กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 274 : เปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62

"เจ้าหนูนี่หยิ่งยโสมาจากไหนกัน?" 


"มันคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไงถึงได้คิดจะต่อสู้กับรุ่นเยาว์ของทวีปฟตะวันค้ำฟ้าทั้ง3คน?" 


"หรือว่ามันเป็นความคิดที่จะยอมแพ้ของทวีปฟ้าคำรนกัน?" 


เสียงของผู้คนดังขึ้นด้วยความไม่พอใจปนความหลากหลาย ซึ่งเกือบทั้งหมดนั้นต่างคิดว่าที่หรงเฟยกล่าวออกมาเป็นเพียงการอวดดีเท่านั้น แต่ก็ยังมีบางคนที่คิดว่าทวีปฟ้าคำรนคิดจะยอมแพ้จึงได้ส่งรุ่นเยาว์คนเดียวออกมาเพื่อให้มันง่ายต่อการที่รุ่นเยาว์ของทวีปตะวันค้ำฟ้าจะชนะไป เช่นเดียวกับทางฝั่งทวีปฟ้าคนรนก็มีคนๆหนึ่งที่รู้สึกไม่พอใจอยู่เอามากๆซะด้วยนั้นคือหเฉินหวังคง 


"เจ้าหรงเฟย! แกกล่าววาจาไร้สาระอะไรออกมา?" 


หวังคงตวาดดังขึ้นมาด้วยความโมโห เพราะด้วยการกระทำของหรงเฟยในครั้งนี้เขาไม่อาจเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงได้ แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น ความคิดของเขาก็กลับมีเพียงแค่ว่าหรงเฟยกำลังดูถูกพวกตนเองอยู่ว่าไม่สามารถจัดการรุ่นเยาว์ของทวีปตะวันค้ำฟ้าได้ 


"หวังคง! เจ้าเงียบไป!" 


แต่กลับกัน หรงเฟยไม่ทันได้กล่าวอะไรตอบออกมา เสียงตวาดของบุคคลผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาจนทำให้หวังคงถึงกับเงียบลงและหันไปมองทางเขาด้วยความไม่เข้าใจ 


"ท่านพ่อ?" หวังคงอุทานขึ้นมาเบาๆเมื่อเห็นคนที่ตวาดออกมานั้นคือบิดาของตนหรือจักรพรรดิ์เฉินนั้นเอง 


"ทำตามที่หรงเฟยบอก!" แต่เพียงคำสั้นๆคำเดียวของจักรพรรดิ์เฉิน ผู้คนในกลุ่มทวีปฟ้าคำรนก็ถึงกับเงียบลงและตั้งใจมองจุดประสงค์เรื่องราวที่หรงเฟยกำลังจะกระทำทันที 


ซึ่งในที่นี้ ทุกคนอาจไม่รู้แต่แน่นอนว่าจักรพรรดิ์รู้อยู่แล้ว เพราะในเวลาที่พวกเขาถูกครหาว่ากำลังจะเป็นฝ่ายที่ไม่ให้ความยุติธรรมกับทวีปตะวันค้ำฟ้านั้น ทางหรงเฟยได้ส่งกระแสจิตมาบอกตนเองเป็นที่เรียบร้อยแล้วถึงแผนการณ์ที่เขาคิดจะกู้หน้าคืนให้ทั้งหมด และจักรพรรดิ์เฉินที่เห็นว่าหากมันเป็นไปตามที่หรงเฟยกล่าวมา พวกเขาจะไม่ถูกกล่าวหาให้ชื่อเสียงของตนเองนั้นด่างพล้อยลงไปจึงได้ตอบตกลงไป 


"เจ้าคิดจะลงประลองแทนทั้ง6คนเช่นนั้นหรือ?" 


ทางผู้อาวุโสเก่อพินเยว่ที่ได้ยินคำแนะนำของหรงเฟยก็ดูเหมือนจะนุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะกล่าวออกมาเพื่อถามซ้ำ 


"ขอรับ! และถึงแม้ว่ามันจะเป็นรูปแบบเช่นเดียวกันเพียงแค่เป็นฝ่ายข้าทีีอาจดูเสียเปรียบไปแทน แต่แน่นอนว่ามันย่อมไม่ทำให้ชื่อเสียงของทวีปฟ้าคำรนนั้นถูกผู้คนกลีาาวกันไปในทางลบที่ได้ใช้รุ่นเยาว์หมู่มากรังแกรุ่นเยาว์กลุ่มน้อย!" 


