กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 99 : เชิญเข้ามา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 805 ครั้ง
    19 พ.ค. 61

กลับมาที่ลานประลอง  

หลังจากที่ตงเหลียงเริ่มใช้วิชา "เขตแดนวิญญาณ" เวลาก็ผ่านมาเกือบ100ลมหายใจแล้ว 



"นี่! ข้างในนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกันบ้างนะ!" 


"ข้าว่าตอนนี้ศิษย์พี่ตงเหลียงกำลังสนุกอยู่แน่ๆ ฮ่าๆ!" 


"เฮ้อ...ไม่สนุกเลยไม่ได้เห็นการต่อสู้!" 


เสียงพูดคุยของฝูงชนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพราะขณะนี้ลานประลองที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดนั้น ทำให้ผู้คนไม่สามารถที่จะมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในได้ จึงทำให้ทุกคนได้แต่คาดเดาระหว่างกันไปต่างๆนานๆๆอยู่เรื่อยเปื่อยด้วยความเบื่อหน่าย 


บนลานประลอง 


"หึ! ดูเหมือนตงเหลียงจะสนุกอยู่สินะ?" 


เพ่ยหลานอิงกล่าวออกมาอย่างเบื่อหน่าย ขณะใบหน้าของนางบูดบึงไปด้วยอารมณ์ เพราะเริ่มเบื่อที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเพียงยืนรออยู่เฉยๆ



"นั่นสิๆ! พี่ตงเหลียงนี่สนุกไม่แบ่งปันพวกเราเลยนะ ใจร้ายจริงๆ!" 


หว่านผิงกล่าวเสริมขึ้นมาเช่นกัน นางเองที่ต้องการจะยืดเส้นยืดสายเล่นสนุกๆบ้างเล็กๆน้อยๆ ทำให้นางอดที่จะน้อยใจตงเหลียงที่ใช้ "เขตแดนวิญญาณ" ขึ้นมา ต่างกับย้งกังช้งที่ยังคงยืนนิ่งจ้องมองอยู่เบื้องหน้าของตนอย่างจริงจัง 


แต่ถ้าหากสังเกตุดูดีๆแล้ว ที่ใบหน้าของมันจะมีการขยับเปลี่ยนแปลงไปมาอยู่บ่อยครั้ง  บ้างก็มีขมวดคิ้ว บ้างก็เบิกตากว้าง ก่อนที่มันจะขยับปากพรึมพรำออกมา 


"จบแล้ว!" 


เพ่ยหลานอิงและหว่านผิงที่ยืนอยู่ข้างๆได้ยินเสียงพรึมพรึมพรำของย้งกังช้งดังขึ้นมาชัดเจน จึงทำให้ทั้ง2ก็รีบหันหน้าไปถามอย่างพร้อมเพียงในทันที 


"อะไร?..." 


แต่ทว่าไม่ทันที่ทั้ง2จะพูดจบ ความมืดที่ปกคลุมคล้ายกับครึ่งวงกลมที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขาก็ค่อยๆสลายหายไปอย่างรวดเร็ว


"นั่น! วิชา "เขตแดนวิญญาณ" ของศิษย์พี่ตงเหลียงกำลังสลายหายไปละ!!" 


"โอ้วว! การประลองจบลงแล้วหรือเนี้ย!" 


"อดดูการต่อสู้ของทั้ง2เลย...เอ๊ะ!!" 


ทุกคนที่เห็นความมืดกำลังสลายหายไปต่างก็ส่งเสียงตะโกนดังออกมาอย่างตื่นเต้นกันช่วยไม่ได้ เพราะนับตั้งแต่ความมืดที่กำลังสลายหายไปต่อหน้าทุกคน นั้นแสดงว่าวิชา "เขตแดนวิญญาณ" ของตงเหลียงได้ถูกปลดปล่อยแล้ว และเกือบทุกคนก็รู้ดีว่า "เขตแดนวิญญาณ" ของตงเหลียงเป็นเช่นไรทำให้ทุกคนมั่นใจเป็นอย่างมากว่าตงเหลียงจะชนะ  


แต่ทว่าในขณะนั้น ความมืดที่สลายไปสิ้นสุดลงเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่บนใจกลางลานประลอง ทำให้ทุกคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่อย่างขบขันหรือกระทั่งนั่งมองดูอยู่อย่างเงียบๆได้แต่อ้าปากค้างอย่างตกใจกับภาพตรงหน้าและจะมีก็เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงนั่งหรือยืนอย่างนิ่งเฉยที่ไม่ได้รู้สึกตกใจแต่อย่างใด เพราะคนพวกนี้สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในได้อยู่แล้ว 



แต่ต่างกับพวกที่มองไม่เห็น เพราะภาพเบื้องหน้าคือ ร่างของตงเหลียงที่ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้วกำลังถูกยกลอยขึ้นอยู่ด้วยมือของหรงเฟยที่คว้าจับเอาไว้ที่คอ 


ทางของหรงเฟยได้แต่หันไปมองทางพวกของเพ่ยหลานอิงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะโยนร่างของตงเหลียงไปทางผู้อาวุโสไป๋ที่อยู่ข้างๆลานประลอง


"..." 


