วางไว้ข้างตัว แต่ปรากฏว่ามันหายไปแล้ว

 

 

            หาไอ้นี่อยู่หรอ เด็กน้อย คริสชูเครื่องช็อตไฟฟ้าไปมาตรงหน้า นายเนี่ยขี้เซาจริงๆเลยน้า หัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ย นี่คงไม่รู้สินะว่าฉันทำอะไรไปแล้วบ้าง หึๆๆ คริสหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ เด็กหนุ่มเบิกตากว้างพลางเริ่มสำรวจตัวเองพัลวัน เรียกเสียงหัวเราะจากคริสได้เป็นอย่างดี

 

 

            พี่ทำอะไรผม!!”

 

 

            ฮ่าๆ เด็กไม่อย่านมอย่างนายมีอะไรให้น่าพิศวาสนักหรอ เอาล่ะ! ลุกขึ้นออกจากห้องฉันไปได้แล้ว   

 

 

            ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นอ่ะ

 

            ฉันให้นายนอนตั้งคืนนึงแล้ว จะเอาอะไรอีกวะ คริสเริ่มหมดความอดทน พอกันทีกับเด็กบ้านี่ จับโยนออกไปนอกห้องให้มันจบๆไปซะ ใครว่ายังไงก็ช่างเหอะ ลองเอามันไปเลี้ยงซักคืนสิแล้วจะรู้สึก

 

 

            โอ๊ยๆ พี่คริส ผมเจ็บนะ ปล่อยๆจือเทาแผดเสียงดังลั่น เอาแล้วไง เริ่มแผลงฤทธิ์แล้ว

 

 

            อย่าสำออยให้มาก! เลิกยุ่งกับชีวิตฉันซักทีคริสพูดเสียงเข้ม แล้วฉุดร่างบางออกจากเตียง ลากมาจนถึงประตูห้องก่อนจะเปิดออกแล้วพบกับ....

 

 

            สวัสดีครับ คุณคืออู๋ฟานใช่ไหม ตำรวจในชุดเต็มยศนายหนึ่งพูดขึ้น เขาฉีกยิ้มอย่างใจดี เผยให้เห็นออร่าความหล่อเหลาอยู่เต็มเปี่ยม ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน ผมคือผู้กำกับจุนมยอง จากส.น.หวาต้าชิงครับ ได้รับแจ้งจากเอ่อ...คุณกิมฮวย ผมหมายถึงคุณผู้หญิงห้องข้างๆ ว่าคุณได้ใช้ความรุนแรงกับภรรยาตนเอง ตามความผิดมาตราที่สองวรรคแปด บรรทัดหกคำที่สามว่า...-“

 

 

            เดี๋ยวๆคุณตำรวจ นี่มันเรื่องอะไรผมงงไปหมดแล้ว คริสกล่าวอย่างหัวเสีย ยัยอาจุมม่าห้องข้างๆนี่สะเหล่อไม่เข้าเรื่องจริงๆ

 

 

            คุณโดนข้อหาใช้ความรุนแรง อ้อ! ดูจากสภาพของภรรยาคุณแล้ว อายุน่าจะยังไม่ถึงยี่สิบ ผมคงต้องเพิ่มข้อหาพรากผู้เยาว์ไปด้วย

 

 

            อะไรวะ! ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ไอ้เด็กบ้านี่มัน –“

 

 

            โฮก คุณตำรวจสุดหล่อครับ ผมถูกสามีทำร้าย เขากำลังจะไล่ผมออกไปอีกแล้ว ผมไม่มีที่ไปจริงๆนะ โอ้! โลกนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก พี่ทำกับผู้ชายตัวเล็กอย่างผมคนนี้ได้ยังไง ฮือๆ จือเทาสะอึกสะอื้นพลางมองผู้กำกับจุนมยองอย่างขอความเห็นใจ

 

 

