BBBGUN GAMES-nomin

โดย hi_muang

"อย่าขยับตัวเมื่อรู้สึก อย่าทักเมื่อได้ยิน อย่าไว้ใจใครทั้งสิ้น แม้แต่ตัวเองก็ตาม"

ยอดวิวรวม

4

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


4

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ย. 64 / 10:44 น.
นิยาย BBBGUN GAMES-nomin

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Intro

“เอาอีกแล้วนะพวกเธอ”

เสียงดุของอาจารย์พูดตำหนินักเรียนสองคนที่กำลังนั่งก้มหน้าพร้อมด้วยสีหน้าที่สำนึกผิด

“ครูเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามใช้ปืนนอกเวลาถ้าเกิดว่าพลาดขึ้นมาพวกเธอจะทำยังไงกัน!!”

“ผมขอโทษครับอาจารย์ความผิดผมเองครับผมเป็นคนเริ่มเองครับ”

เจนาฟผู้เป็นรุ่นพี่พูดพร้อมกับยกมือขึ้นยอมรับผิด

“เธอก็เหมือนกันเจนาฟเธอเป็นรุ่นพี่นะเธอโตเเล้วเธอควรจะคิดให้เป็นสิ”

“ผมขอโทษครับอาจารย์”

เจนาฟได้เเต่ก้มหน้ารับความผิดอย่างเดียวเขาไม่สามารถพูดหรือเถียงอาจารย์ตรงหน้าเขาได้เลย

“อาจารย์ครับความจริงเเล้วผมผิดเองครับ”

เสียงของรุ่นน้องอีกคนพูดแทรกขึ้น

“พรีโม่”

“ว่ายังไงพรีโม่ไหนเธอบอกครูมาซิ”

อาจารย์พูดพร้อมกอดอก

“ผมเป็นคนขอให้พี่นาฟสอนผมใช้ปืนเองครับเเต่พี่เขาเตือนแล้วผมไม่ฟังเองครับ”

“ขอบใจที่เธอยังกล้ายอมรับความผิดในฐานะที่พวกเธอกล้ายอมรับผิดครูจะลดโทษให้เเละเรื่องก็จะไม่ถึงหูพ่อแม่พวกเธอ”

“ขอบคุณมากครับอาจารย์!”

เสียงของเด็กนักเรียนสองคนพูดเอ่ยขอบคุณพร้อมกันพวกเขานั้นไม่อยากให้เรื่องถึงหูพ่อแม่เลยเพราะมันไม่ใช่ครั้งเเรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมันเกิดขึ้นบ่อยมาก

มีครั้งนึงที่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นจนอาจารย์ต้องเชิญพ่อแม่ของทั้งสองคนมาเเต่พ่อเเม่ฝั่งของฝั่งเจนาฟนั้นไม่สามารถมาได้เพราะติดงานที่ต่างประเทศจึงไม่สามารถมาได้ส่วนพ่อแม่ของพรีโม่นั้นเมื่อพอรู้เรื่องราวทั้งหมดนั้นก็ได้ตักเตือนลูกชายของพวกเขาตามปกติ ดีเท่าไร่เเล้วที่ไม่โดนไล่ออก

“บทลงของพวกเธอสองคนคือต้องไปเก็บของเเล้วทำความสะอาดห้องเก็บของของโรงยิมให้เรียบร้อย”

“รับทราบครับอาจารย์!”

เมื่อพูดจบอาจารย์ก็เดินออกไปจากห้องปล่อยให้นักเรียนสองคนยืนอยู่ในห้อง

“ขอโทษนะพี่เพราะผมแท้ๆ เลย”

คนน้องพูดเอ่ยขอโทษคนเป็นพี่พร้อมทำสีหน้าเศร้าที่สำนึกผิด

“เออๆ ไม่เป็นไรหรอกมึงชั่งมันกูเองก็มีส่วนผิด”

คนเป็นพี่พูดพร้อมกับตบไปที่ไหล่ของคนเป็นน้องพร้อมกับออกเเรงบีบเล็กน้อย

“รีบไปเถอะมึงเดี๋ยวอาจารย์บ่น”

“ครับ”

ณ ห้องเก็บของในโรงยิม

“โห้วว ถามจริง”

รุ่นน้องที่เดินเข้ามาในห้องเก็บของโรงยิมพร้อมกับรุ่นพี่ก็ได้ทำสีหน้าพร้อมกับร้องอุทานออกมา

เพราะภาพตรงหน้าของพวกเขาคือข้าวของเเละอุปกรณ์กีฬาต่างๆ ที่วางเกะกะไม่เป็นที่เป็นทางพร้อมกับข้าวของต่างๆ อีกมากมายในห้องที่วางกระจัดกระจายไปทั่วห้อง

“ผมขอตายดีกว่าพี่”