ทางของฝั่งผู้อาวุโสไป๋เอง เมื่อเห็นร่างของตงเหลียงที่ลอยมา ทำให้มีร่างของชายผู้หนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นศิษย์และยืนอยู่ใกล้ๆกับผู้อาวุโสไป๋พุ่งตัวเข้าไปรับร่างของตงเหลียงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ชายคนนั้นจะรีบตรวจสอบอาการของตงเหลียงและหันไปหาผู้อาวุโสไป๋


"ยังมีชีวิตอยู่ขอรับ ผู้อาวุโสไป๋!" 


เสียงของบุคคลผู้นั้นดังขึ้นมา พร้อมกับที่ผู้อาวุโสไป๋ได้ยินและพยักหน้าตอบรับเบาๆก่อนจะถอนหายใจออกมา 


"อืม...พาไปรักษาซะ! เฮ้อออ!" 


หลังจากที่ชายผู้นั้นได้ยิน ตัวเขาก็ขานรับครั้งหนึ่งก่อนจะรีบพาร่างของตงเหลียงออกไปอย่างรวดเร็ว


"ขอรับ!" 


และเมื่อศิษย์ชายผู้นั้นพาร่างของตงเหลียงออกไปแล้ว ราวกับว่าทุกคนพลันได้สติและหันไปมองทางหรงเฟยด้วยแววตาที่หลากหลาย


"ไม่ง่ายแล้วสิ!" 


เพ่ยหลานอิงพรึมพรำขึ้นมาเบาๆขณะสายตามองไปที่หรงเฟยอย่างซับซ้อน  


"สงสัยข้าเองก็คงจะไม่ใช่คู่มือของเขาแล้วละ งั้นพวกเราทั้ง3เข้าไปพร้อมกันเลยดีมั้ย?" 


หว่านผิงกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทางที่ผิดแปลกไปใจทุกที ตัวนางที่จะมักทำตัวตลกขบขันอยู่เสมอกลับยังมีท่าทางเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเห็นหรงเฟยจัดการกับตงเหลียงได้ 


และนี่ก็ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของพวกนางเท่านั้นที่จะต้องเสื่อมเสียเมื่อพ่ายแพ้ให้แก่หรงเฟย แต่มันรวมไปถึงการที่จู่ๆเด็กหนุ่มอายุ15-16ปีที่ไม่สามารถระบุที่มาได้อย่างลึกลับ กลับจัดการกับพวกศิษย์หลักอันดับ15และ14ได้อย่างสบายแค่นี้เด็กหนุ่มก็ดูน่าเกรงกลัวพออยู่แล้ว 

ยิ่งถ้าหากเด็กหนุ่มสามารถที่จะล้มพวกนางได้แล้วละก็ นั่นเป็นคงจะสิ่งที่จะทำให้พวกนางต้องขายขี้หน้าไปอีกยาวเลยทีเดียว 


"อืม! เอาเลย!" ฟุบ ฟุบ ฟุบ! 


หลังจากที่หว่านผิงพูดจบ! เสียงของย้งกังช้งก็ดังขึ้นมาก่อนที่ร่างของทั้ง3จะพุ่งเข้าไปยืนล้อมรอบหรงเฟอเป็น3ทางย่างรวดเร็ว 


"หึ! แบบนี้คงสนุกไม่น้อย!" 


หรงเฟยยิ้มออกมาเมื่อเห็นทั้ง3ยืนรอบตนเองอยู่ 


พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ! 


ก่อนที่ทั้ง3จะมีสีหน้าจริงจังและปรากฎอาวุธของตนขึ้นมาในมือทันที 



โดยอาวุธที่ทั้ง3นำออกมา มีแซ้สีขาวยาวลวดลายสวยงามถูกตวัดไปมาอยู่ในอากาศด้วยมือของหว่านผิง ส่วนของเพ่ยหลานอิงคือพัดที่มีรูปร่างสวยงามดูคล้ายกับพัดธรรมดาทั่วไป เพียงแต่ตรงปลายของมันเหมือนกับมีเหล็กแหลกคมที่ยื่นออกมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสายงามของมันลดน้อยลงแต่อย่างใด และสุดท้าย ของย้งกังช้ง ที่มีอาวุธเป็นทวนยาวสีดำสนิทมีใบมีดสีเงินที่ดูคล้ายกับขวานยื่นออกมาอยู่ด้วย  



ทางหรงเฟยที่เห็นก็รีบกระชับดาบในมือของตนเองแน่น ก่อนที่ร่างกายของมันจะปรากฎพลังปราณสีดำกระจายปกคลุมรอบๆตัวอย่างรวดเร็ว


ฟู่ววว! 