            คุณคงเพิ่งมาอยู่ใหม่สินะครับ คงไม่รู้ว่ากฎหมายของเซี่ยงไฮ้มันรุนแรงแค่ไหน เราจะต้องปรับคุณเป็นเงินสามร้อยหยวนข้อหาข่มขู่ ใช้ความรุนแรงกับผู้เยาว์ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ และหากฝ่าฝืนมีโทษจำคุกห้าเดือน หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

 

            สามร้อยหยวน!!!” คริสอึ้งครับ ตอนนี้ทั้งตัวมีแค่สี่ร้อยหยวนเท่านั้น เพราะอุตส่าห์ลงทุนไปกับค่าสีและกระดานวาดรูป ซึ่งบัดนี้มันถูกทำลายไม่มีชิ้นดีแล้ว หากโดนปรับอีก เขาจะเอาอะไรกิน กว่าซิวหมิ่นจะให้เงินก็อีกตั้งอาทิตย์ อ้าก! ใครก็ได้ทำให้เขาหายไปจากตรงนี้ทีเถอะ


-----------15%-------------------




            “ผมขออนุญาตลงบันทึกประจำวันด้วยนะครับ ครั้งนี้ถือเป็นการตักเตือน หากคราวหน้าผมได้รับแจ้งอีก คงต้องทั้งจำทั้งปรับ” ผู้กำกับจุนมยองพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพใจดี คริสข่มอารมณ์ขุ่นเคืองไว้ในอก พร้อมทั้งเสียค่าปรับเป็นจำนวนสามร้อยหยวนอย่างเสียดายสุดๆ

 

            “คุณตำรวจจุนมยองไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ตอนนี้ผมโคตรมั่นใจเลยว่า พี่เค้าไม่ทิ้งผมแน่นอน โฮ่ๆๆ” จือเทาหัวเราะอย่างผู้มีชัย พร้อมทั้งส่งรอยยิ้มร่ามาให้คริสออกนอกหน้าสุดๆ

 

            ฮึ่ม! ใครก็ได้เอาเด็กคนนี้ไปเก็บที -_-^

 

#XOXOXOXOXO#

 

 

            ไม่อยากเชื่อเลยว่าเงินพันหยวนที่ซิวหมิ่นให้เมื่อวานบัดนี้เหลือเพียงแค่ร้อยเดียวเท่านั้น ปกติอาหารมื้อหนึ่งของคริสก็ปาเข้าไปหลายพัน นี่เท่ากับว่าเขาต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวันประทังชีวิตเลยหรือนี่...

 

            “ฮื้มมม น่ากินจังเลย” เสียงใสๆดังขึ้นมาทางด้านหลัง ปีศาจตัวจ้อยกำลังเริ่มทำการก่อกวนอีกครั้ง “พี่คริสกำลังทำอะไรหรอ?

 

            “กระโดดตบมั้ง”

 

            “ทำไมพูดแบบนี้อ่า ผมอุตส่าห์ทำตัวน่ารักๆแล้วนะ” จือเทาเดินมายืนข้างๆก่อนจะกระพริบตาปริบๆ ทำตัวดูใสใสไร้พิษสง

 

            “น่ารักกับผีนะสิ ออกไปห่างๆ อย่ายุ่ง” คริสพูดก่อนจะนำไข่ไก่ที่ตีเอาไว้เทใส่กระทะน้ำมันเดือด เนื่องจากว่าห้องนี้ไม่มีครัว เตาแก๊สปิกนิค หม้อ กระทะที่เจ้าของคนเก่าทิ้งไว้จึงตกทอดมาถึงคริส และห้องครัวชั่วคราวของเขาก็คือ...ระเบียง อนาถนิดหน่อยแต่ก็พอไหวล่ะ

 

            “อาหารมื้อแรกของคนหนีออกจากบ้าน ฮ้า! น่าสนุกจัง”

 

