คัดลอกลิงก์เเล้ว

ทิ้งหัวใจหลินจง [WANNAONE&NUEST]

โดย Marine'

เขาคือไอดอลหน้าใหม่ที่ต้องทิ้งหัวใจเพื่อตามความฝัน และเขาคืออดีตคนรักที่ดีใจกับความสำเร็จแม้หัวใจจะแหลกสลาย

ยอดวิวรวม

882

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


882

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


42
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.ค. 60 / 22:45 น.
นิยาย Թ [WANNAONE&NUEST] ทิ้งหัวใจหลินจง [WANNAONE&NUEST] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


“แล้วเรื่องของเราล่ะ”

 

“คิดว่าเป็นของจริงหรอ”




อมรับว่ามีมาม่าเพราะเจ็บช้ำเหลือเกิน

ระบายความช้ำใน #ทิ้งใจลจ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.ค. 60 / 22:45







[รอแปบนะผมใกล้ถึงร้านแล้ว]


เสียงของคนที่กำลังวีดิโอคอลแสดงถึงความรีบร้อน คิมจงฮยอน ทำได้แค่พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มประจำตัว มือเล็กถือโทรศัพท์ไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์แล้วหันออกนอกร้าน แคทคาเฟ่ เพื่อให้อีกฝ่ายของเขาได้เห็นสถานการณ์

 

 







กรุ๊งกริ๊ง

 

“สวัสดีครับคุณคิม”


“สะสวัสดีครับคุณพัค เชิญด้านในครับ” จงฮยอนเข้าไปพูดใกล้ๆให้ พัคอูจิน ได้ยินเสียงของเขาก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านส่วนที่เขาเตรียมให้สำหรับถ่ายทำเอ็มวีตัวใหม่ของบริษัท “น้องแมวอาบน้ำเสร็จทุกตัวแล้วนะครับ ผมจะพาน้องมา” จงฮยอนบอกก่อนจะขอตัวไปพาน้องๆแมวเหมียวออกมาให้อูจินสวนกับ คังแดเนียล ที่กลับมาถึงร้านพอดี “ขอโทษครับคุณพัค เมื่อกี้ผมไปธุระมาเลยไม่ทันได้ต้อนรับ” “ไม่เป็นไรครับคุณคัง คุณคิมเขาดูแลผมดีมากๆเลย” สองมองหันไปมองจงฮยอนที่อุ้มน้องแมวมันช์กิ้นขาสั้นในอ้อมแขนพร้อมกับน้องเหมียวตัวอื่นๆที่วิ่งตามมา “น้องๆกลุ่มนี้ไม่ค่อยซนเท่าไหร่น่าจะจับถ่ายได้นะครับ” แดเนียลอุ้มเปอร์เซียจนฟูขึ้นมาฟัดเล่นก่อนจะปล่อยให้มันไปคลอเคลียแขก


“ส่วนตัวนี้น่าเสียดายติดพี่จงฮยอนมากไปหน่อย ดึงมาถ่ายไม่ได้” แดเนียลชี้ไปที่มันช์กิ้นที่ทำหน้าง่วงอยู่ในแขนของจงฮยอน “ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรครับ อีกสักพักยุนพีดีจะมาถึงแล้วผมขอตัวไปเตรียมกล้องก่อนนะครับ” “ตามสบายครับ” แดเนียลและจงฮยอนปลีกตัวออกมาแถวประตูเพื่อไม่ให้รบกวนการทำงานของอูจิน มันช์กิ้นหาวหวอดๆจนเรียกเสียงหัวเราะเล็กๆของจงฮยอนได้เป็นอย่างดี “เจ้าหยินหยินนอนกินบ้านกินเมืองจริงๆเลยนะพี่” แดเนียลเกาคางหยินหยินที่ชายตามองเล็กน้อยก่อนจะมุดหน้าลงไปในอ้อมแขนของจงฮยอน

 

 

 

 









“โหยร้านสวยอ่ะ สวัสดีครับผม ยุนจีซอง


“สวัสดีครับคุณยุน ผมคังแดเนียล ส่วนนี้พี่ชายหุ้นส่วนของผมคิมจงฮยอนครับ”


