(Fic​ Undertale​ AU)​ ไปเป็นพาไพรัส

ตอนที่ 12 : สโนดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

ผมเคาะประตูบ้านนั้นดูแล้วก็มีมอนเตอร์ที่เป็นแพะมาเปิดประตูให้ผม


"อ้าว​ มีมนุษย์อีกคนด้วยเหรอเนี่ย" มอนเตอร์แพะพูดผมก็พยักหน้า


"งั้นเข้ามาก่อนสิจ๊ะ" มอนเตอร์แพะเชิญผม​ 

ผมพยักหน้าอีกรอบพร้อมเข้าไปในบ้านเข้าไปในบ้าน


"ชั้นชื่อทอเรียวนะจ๊ะ​ มีมนุษย์อีกคนนึงตกลงมาก่อนเธอไม่นานเองนะ​ เขาชื่อฟริก" ทอเรียวพูดแนะนำตัวและพูดถึงมนุษย์อีกคนนึงที่ตกลงมาก่อนผมไม่นาน


"ครับผมชื่อฮาฟครับยินดีที่ได้รู้จักครับ" ผมพูดแนะนำตัวพร้อมยิ้ม


"งั้นเดี้ยวฉันพาเธอไปทำความรู้จักฟริกนะจ๊ะฮาฟ" 

ทอเรียวพูดแล้วก็จูงมือผมขึ้นไปชั้นสองของบ้านแล้วหยุดอยู่หน้าห้องนึง


"ฟริกจ๊ะ​ ตื่นอยู่ไหมจ๊ะ" ทอเรียวตะโกนถาม


"คราบบบบ" ฟริกลุกมาเปิดประตูห้อง


" นี่คือมนุษย์อีกคนที่ตกลงมานะจ๊ะ​ เขาชื่อว่าฮาฟ" ทอเรียวแนะนำตัวผม


" ไงสวัสดี​ ชั้นชื่อว่าฟริก"ฟริกพูด


"สวัสดี​ ผมฮาฟยินดีที่ได้รู้จักฟริก" ผมพูดแนะนำตัวเองกับฟริก


"เช่นกันฮาฟ"ฟริกทำความรู้จักกับผมเหมือนกัน


หลังจากนั้นทอเรียวก็ให้พวกเราทำความรู้จักกัน


" นี่ๆฮาฟทำไมนายถึงใส่เสื้อกันหนาวสีแดงหล่ะ"

 ฟริกถามผม


"อ๋อเสื้อกันหนาวตัวนี้พ่อให้มาหน่ะ" ผมตอบไป


" เหรองั้นมันก็สำคัญสินะ"ฟริกถามผม


"ใช่น่ะสิ" ผมตอบไป


" งั้นนอนกันก่อนเถอะนะ" ฟริกบอกผม


"อืม" ผมตกลง


หลังจากนั้นพวกเราก็นอนแล้วทอเรียวที่เข้ามาในห้องก่ะจะเอาพายมาให้แต่พวกผมหลับไปแล้วก็วางพายเอาไว้แล้วออกไปจากห้อง


หลังจากที่พวกผมตื่นแล้วก็กินพายแล้วลงไปหาทอเรียว


"อ้าวตื่นเหรอจ๊ะเด็กน้อย" ทอเรียวถามพวกผม


""ครับ"" ผมกับฟริกตอบพร้อมกัน


"ฉันรู้สึกมีความสุขมากเลยหล่ะที่มีคนมาอยู่ที่น่ะ" ทอเรียวบอก


"ฉันมีนิทานมาเล่าให้ฟังนะจะฟังไหม" ทอเรียวถามพวกผม


"เอ่อขอโทษนะครับ​ จะออกจะที่นี่ยังไงเหรอครับ" 

ฟริกพูดถามทอเรียว


ทอเรียวลุกขึ้นแล้วแล้วเดินไปยังห้องใต้ดิน


" ต้องตามไปรึปล่าวล่ะ" ผมถามฟริก


"คงต้องลองตามไปแหละนะ"ฟริกพูดแล้วเดินตามทอเรียวไป


"เอาอย่างงั้นก็ได้"ผมตามฟริกไป


ทอเรียวเดินจนมาถึงประตูบานหนึ่ง


" ถ้าพวกเธออยากจะออกไปจากที่นี่ล่ะก็" ทอเรียวเสกไฟขึ้นมา


"พวกเธอต้องชนะชั้นก่อน!!" ทอเรียวพูดพร้อมปาไฟมาทางพวกผม​ 


ผมหลบลูกไฟส่วนฟริกก็หลบได้แต่ยังโดนอยู่นิดหน่อย


"ผมไม่อยากสู้กับคุณซักหน่อย"ฟริกพูด


"ถ้าพวกเธออยากที่จะออกไปเธอก็ต้องสู้กับชั้นใก้ชนะเท่านั้น"ทอเรียวเสกไฟมาอีกหลายๆดวงแล้วปามาทางพวกผม