            เห็นอะไรเป็นเรื่องสนุกหมดเลยสินะ อยากจะจับตีให้ก้นลายจริงๆ คริสเขม่นทางหางตาด้วยความไม่สบอารมณ์ ลำพังแค่ตัวเขาคนเดียวก็แทบจะเอาตัวไม่รอด เพิ่มไอ้เด็กแพนด้าเข้ามาด้วย ทำไมคนอย่างไอ้คริสถึงซวยซ้ำซ้อนแบบนี้วะ

 

            “พี่คริส ผมขอทำมั้งสิ” จือเทาพูดพลางแบมือขอตะหลิว จึงถูกคริสเอาตะหลิวเขกหัวไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ “โอ๊ย เจ็บนะ ไอ้คริสบ้า” สรรพนามเรียกคริสเปลี่ยนไปทันทีราวกับสัญญาณไฟจราจร บ่งบอกชัดเจนว่าเด็กคนนี้สามารถกลายร่างเป็นปีศาจได้รวดเร็วเพียงใด

 

            “บอกให้เรียกพี่ ฉันเป็นเพื่อนนายรึไง” คริสจัดการเขกหัวไปอีกหนึ่งที เริ่มรู้สึกสนุกแล้วแฮะที่เอาคืนได้บ้าง จือเทาตวัดสายตามองอย่างเคืองๆ คริสอมยิ้มราวกับผู้มีชัย ฮ่าๆ เด็กนี่ไม่กล้าทำอะไรเขาอยู่แล้ว เพราะถ้าทำ ก็อดกินไข่เจียวนะสิ รู้สึกwinเป็นครั้งแรก หึๆ

 

            “ชิส์ ผู้ใหญ่แกล้งเด็ก ภูมิใจมากนักหรอ” คำพูดของเทาทำคริสแทบจะหุบยิ้มในทันที นี่เขาเป็นพวกรังแกเด็กตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เฮ้ยๆ ไม่ใช่ดิ ไอ้เด็กนี่มันข้อยกเว้นต่างหาก

 

            “อย่าปากมาก จะกินไหมฮะ ถ้าจะกินก็อยู่นิ่งๆ”

 

            “รู้แล้วน่า บ่นเหมือนลุงแก่ๆไปได้”

 

            “นั่นคือคำพูดที่นายพูดกับผู้มีพระคุณหรอ”

 

            “ผมไม่ได้อยากพูดซักหน่อย ก็พี่คริสนั่นแหละชวนทะเลาะก่อนทำไมล่ะ ความจริงผมเป็นเด็กน่ารัก ใสใส ไม่เป็นพิษภัยกับสิ่งแวดล้อม” คำพูดหลังๆของเด็กหนุ่มเกือบทำคริสสำลักน้ำลายตัวเอง...แหม ช่างกล้า

 

            “อ้อหรอ~

 

            “เดี๋ยวอยู่ไปซักพัก พี่คริสก็จะเห็นความน่ารักๆของผมเองล่ะ คิกๆ”

 

            “ถุย! ตอนนายพูดนะ ใช้อะไรคิดหรอ”

 

            “ก็...เจียเจียของผมบอกมาแบบนี้นี่นา เจียเจียบอกว่า ใครอยู่ใกล้อาเทาก็ต้องรักทุกคนแหละ เพราะอาเทาเป็นเด็กน่ารัก” จือเทาเลียนแบบเสียงของเจียเจีย พลางกอดอกพูดด้วยความภาคภูมิใจ

 

            “ที่พูดมาเนี่ย ไม่ได้รู้จริงว่างั้น?? แค่ฟังคนอื่นเค้าบอกมาอีกที”

 

            “ทำไมอ่า มันไม่เป็นความจริงหรอ?? ผมไม่น่ารักรึไง” จือเทาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้คริสมากกว่าเดิม เพื่อให้ร่างสูงได้เห็นชัดๆว่าเขาน่ารักจริงรึเปล่า

 

