กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 45 : #43 หวางอวิ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 884 ครั้ง
    19 ก.พ. 61



ขณะที่หรงเฟยกำลังกล่าวอธิบายอยู่ ตัวมันก็มองไปยังทุกคนก่อนจะเห็นสีหน้าแต่ละคนที่กำลังตกตะลึงอยู่ 


ก่อนที่มันจะหยุดชะงักครู่หนึ่งและกล่าวออกมาต่อ


"...และที่สำคัญ! ในตอนนี้ท่านพ่อของเจ้ามีพิษ "สลายพลัง" อยู่ในร่างกายมานานกว่า3เดือนแล้ว! ทำให้พลังปราณภายในร่างของเขากำลังสลายหายไปอย่างช้าๆ" 


ทันทีที่หรงเฟยกล่าวจบ ใบหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำลงทันที


"ท่านหรง! ท่านสามารถช่วยท่านพ่อของข้าได้หรือไม่?" 


อู๋เหมยเป็นคนแรกที่กล่าวขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาขณะที่ร่างของนางโผเข้าไปนั่งบนเตียงข้างๆร่างของพ่อตนเองในทันที 


"ท่าน...หรง! ช่วยพ่อของข้าด้วย!" 


ทันทีที่อู๋เหมยกล่าวจบ 


เสียงของอู๋หลงก็ดังตามขึ้นมา ถึงแม้ว่าตัวมันจะไม่อยากอยู่ใกล้หรือพูดคุยกับหรงเฟยมากนัก 


แต่ถ้าหากหรงเฟยสามารถช่วยพ่อของมันได้ละก็ ทุกสิ่งทุกอย่างนั่นก็ไม่ใช่สาระสำคัญแล้ว! 


หลังจากที่หรงเฟยได้ยินทั้ง2พูดออกมาตัวมันก็ทำท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่างในหัวทันที 


'หากข้ารักษาเขาเร็วเกินไปก็อาจจะมีคนสงสัยก็ได้! และนั่นมันด็ไม่ดีกับตัวข้าแน่...เอางี้ละกัน!' 


ทันทีที่หรงเฟยตัดสินใจได้ ตัวมันก็กล่าวออกมา 


"มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับข้าหรอกนะ! เพียงแต่ว่าปัญหามันอยู่ที่พวกเจ้ามีสมุนไพรที่ข้าต้องการใช้ในการรักษาหรือไม่เท่านั้น!" 


เมื่อทั้งหมดได้ยินคำพูดของหรงเฟย ทุกคนต่างตื่นตกใจเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าหรงเฟยจะมีวิธีรักษาชายชรา 


"ท่านต้องการสิ่งใดโปรดบอกข้ามา!" 


อู๋หลงกล่าวขึ้นมา ขณะรีบเดินเข้ามาใกล้ๆหรงเฟยอย่างร้อนร้นแต่ตัวมันก็ถูกห้ามเอาไว้ด้วยอู๋เหลียงที่อยู่ข้างๆตัวในทันที 


"ใจเย็นก่อนน้องสอง! ไหนเจ้าลองกล่าวสิ่งที่เจ้าต้องการมา! ข้าจะได้ไปเตรียมพวกมันมาให้!" 


อู๋เหลียงกล่าวขึ้นมาหลังจากที่มันห้ามอู๋หลงอยู่  สายตาของมันที่มองไปยังหรงเฟยเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือเลยสักนิด 


"สิ่งที่ข้าต้องการมีสมุนไพร10ชนิดเพียงเท่านั้น เพราะทุกอย่างที่ข้าต้องใช้ ตัวข้ามีครบหมดแล้ว โดยสมุนไพรทั้งหมดคือ ดอกบัวบาน1ต้น หญ้าดอกม่วง1กำ รากโสม100ปี1กำ ....ฯลฯ" 


หรงเฟยกล่าวถึงชื่อสมุนไพรแก่อู๋หลงอย่างรวดเร็ว  


"ข้าจะไปหามาให้เดี่ยวนี้! ขอเวลาให้ข้า2ชั่วยามเท่านั้น ...ไปกับข้าท่านกง!" 


