กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 72 : #70 ฉายา เทพล้างสวรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 860 ครั้ง
    14 เม.ย. 61



"พี่หญิง...ท่านเป็นใครกัน?"

แต่ทว่า ความทรงจำของหรงเฟย มันเหมือนกับว่ามีบางสิ่งที่สำคัญขาดหายไป 

 ตัวเขาสามารถจำได้ทุกอย่างในคืนวันนั้น ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ตนเองทำลายพวกกลุ่มคนชุดดำ พวกตละกูลเจียงหรือกระทั้งพวกของตละกูลหวาง พร้อมกับที่เขาหมดสติไปกลางอากาศ 

แต่ทว่ากลับมีเรื่องๆหนึ่งที่ไม่ว่าหรงเฟยจะพยายามนึกเท่าไหร่ ตัวเขาก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าใครกันที่ตนเองเคยเรียกว่า "พี่หญิง" 

"ทำไมกัน...ทำไมข้าถึงได้รู้สึกเจ็บปวดใจเช่นนี้!"

 หรงเฟยไม่สามารถที่จะหาคำตอบได้ว่าทำไมตนเองถึงได้รู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอกทุกครั้งที่เขาคิดถึงชื่อ "พี่หญิง!" พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงอาบแก้มอย่างช้าๆ 

หรงเฟยได้แต่นั่งพยายามขบคิดอยู่นานเพื่อที่จะหาคำตอบ แต่กระนั้นตัวเขาก็นึกไม่ออกว่าใครกันคือ "พี่หญิง" ที่ทำให้ตนเองนึกปวดใจทุกครั้งที่คิดถึง

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามที่หรงเฟยนั่งน้ำตาไหลอาบแก้มพยายามคิดถึงเรื่องๆนี้ แต่ทว่าสุดท้ายแล้ว หรงเฟยจึงทำได้เพียงเลิกสนใจไปในที่สุดพร้อมกับใช้มือปาดน้ำตาบนแก้มออกเบา

"เฮ้อ..สงสัยข้าจะคิดมากไปเอง! แล้วที่นี่ที่ไหนกัน? ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

หรงเฟยถอนหายใจออกมาเบาๆขณะเลิกสนใจความคิดของตนเอง ตอนนี้สายตาของหรงเฟยกวาดมองไปรอบๆอย่างสงสัย เพราะเหตุใด ตัวเขาถึงมานอนอยู่ในกระท่อมหลังนี้ได้กัน

ก่อนที่หรงเฟยจะค่อยๆส่ายหัวเบาๆพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูและก้าวออกมาจากกระท่อมในทันที

แอ๊ดด!
"..."

 ทันทีที่หรงเฟยก้าวออกมาจากกระท่อม ด้านหน้าของเขาห่างออกไปประมาณ5เมตร ปรากฎร่างของชายชราผู้หนึ่งที่มีหนวดเครารกรุงรัง สวมใส่เสื้อผ้าสีขาวเป็นชุดคลุมยาว กำลังนั่งก่อกองไฟอยู่เบื้องหน้า 

 หลังจากหรงเฟยเพ่งสังเกตุอยู่ครูนึง ตัวเขาก็จำได้ว่าร่างของชายชราผู้นี้คือคนที่ตนเองเคยเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง นั่นคือตอนที่หรงเฟยกำลังเดินตลาดกับอู๋เหมยและพบเจอร่างของชายชราคนนี้ยืนอยู่บนท้องฟ้านั่นเอง

"ท่านเป็นใคร?"

 หรงเฟยถามออกมาด้วยความสงสัย ตัวเขาในตอนนี้สงสัยทั้งเรื่องที่มาของชายชรา จนกระทั่งชายชราพาตนเองมาในที่แห่งนี้ทำไม? แต่เมื่อหรงเฟยลองมองย้อนดูสภาพตัวเอง หรงเฟยก็ต้องค่อยๆถอนหายใจออกมาเบาๆ 

"เฮ้อ...ท่านช่วยรักษาข้างั้นหรือ?"

 ชายชราที่ได้ยินเสียงของหรงเฟย เขาก็ค่อยๆหันหน้ามามองที่หรงเฟยด้วยสายตาที่ดูซับซ้อนก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆเพียงเท่านั้นแล้วหันหน้ากลับไปทางเดิมทันที

"อืม..."

 หรงเฟยค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาชายชราช้าๆ ก่อนจะมานั่งอยู่ระหว่างกองไฟตรงข้ามกับชายชราพร้อมกับประสานมือขึ้นมา

"ข้า หรงเฟย! ขอบคุณสำหรับการรักษาบาดแผลพวกนี้ แล้วไม่ทราบว่าผู้อาวุโสคือใคร?"

 ชายชราเงยหน้ามามองทางหรงเฟยก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย

"ข้า หยวนอู! เรียกข้าผู้อาวุโสหยวนก็ได้!"