             สายตาเรียวที่แสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็น ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนๆ จมูกโด่งที่รั้นตรงปลายนิดๆบ่งบอกว่าเป็นคนหัวรั้น เครื่องหน้าทุกอย่างที่อยู่บนนั้น ล้วนสมบูรณ์แบบ...น่ารักงั้นหรอ คงงั้นมั้ง? คริสจ้องสายตาที่เป็นประกายราวกับตกอยู่ในภวังค์

 

            “อะ...ออกไปห่างๆได้มั๊ย ไม่เห็นจะน่ารักเลยซักนิด” คริสผลักหน้าจือเทาออกไปเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตา จดจ่อไปที่ไข่เจียวอย่างเคร่งเครียด

 

            “ง่า จริงหรอ? ผมก็เข้าใจมาตลอดว่าตัวเองน่ารัก เจียเจียกับหม่าม๊าโกหกผมได้ยังไงเนี่ย” จือเทาขมวดคิ้วจนยุ่งไม่หมด คริสหน้าขึ้นสีเล็กน้อย สรุปว่าพี่สาวกับแม่ของเด็กนี่โกหก หรือว่าเขาโกหกกันแน่วะ ช่างมันเหอะน่า! เด็กนี่มันปีศาจส่งมาเกิด ไม่เห็นจะน่ารักซักหน่อย

 

            “พี่คริสครับ”

 

            “...”

 

            “พี่คริส?” จือเทาเรียกร่างสูงอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ คริสยังคงเขี่ยไข่เจียวในกระทะลูกเดียว จือเทาขมวดคิ้วด้วยความงง “พี่คริสๆๆ”

 

            “โอ๊ย จะตะโกนทำไม หนวกหู ได้ยินแล้วน่า”

 

            “ก็ผมเรียกหลายรอบแล้วพี่ไม่ตอบนี่”

 

            “มีอะไร”

 

            “ไข่เจียวสูตรใหม่หรอครับ ทำไมมันดำปี๋แบบนี้อ่ะ” จือเทาก้มหน้าไปมองในกระทะ ไข่เจียวมื้อเช้าของคริส บัดนี้สีไม่ต่างอะไรกับถ่านเลยทีเดียว

 

            “เฮ้ย อะไรวะเนี่ย ปิดแก๊สตรงไหน เวรเอ๊ยยยย”

 

            “ผม...ผมก็ไม่รู้อ่ะ แล้วตอนพี่เปิดพี่เปิดยังไง”

 

            “จำไม่ได้ เดาเอา ฉันทำกับข้าวไม่เป็น”

 

            “อ้าว แล้วทำไมไม่บอก ทำไงล่ะทีนี้ ไฟจะไหม้แล้ว รีบดับเร็วๆๆ”

 

            “พูดยังกับว่าตัวเองทำเป็น นายมันก็ไม่ต่างกับฉันนักหรอก ไอ้คุณหนูไร้ประโยชน์”

 

            “พี่มันก็คุณชายไร้ความสามารถเหมือนกันนั้นแหละ”

 

            และกว่าทั้งคู่จะหาทางดับไฟที่ท่วมกระทะได้ก็เล่นเอาระเบียงห้องเกือบไหม้ไปเลยทีเดียวสรุปมื้อเช้าก็ต้องอดกันไปอีก คริสเชื่อแล้วว่า คนดวงซวยนี่มันอนาถอย่างนี้นี่เอง

 

            เพราะความที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เมื่อเย็นวาน ทำให้คนดวงตกอับทั้งสองต้องระเห็จกายลากสังขารตนเองออกมานอกอพาทเม้นต์เพื่อมาหาอะไรรองท้อง คอนเซ็ปของอาหารทั้งคู่คือ คุ้มค่า ราคาถูก อิ่มไปเจ็ดวันเจ็ดคืน...มันจะมีมั๊ยนะ??

