คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Prince of Yakuza รักเกินพิกัดร้าย!

ตอนที่ 46 : ตีพิมพ์กับ สนพ.แจ่มใส หมวดแจ่มใสเลิฟซีรี่ส์ เจอกันในหนังสือเดือนกันยายนค่ะ ^O^


     อัพเดท 1 ก.ย. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: Hideko_Sunshine, ฉัตรฉาย, สำนักพิมพ์แจ่มใส, Prince
ผู้แต่ง : Hideko_Sunshine / ฉัตรฉาย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hideko_Sunshine / ฉัตรฉาย
My.iD: https://my.dek-d.com/hideko_chan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 1,172 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 285,770
4,813 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 328 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Prince of Yakuza รักเกินพิกัดร้าย! ตอนที่ 46 : ตีพิมพ์กับ สนพ.แจ่มใส หมวดแจ่มใสเลิฟซีรี่ส์ เจอกันในหนังสือเดือนกันยายนค่ะ ^O^ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8591 , โพส : 0 , Rating : 50% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





   VS   
ซาคุยะ VS ริซาโกะ...ไม่มีน้ำตาลสำหรับทั้งสองคนอีกต่อไป!!!
(ม่ายยย TT[]TT คนอ่านทำไมสาปแช่งคู่นี้อย่างงี้ล่ะ โฮฮฮ)


 

21

จุดพลิกผัน


 

เมื่อวานไป รร.สตรีนนทบุรีมา สนุกมากๆ เลยค่ะ น้องๆ น่ารักมากๆ ^O^

ดีใจมากเลยมีคนเอาหนังสือมาให้เซ็นต์ด้วย ปลื้มๆๆ สำหรับน้องๆ คนไหน

ที่รอพี่โอ๋เซ็นต์นานไปหน่อย พี่โอ๋ขอโทษจริงๆ นะ TOT เพราะว่าเป็นคนเซ็นต์ช้า

และน้องๆ ก็เยอะมากมาย (ดีใจ >O<) ยังไงถ้ามีโอกาสก็มาสนุกด้วยกันอีกนะคะ



 

วันต่อมา

ฉันมาโรงเรียนพร้อมๆ กับซาคุยะ เรื่องภารกิจที่ซาโตชิให้ฉันทำจบลงแล้ว และมันก็กลายเป็นเรื่องที่ทุกคนเอาไปพูดกันจนสนั่นหวั่นไหว รู้สึกไหมว่าฉันมีเรื่องให้พวกนั้นเก็บไปนินทาเสียๆ หายๆ ทุกวันเลย -_-;;;

เมื่อวานนี้... หลังจากแข่งบาสกันแล้วทีมของพวก Prince เป็นฝ่ายชนะ ลูกน้องของซาโตชิก็อาระวาดจนมีเรื่องชกต่อยกัน (ก็ที่ซาคุยะขึ้นไปช่วยฉันที่ห้องประชาสัมพันธ์ไง) จนคนทั้งโรงเรียนแตกตื่น แล้ววันนี้ตอนเช้าพวกเราก็ถูกเรียกไปทำโทษด้วยการติดทัณฑ์บนที่ห้องปกครองด้วย ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ แงๆ =_=^^^

“ทำไมทุกคนมองเราแปลกๆ” ฉันถามซาคุยะที่เดินไปโรงอาหารด้วยกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาควงฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกกลัว เพราะสายตานักเรียนหญิงพวกนั้นคอยแต่จะฟาดฟันฉันทุกย่างก้าวที่เราเดินผ่าน

“ไม่รู้”

“ถ้าเป็นอย่างงี้คราวหน้าจะไม่เดินกับนายแล้วนะ TT^TT”

“เธอจะแคร์พวกนั้นทำไม”

“...”

“คนที่ควรจะแคร์คือฉัน”

“นะ...นั่นสินะ (‘ ‘)(. .)(‘ ‘)(. .)”