ผ่านไปซักพักฟริกเริ่มเหนื่อยกับการหลบลูกไฟส่วนผมก็ยังไม่เหนื่อยอะไรเลย


"ฉันรู้ว่าพวกเธออยากจะกลับบ้านนะ" ทอเรียวพูด


"แต่ได้โปรดขึ้นไปข้างบนเถอะนะ" ทอเรียวขอร้อง


" ฮ่า​ ฮ่า​ สงสารเหรอแย่ไปเลยใช่ไหมล่ะ"ทอเรียวหัวเราะแห้ง


"ไม่ชั้นเข้าใจแล้ว​ พวกเธอคงไม่มีความสุขหรอกนะที่จะติดอยู่ที่นี่ใช่ไหมล่ะ​ เพราะว่าที่นี่มันเล็กมากเลยที่รูนเนี่ย​ มันก็ไม่ถูกสำหรับพวกเธอที่จะเติบโตขึ้นที่นี่ในที่แบบนี้​ ฉันก็แค่คาดหวังไปเอง​ ฉันก็แค่โดดเดี่ยว​และฉันก็แค่กลัวไปเอง​ แต่สำหรับพวกเธอหนูน้อยพวกเธอต่างออกไป"ทอเรียวพูด


" ถ้าพวกเธออยากจะออกไปจากที่นี่จริงๆล่ะก็​ ฉันจะไม่หยุดเธอแล้ว​ ยังก็ตามน่ะได้โปรดอย่ากลับมา​

ฉันหวังว่าพวกเธอจะเข้าใจ"ทอเเรียวพูดจบก็กอด

ฟริกจังหวะนี้เนี่ยผมเหมือนเป็นตัวประกอบไปเลยหล่ะนะ


"ลาก่อนนะ​ หนูน้อยทั้งสองคนแล้วก็ฮาฟฝากดูแลฟริกด้วยจากที่ดูการต่อสู้เมื่อกี้เธอคงจะเก่งน่าดูเลยน่ะ"ทอเรียวพูดหลังจากที่กอดฟริกเสร็จ


"คราบผม"ผมตอบไผจากที่หลบเมื่อกี้นี้ถ้าผมโดนล่ะก็คงตายไปแล้วหล่ะน้าถ้าโดนดาเมจแค่นิดเดียว


หลังจากนั้นทอเรียลก็เดินกลับขึ้นไป


"เฮ้ฟริกไม่เอาน่าเพื่อนอย่าเศร้าไปสิยังไงก็ต้องได้เจออักอยู่แล้ว"หลังจากที่ทอเรียลเดินไปฟริกก็ดูเหมือนจะเศร้านิดหน่อยผมเลยพูดไป


"นั้นสินะไปกันเถอะ" ฟริกแล้วเดินออกไป


"เฮ้รอด้วยสิเพื่อน" ผมวิ่งตามฟริกไป


พวกผมเดินมาเรื่อยจนถึงทางออกแล้วก็มีเถาวัลย์มาโจมตีผมกับฟริกแน่นอนผมหลบได้100%ส่วน

ฟริกก็โดนนิดหน่อยHPของฟริกตอนนี้น่าจะเหลือ7


"เฮ้พวกนี่นายทักทายกันแบบนี้เลยเหรอ" ผมพูดกับฟลาววี้พลางหลบเถาวัลย์ที่กลับมาโจมตีผมอีกรอบ


" ใครพวกแกฟระ" ฟลาววี้พูดพร้อมเก็บเถาวัลย์ไปแล้วก็จากไปเพราะรู้ว่ายังไงก็ตีไม่โดน


"รู้จักกันด้วยเหรอ" ฟริกถามผม


"ก็รู้จักสิพอดีหลบการโจมตีแล้วเป็นเพื่อนกันหน่ะ"ผมตอบไป


" ห่ะ"ฟริกงงกับสิ่งที่ผมพูด


"เอาน่าไปกันได้แล้ว" ผมพูดพร้อมออกไปจากประตูรูนฟริกก็ตามผมมา


"บรือ​ หนาวนายไม่หนาวบ้างรึไงฮาฟ" ฟริกถามผม


"อืมมม​ ไม่พอดีชุดที่ชั้นใส่เป็นเสื้อกันหนาวน่ะ555" ผมพูดพร้อมหัวเราะแล้วเดินต่อไปเรื่อยก็พบกับกิ่งไม้ผมกับฟริกผ่านมันไปแล้วอยู่กิ่งไม้นั้นก็มีรอยเหมือนโดนเหยียบผมกับฟริกตกใจแต่ก็เดินกันต่อไปจนถึงสะพาน


"มนุษย์​ นี่พวกนายหน่ะไม่รู้จักวิธีทักทายเพื่อนใหม่ยังไง​ หันมาสิแล้วก็จับมือ" ผมกับฟริกหันหลังกลับไปแล้วฟริกกับผมก็จับมือ


ปูดดดด~~


เสียงถุงตดดังออกมาจากมือของแซนร์


"5555มุขนี้ยังไงก็ยังตลกอยู่เสมอเลย"


"ชั้นแซนร์​ แซนร์เดอะเสกลลิตัน


.

.

.

.

.

.

.

.

.


จบ



ตอนนี้คงเป็นตอนที่ยาวที่สุดแล้วหล่ะน้าปล้วก็ขอบคุณที่อ่านนะคราบบ



 




















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #22 gooddee1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 01:47

    ยาวเเบบนี้สิชอบมากเลย~รักนิยายเรื่องนี้ ว่าดเต่ฮาฟใล้พลังได้ไหมนพ

    #22
    0
  2. #21 mintTv34 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:47

    รอน้าาาา
    #21
    1
    • #21-1 hilinea(จากตอนที่ 12)
      20 มิถุนายน 2563 / 20:52
      ขอบคุณที่รอ
      #21-1