หรงเฟยพยักหน้าตอบออกมาอย่างใจเย็น ทำให้ทางผู้คนที่ได้ยินถึงกับเข้าใจจุดประสงค์ของหรงเฟยไม่มากก็น้อยทันที 


"ไม่! หากพวกเจ้าคิดจะส่งเด็กหนุ่มนั้นมาคนเดียว พวกข้าก็จะส่งลงคนเดียวเช่นกัน!" 


แต่ในขณะเดียวกัน ทางฝ่ายทวีปตะวันค้ำฟ้าที่ได้ยินก็เริ่มคิดหาทางออกที่ไม่ทำให้ตนเองต้องเสียผลประโยชน์เช่นกัน ก่อนที่จักรพรรดิ์หยู่จะตะโกนออกมา 


"เอ๋...สรุปพวกเจ้าทั้ง2ฝ่ายจะส่งรุ่นเยาว์เข้าประลองเพียงคนเดียวเช่นนั้นหรือ?" 


ผู้อาวุโสเก่อพินเยว่ที่ได้ยินก็เริ่มรู้สึกสนใจไม่น้อย เพราะด้วยหากทั้ง2ส่งตัวแทนมาคนละหนึ่ง การประลองมันก็จะจบลงง่ายกว่าแน่นอน ทำให้เขาค่อนข้างที่จะเห็นด้วยอยู่เช่นกัน แต่ก็ไม่อยากออกตัวแรงเท่าไหร่ 


"ขอรับ! ทางฝั่งทวีปฟ้าคำรนขอเปลี่ยนตัวจากทั้ง6คนเป็นข้าคนเดียวที่ขึ้นประลอง!" 


หรงเฟยกล่าวดังย้ำขึ้นมาเสียงดัง เช่นเดียวกับทางฝั่งทวีปตะวันค้ำฟ้าที่กล่าวออกมาเกือบจะพร้อมๆกับหรงเฟย 


"ทางฝั่งของพวกข้าก็จะส่งรุ่นเยาว์เพียงคนเดียวออกไปเช่นกัน!" 


เมื่อสิ้นเสียงประกาศคำพูดของทั้ง2ฝ่าย ผู้อาวุโสเก่อพินเยว่ก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่พักนึ่งก่อนจะหันไปทางกลุ่มคนของตนที่มาจากดินแดนบรรพชนเพื่อขอความช่วยเหลือว่าจะเอายังไงกับสถานการณ์นี้ดี 

 พรึ่บๆ!  

และเมื่อเห็นว่าหลิวตี้ฟ่านผู้นำกลุ่มของตนเองพยักหน้าเบาๆ ผู้อาวุโสเก่อพินเยว่ก็หันกลับมาพร้อมกับกล่าวออกมาเสียงดังในทันที 


"ตกลง! การประลองในครั้งนี้เป็นไปตามแบบของทั้ง2ที่เสนอขึ้นมา ส่วนใครจะชนะก็จะเข้าไปประลองกับรุ่นเยาว์ของทวีปอสูรพฤกษา เชิญทั้ง2ฝ่ายขึ้นมาบนลานประลอง!" 


สิ้นเสียงของผู้อาวุโสเก่อพินเยว่ ทุกคนที่ได้ยินก็ยอมรับข้อเสนอของทั้ง2ฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องด้วยเห็นว่าเป็นการประลองครั้งนี้เป็นไปอย่างยุติธรรม ทำให้พวกเขาไม่เอ่ยขัดอะไรมาอีกเลย 


"เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน!" 


เมื่อได้คำตัดสินของเก่อพินเยว่เรียบร้อย หรงเฟยก็หันไปหาจักรพรรดิ์เฉินพร้อมกับโค้งศรีษะกล่าวออกมาก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นลานประลองอย่างช้าๆ 

เช่นเดียวกับทางฝั่งของทวีปตะวันค้ำฟ้าที่ครั้งนี้ พวกเขากลับส่งหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีอายุ20ปีต้นๆ และมีรูปลักษณ์ที่งดงามปานเทพธิดาไม่แพ้หนิงฮวาขึ้นมาประลองกับหรงเฟย จนทำให้ผู้นคนที่เป็นเหล่าบุรุษต่างจ้องมองนางด้วยสายตาที่หลงไหลและหยาดเยิ้มทันที 


"เอาละ! เมื่อพวกเจ้าขึ้นมาแล้ว! การประลองก็เริ่มขึ้นได้!" 