 

            “พี่คริส อยากกินถังอูลู่ๆ” เด็กน้อยเขย่าแขนร่างสูงเป็นเชิงรบเร้า อะไรอีกวะ! ออกมายังไม่ทันได้หนึ่งนาที แม่งแผลงฤทธิ์อีกแล้ว

 

            “เงินซื้อข้าวยังไม่มี ยังมีหน้ามาขอกินขนม”

 

            “เถ้าแก่ ไม้ละเท่าไรหรอครับ” เคยฟังอะไรบ้างไหม... จือเทาวิ่งไปที่ร้านขนมหวานอย่างลิงโลดก่อนจะวิ่งกลับมาหาคริส พร้อมกับรอยยิ้มออดอ้อน “สองไม้หนึ่งหยวนเอง ขอกินหน่อยนะ”

 

            “ไม่!” คริสพูดพร้อมกับเดินหนีไปอย่างไม่แยแส เดี๋ยวก็วิ่งตามมาเองแหละ ใครจะสนใจก็แค่เด็กวุ่ยวายปวดกะบาลคนหนึ่ง

 

            “ฮือๆๆ พี่คริสใจร้ายยยยย” จือเทาแหกปากร้องเสียงดังจนคนในละแวกนั้นหันมามองเป็นแถบ “แค่หยวนเดียวก็ไม่ได้ ใจร้ายที่สุด อู๋อี้ฟานใจร้ายยยยย ฮือๆๆ”

 

            “ตายแล้ว! ผู้ชายอะไรเนี่ย ปล่อยให้เด็กงอแงร้องขอขนม ไม่มีความเมตตาเอาซะเลย”

 

            “ดูซิ หน้าตาก็ดี๊ดี ใจดำจริงๆ” เสียงซุบซิบนินทา ทำเอาคริสอยากจะบีบคอไอ้เด็กเจ้าเล่ห์ให้แหลกคามือ เขาถูกใส่ร้าย ใครก็ได้เห็นใจที...

 

            เวลาต่อมา...

 

            “ไม่กินหรอครับ อร่อยน๊าาาา” จือเทาพูดอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับยื่นผลไม้เชื่อมเสียบไม้มาให้คริสตรงหน้า คริสมองด้วยสายตาขุ่นๆ

 

            “นายอมไปแล้วใช่ไหม”

 

            “คิดกับผมในแง่ดีบ้างดิ เห็นไหมว่าผมซื้อมาสองไม้ อีกไม้ก็ให้พี่เงิงสุดหล่อไง คิกๆๆ”

 

            “นายดูมีความสุขมากกกกกกเลยนะ”

 

            “แหงล่ะ ผมเป็นอิสระเสรี ไม่ต้องให้ใครออกคำสั่ง แถมยังได้กินขนมโปรดด้วย เป็นใครก็ต้องมีความสุขทั้งนั้น”

 

            “แต่ฉันโคตรทุกข์เลย” ตอนนี้คลังสมบัติของเขาอยู่ที่เก้าสิบกว่าหยวน หากคิดเป็นเงินไทยก็ประมาณสองพันบาท บอกตามตรงนะ คริสอยู่ไม่ได้...

 

            “พี่คริส มื้อเที่ยงนี้เรากินข้าวแกงกระหรี่หมูทอดกันเถอะ ผมอยากกินอาหารญี่ปุ่นบ้าง ไม่ได้กินนานแล้ว” จือเทาพูดพลางชี้ไปที่ร้านแกงกระหรี่ร้านหนึ่ง

 

            “นายไม่เข้าใจคำว่าไม่มีเงินหรอ ฉันตัดสินใจแล้ว เราจะต้องกินซัมยังทั้งอาทิตย์!