“ดีมาก” ซาคุยะเอามือมากอดคอฉันพลางเดินไปกินข้าวกันต่อ คิดดูสิว่าฉันจะกลายเป็นเป้าสายตาขนาดไหน แงๆ เขาให้ฉันแคร์เขาแต่ดูเขาดิไม่แคร์ฉันเลยนะ TOT

ฉันนั่งรอที่โต๊ะอาหาร ซาคุยะเลยเป็นคนไปซื้อข้าวให้ ตอนนั้นเองเรียวตะแล้วก็ลูกน้องของซาคุยะอีกสามสี่คนก็มานั่งกับเรา (ปรกติเขาจะอยู่กันเป็นกลุ่มแบบนี้แหละ เพราะมีเรื่องกับชาวบ้านบ่อยๆ จะได้ช่วยเหลือกันทัน -_-) เรียวตะไม่พูดอะไร ไม่มองหน้าฉันเอาแต่ทานข้าวอย่างเดียว แต่แล้วอยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า...

“ฉันมีอะไรจะคุยกับเธอ มะรืนนี้ซาคุยะคงสะสางทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พักกลางวันเจอกันที่ดาดฟ้า”

“แต่ว่า... O_O”

“ฉันอยากคุยเรื่องของเรา มันคงไม่คิดมากถึงกับหึงนักหรอก”

“...” ฉันนั่งเงียบ แต่สิ่งที่เขาบอกออกมาทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว เรื่องของเรา... มันคงทำให้เขาเจ็บปวดมากสินะ ใช่ เป็นใครก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว ฉันผิดเองแหละ

ผิดเองที่เปลี่ยนใจอย่างง่ายดายขนาดนั้น... ผิดเองที่ปันใจให้ซาคุยะอย่างหน้าด้านๆ

ซาคุยะว่างจานอาหารของฉันลงแล้วนั่งตรงกันข้ามกัน ข้างๆ เขาก็คือเรียวตะ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากมองฉันกับเรียวตะอยู่เงียบๆ แต่ฉันคิดว่าเขาคงเข้าใจถึงสภาพอารมณ์ของเราตอนนี้

“ช่วงนี้จะก่อเรื่องไม่ได้อีกแล้วนะ ^^;;;” ฉันเป็นคนพูดขึ้นก่อน เพราะนั่งเงียบๆ มันอึดอัดยังไงไม่รู้แฮะ พวกลูกน้องเขาที่เคยตลกโปกฮากันก็นั่งเงียบตั้งแต่ที่เรียวตะพูดกับฉันแล้ว TT^TT

“ไม่มีใครก่อเรื่องหรอก ถ้าไอ้บ้าลูกพี่เธอไม่หาเรื่องก่อน”

“ซาโตชิไม่ใช่ลูกพี่ฉันนะซาคุยะ! TOT”

“เหรอ”

“แงๆ TT^TT”

ซาคุยะชอบพูดประชดฉันถึงเรื่องนั้นเสมอเลย ไม่รู้ทำไมไม่ลืมมันสักที แล้วก่อนที่ฉันกับซาคุยะจะเปิดสงครามกันในโรงอาหาร โซมะซึ่งอยู่ในชุดนักเรียน ม.ปลาย ก็พรวดพราดเข้ามาหาเราที่โต๊ะ

ทำไมโซมะยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ล่ะ O_O เขาเรียนจบไปแล้วนี่นา

“ฉันตามหาจนทั่ว ทำไมไม่รับโทรศัพท์กันวะ -_-;;;” โซมะพูดไปหอบไป

“ฮ่ะๆๆๆ ผมว่าลูกพี่แต่งตัวอย่างงี้ก็ดีนะคร้าบบบ”

“ขอบใจ แต่เย็นนี้พวกแกกินข้าวกับส้นเท้าฉันแน่ -_-“

“พวกผมขอโทษคร้าบบบ TT^TT”

แซวกันพอเป็นกระสาย โซมะ (ซึ่งอุตส่าห์ปลอบตัวเพื่อมาหาซาคุยะ) จึงทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ซาคุยะแล้วหยิบน้ำของเขาไปดื่มอักๆ จนหมดขวด (เชื่อเลยว่าซาคุยะต้องหาเรื่องมากินขวดของฉันอีก TT^TT)

“เย็นนี้คุณฮิราซาว่าเรียกพบที่ศูนย์บัญชาการ สงสัยเป็นเรื่องเมื่อวานแน่ๆ เลยวะ ไอ้บ้าซาโตชิคงแสลนหน้าไปฟ้องพ่อมันอีก หน้าหักอย่างงั้นสงสัยมันยังไม่เข็ด” โซมะเล่า