หรงเฟยที่ได้ยินก็รีบพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ขอรับผู้อาวุโสหยวน! ว่าแต่! ที่นี่คือที่ไหนหรือ? แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

 หรงเฟยกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย เพราะตัวตนเองที่ถูกพามาที่นี่ ไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าที่แห่งนี้คือที่ไหน แต่ที่หรงเฟยสงสัยมากที่สุดก็คงจะเป็นทำไมชายชราถึงพามันมา ณ ที่แห่งนี้ได้

"...สถานที่แห่งนี้คือใจกลางของป่า2ปีศาจ ซึ่งตั้งห่างจากเมืองอรุณเบิกฟ้าทางทิศตะวันตก50ลี้ และข้าก็ไปพบเจ้ากำลังหมดสติอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองนภาสีคราม ข้าก็เลยพาเจ้ามารักษาตัวที่นี่เท่านั้น! แต่ไม่คิดเลยว่าบาดแผลของเจ้าจะฟื้นตัวเร็วเช่นนี้"

 ชายชราหรือผู้อาวุโสหยวนตอบออกมาเรียบเฉยขณะก้มหน้าเขี่ยกองไฟอยู่ ทางตัวของผู้อาวุโสหยวนก็แทบไม่คาดคิดที่จะเชื่อเลยว่าบาดแผลที่ตัวเขาเจอในวันนั้นบนร่างกายของเด็กหนุ่มนั้น 

  บาดแผลพวกนั้นจะสามารถรักษาให้หายได้โดยใช้เวลาแค่6เดือน หากเป็นคนอื่นๆอาจจะใช้เวลารักษามากกว่า1ปีเลยทีเดียว


หรงเฟยที่ได้ยินก็จมอยู่ในความคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวขอบคุณออกมา

"ขอบคุณขอรับผู้อาวุโสหยวน!" 

 ผู้อาวุโสหยวนค่อยๆเหลือบมองมาทางหรงเฟยด้วยท่าทีที่สงสัยก่อนจะถามออกมา

" ว่าแต่เจ้าเถอะ! ทำไมถึงแซ่หรง?"

 หรงเฟยที่ได้ยินก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะตอบออกมา

 "แซ่หรงคือแซ่ของอาจารย์ข้า!" 

 หรงเฟยแปลกใจเล็กน้อยทำไมชายชราเบื้องหน้าถึงได้ถามถึงแซ่มันกัน?

"อาจารย์เจ้า...ผู้อาวุโสเต๋อเช่นนั้นหรือ?"

 ผู้อาวุโสหยวนเบิกตากว้างในทันทีที่หรงเฟยกล่าวออกมาว่าแซ่ของเขามาจากอาจารย์ของตนเอง

"ท่านรู้จักอาจารย์ข้าหรือ?"

 หรงเฟยที่เห็นสีหน้าของชายชราเบื้องหน้าก็ถามออกมาอย่างประหลาดใจ ทำไมชายชราถึงได้รู้จักอาจารย์ของตนเอง?

"หึ! ข้ารู้จักกับอาจารย์ของเจ้าเมื่อสิบปีที่แล้ว แต่ครั้งสุดท้ายที่ข้าได้พบกับเขา นั่นมันก็เมื่อเกือบ2ปีที่แล้ว"

 ผู้อาวุโสหยวนหัวเราะเบาๆในลำคอ แต่ทว่าคำกล่าวที่ผู้อาวุโสหยวนกล่าวถึงอาจารย์ของหรงเฟยกลับเต็มไปด้วยคำยกย่องและเชิดชู

"ท่านช่วยเล่าความเป็นมาของอาจารย์ข้าให้ฟังหน่อยจะได้หรือไม่! ข้าเองก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวท่านมากนักเลย!"

 หรงเฟยเองที่อยู่กับอาจารย์ของตนมา ก็รู้เพียงแค่ว่าอาจารย์ของเขานั้นมาจากดินแดนบรรพชน แต่ทว่าเรื่องอื่น อาจารย์ของตนเองกลับไม่เคยบอกว่าทำอะไรมาก่อน และยังเรื่องที่เกี่ยวกับอาจารย์ของเขาถูกพิษฟ้าม่วงเล่นงาน อันนี้คือข้อสงสัยที่หรงเฟยยังต้องหามาเติมเต็มให้กับตนเองให้ได้ เพื่อที่สักวันหนึ่งเขาเองจะได้ไปช่วยอาจารย์จัดการกับคนพวกนั้น

"หึ! ข้าก็ไม่รู้อะไรมากหรอก! เพียงแค่ข้ารู้ว่า ท่านผู้นั้นเป็นหมอที่เก่งมากจนได้รับฉายาว่า "หมอเทวดา" จนเกือบจะทั่วทั้งแผ่นดิน แต่ทว่าชื่อของเขา กลับมีข้าคนเดียวที่รู้จัก เพราะครั้งหนึ่ง ข้าเคยโดนลอบโจมตีจนอาการบาดเจ็บปางตาย แต่ก็ได้ท่านผู้อาวุโสเต๋อช่วยไว้ทำให้ข้ารอดมาได้ถึงทุกวันนี้! แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าก่อนหน้านั้น ท่านผู้อาวุโสได้รับฉายามาว่าอะไร?"

