คัดลอกลิงก์เเล้ว

ตุ๊กตาต้องคำสาป(Happy newyearXMerry X'mas)

โดย SEVEN O'CLOCK

นานมาแล้ว...มีตุ๊กตาตัวหนึ่งเป็นตุ๊กตาต้องคำสาปตุ๊กตาตัวนี้รับฟังเรื่องราวที่เป็นความลับของผู้คน รุ่นแล้วรุ่นเล่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดมันกำลังรอคอยเวลาที่จะต้องทำให้ความฝันความหวัง ของเจ้านายให้เป็นจริง...

ยอดวิวรวม

410

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


410

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 พ.ค. 57 / 13:56 น.
นิยาย ꡵ҵͧһ(Happy newyearXMerry X'mas) ตุ๊กตาต้องคำสาป(Happy newyearXMerry X'mas) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

MERRY XMAS & HAPPYNEWYEAR นะคะ(ถ้าเปิดเพลงไปด้วยจะซึ้งมาก) วันนี้ไรท์จะฉลองด้วยการแต่งเรื่องสั้นเศร้าๆให้ก็แล้วกัน เรื่องนี้ไรท์แต่งเองเลยค่ะ แต่ถ้าเกิดว่าไปซ้ำกับความคิดของใครก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะคะ เพราะว่า...ไรท์รู้สึกว่าเรื่องนี้มันคุ้นๆยังไงชอบกล แต่ก็อยากให้ทุกคนช่วยกันอ่านหน่อย (ถึงแม่ว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวอะไรกับคริสต์มาส หรือ ปีใหม่เลยก็ตามTOT) เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เกี่ยวกับการเสียสละของตุ๊กตาตัวหนึ่งเพื่อแลกกับชีวิตแม่ของเด็กคนหนึ่ง แต่ว่าซึ้งมากค่ะ มากกกกกจริงๆ ไปอ่านเลยก็แล้วกันนะคะ^^

shira kuma

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 พ.ค. 57 / 13:56


 

 

..................................................................................................................................................................

 

นานมาแล้ว...มีตุ๊กตาตัวหนึ่งเป็นตุ๊กตาต้องคำสาป..ตุ๊กตาตัวนี้รับฟังเรื่องราวที่เป็นความลับของผู้คน รุ่นแล้วรุ่นเล่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...มันกำลังรอคอยเวลาที่จะต้องทำให้ความฝัน ความหวัง ของเจ้านายให้เป็นจริง...

 

.................................................................................................................................................................

 

ณ กลางถนนแห่งหนึ่ง ขณะที่สายฝนกำลังโหมกระหน่ำ ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังจะก้าวขาข้ามถนน แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีแสงไฟจากรถยนต์สาดส่องเข้ามา ก่อนที่รถคันนั้นจะชนร่างๆนั้นเข้าอย่างเต็มแรง จนทำให้ร่างนั้นกระแทกและครูดลงไปตามพื้นถนน...

 

โครม!!

 

                                                            .....................

 

เวลาเดียวกันนั้น...

 

“...อีมอญซ่อนผ้า ตุ๊กตาอยู่ข้างหลัง ไว้นู่นไว้นี่ ฉันจะตีก้นเธอ...”ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังเล่นกับเพื่อนอย่างสนุกสนานอยู่ “นี่ๆวันนี้น่ะ เราเล่นกันสนุกมากเลยเนอะ อยากให้มีแบบนี้อีกบ้างจัง”

 

“นั่นสิๆ เราก็อยากให้เล่นกันสนุกแบบนี้อีก เรากลับบ้านก่อนนะ”เพื่อนของเด็กหญิงโบกมือลาก่อนที่เด็กหญิงจะได้ยินเสียงของโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น...

 

(ฮัลโหล..)

 

“อ...เอ่อ...สวัสดีค่ะ ใครหรือคะ”

 

(นี้สายจากทางโรงพยาบาลเองนะคะ)

 

“ทำไมหรือคะ”

 

(ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ แม่ของคุณประสบอุบัติเหตุร้ายแรง ขณะนี้กำลังอยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ ของให้ญาติรีบพบด่วน ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติของคนๆนี้รึเปล่าคะ)

 

“ค่ะ ใช่ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบไปพบด่วนค่ะ”

 

(ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือค่ะ...)