“ฉันก็อยากเจอมันอยู่พอดี” ซาคุยะตอบด้วยเสียงเรียบๆ พลางทานข้าวไปด้วยอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ท่าทางอย่างกับคุณชายหล่นมาจากตระกูลดัง มองไม่ออกเล้ยว่าเวลาแบบนี้เขาเป็นยากูซ่า

“ฉันว่าคราวนี้น่าจะเกิดเรื่องใหญ่นะ -_-”

“มันแส่เอง”

“ถ้ามันเอาเรื่องขึ้นมาจะเอาไงวะซาคุยะ”

“...” ไม่มีการตอบรับจากซาคุยะ แต่ทุกคนบนโต๊ะแทบผวาเมื่อเขาเม้นปากจนเป็นเส้นตรง เพราะนั่นเป็นสัญญาณว่าหากเป็นอย่างที่โซมะพูด เขาคงจะทำยิ่งกว่าทำลายล้างโลก (โอ้ววว พระเจ้า TOT

“เอ่อ... ฉันว่าทุกคนอย่าเพิ่งเครียดกันเลยนะ ไม่แน่ว่าคุณฮิราซาว่าอาจจะเรียกไปเตือนเฉยๆ ก็ได้ ^^”

“แต่เมื่อวานไอ้ซาคุยะทำฟันหน้าลูกชายเขาร่วงไปสองซี่นะริสะจัง -O-!!!”

“นั่นแหละโซมะ ^^;;; ไม่เอาๆๆ ไม่พูดถึงเรื่องนี้ดีกว่า”

“-_-!!!”

“ทุกคนไม่เชื่อฉันเหรอ =O=;;”

“ฮ่ะๆๆๆ ริซาโกะจังน่ารักอย่างงี้นี่เองไอ้บ้านี่มันถึงหวงนักหวงหนา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะยอมคบกับไอ้บ้าที่มีดีแค่หล่ออย่างไอ้นี่ได้ ^O^” โซมะระเบิดหัวเราะออกมา แต่...ทำไมพวกเขารู้ล่ะว่าซาคุยะเป็นคนขอคบกับฉัน แล้วฉันก็ตอบตกลงน่ะ เรื่องเมื่อวานเราคุยกันแค่สองคนนะ O_O!!

“ทำไมโซมะคุงรู้เรื่องนี้ล่ะ T////T”

“เขารู้กันทั้งโรงเรียนแล้วล่ะริสะจัง ^O^”

“ทะ...ทำไม OoO”

“ก็ทุกอย่างในห้องประชาสัมพันธ์น่ะออกอากาศไปทั้งโรงเรียนเลยน่ะสิ ฉันยังเขินแทนเลย ^///^”

“หมายความว่า... TT[]TT”

ที่เรียวตะรู้เรื่องทุกอย่างแล้วทำท่าเหมือนไม่เห็นฉันในสายตา แล้วที่ทุกคนมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ เป็นเพราะเรื่องเมื่อวานใช่ไหม แล้วพวกเขาก็รู้เรื่องทุกอย่างแล้ว เพราะเหตุการณ์ในห้องประชาสัมพันธ์นั่น...

นี่ฉันคงลืมเลื่อนปุ่มคอนโทรลการกระจายเสียงลงสินะ TT[]TT มิน่าล่ะ!! ทุกคนถึงได้มองฉันด้วยสายตาจิกกัดอย่างงั้นน่ะ อ๊ากกก ฉันลืมปิดปุ่มพวกนั้นได้ยังไง พระเจ้าทำไมต้องแกล้งฉันอย่างงี้~

อ๊ากกก ฉันอยากจะกรีดร้องงง TTOTT







 

ห้องซาคุยะ

ตอนนี้ฉันลางานของคุณคาซามะติดๆ เลยล่ะ ซาคุยะบอกว่าไม่อยากให้ฉันไปไหนมาไหนคนเดียว =_=เพราะเรื่องของเขากับซาโตชิยังไม่เคลียร์ พวกนั้นอาจจะมาทำร้ายฉันเมื่อไหร่ก็ได้ ไหนจะคนของยามาดะอีก เขาเลยมาส่งฉันที่ห้องของเขาก่อนที่จะออกไปที่ศูนย์บัญชาการ