 

            “ทำอย่างงั้นก็ขาดสารอาหารตายพอดี ผมอยู่ในวัยกำลังโตนะ”

 

            “นายโตมากแล้ว ถึงเวลาหยุดโตซักที” คริสพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด จือเทามุ่ยหน้าราวกับไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

            เย็นวันนั้นทั้งคู่ทำราเม็งซัมยังกินกันแบบง่ายๆ จือเทาได้ผลไม้กระป๋องมาหนึ่งกระป๋อง หมอนอิงหนึ่งใบและชุดไปรเวทสองชุด หลังจากไปค้นดูของ สัมภาระที่มีในรถตัวเองซึ่งจอดทิ้งไว้ไม่ไกลจากอพาทเม้นต์

 

            “เราต้องหางานทำ” คริสพูดขึ้นในคืนนั้น ระหว่างที่ทั้งคู่นั่งกินมื้อเย็น

 

            “ทำไมต้องทำอ่า อยู่เฉยๆไม่ได้หรอ”

 

            “ไม่ได้ ฉันต้องเก็บเงินล้านหยวนภายในหนึ่งเดือน ไม่อย่างงั้นป๊าเฉดหัวฉันออกจากกองมรดกแน่ๆ และโทษฐานที่นายคือดาวเคราะห์มหาซวยที่โคจรรอบตัวฉัน นายต้องหาเงินช่วยฉันด้วยอีกแรง”

 

            “โอ้! ได้สิๆ ช่วยพี่คริสเก็บเงิน ผมเริ่มมีประโยชน์กับพี่แล้วใช่ม้า” จือเทาเอามือจิ้มจมูกคมสันของคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน

 

            “เหอะ นายจะทำโครงการที่ฉันวาดไว้พังรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย อย่าทำมาเป็นอวดดี”

 

            “ผมทำได้อยู่แล้ว สู้ตายครับ” หนุ่มน้อยฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับชูสองนิ้ว เรียกความหมั่นไส้จากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี

 

            แต่จะว่าไปขนมนี่มันก็อร่อยดีแฮะ ความจริงคริสเป็นคนเกลียดขนมหวานๆ หรือเป็นเพราะคนที่เอามาให้กินกันแน่นะ?


------------75%----------------



เปิดตัวพ่อมหาจงแด...

 

            ตึกค่ายเพลงตึกหนึ่งที่ตั้งตระหง่านท้าลมหนาวในมลฑลเซี่ยงไฮ้ สภาพของมันดูสวยงามก็จริงแต่หากใครได้ลองเยียบย่างกรายเข้าไปในอาณาบริเวณนั้นจะสัมผัสได้ถึงความรกร้างและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียว คนในแถบเหวียนเซียงรู้กันดีว่าค่ายเพลงนี้ไม่ได้ทำการเปิดตัวเด็กในสังกัดมานานมากแล้ว และกำลังจะเจ๊งในไม่ช้า ที่นี่ขาดคนดูแลไม่มีใครให้ความสนใจ พนักงานลาออกกันไปหมด ยกเว้นก็แต่...
 

            “บอสครับ คู่แข่งเมินบริษัทเราไปแล้วนะครับ ชาวบ้านนินทากันให้หนาหู เราต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน TT” ลู่หานพูดขึ้น เขาคือผู้ทำหน้าที่เป็นตากล้อง ผู้จัดการ ฝ่ายขาย ฝ่ายบัญชี ฝ่ายอาร์ต ประชาสัมพันธ์ ยันเจ้าหน้าที่ทำความสะอาด พูดง่ายๆคือพนักงานจิปาถะคนเดียวในสังกัดนี้ โปรดิวเซอร์หนุ่มที่ถูกเรียกว่าบอส เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่มีชื่อว่า วิปัสสนากัมมัฏฐาน มองลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

 

            “จงตั้งจิตให้มั่น ไม่ฟุ้งซ่านไปกับคำครหา นินทาว่าร้าย เราอยู่ส่วนเราเขาอยู่ส่วนเขา เท่านี้จิตใจก็สงบเย็น พึงทำตนอยู่ในศีลธรรมความดีงาม เชื่อว่าคนเราหากกำจัดโมหะในจิตใจได้ ย่อมเกิดทางสว่างและปัญญา”