ทันทีที่หรงเฟยกล่าวจบ  อู๋เหลียงก็กล่าวออกมาอย่างรีบร้อนพร้อมกับหันตัวไปทางอู๋กงที่ยืนงงอยู่ 


จากนั้น ทั้ง2พร้อมกับชายฉกรรจ์อีกคนก็วิ่งออกไปด้านนอกห้องในทันที


หลังจากที่ทั้ง3ได้ออกไปแล้ว ในห้องแห่งนี้ก็เหลือแต่เพียงหรงเฟย อู๋หลง อู๋หมิง อู๋เหมยและพ่อของนางเท่านั้น!  


"ท่านหรง! ข้าขอบคุณ...!" 


อู๋เหมยกล่าวขึ้นมาขณะที่นางใช้มือของตนเองปาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะมองไปทางหรงเฟยในทันที 


"ไม่เป็นไร!..." 


หรงเฟยที่ได้ยิน ตัวมันก็กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เพราะตัวมันก็ไม่ลำบากอะไรในการรักษาพ่อของอู๋เหมยเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แค่เพียงตัวมันต้องปิดบังวิชาที่ใช้ในการรักษาก็เท่านั้น 


"..." 


อู๋เหมยที่ได้ยินคำพูดของหรงเฟยทำให้ตัวของนางนิ่งเงียบไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสีหน้าที่ดูครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะอ้าปากพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นางก็ไม่ได้พูดออกมาแต่อย่างใด 


"มีอะไรก็พูดออกมาได้เลย! ข้าไม่ถือหรอก!"  ‎


แต่เมื่อหรงเฟยเห็นอู๋เหมยพยายามจะพูด ตัวมันก็กล่าวมาขณะที่ใบหน้าของมันยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆอยู่ 


"พ่อของข้าถูกวางยาพิษหรือ?" 


อู๋เหมยกล่าวถามออกมาอย่างสงสัยขณะเริ่มครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะหันหน้าไปหาพ่อของนางในทันที 


"ใช่! แต่เจ้าก็ไม่ต้องคิดมากในตอนนี้! ให้ข้าได้รักษาพ่อของเจ้าจนหายดีแล้ว เราค่อยมาพูดเรื่องนี้กันอีกที!" 


หรงเฟยกล่าวออกมาอย่างใจเย็น ส่วนอู๋เหมยที่ได้ยิน นางก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีกก่อนจะนั่งเงียบๆอยู่ข้างๆร่างของพ่อนางอยู่อย่างนั้น 


หรงเฟยที่เห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว ตัวมันก็ไปนั่งที่เก้าอี้อย่างรวดเร็วก่อนจะหลับตาลงคล้ายกับนั่งหลับในทันที 

ส่วนทางด้านอู๋หลงและอู๋หมิงที่ยืนมองอยู่ต่างก็มองหน้ากันก่อนจะผงกหัวให้กันและกันแล้วขอตัวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว 


"งั้นข้า2คนขอตัวก่อน! อีก2ชั่วยามข้าจะกลับมาใหม่!" 


อู๋หมิงกล่าวขึ้นมาขณะเดินออกจากห้องไปพร้อมอู๋หลงในทันที


............


อีกด้านหนึ่ง

ณ ปราสาทที่ดูใหญ่โตคล้ายกับพระราชวังค์ที่ดูสวยงามแต่บรรยากาศรอบๆตัวคฤหาส์แห่งนี้กลับให้ความรู้สึกที่น่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

ภายในห้องโถงใหญ่


"พวกเจ้าว่าอะไร? ลูกจิ้งของข้าพ่ายแพ้ให้แก่อู๋เหลียงเช่นนั้นรึ!"


 น้ำเสียงที่ดุดันและน่าเกรงขามถูกกล่าวขึ้นมาโดยชายวัยกลางคนที่มีอายุราวๆ35-45ปีที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้คล้ายกับบัลลังค์ของพระราชา 

 ชายวัยกลางคนๆนี้ ใบหน้าของมันดูเหี้ยมหาญและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน 

 ตัวมันใส่ชุดสีทองคล้ายกับหวางจิ้ง แต่ต่างกันตรงที่ รูปเสือบนเสื้อผ้าของมันถูกสลักเอาไว้ตรงกลางหน้าอกและมีขนาดใหญ่กว่ามาก


   ชายวัยกลางคน ผู้นี้สายตาของมันกำลังจับจ้องไปที่ด้านหน้าซึ่งมีร่างของชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่กำลังนั่งชันเข่าอยู่กับพื้นห่างออกไปประมาณ10เมตรอยู่


 "ใช่แล้วขอรับท่านผู้นำ! แต่ด้วยเหตุที่เป็นการประลองบนลานประลองที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง 
  ทำให้ผู้คนมากมายก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย และข้าเองก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรพลีพลาม จึงได้กลับมากล่าวเรียนเรื่องนี้แก่ท่านทราบก่อน
!"