 

            เด็กหญิงทำโทรศัพท์หลุดมือด้วยความตกใจ ก่อนที่จะวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝน

 

           

 

 

 

            ...เด็กหญิงวิ่งตรงไปยังเตียงพยาบาลที่แม่ของตนเองนอนอยู่ แล้วรีบเอามือของแม่ตัวเองขึ้นมากุมไว้ด้วยความเสียใจ

 

            “แม่คะ...แม่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ...”เสียงของเธอสั่นด้วยความกลัว กลัวว่า...สักวันหนึ่ง แม่ของเธอจะเดินจากไปจริงๆ และไม่มีวันจะหวนกลับมา...

 

            “แม่...อยู่นี่...ไงลูก...”เสียงแหบแห้งดังออกมากปากของผู้เป็นแม่อย่างอ่อนระโหยโรยแรง ก่อนที่มือข้างนั้นที่เด็กหญิงกุมอยู่จะค่อยๆเอื้อมขึ้นมาลูบหัวอย่างอ่อนโยน

 

            “แม่คะ...แม่สัญญากับหนูสิคะ...ว่าแม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหน”เด็กหญิงเริ่มสะอื้น ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ “แม่สัญญาสิคะ!”

 

            “...ลูกน่ะเป็นคนเก่งรู้มั้ย...ลูกสามารถดำรงชีวิตได้โดยไม่มีแม่ได้...”มือที่ลูบหัวค่อยๆอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “แม่เชื่อว่าสักวันหนึ่ง ลูกจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีของสังคมได้ เหมือนที่แม่เคยสอนลูกตอนยังเล็กๆไง...จำได้มั้ย...”

 

            “จำ...จำได้ค่ะ...แต่ว่าแม่ อย่าทิ้งหนูไปเลยนะคะ...”น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนฝ่ามือของคนเป็นแม่ ก่อนที่แม่จะค่อยๆใช้แรงทั้งหมดที่มีปาดน้ำตาหยดเล็กๆของลูกให้ออกไปจากใบหน้า

 

            “ลูกอย่าร้องไห้สิ มันทำให้แม่ไม่สบายใจเลยนะ...”แม่พูดก่อนจะไอออกมา “ลูกทำทุกอย่างได้อยู่แล้ว...”

 

            “แม่คะ...แม่จะไม่ไปไหนใช่มั้ยคะ...”เด็กหญิงยกมือของแม่แนบกับแก้มของตัวเอง “...”

 

            “แม่จะดูแลลูกอยู่ในนี้...”แม่ค่อยๆเลื่อนมือมายังอกด้านซ้ายของเด็กหญิงก่อนที่แรงทั้งหมดค่อยๆเลือนหายไปอย่างช้าๆ พร้อมกับเปลือกตาที่ปิดลง...

 

            ตี๊ดดดดด...เสียงสัญญานวัดความถี่ของหัวใจบอกภาพเป็นเส้นตรง...

 

             เพียงเสี้ยววินาทีเดียว เธอก็ได้กลายเป็นเด็กกำพราเสียแล้ว ทำไมนะ?โลกช่างใจร้ายกับเธอเหลือเกิน...เด็กหญิงใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและเศร้าสร้อย เธอใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมาย วันและคืนผ่านไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อเธอไม่มีแม่ก็เหมือนกับไม่มีสิ่งใดให้ตอบแทน ไม่มีสิ่งใดที่จะใช้สำหรับพักพิงชีวิต

 

                                                            ..................................

 

            ในอีกหลายวันต่อมา  เด็กหญิงเดินออกมาจากบ้าน ในเมื่อแม่ผู้เป็นที่รักของเธอได้จากไปแล้ว...เธอก็ไม่เหลือใครอีกต่อไป เธอนึกถึงภาพความสุขต่างๆในอดีตที่แม่ได้มอบให้เขาไว้ มันเหมือนกับเปลวเทียนในพายุที่โหมกระหน่ำ เอนึกถึงภาพมือที่อบอุ่นของแม่เขา นิทานสนุกๆที่แม่ชอบเล่าให้ฟังก่อนนอน นึกถึงอะไรอีกมากมายที่แม่ได้เคยทำให้กับเธอแต่นั่นมันก็สายไปเสียแล้ว...เพราะแม่ของเธอได้จากไปแล้ว...จากไปอย่างไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก...ความคิดของเด็กหญิงสับสน จนจับต้นชนปลายไม่ถูก

 

            เด็กหญิงเดินผ่านผู้คนมากมาย ทุกคนล้วนแต่มีความสุขแต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเธอดีขึ้นเลย

 

            เอี๊ยดดด!!