“มึงอย่าบ่นหน่อยเลยรีบๆ ทำจะได้รีบกลับ”

พูดจบทั้งสองคนก็เริ่มลงมือปัดกวาดเก็บข้าวของในห้องด้วยความขมักเขม่นจนเวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงคนเป็นน้องก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมาจึงวางอุปกรณ์ลงเเล้วหันไปบอกรุ่นพี่ว่าตนนั้นของไปห้องน้ำเเปปนึงเดี๋ยวตนจะรีบกลับมาช่วยเขาทำงานต่อ

“พี่นาฟผมไปห้องน้ำแปปนึงนะพี่”

“เออมึงไปเถอะเดี๋ยวกูจัดการเอง”

พูดจบรุ่นน้องก็เดินออกไปจากห้องปล่อยให้รุ่นพี่นั้นเก็บของต่อ เจนาฟเดินตรงไปยังชั้นเก็บของเขาก็พบกล่องลังใบนึง

เขานึกสงสัยจึงหยิบกล่องนั้นขึ้นมาพร้อมกับวางไว้บนโต๊ะก่อนที่จะเปิดดูเเละเขาก็ว่ามันคือวิดีโอเกมส์

“BBGUN GAMES อย่างงั้นเหรอลองเล่นดูหน่อยก็ได้ว้ะ”

พูดจบเจนาฟก็เดินไปที่ทีวีเครื่องเก่าก่อนจะทำการใส่เเผ่นเกมส์เข้าไปเเล้วกดเปิดเกมส์ ทันใดนั้นเมื่อเข้ากดเริ่มเกมส์หน้าจอก็ขึ้นข้อความมาว่า…

“ยินดีต้อนรับสู่BBGUN GAMESเกมส์ที่จะพาท่านเข้าไปพบกับอีกโลกเเละการผจญภัยสุดน่าทึ่งขอให้ท่านได้โปรดเตรียมใจก่อนจะเข้าสู่เกมส์”

เจนาฟกดตกลงเข้าเกมส์เเล้วจู่ๆ หน้าจอทีวีก็ค่อยๆ ดับลงไปก่อนที่จะมีเเสงบางอย่างโผล่ออกมาจากจอทีวีเจนาฟที่เห็นอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นไปปิดจอทีวีทันเเต่เขานั้นเริ่มรู้สึกได้ว่าร่างของตัวเองนั้นเริ่มจางเเล้วเหมือนกำลังจะถูกดูดเข้าไปในเกมส์อย่างช้าๆ จนในที่สุดร่างของเจนาฟก็ถูกดูดเข้าไปในจอทีวีพร้อมกับหน้าจอทีวีที่ค่อยๆ ดับลงจนเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ส่วนพรีโม่เองที่เพิ่งกลับมาจากการไปห้องน้ำก็ได้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตะโกนเรียกเจนาฟ

“พี่นาฟ!ผมกลับมาเเล้วนะ”

ไร้เสียงตอบรับใดๆ พรีโม่ก็ได้เเต่งุนงงนิดๆ คงคิดว่าพี่เขาคงจะต้องเเกล้งอะไรเราอีกแน่จึงได้เดินตามหาเจนาฟรอบๆ ห้องเเต่ก็ไม่พบวี่เเววของอีกคนเลย

“พี่นาฟพี่ออกมาได้เเล้วเลิกแกล้งผมำด้เเล้วะผมไม่ตลกแล้วนะ”

เเต่เเล้วทุกอย่างก็ยังคงเงียบเหมือนเดิมไร้เสียงการตอบรับจากอีกฝ่ายพรีโม่ที่รู้อย่างงั้นก็เริ่มน้ำตาคลอออกมาเมื่อรู้ว่าอีกคนนั้นหายไปพรีโม่จริงรีบวิ่งออกจากห้องเเล้วไปบอกอาจารย์ทันทีพร้อมบอกให้เพื่อนๆ ของตนนั้นช่วยกันตามหาเจนาฟทุกคนนจึงค่อยๆ ช่วยกันตามหาเจนาฟไม่ว่าจะไปหาที่ไหนก็หาไม่เจอโทรหรือติดต่อไปหาก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย

ถึงขั้นอาจารย์ต้องโทรเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ช่วยกันตามหาเจนาฟเเต่ทุกคนนั้นก็ไม่มีใครพบเจนาฟเลยสักคนทำให้เรื่องนี้กลายเป็นที่สงสัยของใครหลายๆ คนจนเวลาผ่านไปเรื่องของเจนาฟก็ค่อยๆ เงียบลงทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตปกติยกเว้นพรีโม่ที่ไม่นิ่งเฉยเขายังคงตามหาอยู่ว่าเจนาฟรุ่นพี่ของเขานั้นหายตัวไปไหน

.

.

#BBGUN GAMES

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น