นี่ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง ฉันเองก็ได้แต่นั่งไม่ติดที่ เป็นห่วงจังว่าเขาจะไปทำลายล้างโลกอีก เวลาโมโหหมอนั่นเหมือนปีศาจในดาก้อนบอลเลย ดุร้ายที่ซู้ดดด TOT

“ได้โประเถอะค่ะพระเจ้า... ขอให้พวกเขากลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะนะคะ”
 

ฉันภาวนาอยู่เพียงลำพังกับสร้อยเส้นนั้น แม้ว่าคำขอของฉันจะไม่เคยเป็นจริงเลยก็ตาม T^T








 

[บันทึกพิเศษ: ซาคุยะ]

เหมือนลางสังหรณ์ผมจะรู้ว่าคงเกิดเรื่องไม่ดีเท่าไหร่ ผมเลยพาลูกน้องไปเกือบยี่สิบคนไปที่ศูนย์บัญชาการด้วย บรรยากาศชวนหาเรื่องไม่มีผิด -_-^ เพราะพวกนั้นก็ตั้งการ์ดเพิ่มตั้งสองเท่า 

ประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้นยี่สิบซึ่งเป็นชั้นห้องพักของประธานแก๊ง ผมก้าวนำเรียวตะและโซมะซึ่งยืนขนาบข้าง ด้านหลังมีลูกน้องอีกห้าคน (ที่เหลือรอรับคำสั่งอยู่ข้างล่าง) เข้าไปในห้องประชุม 

ข้างในมีคุณฮิราซาว่ากับลูกชายของมันรออยู่ก่อนแล้ว

“ว่าไง” ผมทักขึ้นก่อน

“เมื่อวานซาโตชิบอกว่าพวกนายมีเรื่องกับมันเหรอ”

“แล้วไง” ผมย้อนถามแล้วจ้องหน้าคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าอย่างเอาเรื่อง 

ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน ถ้าจะเข้าข้างกันไม่ดูตาม้าตาเรือ ผมไม่ยอมมันแน่ -_-

“ฉันอยากให้นายเพลาๆ ลงสักหน่อย ยังไงซาโตชิมันก็ลูกชายฉัน แล้วอีกหน่อยมันก็จะเป็นหัวหน้าของพวกนาย ขืนพวกนายทำกับมันอย่างนี้ ลูกน้องในแก๊งคนอื่นๆ จะมองมันยังไง มันเสียไปทั้งระบบนะซาคุยะ”

ซาโตชินั่งกระดิกเท้า มองผมอย่างเยาะเย้ย  เหอๆๆ -_-+++

“ผมไม่สนว่าคนอื่นจะมองมันยังไง แต่ถ้ามันยังมายุ่งกับคนของผม... ผมก็ยอมไม่ได้”

“ฉันเข้าใจว่านายน่ะมันเลือดร้อนเหมือนพวกยามาดะ...”

ปึง!!!

ผมตบโต๊ะจนดังโครม ทำเอาลูกน้องของมันสั่นผับๆ กันหมด -_- 

มันเองก็รู้ว่าผมเกลียดพวกยามาดะมากแค่ไหน ทำไมถึงได้แกว่งปากหาเรื่องเจ็บตัวอีก

“ใจเย็นๆ หน่อย ฉันเป็นหัวหน้านายนะ”
 
        
คุณฮิราซาว่าเอนตัวพิงเก้าอี้นวม ดวงตาวาบวับจ้องอยู่ที่หน้าผมเหมือนมันกำลังเดือดขึ้นมาจริงๆ...แล้วยังไง คิดว่าคนอย่างผมกลัวน้ำหน้ามันนักหรือไง!!!
  

“ฉันก็แค่อยากให้นายขอโทษลูกชายฉัน เพราะไม่อย่างนั้นมันจะเสียระบบมากกว่านี้ นายเองก็อยู่วงการนี้มานาน น่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร”

“ไม่...”