 

            เธอมองเห็นรถขยะคันใหญ่เบรกเสียงดัง ก่อนที่จะขนขยะมากองรวมกันไว้ ตอนนี้จิตใจของเธอคงไม่ต่างอะไรกับขยะที่ถูกทิ้งสักเท่าไหร่...เธอเหม่อมองไปยังขยะที่ถูกทิ้งก่อนจะเห็นตุ๊กตาตัวหนึ่งสภาพมอมแมมเลอะไปด้วยดินโคลน...ใครหนาช่างใจร้ายเหลือเกิน เอาตุ๊กตามาทิ้งได้ลงคอ...

 

            เด็กหญิงเดินไปที่ตุ๊กตาตัวนั้น ทำไมนะ...เธอถึงรู้สึกว่าตุ๊กตาตัวนั้นช่างเหมือนเธอเสียเหลือเกิน...เธอหันไปสบตากับตุ๊กตาตัวนั้น เขาแปลกใจที่ตัวเองกลับคิดว่าตุ๊กตาตัวนั้นมีความรู้สึกบางอย่าง ไม่เหมือนกับตุ๊กตาตัวอื่นที่เธอเคยเจอ...

 

            “เธอก็คงถูกทิ้งเหมือนกับฉันสินะ...ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่าฉันเองก็ถูกทิ้งเหมือนกัน นับจากนี้ฉันจะให้เธอมาอยู่กับฉัน”เด็กหญิงพูด ก่อนที่จะค่อยๆยกตุ๊กตาที่ถูกทิ้งกลับมาที่บ้านด้วย

 

            เมื่อถึงบ้าน...

 

            เด็กหญิงค่อยๆเช็ดและทำความสะอาดตุ๊กตาอย่างสุดความสามารถจนตุ๊กตาที่เก็บมาดูเหมือนใหม่...ก่อนที่จะวางตุ๊กตาไว้ริมหน้าต่างห้องนอนของเธอ

 

            “ฉันขอเรียกเธอว่า โลนลี่ ก็แล้วกัน”เด็กชหญิงตั้งชื่อตุ๊กตา “ถ้าเธอมีชีวิตก็คงจะดีเนอะ ฉันจะได้ไม่เหงา”

 

            คืนนั้นทั้งคืนเด็กหญิงได้เล่าเรื่องแม่ของตัวเองที่เพิ่งจากไปให้โลนลี่ได้รับฟัง

 

            “โลนลี่รู้มั้ย ว่าตั้งแต่ที่แม่ของฉันจากไป ฉันก็ไม่รู้จะอยู่กับใครเลย ถ้าไม่มีเธอฉันคงจะเหงามากกว่านี้”เด็กหญิงมองหน้าตุ๊กตา ก่อนที่จะสังเกตเวลาว่ามันดึกมากแล้ว เธอจึงเอาผ้าห่มมาห่มให้โลนลี่เหมือนกับว่า โลนลี่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ วันแล้ววันเล่าผ่านไป...เด็กหญิงได้มีโอกาสใกล้ชิดกับโลนลี่มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกๆวันหลังจากที่เด็กหญิงกลับมาจากโรงเรียนเด็กหญิงนั้น ก็มักจะวิ่งเข้าไปหาตุ๊กตาเป็นอันดับแรกเสมอๆ จนหลายวันผ่านไปอีก ความเอาใจใส่ของเด็กหญิงที่มี่ต่อตุ๊กตาได้ค่อยๆก่อตัวกลายเป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนกับตุ๊กตาอย่างไม่สามารถจะมีใครมาเข้าใจได้ มันเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ปกติธรรมดาเหมือนกับคนทั่วไป มันไม่ใช่ความรัก มันไม่ใช่ความหลง แต่มันเป็นความรู้สึกเหมือนมีความอบอุ่นเข้ามาแทนที่พื้นที่ส่วนหนึ่งในจิตใจที่เคยมีบาดแผลเพราะการจากไปของแม่ผู้เป็นที่รัก...

