กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 50 : #48 เลี้ยงขอบคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 930 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

จากนั้น ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป โดยหรงเฟยขอให้อู๋เหมยจัดเตรียมห้องที่จะใช้สำหรับปรุงยาให้กับตน 


ก่อนที่อู๋เหมยจะพามันไปที่ห้องด้านหลังสุดของตัวคฤหาส์ในทันที 


เมื่อหรงเฟยเข้ามาในห้องแล้ว 

ภายในห้องแห่งนี้ก็ว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเลย จะมีก็แต่พื้นที่ว่างๆตามที่หรงเฟยต้องการเท่านั้น 


หรงเฟยเลยนำหม้อปรุงยาออกมาพร้อมกับต้นหญ้า "เก้าราตรี" และส่วนผสมอีกหลายชนิดรวมถึงแกนอสูรระดับวิญญาณขึ้นไปด้วย


ก่อนจะเริ่มทำการปรุงยาระดับสวรรค์ในทันที 


"เท่านี้ข้าก็คงจะฝึกฝนไปได้อีกหลายวันละนะ!" 


หรงเฟยพรึมพรำออกมาก่อนจะลงมือปรุงยาอย่างรวดเร็ว 


จนเวลาล่วงเลยผ่านไป3วัน(ไวๆ) 


หรงเฟยเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องใช้เวลาฝึกปรุงยาสวรรค์อยู่บ่อยครั้ง 


และทำซ้ำๆปรุงยาออกมาหลายชนิดในระดับสวรรค์ 


แต่จะมีก็เพียงแต่เม็ดยา "ฟ้าทะลวง" เท่านั้นที่มันใช้สำหรับการบ่มเพาะ เพราะเม็ดยา "ฟ้าทะลวง" ของมัน สรรพคุณก็คล้ายๆกับเม็ดยา "พลังปราณ" แต่พลังปราณที่ออกมาจากเม็ดยา "ฟ้าทะลวง" จะมีคุณภาพที่ดีและปริมาณที่มากกว่า อาจจะเทียบได้กับ1000ส่วน10ของเม็ดยา "พลังปราณ" เลยทีเดียว 


นั่นจึงเป็นผลดีต่อผู้ฝึกตนที่มีระดับสูงเป็นอย่างมัน 


จนทำให้หรงเฟยในตอนนี้ก้าวข้ามมาอยู่ในระดับวิญญาณขั้นที่7เป็นที่เรียบร้อยแล้ว 


แต่ตัวมันก็ปรุงยาระดับสวรรค์ได้แค่คุณภาพ1/10เพียงเท่านั้น และมันก็ไม่แย่อะไรกับเวลาที่ใช้เพียง3วัน  


ก๊อกๆๆ!  


เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาขณะที่หรงเฟยกำลังจะปรุงยาต่อในทันที  


‎"ใคร?"  ‎


หรงเฟยกล่าวถามขึ้นมาอย่างเย็นชาโดยไม่หันไปมองที่ประตูเลยแม้แต่น้อย 


ตัวมันที่กำลังได้อารมณ์ปรุงยาอยู่พอดี แต่ดันมีคนมาขัดทำให้ตัวมันครุ่นเคืองไม่น้อย  ‎


"ข้าเอง! อู๋เหมย!"  ‎


ทันทีที่เสียงพูดของหรงเฟยจบลง เสียงพูดก็ดังขึ้นมาด้านหน้าห้องของหรงเฟยอย่างรวดเร็ว  


‎หรงเฟยที่ได้ยินตัวมันก็รีบเก็บของทุกอย่างเข้าไปในแหวนมิติก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูในทันที 


แอ๊ดด!  


"มีอะไร?..." 


หลังจากที่หรงเฟยเปิดประตูออกไป ตัวมันก็พบเข้าร่างของคน4คน ทั้ง4คนนั้นคือ อู๋เหมย อู๋หลง อู๋เหลียง และชายชราที่หรงเฟยรักษา 


"ขอโทษที่มารบกวนเจ้า! เพราะข้าแค่อยากจะมาขอบคุณ ที่เจ้าช่วยรักษาพิษในร่างให้กับข้า!"


...เสียงแหบแห้งของชายชราที่ยืนอยู่เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที 


"อ่า! ไม่เป็นไร! ในเมื่อข้าเป็นหมอ ข้าก็ต้องรักษาคนป่วยอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรมดา!" 