แต่ทวาแค่นั้นยังไม่จบ 

แววตาของหรงเฟยก็ค่อยๆถูกแทนที่เข้าด้วยสีดำพร้อมกับใบหน้าของมันที่ปรากฎรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวขึ้นมาเช่นกัน 


"เชิญ!" 


เสียงของหรงเฟยดังขึ้นมาก่อนที่มันจะหันไปมองที่ทั้ง3คนอย่างช้าๆ แต่ต่างกับทั้ง3เมื่อเห็นสายตาของหรงเฟยมองมาที่พวกตน ร่างของพวกเขาก็สั่นสะท้านออกมาราวกับกำลังหวาดกลัว 


แต่คนที่แสดงออกมาได้เด่นชัดที่สุดคือ ย้งกังช้ง ที่ตอนนี้ใบหน้าของมันซีดเผือกพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทาอย่างรุนแรงราวกับว่าตัวมันสามารถที่จะล้มลงไปได้ตลอดเวลา 



และเหตุที่ย้งกังช้งเป็นเช่นนี้เพราะว่าตอนนี้ แววตาของมันกำลังใช้วิชาตรวจสอบที่มีชื่อว่า "เนตรสวรรค์" ซึ่งเป็นวิชา "อักขระ" แขนงหนึ่ง และนั่นจึงทำให้ตัวมันไม่ได้เห็นหรงเฟยเหมือนกับคนอื่นๆเห็นเพียงเท่านั้น 



สิ่งที่ย้งกังช้งเห็นนั้นคือพลังงานสีดำและสีขาวรูปร่างคล้ายกับใบหน้าของสิ่งมีชีวิตประหลาดกำลังลอยอยู่เหนือหัวของหรงเฟย พวกมันทั้ง2มีกลุ่มก้อนกลมๆเล็กๆสีแดงที่ดูคล้ายกับแววตาของสัตว์ร้ายกำลังจ้องมองมาที่ย้งกังช้งราวกับความตายที่กำลังจ้องมองมาทางมันอยู่ และที่สำคัญด้วยสัญชาตญาณของตัวมันเองที่ไม่ได้อ่อนแอแต่อย่างใด นั่นจึงทำให้สัญชาตญาณดิบของย้งกังช้งกรีดร้องเตือนออกมาบอกว่าอันตรายให้รีบหนีไปให้เร็วที่สุด 


แต่ขณะนั้นราวกับอาการของมันที่เป็นอยู่เริ่มที่จะรุนแรงมากยิ่งขึ้น เมื่อหรงเฟยที่หันมา สบตาเข้ากับมันทำให้ย้งกังช้งก้าวถ้อยหลังออกห่างอย่างช้าๆด้วยความกลัว จึงทำให้ทุกคนที่กำลังมองมาทางเวทีประลองอยู่ต่างสงสัยและแปลกใจไปพร้อมๆกันในทันที


"เชิญเข้ามา!" 



#หมดงบ อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 805 ครั้ง

1,991 ความคิดเห็น

  1. #1294 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 14:59
    กำลังจะสนุกเชียวครัว
    #1294
    0
  2. #1069 sivakornza (@sivakornza) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 09:56
    ขอบคุณครับ
    #1069
    0
  3. #879 Mbk Mbk (@2478516093) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 13:54
    อ๊ากกกกกกคค้างแรง!!
    #879
    0
  4. #878 amporn (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 10:55
    ขอบคุณค่ะ
    #878
    0
  5. #877 cocktail888 (@cocktail888) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 03:56
    ไม่นะ เอาอีกคะๆ นะคะๆ^^
    #877
    0
  6. #876 makototipzall (@makototipzall) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 22:12
    ค้างงงงง มาให้อยากแล้วจากไปปป. สนุกมากคะ รอต่อไป
    #876
    0
  7. #875 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:10
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #875
    0
  8. #874 mesa0953 (@mesa0953) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:43
    ขอบคุณค่าาาาา มาต่ออีกนะคะ กำลังสนุกเลย เหมือนขาดตอน5555
    #874
    0
  9. #873 devil.in (@love2017) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    อาการอดอยากนิยายอย่างรุนแนง TT
    #873
    0
  10. #872 Best Pongsatorn (@56322028) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 16:42
    เธอมาทำให้ค้าง แล้วเธอก็ไป
    #872
    0
  11. #871 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 16:40
    ขอบคุณครับ
    #871
    0
  12. #870 sirapapha92 (@sirapapha92) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 16:36
    ขอบคุณคะ
    #870
    0