 

            เช้าวันหนึ่ง          

 

เด็กหญิงตื่นแต่เช้าเพื่อมาคุยกับโลนลี่อีก จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องไปโรงเรียน

 

“โอย...ตายแล้ว นี่ฉันมันแต่คุยกับเธอเพลินไปหน่อยเลยไปโรงเรียนสายเลย เธอคิดว่าคนอื่นจะได้ยินเสียงเราคุยกันมั้ยนะ ถ้าคนได้ยินต้องหาว่าฉันบ้าแน่เลย เก็บเป็นความลับอย่าบอกใคร ฉันไปโรงเรียนก่อนนะ”เด็กหญิงพยายามทำเสียงให้ร่าเริงเข้าไว้ เพื่อเป็นการปลอบใจตนเองเกี่ยวกับเรื่องแม่ที่เพิ่งจากไป ถึงตอนนี้ยังไงเธอก็ไม่เหงาและเสียใจเท่ากับตอนนั้นอีกแล้ว เพราะว่าเธอมีแบม...เด็กหญิงคิดเช่นนั้นก่อนที่จะเดินออกจากบ้านของเธอไปอย่างเร่งรีบ...

 

            ปัง!!!

 

            เด็กหญิงปิดประตูโดยที่ไม่สังเกตเลยว่าขณะที่ตัวเองได้เดินออกไปนั้น โลนลี่ หันหน้าไปมองตามด้วย...

 

            เมื่อเด็กหญิงได้จากไปแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง โลนลี่ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ เสียงเหล็กเสียดสีกันดังออกมาจากตัวโลนลี่แสดงให้เห็นว่า ตุ๊กตาตัวนี้ไม่ได้มีใครสนใจมานานแล้ว ก่อนที่จะมีเสียงเพลงไขลานดังออกมาจากตัวของโลนลี่ มันเป็ยเสียงที่ลึกลับและวังเวง ถึงโลนลี่นั้นจะไม่ได้เป็นตุ๊กตาที่มีชีวิตจิตใจเหมือนอย่างมนุษย์..แต่ถึงอย่างนั้น ตุ๊กตาอย่างโลนลี่ไม่ใช่ว่าจะไร้จิตใจตลอดเวลา...

 

            โลนลี่ค่อยๆหมุนตัวไปรอบๆห้องอย่างช้าๆเพลงไขลานยังคงบรรเลงต่อไปเรื่อยๆ

 

 

 

            ก่อนที่เสียงเพลงไขลานของโลนลี่จะค่อยๆแผ่วเบาลงจนหายไปในที่สุด ทันที่กับที่ความคิดบางอย่างก่อตัวขึ้นในหัว ของโลนลี่ก่อนที่ร่างของโลนลี่จะค่อยๆเต้นเบาลงเรื่อยๆเหมือนกับคนหมดแรง...

 

                                                    ................................................

 

            เอี๊ยด...

 

            เด็กหญิงที่รีบกลับมาจากโรงเรียนเพื่อจะมาหาโลนลี่ ค่อยๆแง้มประตูบ้านให้กว้างขึ้น เด็กหญิงสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ กลิ่นอาหารที่คุ้นเคยและหอมหวน ลอยเข้ามาแตะจมูก ด้วยความแปลกใจเด็กหญิงจึงรีบตรงเข้าไปในบ้านทันที...และก็พบกับ...แม่...

 

            “แม่คะ!หนูคิดถึงแม่จังเลย”รอยยิ้มที่เคยหายไป ในตอนนี้มันกลับมาอยู่ที่หน้าของเด็กหญิงอีกครั้งหนึ่ง เด็กหญิงรับตรงไปกอดแม่ของตนทันที

 

            “แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน...”

 

            “แม่มาที่นี่ได้ยังไงคะ?”เด็กหญิงถามด้วยความดีใจ

 

            “แม่ก็ไม่รู้สิ...หมอบอกว่าตอนแรกหัวใจของแม่มันหยุดเต้นไป แล้วอยู่ดีๆมันก็กลับมาเต้นใหม่อีกครั้ง”แม่เอามือยีหัวเด็กหญิงอย่างเอ็นดู

 

            “โชคดีจังเลยค่ะ หนูยอมเสียแม่ของหนูไปไม่ได้หรอก...”เด็กหญิงยิ้ม ก่อนจะมองไปทางห้องนอนของตัวเองแต่กลับไม่พบโลนลี่...