หรงเฟยที่ได้ยินก็กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เพราะตัวมันที่เป็นถึงผู้สืบทอดของ "แพทย์พระเจ้า" หากมันไม่ใช้วิชาแพทย์ที่มันมี รักษาผู้คนแล้ว ตัวมันจะมีไปเพื่ออะไร? 


ทุกคนที่ได้ยินก็นิ่งเงียบ แต่กลับกัน ใบหน้าของชายชรายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มขอบคุณหรงเฟยอยู่อย่างนั้น  


"อืม! งั้นพวกเราลงไปคุยกันที่โต๊ะอาหารด้านล่างกันดีกว่า ข้าสั่งคนจัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้พร้อมแล้ว!" 


ชายชราเอ่ยออกมาเชื้อเชิญหรงเฟยให้ไปคุยกันที่โต๊ะอาหาร  


หรงเฟยเองก็พยักหน้าเบาๆอย่างตกลง เพราะตลอดเวลา3วันที่มันอยู่ในห้องมา ตัวมันก็ไม่ได้แตะอาหารเลยแม้แต่น้อย 


แต่ตัวมันก็ไม่ได้หิวมากนัก เพราะผู้ฝึกตนยิ่งมีระดับที่สูงขึ้นไปมากๆ ก็จะสามารถอดอาหารได้เป็นเดือนๆ 


หลังจากที่หรงเฟยตอบตกลงไปแล้ว ทั้งหมดก็เดินลงไปภายในห้องอาหารที่อยู่ด้านล่างทันที 


ก่อนจะเข้าไปในห้องอาหารอย่างรวดเร็ว  

ทันทีที่หรงเฟยเดินเข้ามาภายในห้องอาหารแห่งนี้ 


ด้านหน้าของมันก็มีโต๊ะยาวหลายเมตรตั้งอยู่กลางห้อง โดยรอบๆโต๊ะมีเก้าอี้เกือบ10ตัว 


แต่ที่น่าตะลึงสำหรับหรงเฟยก็คือ บนโต๊ะยาวๆที่ตั้งอยู่กลางห้องนั้น พื้นที่ด้านบนถูกจัดวางด้วยอาหารที่มีให้เลือกมามาย 


ไม่ว่าจะเป็นเนื้อย่าง ซุป อาหารที่ถูกปรุงมาอย่างดีอีกหลายๆอย่าง 


พวกมันทั้งหมดน่าจะพอสำหรับกินกันได้เกือบสิบๆคนเลยทีเดียว 


หรงเฟยที่เห็นอาหารพวกนั้น น้ำลายของมันก็ไหลออกมาเป็นทาง 


เพราะมันไม่เคยเห็นอาหารหลากหลายและมากมายเท่านี้มาก่อนเลย 


ขนาดตอนที่อยู่ในถ้ำอาจารย์ของมัน หรงเต๋อก็ยังทำอาหารไว้ไม่มากมายเท่านี้ แต่มันก็ไม่ได้น้อยไปกว่านี้มากนักสำหรับกองเนื้อในครั้งนั้น 


"เชิญนั่งและรับประทานได้ตามสบาย!"


ทันทีที่เสียงพูดของชายชราดังขึ้นมา หรงเฟยก็พยักหน้าออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆโต๊ะและเริ่มกินอย่างมูมมามโดยไม่เกรงใจใครเลย 


จั๊บๆ กรุบๆ ซูดดด! 


ทุกคนที่กำลังจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ เห็นท่าทางการกินของหรงเฟยเหมือนคนอดอยากปากแห้ง พวกมันก็ตกตะลึงในทันที ก่อนที่ทุกคนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเลิกสนใจการกินของหรงเฟยพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนที่จะเริ่มทานอาหารอย่างรวดเร็ว  


.....หลังจากที่ทั้งหมดกินอาหารกันอยู่นาน แต่ไม่มีทีท่าว่าอาหารบนโต๊ะจะหมดลงเลย นั่นเป็นเพราะชายชราสั่งให้คนของตนไปเอามาเพิ่มเรื่อยๆ 


ถึงแม้ว่าหรงเฟยจะกินจุมากมายเพียงใด แต่ตัวชายชราเองก็ยังคงคิดว่า แค่นี้ก็คงไม่เท่ากับชีวิตที่ตัวมันได้คือมาแต่อย่างใด 


หลังจากนั้นเกือบๆ1ชั่วยามตั้งแต่หรงเฟยทานอาหาร  

หรงเฟยค่อยๆวางมือจากอาหารก่อนจะเอนตัวไปพิงเก้าอี้และหัวเราะออกมาทันที 


"ฮ่าๆ อาหารพวกนี้สุดยอดจริงๆ ข้าต้องขอขอบคุณท่านมากสำหรับอาหารมื้อนี้!" 