“ซาคุยะ... ฉันเอ็นดูนายมากนะ เพราะนายเป็นคนสำคัญในแก๊ง อย่าทำตัวมีปัญหาดีกว่าน่า”

“ใครกันแน่ที่มันมีปัญหา ไอ้เวรนี่ต่างหากที่ควรจะขอโทษคนของผม” ผมชี้มือไปที่ซาโตชิซึ่งตอนนี้โกรธจนปากกระตุก แต่มันก็ไม่กล้าทำอะไร เพราะหน้ามันยังยับเยินไม่หายเลยนี่ -_-^

“ซาคุยะ

“ถ้าจะมีธุระแค่นี้ ผมขอตัว...”

ผมเดินนำลูกน้องของตัวเองออกจากห้องประชุม แต่ก้าวขาไปได้ไม่กี่ก้าว ไอ้ประธานแก๊งเส็งเคร็งก็เรียกผมเอาไว้ซะก่อน เมื่อไหร่จะจบกันสักทีนะเรื่องงี่เง่านี่ -_-+++

“ถ้านายเดินออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ฉันคงต้องใช้วิธีขั้นเด็ดขาดกับนาย!!!” เสียงดังตวาดตามหลังผมมา 

ไอ้คุณฮิราซาว่าคงจะโกรธจนหัวล้านมันกระเพื่อมเลยสิท่า แหงล่ะสิ! มันรักลูกมันจะตาย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าลูกมันเลวแค่ไหน ไม่คิดมั้งหรือไงว่าคนอื่นเขาก็รักลูกของตัวเองเหมือนที่มันรัก ซาโตชิทำตัวกร่างฟาดงวงฟาดงาไปทั่ว คนอื่นเจ็บตัวเพราะมันมานักต่อนัก เจอแค่นั้นมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

“ว่ามาสิ...”
 

ผมหันกลับไปมองหน้าคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้า มันยิ้มหยันเหมือนตัวเองจะเป็นผู้ชนะ แต่ก็ติดว่าผมพูดในสิ่งที่มันคงไม่คาดคิดออกไปว่า... 

“วิธีเด็ดขาดของพวกแกน่ะ”

“แกจะมากเกินไปแล้วนะซาคุยะ!!!”

“อย่าคิดว่าผมจะยอมคุณไปมากกว่านี้ เราร่วมมือกันเพราะอะไรคุณก็รู้ แล้วที่ผมทำงานให้ตามคำสั่งของคุณมันก็มากพอแล้ว เรื่องเมื่อวานผมว่าคนที่ควรจะเป็นฝ่ายคุกเข่าขอโทษก็คือมัน!!!” ผมชี้ไปที่ซาโตชิอีก

“แกต้องทำตามคำสั่งของฉันที่เป็นหัวหน้าแก!!!”

“งี่เง่าน่า”
 

ผมส่ายหน้าอย่างระอา ความคิดไร้สาระได้ทั้งพ่อทั้งลูกจริงๆ สิให้ตาย -_-

“ไม่งั้น... เราจะได้เห็นดีกัน!!”

“ว่าไป”

“ไอ้...”
 

ฮิราซาว่ากัดฟันจนดังกรอด ผมเองก็โกรธจนกำหมัดเอาไว้แน่น เพียงแต่ไม่แสดงออก อย่าลืมนะว่าพวกมันซ้อมยัยหน้าจืดของผมจนปางตายมาแล้วตั้งหลายครั้ง ที่ผมสั่งสอนไปแค่ไอ้ซาโตชิก็ดีแค่ไหนแล้ว 

“ถ้าแก...ไม่ฟังคำสั่งฉันอีกก็ออกไปจากฮิราซาว่าซะ!!! ออกไป!!!”

“...”

“ขอโทษลูกชายฉันเดี๋ยวนี้!!!”

“...”

ผมจ้องหน้ามันที่ตอนนี้มีแต่ไฟวาวโรจน์ ท่าทางมันจะโกรธจริงๆ แฮะ แต่จะให้ผมยอมเสียศักดิ์ศรีให้ไอ้เวรนี่น่ะเหรอ 

ตลกเกินไปหรือเปล่า? 

ยอมให้มันข่มเหงวันนี้ พรุ่งนี้มันก็ลามปามไม่เลิก แล้วยัยหน้าจืดของผมจะเป็นยังไง ไม่กลายเป็นที่รอบรับอารมณ์ของพวกมันทุกวี่ทุกวันเหรอ

ผมทนกับเรื่องเลวๆ ที่พวกมันทำมามากพอแล้ว!!