“วันนี้ต้องรบกวนด้วยนะครับ เด็กๆเข้ามาเร็ว” จีซองหันไปบอกทีมงานที่ขนของเข้ามาเตรียมการถ่ายทำ เจ้าหยินหยินเงยหน้าขึ้นมาดมๆกลิ่นแขกแล้วซบหน้าไปกับแขนของเจ้าของ “สวัสดีน้องเมี๊ยว” อีแดฮวี นักร้องนำของวงวิ่งมาดูเจ้าหยินหยินที่ดูไม่สนใจใครนอกจากการนอนจนจงฮยอนต้องสะกิดให้หยินหยินเงยหน้าขึ้นมา “มันคงรักพี่ชายมากสินะครับ” แดฮวียิ้มให้กับจงฮยอนที่ยิ้มเงียบๆให้ “น้องแมวเต็มไปหมดเลย” ปาร์คจีฮุน พี่ใหญ่ของวงชี้ให้น้องๆดูในห้องที่น้องเหมียวพากันมะรุมมะตุ้มอยู่ที่หน้าประตูห้องเพราะเห็นว่ามีแขกมา “จินยองอา ลากมักเน่มาเร็วๆ” จีฮุนหันไปบอก เบจินยอง ที่ลากแขนยาวๆของน้องเล็กที่พ่วงตำแหน่งแรปเปอร์อย่าง ไลควานลิน ให้รีบเข้ามาในร้าน “รีบๆถ่ายแล้วค่อยมาเล่นตกลงไหม” “ครับ” อูจินหันมากำชับไอดอลทั้งสี่คน ไม่สิ สามคนที่กำลังสนใจแต่แมวส่วนมักเน่อย่างควานลินกลับมองออกไปนอกห้อง


“เฮ้ควานลินนาสนใจกันหน่อย” อูจินโบกมือไปมาตรงหน้ามักเน่ตัวสูงให้กลับมาสนใจตัวเอง “ขอโทษครับ” “อยากเล่นกับตัวนั้นหรอ เสียใจนะเจ้าของร้านบอกมันไม่ค่อยรับแขก” อูจินลากแขนควานลินให้ไปนั่งข้างหน้าต่างตรงตำแหน่งที่เข้านึกไว้แล้วว่าเหมาะกับมักเน่น้ำแข็งที่มีแต่ความเหงา “นั่งมองไปเรื่อยๆนะพอถึงท่อนตัวเองค่อยดึงน้องมากอดโอเคนะ พาร์ทมักเน่ ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง แอคชั่น”

 





จงฮยอนแอบมองศิลปินทั้งสี่คนที่กำลังตั้งใจถ่ายทำมิวสิควิดีโอกันอย่างเต็มที่ก็อดตื่นเต้นที่จะได้ชมเพลงใหม่ของพวกเขาไม่ได้โดยเฉพาะคนที่ถูกจัดให้นั่งอยู่ตรงหน้าต่าง “ดูโตขึ้นเยอะเลยเนอะ” แดเนียลที่พิงกำแพงอยู่ข้างๆยังอดที่จะพูดถึงไม่ได้ “อืม” จงฮยอนขานรับในลำคอ หยินหยินที่ได้ยินเจ้านายส่งเสียงแบบนั้นก็รีบมุดออกจากแขนไปลากถุงรูดที่เคานเตอร์มาให้ “ขอบใจนะ” จงฮยอนเกาคางหยินหยินก่อนจะหยิบยาออกมาจากถุงแล้วกลืนลงไปโดยไม่มีน้ำตาม แดเนียลที่เห็นแบบนั้นก็ยืนมาตรวจในถุงว่ายังมียาอยู่เยอะไหม “พี่จะหายใช่ไหมครับ” คำถามของแดเนียลทำให้จงฮยอนหันไปมองคนนั้นในห้องอีกครั้ง “หายสิ”

 

 

 


















“คนสุดท้ายที่จะได้ไปต่อ ไลควานลิน”

 

“ยินดีด้วยนะ” คุณอย่ามาโกหกผม ความเสียใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่ทุกคนมองว่ามันคือความจริงใจ

 