 

            “แม่คะ...แม่เห็นโลนลี่มั้ยคะ”เด็กหญิงเอ่ยถามแม่ด้วยความตกใจ

 

            “ใครคือโลนลี่เหรอลูก...”

 

            “ก็ตุ๊กตาตัวนั้นที่อยู่ในห้องนอนของหนูไงครับ”เด็กหญิงเริ่มกระวนกระวาย โลนลี่จะหายไปไหนได้ ในเมื่อตอนเช้าเธอยังเล่นกับโลนลี่อยู่เลย... เด็กหญิงรีบวิ่งไปหาตามส่วนต่างๆของบ้าน แต่ก็ไม่เจอโลนลี่ เด็กหญิงจึงรีบวิ่งออกไปนอกบ้านเพื่อไปหาโลนลี่ทันที...

 

            “โลนลี่...โลนลี่...เธออยู่ที่ไหน”เด็กหญิงตะโกนเสียงดังจนหันมามอง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอโลนลี่เลย...

 

            ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา เด็กหญิงมองไปยังทุกคนด้วยความหวังว่าในผู้คนเหล่านั้นอาจจะมีโลนลี่ปะปนอยู่ จนกระทั่งเด็กหญิงหันไปเจอกับ...

 

            “โลนลี่!”เด็กหญิงรีบวิ่งไปยังคนๆนั้นทันที

 

            “คะ?”คนๆนั้นหันหน้ามา แต่กลับมาใช่โลนลี่

 

            “ข...ขอโทษค่ะทักผิด”เด็กหญิงค่อยๆเดินจากออกมาก่อนจะวิ่งกลับไปที่บ้านด้วยความเสียใจ และเจอจดหมายฉบับหนึ่งที่อยู่ตรงกับที่ๆโลนลี่นั่งพอดี...

 

       

 

..................................................................................................................................................................

 

 

            สวัสดี...

 

...นี่ฉัน โลนลี่เองนะ การได้มีช่วงเวลาที่ที่ได้อยู่ร่วมกับเธอทำให้ฉันมีความสุขจริงๆ ทุกครั้งที่เธอเล่าเรื่องแม่ของเธอ มันทำให้ฉันรู้สึกสงสารเธออย่างมาก ความจริงฉันเป็นตุ๊กตาต้องคำสาปที่ต้องคอยทำให้ความฝันหรือความหวังเป็นจริง ฉันทนเห็นเธอเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้หรอก หลังจากวันนั้นที่เธอเล่าเรื่องแม่ของเธอให้ฉันฟัง ฉันก็คิดได้ว่าฉันจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเธอบ้าง...ฉันหวังให้เธอดำรงชีวิตต่อไปนะ...
             ป.ล.เธอจะอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอไป

                                                                                                                      จาก โลนลี่

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SEVEN O'CLOCK จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 คนสวยย
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 20:26
    สรุปโลนลี่ไปอยู่ที่ไหนอะคะ
    #7
    0
  2. วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 21:25
    มันซ้ำอะ
    #6
    0
  3. #5 SEA
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 21:17
    ทำไม...มันมีซ้ำล่ะ????

    ไรท์มาแก้ด่วนเลยยยยยยย

    >
    #5
    0
  4. วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 20:39
    มองไม่เห็นอะ background มืดเกิน
    #4
    0
  5. วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 18:53
    ชอบนะคะ
    ซึ้งดี....
    ถ้าพัฒนาต่อไปคงเขียนได้ดีแน่ๆ
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^V
    #3
    0
  6. #2 SEA
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 06:39
    ชอบมากค่ะ

    แต่งอีกนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    แต่งได้ซึ้งมากเลยค่ะ โดยเฉพาะตอนที่

    เราน้ำตาคลอเลย

    แต่คำผิดก็มีนะค่ะ ควรแก้ด่วน

    เพราะมันจะทำให้การอ่านติดขัด แล้วจะไม่ค่อยซึ้งนะค่ะ

    :)



    #2
    0
  7. วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 21:54

    แง้!!ช่วยกันเม้นหน่อยนะคะ*^*



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:47
    #1
    0