ชายฉกรรจ์ที่นั่งชันเข่าอยู่หรือก็คือหวางเหล่ยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย!


 "หึ! ยังดีที่เจ้าไม่ทำอะไรโง่เง่าลงไป ...แต่เรื่องนี้ข้าจะสะสางในภายหลัง เพราะตอนนี้พวกเรากำลังทำเรื่องสำคัญกันอยู่ จะให้แผนการในครั้งนี้ผิดพลาดไม่ได้เด็กดขาด 
...!แล้วลูกจิ้งของข้าเป็นอย่างไรบ้าง!"


 ชายวัยกลางคนหรือผู้นำของตละกูลหวางกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วน่าขนลุกแปลกๆ 
 แต่เมื่อมันกล่าวถึงหวางจิ้งที่เป็นบุตรชายของมัน น้ำเสียงที่ฟังดูน่าขนลุกในตอนแรกก็พลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในทันที


 "ตอนนี้นายน้อยปลอดภัยแล้วขอรับ ท่านผู้นำไม่จำเป็นที่จะต้องกังวล!"

 หวางเหล่ยกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว 

หลังจากที่มันเห็นประมุขตละกูลหวางสงบอารมณ์ลงแล้ว ตัวมันก็รู้สึกโล่งใจขึ้นในทันที


 "ดี! เจ้าจงกระจายข่าวออกไปให้คนในตละกูลทราบว่า อย่าให้พวกมันก่อเรื่องอะไรก่อนในตอนนี้ หากผู้ใดไม่ฟังคำสั่งข้า เจ้าก็จงนำตัวมันมา!"

  ผู้นำตละกูลหวางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพลางสายตาของมันจับจ้องไปที่ทางประตูของห้องโถงในทันที

 "เข้ามา! หวางเหล่ย เจ้าออกไปได้แล้ว!"


 ทันทีที่ผู้นำตละกูลหวางมองไปทางประตูห้อง ตัวมันก็กล่าวขึ้นมาพร้อมกับไล่หวางเหล่ยออกไปในทันที

"ขอรับ!"

หวางเหล่ยที่ได้ยิน ตัวมันก็รีบลุกขึ้นก่อนจะหันหลังเดินออกไปนอกห้องโถงใหญ่อย่างรวดเร็ว

แอ๊ดด!

 ทันทีที่มันเปิดประตู ตัวมันก็พบเข้ากับกลุ่มคนประมาณ15คน สวมใส่ชุดสีดำทั้งตัวปกปิดร่างกายจนมิดชิด บนหน้าอกของพวกมันทุกคนมีรูปเสือสีทองสลักเอาไว้อยู่ ยืนรออยู่หน้าประตูในทันที 

  ตัวมันรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากสนใจเรื่องของผู้นำของมันมากนัก

 และในทันทีที่หวางเหล่ยจากไปแล้ว กลุ่มคนชุดดำทั้ง15คนก็เดินเข้ามาภายในห้องโถงก่อนจะมีเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาจาก1ในกลุ่มคนชุดดำในทันที

 "ฮ่าๆ ๆ หวางอวิ้น! เจ้านี้ชักจะเป็นใหญ่เป็นโตแล้วนะ!"





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 884 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1419 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:15
    ขอบคุณ
    #1419
    0
  2. #1240 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:42
    กลุ่มโจรพวกนั้น ร่วมมือกับตระกูลหวาง นี่เอง
    #1240
    0
  3. #1004 sivakornza (@sivakornza) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 09:08
    ขอบคุณครับ
    #1004
    0
  4. #383 Panyapong2234 (@Panyapong2234) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:11
    กำลังจะได้เรื่องแล้วสินะ ตระกูลหวาง
    #383
    0
  5. #380 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:19
    จะส่งไปให้เชือดถึงที่สินะ 555
    #380
    0
  6. #379 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:55
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #379
    0
  7. #378 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:35
    สนุกดีครับ
    #378
    0
  8. #377 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:15
    ขอบคุณครับ
    #377
    0
  9. #376 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:24
    ขอบคุณมาก
    #376
    0
  10. #375 pintitiya (@pintitiya) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:06
    ขอบคุณค่ะ
    #375
    0