“จะบ้าหรอควานลิน นายจะถอนตัวเพื่อรอเดบิ้วพร้อมจงฮยอนเนี้ยนะ” ฮวังมินฮยอน รู้สึกเหมือนไมเกรนกำลังจะขึ้น เพราะแบบนี้บริษัทถึงมีกฎว่าห้ามเด็กฝึกมีแฟนไง “มีเหตุผลหน่อยได้ไหม อย่ามาอ้างว่าความรักเลย” ควานลินกำมือแน่น ใช่ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุ 17 และกำลังมีความรักกับคิมจงฮยอนเด็กฝึกที่อายุมากกว่าเขาถึง 6 ปี คนที่เขายอมรับว่าเพรียบพร้อมทุกอย่างสำหรับการเดบิวแต่ทุกอย่างดันกลับตาลปัตรไปหมด

 

“เลิกตามพี่ซะทีควานลิน” คนตัวเล็กหันมาตวาดเขาที่เอาแต่ตามเขาต้อยๆ “ไม่” “ชีวิตของนายไม่ได้ผูกกับชั้น ต่อจากนี้ไปตามทางของนายได้แล้ว” เขาไม่เคยเห็นคนรักเกรี้ยวกราดแบบนี้มาก่อน “โคตรน่าอายตอนที่นายไปบอกกับมินฮยอนว่าจะถอนตัว รู้ไหมมีเด็กคนอื่นอยากเดบิ้วแทบแย่” จงฮยอนเสยผมอย่างลืมตัวอาจเป็นเพราะช่วงนี้เขาหงุดหงิดกับหลายๆเรื่องก็ได้ “จงฮยอน เรื่องลาออกของนายอนุมัติแล้วนะ”

 

“ลาออก พี่จะออกไปไหน”

 

“เรื่องของชั้น!!!!!”

 

ชเวมินกิ เพิ่งรู้ตัวว่ามาผิดเวลาเขาค่อยๆถอยตัวออกจากสถานการณ์นี้ “เพราะผมเดบิวพี่ถึงไปใช่ไหม” “ถ้าชั้นบอกว่าใช่ล่ะ” ควานลินถึงกับไปไม่เป็น “จำใส่หัวของนายซะนะที่ชั้นทนจนถึงเมื่อกี้เพราะบอสขอร้องให้ชั้นอยู่เพื่อสอนนาย ตอนนี้หน้าที่ของชั้นเสร็จแล้วถึงเวลาที่ชั้นจะได้กลับบ้านซะที”

 

“แล้วเรื่องของเราล่ะ”

 

“คิดว่าเป็นของจริงหรอ”

 

“.....”

 

“.....”

 

“พี่แม่งโคตรใจร้าย”

 

“......”

 

“ถ้าพี่จะทิ้งผมแบบนี้ผมก็จะทิ้งบ้าง”

 

“......”

 

“ผมจะทิ้งหัวใจไว้ที่พี่ ให้พี่รู้สึกผิดไปตลอดชีวิต!!!!!!!!!!!!”

 

















“ตื่นโว้ยยยย”


แดฮวีตะโกนกรอกหูควานลินที่หลับอยู่เบาะหลัง “ทำหน้าทำตาดีๆหน่อย นี้งานประกาศรางวัลนะ” จีฮุนตบแก้มน้องเรีกสติที่เบลอของมักเน่จากการนอน ใช่ ตอนนี้ผ่านมาครึ่งปีแล้วหลังจากที่วงของเขาไปถ่ายทำที่แคทคาเฟ่แห่งนั้น ร้านที่มีเจ้าของเป็นคนใจร้ายคนนั้น ทันทีที่ก้าวลงจากรถแสงแฟลชจากนักข่าวและเสียงเชียร์จากบรรดาแฟนคลับห้อมล้อมทั้งสี่คนเป็นภาพที่ฉายวนเวียนมาตลอดสองปีนับตั้งแต่เดบิ้ว และตลอดสองปีที่เขาอยู่กับมักเน่ไลควานลินแสนเย็นชา เขาเป็นเหมือนเจ้าชายน้ำแข็งไร้ซึ่งหัวใจ ใช่ เพราะหัวใจของเขาไปอยู่กับคนใจร้ายคนนั้นไง


“Artis of the year ได้แก่... วังจาาาาา”


“ขอบคุณครับ!!!!!!!!”

 












[Artis of the year ได้แก่... วังจาาาาา]


[ขอบคุณครับ!!!!!!!!]