“นี่คือคำสั่งของฉันซาคุยะ!!! แกต้องฟัง!!!”

“หุบปาก”

“นี่แก...”

“ลาก่อนไอ้หัวล้าน

ผมบอกเป็นประโยคสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องท่ามกลางเสียงคำรามของมันที่สั่งให้ลูกน้องมาสกัดหน้าผมเอาไว้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าสักคน 

ผมเดินลงจากบริษัทอย่างไม่เกรงกลัวยิ่งทำให้มันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

เสียงที่ตะโกนด่าไม่ได้วิ่งเข้ามาหัวของผมแล้ว ผมรู้ว่าต่อจากวันนี้จะมีปัญหาตามมามากมาย แต่ว่า... ผมไม่มีทางยอมให้ใครมารังแกคนของผมได้หรอก ถ้ามันแน่นัก...ก็ลองดูสักตั้งเป็นไง!!

[จบบันทึกพิเศษ: ซาคุยะ]




โปรดติดตามตอนต่อไป

            ดับเบิ้ลโบนัสคอมโบชดใช้ความผิดให้ไปเลยคร้าบบบ >O< อ่านกันให้สะใจตาเปียกตาแฉะกันไปเล้ยยย อิๆ ตอนนี้ซาคุยะบรรยายเอง เถื่อนอีกแล้ว แต่แว่...เท่ระเบิดเถิดเทิงไปเร้ยยย อ๊ากกกก O.,O!!! อยากเป็นนางเอกของซาคุยะขึ้นมากระทันหัน 555+

            มีคนถามมาว่า...เรื่องนี้ออกเมื่อไหร่??? เดือนกันยานี้เจอกันแน่นอนนะคะ ยังไงก็อย่าลืมอุดหนุนกันน้า อย่าทิ้งซาคุยะเดียวดายบนแผงหนังสือล่ะ TOT แล้วเมื่อวานี้โอ๋ก็ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้มาอัพ TT____TT เพราะว่าโอ๋ไปทัวร์โครงการ รร.หน้าใสมาแหละ กลับมาสลบเหมือดเลย หลับเป็นตาย เหนื่อยเว่อร์ๆ แต่สนุกมากมายเลยจริงๆ ค้าบบบบ ^O^ ยังไงก็อย่าลืมแวะไปเจอกันอีกน้า

พรุ่งนี้เจอกันที่ “โรงเรียนพระหฤทัยคอนแวนต์ (คลองเตย)” อย่าลืมแวะมาเจอกันให้ได้นะคะ ^O^ ส่วนลั้ลลาก่อนจาก เจอกันตอนหน้านะ หึๆ (หัวเราะอย่างมีเลศนัย) 

         

นิยายเรื่องใหม่ของโอ๋ที่จ่อคิวออนแอร์วันที่ 20 สิงหานี้!!!

ไปจับจองที่นั่งได้ตามอัธยาศัย พลาดไปบอกได้คำเดียวว่า...“เสียใจ”

เรื่องนี้ชายโฉดคับคั่ง!!! อ๊ากกก O.,O!!! (อ่านคำโปรยซะก่อน 555+)

รักนี้...ดั่งเงาจันทรา เรื่องยาว
รักหวานแหวว
อัพเดท: 20 ส.ค. 51 , เข้าชม :3474/16696 , โพส : 222
แฟนพันธ์แท้ : 81 , Rating :4.90698
คำอธิบาย : อดีตทำให้ "เขา" ใช้ความใคร่เยียวยาหัวใจ "เธอ" คือเครื่องราชบรรณการที่ต้องสนองและเยียวยาเขา ความโหดร้ายของเขาคงไม่ทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนี้ ถ้าหากพ่อของเธอไม่ใช่..!!?
 










Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Prince of Yakuza รักเกินพิกัดร้าย! ตอนที่ 46 : ตีพิมพ์กับ สนพ.แจ่มใส หมวดแจ่มใสเลิฟซีรี่ส์ เจอกันในหนังสือเดือนกันยายนค่ะ ^O^ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8591 , โพส : 0 , Rating : 50% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android