 

            “บอสสสสสส T___T” ลู่หานลากเสียงยาวด้วยความสิ้นหวัง บอสของเขาได้ปฎิบัติตนในทางสายกลางมัชฌิมาปฏิปทามานานแล้ว หากเขาออกความเห็นอะไรที่เป็นการไม่ควร ลู่หานก็จะได้รับเทศนาย่อมๆมาเป็นการตอบแทนเสมอ

 

            “ปัญหาย่อมมีทางออกเสมอ เสี่ยวลู่ เราอย่าได้ท้อแท้ไป ปิปาสวินโยจะนำมาซึ่งความเสียหาย ความกระวนกระวายใจจะทำให้เกิดทุกข์”

 

            =[]=” บางที่ลู่หานก็คิดเหมือนกันว่าการอยู่กับผู้ชายคนนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนบาปตลอดเวลา
 

            “...”

 

            “แล้ว เราจะทำยังไงต่อไปดีครับ” คิมจงแดปิดหนังสือธรรมะของตนลง ก่อนจะหันมาจับเข่าคุยกับลูกน้องอย่างจริงจัง

 

            “บริษัทนี้เป็นของพ่อผม ผมมั่นใจว่าสามารถประคับประคองมันให้อยู่รอดได้ อีกไม่นานเราจะทำการเดบิวต์ เด็กฝึกของเราแล้ว ผมเชื่อว่าผู้คนต้องให้ความสนใจเขาแน่นอน”

 

            “แต่อี้ชิงยังไม่พร้อมนะครับ สุขภาพตอนนี้ก็ย่ำแย่มาก เรามีเด็กฝึกในสังกัดแค่คนเดียว ไอดอลคนอื่นๆก็หมดสัญญาไปหมดแล้ว งานนี้มีแต่เจ็งกับเจ็ง”

            “เราต้องหาเด็กฝึกเพิ่ม” จงแดเสนอแผน

 

            “จากไหนหรอครับ ผมมั่นใจว่ามาเทรนไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ”

 

            “เชื่อผมสิ เสี่ยวลู่ ยังไงโชคชะตาก็ต้องนำพาคนๆนั้นมาจนได้”

 

            “...”

 

            “และผมจะปั้นเขาให้เป็นดาวเด่นค้ำฟ้าเลย”

 






สงสาร อพค แปป 5555+


:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #16 Suladda KT (@gibbe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 12:25
    ติดตามค่ะๆ 
    #16
    0
  2. #14 PICHAYA (@numfonpichaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 11:51
    เอะอะอะไรก็แหกปากร้องนะจื่อเทา เรียกคะแนนความสงสารเอาไว้ก่อน 5555555555555555
    สงสารพี่คริสบ้างสิ พี่คริสเป็นคุณชายตกอับอยู่นะ
    เงินก็ไม่มี ทำอาหารก็ไม่ได้ ชีวิตอาภัพจังเลย แถมยังมีเด็กหนีออกจากบ้านมากวนอีก เจริญ...
    ว่าแต่พี่คริสนี่เริ่มหวั่นไหวกับน้องแล้วใช่ป่ะ แอร้ ก็จื่อเทาน่ารักนี่นา
    #14
    0
  3. #10 .Y.uke^W^ (@littlekt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 15:25
    เทาเทาน่ารัก
    แต่ทำมั้ยรู้สึกสงสารอพคอ่ะ
    #10
    0
  4. #8 LoverMinJae (@pim-lovemj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 18:32
    โอ๊ยยยยย ฮาพี่คริสอ่ะ ชะตาลิขิตให้มาเจอเด็กแสบอย่างน้องจื่อ เฮียคงต้องปราบน้องให้ได้ก่อนอ่ะนะ โดนข้อหาพรากผู้เยาว์ จะฮาไปไหนเนี่ย รออ่านต่อคร่า
    #8
    0