 




ดึ่งดือดึ๊ง

 

[จงฮยอน นายผิดนัดชั้น นายอยู่ไหน]


“อยู่ที่ร้านแค่กๆ วันนี้หยินหยินป่วย”


[แกก็ป่วยเถอะ ให้ตายสิเดี๋ยวชั้นไปหา]


คังดงโฮ ตัดวิดีโอคอลไปอย่างรีบร้อย จงฮยอนวางเจ้าหยินหยินและรีโมตลงบนโซฟาก่อนจะเดินแสบคอไปหายาในห้องนอน ยาหายไปไหน มือเล็กควานหาในเก๊ะด้วยความวุ่นวายใจ จงฮยอนที่เริ่มไอหนักขึ้นจนน้ำหูน้ำตาไหลภาวนาให้ดงโฮมาหาเขาเร็วๆ เจ้าเหมียวตัวอื่นๆก็ส่งเสียงร้องตกใจที่เห็นเจ้านายไอออกมารุนแรง ดงโฮช่วยด้วย จงฮยอนพยายามพยุงตัวเองลงไปชั้นล่างเพื่อตามหายาที่หวังให้หลงเหลืออยู่ที่เคาน์เตอร์


“ค่อกๆๆ”


จงฮยอนสำลักออกมาจนหน้ามืดทรุดอยู่ที่ชั้นล่าง มือเล็กที่ใช้ปิดปากถูกกางออกมาก็พบกับเลือดจำนวนมากที่เปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือ “ค่อกๆๆๆ” สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือดงโฮที่ไขประตูร้านเข้ามาก่อนจะอุ้มเขาออกไป
















 

“มินฮยอน จงฮยอนฟื้นแล้ว” มินกิวิ่งมาหามินฮยอนที่กำลังจะเตรียมบรีฟงานในปีใหม่ของวงวังจา “ซองอู ชั้นฝากจัดการต่อนะ” มินฮยอนส่งแฟ้มให้ผู้ช่วยอย่าง องซองอู รับหน้าที่ต่อแทน ทุกคนรอให้มินฮยอนที่รีบร้อนออกไปกับมินกิจึงเริ่มเปิดประเด็น “ใช่พี่จงฮยอนที่เคยเป็นเด็กฝึกป่ะ” จินยองหันไปกระซิบกับแดฮวีที่นั่งสงสัยเหมือนกัน “ใช่ คนนั้นล่ะ” ซองอูที่เห็นพวกเด็กๆสนใจก็พูดขึ้นมา “เขาป่วยเป็นมะเร็งกล่องเสียงเลยลาออกจนค่ายเราไป จนสามวันก่อนเขาหมดสติจมเลือดอยู่ที่ร้านตัวเอ… จะไปไหนควานลิน” ควานลินรีบลุกคว้าเป้ใบเก่งออกไปทันที จุดหมายที่เขาค่อนข้างแน่ใจนั้นก็คือ โรงพยาบาลที่ดงโฮประจำอยู่


“คนไข้คิมจงฮยอนพักอยู่ที่ห้องพิเศษ608ค่ะ”


“ขอบคุณครับ”


ควานลินรีบวิ่งไปกดลิฟต์พอดีกับที่ดงโฮกลับมาจากสวน “มาหาจงฮยอนหรอ” ควานลินพยักหน้ารับทันทีดงโอจึงพาเดินกลับไปที่สวนก็พบกับจงฮยอนนี่งอยู่ที่สวนใกล้น้ำพุโดยมีมินฮยอนและมินกิพูดคุยถามไถ่อยู่ใกล้ๆ ตลอดการสนทนาที่มินฮยอนและมินกิคุยจงฮยอนก็จะก้มเขียนบางอย่างในสมุดวาดเขียนแล้วกางให้ทั้งคู่ดู “ไม่จริง” ยิ่งมินกิที่โผกอดคนตัวเล็กทั้งน้ำตาโดยที่เจ้าตัวยังยิ้มให้กับเพื่อนๆเป็นสิ่งที่ปวดหัวใจของคนที่พบเห็นจริงๆ “จงฮยอนรักการแรปมาก เขาอยากเป็นศิลปินมากๆ” ดงโฮที่ยืนอยู่ข้างๆพูดขึ้นมา “และมันก็รักนายมากเหมือนกัน”

 

 


















 

“ทำใจนะ”