เมื่อเห็นว่าทั้ง2คนขึ้นมาจนเตรียมพร้อมแล้ว ผู้อาวุโสเก่อพินเยว่ก็กล่าวดังขึ้นมาเริ่มการประลองพร้อมกับร่างของเขาจะหายไปและไปรากฎอยู่ที่กลุ่มคนของตนอย่างรวดเร็ว 


"ข้า...หยู๋หลานเม่อ ขอคำชี้แนะจากท่านด้วย!" 


เพียงสิ้นเสียงของเก่อพินเยว่ หญิงสาวเบื้องหน้าของหรงเฟยหรือที่เรียกตนเองว่าหยู๋หลานเม่อก็ย่อตัวลงเอ่ยออกมาด้วยความสุภาพ


"เช่นกัน ข้าหรงเฟย!" 


หรงเฟยเพียงยกยิ้มตอบขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น แต่ในขณะนั้น แผ่นหลังของเขากลับรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ว่าตนเองกำลังถูกจับจ้องด้วยสายตาแปลกทำให้เขาหันไปทางต้นตอของสายตาคู่นั้นทันที 


"ฮ่ะๆ!" และเมื่อหรงเฟยเห็นบุคคลที่จ้องมองมาที่ตน ใบหน้าของเขาก็ถึงกับยิ้มเห่ยๆออกมาให้ได้เห็น เนื่องจากคนที่ส่งสายตาแปลกๆมานั้นจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกเสียจากหนิงฮวาที่นั่งมองอยู่นั่นเอง 


"หืม...นั่นภรรยาท่านหรือ?" เมื่อหยู่หลานเม่อเห็นหรงเฟยมองไปทางหนิงฮวา สายตาของนางก็มองตามไปพร้อมกับกล่าวถามขึ้นมาเมื่อเห็นหนิงฮวามองหรงเฟยด้วยสายตาแปลกๆ 


"อืม!" เพียงแต่หรงเฟยไม่ตอบอะไรมาก ตัวเขาแค่หันมาพยักตอบรับด้วยรอยยิ้มเท่านั้นก่อนจะกล่าวต่อ 


"เช่นนั้นเรามาเริ่มกันเลยเถิด!" 


สิ้นเสียงของหรงเฟย ทางหยู่หลานเม่อที่ได้ยินก็พยักตอบรับเบาๆพร้อมกับที่นางจะระเบิดพลังปราณออกมา 


"ตามที่ท่านต้องการ!" ครืนนนน! 


เพียงพริบตาเดียว คลื่นพลังมหาศาลก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของนางเข้ากดดันหรงเฟยอย่างรวดเร็ว 


"โอ้....นั่นระดับสวรรค์ขั้นที่7ไม่ใช่หรือ?" 


"นี่มันอัจฉริยะ! ทำไมทวีปตะวันค้ำฟ้าถึงไม่ส่งนางลงมาตั้งแต่แรก?" 


"แม่นางช่างงดงามแถมยังแข็งแกร่งขนาดนี้! ใครที่ได้เป็นสามีคงไม่คิดนอกใจแน่นอน!" 


ทันทีที่ผู้คนสัมผัสได้ถึงพลังของหยู่หลานเม่อเสียงตะโกนโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นก็ระดมดังขึ้นมาอย่างไม่ขาด เพียงแต่กลับกันกับหรงเฟยที่ถูกพลังของหยู่หลานเม่อเข้ากดดันอยู่ ใบหน้าของเขานั้นยังคงประดับรอยยิ้มบางๆเอาไว้อยู่ราวกับว่าตนเองไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอะไรเลยเลยแม้แต่น้อย 


"ข้าขอแนะนำให้ท่านทุ่มพลังทั้งหมดเข้ามาเลย!" หรงเฟยยกยิ้มขึ้นที่มุมผากเล็กน้อยพร้อมกับกล่าวออกมา 


"หืม...ดูเหมือนท่านจะไม่ใช่พวกอ่อนแอเหมือนคนผู้นั้นสินะ?" หยู๋หลานเม่อที่เห็นว่าหรงเฟยยังคงสงบนิ่งได้อยู่ นางเองก็เริ่มแปลกใจไม่น้อยว่สทำให้หรงเฟยถึงไม่เป็นอะไรไป แต่สักพัก นางก็เลิกใส่ใจไปพร้อมกับจะนำอาวุธของตนเองอออกมา 

พรึ่บ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น