ผู้อาวุโสหยวนกล่าวออกมาด้วยความเคารพในชื่อของอาจารย์หรงเฟย

"อะไรหรือ?"

หรงเฟยสังสัยในทันที

"เทพล้างสวรรค์"

 ผู้อาวุโสหยวนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แววตาของมันปรากฎความตื่นเต้นอยู่ภายในลิ่งโลดไปมา

"เทพล้างสวรรค์...เพราะเหตุใด?"

 หรงเฟยที่ได้ยินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตะลึง ก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัยในทันที ตัวเขาเองไม่คิดว่าฉายาแบบนี้จะได้มาง่ายๆเช่นกัน แต่ไม่ว่ายังไง หรงเฟยก็กลับคิดไม่ออกเลยว่าหรงเต๋ออาจารย์ของตนนั้น ได้ไปกระทำการณ์อันใดเอาไว้ เพราะตัวเขาที่เคยอาศัยอยู่กับหรงเต๋อมาถึง5-6ปี กลับไม่เห็นทีท่าของอาจารย์ตนเองจะมีท่าทีที่ดูดุร้ายเช่นนั้นเลย

"หืม...เจ้าเป็นศิษย์ของท่านผู้นั้นจริงหรือไม่ ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงไม่รู้!"

 ผู้อาวุโสหยวนหลี่ตาลงมองหรงเฟยเล็กน้อยอย่างสงสัย แต่ทว่าตัวหรงเฟยกลับทำหน้าบึงตึงใส่ชายชรา

"จริงแท้แน่นอน! หากท่านไม่เชื่อข้าสามารถรักษาอาการปวดเมื่อยให้ท่านก็ได้นะ?"

 หรงเฟยกล่าวออกมาพลางยืดอกอย่างภูมิใจ และที่ตัวเขากล่าวออกมาเช่นนี้ เพราะชายชราตรงหน้าไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆเลยแม้แต่น้อย ทำให้หรงเฟยไม่สามารถที่จะโชว์ฝีมือเพื่อยืนยันได้

"แก้อาการปวดเมื่อย? ฮ่า ๆ ๆ! น่าขัน! อาจารย์ของเจ้าเป็นถึง"หมอเทวดา"! แต่ลูกศิษย์ของเขากลับรักษาได้แค่อาการปวดเมื่อย?" 

 ทางผู้อาวุโสหยวนที่ได้ยินถึงกับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ส่วนทางหรงเฟยเองที่เห็นชายชราตรงหน้าหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ตัวเขาก็ถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจในทันที

"หึ! ข้าทำได้มากว่าที่ท่านคิดเอาไว้!"

 ผู้อาวุโสหยวนที่ได้ยินก็ค่อยๆหยุดขำ ก่อนจะยิ้มออกมาในทันที



"เอาน่า! ข้าแค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้น เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า! ฉายา เทพล้างสวรรค์ ของท่านผู้นั้นได้มาจากการกวาดล้างผู้คนในดินแดนบรรพชน เจ้ารู้จักดินแดนนี้ใช่มั้ย?"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 860 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1692 mwrq (@mwrq) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:11
    รักมากหรอ อิพี่หญิงเนี่ย ความสัมพันธ์​ก็แค่แปบเดียวเอง อะไรจะอาลัย​อาวรณ์​ขนาดนั้น มันทำให้เนื้อเรื่องดูน่าเบื่อขึ้นทันทีเลยอ่ะ​
    #1692
    1
    • #1692-1 BoldDekds (@BoldDekds) (จากตอนที่ 72)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:17
      มันยังเด็ก
      #1692-1
  2. #1585 FerinFern (@FerinFern) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 06:38
    อ่าว จำพี่หญิงไม่ได้

    อย่างนี้ น้องเฟยก็คิดว่าตัวเองยังจิ้นอยู่อ่าดิ

    อ้าววพีคคค 5555
    #1585
    0
  3. #1537 LOEY_61 (@LOEY_61) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 09:59
    ความทรงจำที่หายไป ฮิฮิๆ (นั่งยิ้มแบบร้ายๆ)
    #1537
    0
  4. #1268 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 12:17
    ท่านอาจารย์นอกจากจะเป็นหมอ ยังแข็งแกร่งขนาดได้ฉายา !!
    #1268
    0
  5. #1038 sivakornza (@sivakornza) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 05:20
    ขอบคุณครับ
    #1038
    0
  6. #634 yogajiwa (@yogajiwa) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 01:02
    ค้างๆ..รอต่อครับ
    #634
    0
  7. #621 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 12:40
    ขอบคุณครับ
    #621
    0
  8. #620 ยมทูตหน้าหยก (@25112533555) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 09:07
    <p>กำลังเข้มข้น ขอบคุณครับ</p>
    #620
    0
  9. #619 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:36
    ขอบคุณครับ
    #619
    0