หรงเฟยประสานมือกล่าวออกมาขณะหันหน้าไปทางชายชราในทันที


"ไม่เป็นไร! ของแค่นี้มันเทียบไม่ได้เลยกับที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้!" 


ชายชรายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนขณะมองมาทางหรงเฟยเช่นกัน 


"ใช่แล้วท่านหรง! การที่จะรักษาท่านพ่อให้หายใน3วันมันไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะคาดคิดได้เลย ดีแค่ไหนแล้วที่ท่านพ่อไม่ได้เสียพลังบ่มเพาะในร่างกายไป!" 


อู๋เหมยที่นั่งอยู่ข้างๆชายชรากล่าวออกมาอย่างมีความสุข 


เพราะสำหรับผู้ฝึกตน หากพวกมันสูญเสียพลังบ่มเพาะไปละก็ ความตายสำหรับคนๆนั้นคงจะน่ายินดีเสียกว่า 


"ใช่! ข้าไม่คิดเลยว่าคุณชายหรงจะเป็นหมอที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้!"


เสียงของอู๋เหลียงดังขึ้นมาทันทีหลังจากที่อู๋เหมยพูดจบ ตัวมันถึงแม้ในตอนแรกจะไม่ปักใจเชื่อหรงเฟยก็เถอะ 


แต่เมื่อตัวมันเห็นพ่อของตนปลอดภัยดีแล้ว ตัวมันก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้เช่นกัน  


"ไม่เป็นไร! ข้าแค่ทำไปเพราะหน้าที่ของหมอเท่านั้น! หากว่าในตอนนั้นอู๋เหมยไม่ได้เชื่อมั่นในตัวข้า ข้าก็อาจจะมารักษาท่านไม่ได้เช่นกัน!" 


หรงเฟยกล่าวตอบออกมาด้วยรอยยิ้มหลังจากได้ยินคำพูดของทุกคน 


หากว่าในวันนั้นตัวมันไม่บังเอิญผ่านไปเจอกับกลุ่มอู๋เหมยเข้า 


บางที่...พ่อของนางอาจจะไม่ได้รับการรักษาก็เป็นได้! 


ทุกคนที่ได้ยินหรงเฟยกล่าวออกมาก็หันไปมองอู๋เหมยด้วยรอยยิ้มในทันที ก่อนที่ชายชราจะกล่าวขึ้นมาอย่างอบอุ่น 


"ข้าขอบใจเจ้ามาก เหมยเอ๋อร์!"


"ไม่เป็นไรค่ะ!" 


อู๋เหมยเขินอายในทันทีที่หรงเฟยกล่าวออกมา ตัวนางรู้สึกดีใจมากที่นางเองเชื่อมั่นในตัวของหรงเฟย แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้นางมั่นใจในตัวหรงเฟยขนาดนี้ 


"ว่าแต่...เจ้ารู้ได้ยังไงว่า มันจะมีคนที่จะเข้ามาลอบสังหารข้าภายในห้องนอน!"......


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 930 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1753 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:44

    ขอบคุณครับ

    #1753
    0
  2. #1424 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:35
    ขอบคุณ
    #1424
    0
  3. #1243 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:53
    สรุปว่ารักษาให้ฟรีหรานี่
    #1243
    0
  4. #445 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 01:26
    ขอบคุณครับ
    #445
    0
  5. วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 15:07
    ขอบคุณค่า
    #443
    0
  6. #441 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 15:03
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    ปล.ทำไมชอบจบแบบค้างๆ ฮืออออ
    #441
    0
  7. #440 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 13:16
    ขอบคุณมาก
    #440
    0
  8. #439 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 13:12
    1000ส่วน10 นี่คือร้อยเท่าป่ะ
    #439
    0
  9. #438 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 12:03
    ขอบคุณครับ
    #438
    0
  10. #437 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 12:00
    สนุกดีครับ
    #437
    0