 

“อืม”

 

“ถ้าแกยังจะดื้อต่อไป แกจะไม่มีแม้แต่เสียงที่จะพูด”

 

มันเป็นข่าวที่เลวร้ายที่สุดของคนที่ใฝ่ฝันที่จะออกไปทำการแสดงให้คนดูมากมาย ไม่รู้ว่าตอนนี้จงฮยอนร้องไห้กับเพื่อนทั้งสี่คนหนักขนาดไหน ไม่รู้ว่าตอนนั้นใจของเขาเคว้งขนาดไหนที่จะไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก พอบอสรู้เรื่องอาการป่วยของเขาก็ได้เรียกเขามาเพื่อรับรู้ว่าเขาถูกตัดออกจากวังจาเพื่อรักษาชีวิตปกติของตัวเอง และเขารู้ดี ถ้าไลควานลินรู้เด็กนั้นต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อมาหาเขาแน่ๆ ใช่ควานลินเป็นแฟนเขา คนที่อายุน้อยกว่าเขา 6 ปีแต่มีความฝันเดียวกัน

 

“แฟนแกมันบ้าไปแล้ว มันยื่นเรื่องขอถอนตัวจากวังจา”

 

หลังจากที่มินฮยอนมาเล่าให้ฟังทำให้จงฮยอนรู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้สิ่งที่เขารักและคนที่เขารักเดินต่อไปในทางที่ควรเป็น

 

“เลิกตามพี่ซะทีควานลิน” คนตัวเล็กหันมาตวาดเขาที่เอาแต่ตามเขาต้อยๆ “ไม่” “ชีวิตของนายไม่ได้ผูกกับชั้น ต่อจากนี้ไปตามทางของนายได้แล้ว” พี่ขอโทษควานลิน “โคตรน่าอายตอนที่นายไปบอกกับมินฮยอนว่าจะถอนตัว รู้ไหมมีเด็กคนอื่นอยากเดบิ้วแทบแย่” แต่พี่ภูมิใจที่นายทำได้ “จงฮยอน เรื่องลาออกของนายอนุมัติแล้วนะ”

 

“ลาออก พี่จะออกไปไหน”

 

“เรื่องของชั้น!!!!!”

 

ชเวมินกิ เพิ่งรู้ตัวว่ามาผิดเวลาเขาค่อยๆถอยตัวออกจากสถานการณ์นี้ “เพราะผมเดบิวพี่ถึงไปใช่ไหม” “ถ้าชั้นบอกว่าใช่ล่ะ” เป็นครั้งแรกที่พี่โกหกนาย “จำใส่หัวของนายซะนะที่ชั้นทนจนถึงเมื่อกี้เพราะบอสขอร้องให้ชั้นอยู่เพื่อสอนนาย ตอนนี้หน้าที่ของชั้นเสร็จแล้วถึงเวลาที่ชั้นจะได้กลับบ้านซะที” เพื่อให้นายเดินต่อไป

 

“แล้วเรื่องของเราล่ะ”

 

“คิดว่าเป็นของจริงหรอ”

 

“.....”

 

“.....”

 

“พี่แม่งโคตรใจร้าย”

 

“......”

 

“ถ้าพี่จะทิ้งผมแบบนี้ผมก็จะทิ้งบ้าง”

 

“......”

 

“ผมจะทิ้งหัวใจไว้ที่พี่ ให้พี่รู้สึกผิดไปตลอดชีวิต!!!!!!!!!!!!”

 

ทิ้งพี่ไว้แล้วเอาความฝันของพี่ไปกับนายด้วยนะ

 

 



















ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ควานลินเดินมาถึงตัวของจงฮยอน ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มินฮยอนและมินกิถอยเพื่อให้ทั้งคู่เจอกัน จงฮยอนมองหน้าอดีตคนรักที่จ้องมองมาที่ตัวเองด้วยสายตาที่แสนคิดถึงก่อนจะก้มเขียนข้อความที่เขาอยากเอ่ยออกไป

 

‘ประชุมเสร็จแล้วหรอ’

 

‘ยินดีกับรางวัลใหญ่นะ’

 

‘สมกับที่เหนื่อยมาหลายปีเนอะ’

 

“พอได้แล้ว!!!!” ควานลินทรุดลงไปกอดคนตัวเล็กจนจมหายเข้าไปในอกของเขา

 

“ทรมานมาตั้งสองปียังจะมายิ้มให้ผมอีก” น้ำตาของควานลินที่ขึ้นชื่อว่าเจ้าชายน้ำแข็งตอนนี้ได้ไหลรินออกมาเพราะคิมจงฮยอน

 

“ทิ้งทุกอย่างไว้ให้ผมแล้วเอาแต่ความผิดหวังกลับไปยังจะมายิ้มให้ผมอีก” คิมจงฮยอนผอมบางขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ถอยหลังกลับไปอยู่ในที่มืดยังจะมายิ้มให้ผมอีก” ควานลินตอนขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ไม่ใช่คนเข้มแข็งยังจะมายิ้มให้ผมอีก” คิมจงฮยอนคนอ่อนแอที่โผเข้ากอดเอวหนาของควานลิน

 

“ผมคิดถึงพี่ คิดถึงทุกอย่างที่เป็นพี่” น้ำตาแห่งความเสียใจของคิมจงฮยอนกำลังไหลแข่งกับไลควานลิน ขอโทษที่ไม่มีเสียงพูดกับนายได้อีกต่อไป ควานลินผละออกเล็กน้อยเพื่อจ้องมองหวานใจของเขาที่กำลังจะกลับมา “ผมรักพี่ ผมทิ้งหัวใจไว้กับพี่และมันจะอยู่กับพี่ตลอดไป” และควานฝันของพี่ก็จะอยู่กับนายตลอดไปเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

ต่อให้คิมจงฮยอนกลายไปคนไร้เสียง ไลควานลินก็จะเป็นคนส่งเสียงแทน

 

ต่อให้คนมองไลควานลินไร้หัวใจ คิมจงฮยอนจะเป็นหัวใจดวงน้อยๆของควานลินแทน

 

















เผื่อใครอยากรู้ว่ามันช์กิ้นหยินหยินเป็นยังไง

ผลงานอื่นๆ ของ Marine'

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 porsche_nemo (@porsche_nemo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:29
    สงสารจงฮยอนที่ต้องทิ้งสิ่งที่รักไป แต่ก็ดีใจที่ทั้งคู่ได้กลับมาเจอกันและได้รักกันอีก
    #10
    0
  2. #9 tamtamm40 (@tamtamm40) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 00:05
    งือออออ อ่านหลายรอบมาก ชอบเรื่องนี้มากๆเลย ฮืออออ
    #9
    0
  3. วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    ในความเศร้ายังมีความอบอุ่นอยุ่. 

    อ่านแล้วน้ำตาซึมเลย
    #8
    0
  4. #7 FHY
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 11:25
    โอ้ยยย มันเศร้าไปอ่า แต่งดีมากเลยค่ะ
    #7
    0
  5. วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 08:43
    เกินไปอ่ะค่ะ เศร้าเกินไปจริงๆโอ้ยยยยยย แงงงงง
    #6
    0
  6. #5 titlit (@10483) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 19:41
    น้ำตาไหลลลล ฮือออออ ชอบมากค่ะ
    #5
    0
  7. #4 Paeng
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:13
    โอ๊ยยยย นั๊มตาาาา ห้ามไม่อยู่เลย ซึ้งและจุกมาก ฮรือออออ พี่จงคนดี
    #4
    0
  8. #3 noeyoeyeyy (@noeyoeyeyy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:24
    อ่านจบแล้วจะร้องไห้ ปริ่มกับความรักของควานลินกับพี่จง;-;
    #3
    0
  9. #2 Waemam
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:31
    โอ๊ยยยดีมากฮื้ออน้ำตาซึมปานกลางถึงมาก พล็อตดีถึงจะเซ้าซ้อยแต่เราศรัทธาฮื้ออ รักเรือนี้ สู้ๆนะคะไรท์
    #2
    0
  10. วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:20
    ร้องเลยค่ะ TT ฮือออ ไม่มีอะไรจะบอกเลยอ่ะ มันดีมากจริงๆ TT เป็นกำลังใจให้แต่งคู่นี้ต่อนะคะ เราชอบมากจริงๆ แถมเนื้อเรื่องของไรท์ก็ดีมากด้วยอ่ะ
    #1
    0