กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 270 : นักฆ่ารับจ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

"หึ! ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามาสังหารข้ากันหรือ?" 


หลังจากจัดการกับบุคคลชุดดำทั้ง2แล้ว หรงเฟยก็หันไปกล่าวในทิศทางที่บุคคลชุดดำกระเด็นไป 


"แฮ่กๆ! ได้โปรดอย่าสังหารข้า..." 


บุคคลชุดดำที่เหลือรอดอยู่คนเดียวกล่าวขึ้นมาอย่างหวาดกลัวขณะใช้มือกุมหน้าอกของตนเองอยู่อย่างเจ็บปวด 


"เพียงแค่บอกมาว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามา?" 


หรงเฟยที่ได้ยินก็กล่าวย้ำขึ้นอีกครั้งขณะเดินเข้าไปหาร่างของบุคคลชุดดำที่กำลังนั่งอยู่ที่พื้น 


"หากข้าบอก เจ้าจะปล่อยข้าไปใช่มั้ย?" 


บุคคลชุดดำกล่าวขึ้นถามอย่างอ้อนวอนเพราะดูเหมือนตอนนี้หากตนเองจะหนีก็คงไม่พ้นแล้ว 


"ย่อมได้!" 


หรงเฟยพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม ทำให้บุคคลชุดดำพยักหน้ากล่าวออกมาทันที 


"ราชวงศ์เจา!...เขาสั่งให้ข้ามาสังหารเจ้า!" 


ทันทีที่บุคคลชุดดำเอ่ยจบ หรงเฟยที่กำลังเดินเข้าไปหาบุคคลชุดดำถึงกับหยุดชะงักลง 


"ทำไม?" 


หรงเฟยถามออกมาอย่างสงสัย เนื่องจากตนเองจำไม่ได้เลยว่าเคยไประรานราชวงศ์เจา 


"ไม่รู้! ข้าเพียงถูกสั่งมาแค่นั้น!" 


บุคคคลชุดดำกล่าวออกมาอย่างตัวสั่นเพราะกลัวว่าหรงเฟยจะสังหารตนเองทิ้งที่ไม่อาจให้ข้อมูลได้มากไปกว่านี้ 


"อืม...ทีนี้ก็ไสหัวไปซะ และอย่าคิดที่จะทำอีกเป็นครั้งที่สองเพราะข้าจะไม่ใจดีอีกแน่!" 


หรงเฟยที่ได้ยินก็เพียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะไล่บุคคลชุดดำพร้อมกับกล่าวเตือนด้วยความเย็นชา โดยที่ตัวเขานั้นค่อนข้างที่จะเชื่อในคำพูดของบุคคลชุดดำอยู่ไม่น้อย เพราะดูเหมือนเจ้าจะนึกบางสิ่งขึ้นมาได้แล้ว 


"ขะ...ขอบคุณ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว!" 


บุคคลชุดดำที่ได้ยินก็ผงกศรีษะรัวๆทั้งน้ำตาแห่งความดีใจก่อนที่เขาจะรีบหมุนตัวและพุ่งหายลับไปอย่างรวดเร็ว 


"หรงเฟย...เจ้าจะปล่อยมันไปจริงๆหรือ?"


เมื่อบุคคลชุดดำจากไปไม่นาน หนิงฮวาที่มองดูการกระทำของหรงเฟยและได้ยินทุกอย่างก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีกังวล 


"อืม...ไม่เป็นไรหรอก" 


หรงเฟยหันไปยิ้มให้หนิงฮวาเล็กน้อยพร้อมกัยสายศรีษะของตนเบาๆ  


พรึ่บๆ "มีเรื่องอะไรเกิดขึ้..." 


ในขณะนั้น ไม่นานก็มีผู้คนวิ่งตรงเข้ามาทางหรงเฟย เนื่องจากเสียงการปะทะที่ดังขึ้น ทำให้เพวกเขารีบมาที่ต้นเสียงอย่างรีบร้อนก่อนจะถามออกมา 


"นี่มันอะไรกัน? พวกมันเป็นใคร?" 


เพียงแต่เมื่อพวกเขาเห็นร่างไร้ศรีษะของบุคคลชุดดำ2คนที่นอนอยู่บนพื้น พวกเขาก็ได้แต่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย ซึ่งพวกที่เพิ่งจะมาถึงนี้ก็เป็นคนของกลุ่มทวีปฟ้าคำรนทั้งสิ้น แต่จากนั้นคนของพวกทวีปอสูรพฤกษาที่ดูเหมือนจะเป็นทหารยามก็ตรงเข้ามาเช่นกันและดูเหมือนพวกเขาจะดูประหลาดใจมากกว่าคนของกลุ้มทวีปฟ้าคำรนเสียด้วยซ้ำ 


"ข้าก็ไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร?" 


หรงเฟยตอบออกมาขณะส่ายหัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม 


"..หรงเฟย?" 


แต่ทางหนิงฮวาก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมหรงเฟยถึงไม่บอกตามที่บุคคลชุดดำที่เขาปล่อยไปกล่าวออกมา 


"หืม...นี่มันพวกนักฆ่ารับจ้าง!" 


เพียงแต่ไม่ทันที่หนิงฮวาจะได้กล่าวอะไรออกมาอีก เสียงของหนึ่งในทหารยามจากทวีปอสูรพฤกษาจะอุทานดังขึ้นจนทำให้ทุกคนหันไปมาทางเขาอย่างสงสัยทันที 


"เจ้ารู้จักหรือ?" 


จื่อขงกล่าวถาม ขณะยืนอยู่ในกลุ่มคนเบื้องหน้าหรงเหยที่เพิ่งจะมาถึงพร้อมๆกับคนอื่นๆได้ไม่นาน 


"ขอรับ! คนพวกนี้คือนักฆ่ารับจ้างไม่ผิดแน่ เพราะด้วยสัญลักษณ์รูปกระโหลกสีขาวที่ติดอยู่บนไหล่ของมันทำให้ข้ารับรู้ได้!" 


ทหารยามที่ได้ยินก็ผงกศรีษะกล่าวออกมาขณะชี้ไปที่บริเวณบนไหล่ของร่างบุคคลชุดดำที่ไร้ศรีษะบนพื้นอย่างจริงจัง 


"จริงด้วย! แต่หากพวกมันเป็นนักฆ่ารับจ้าง งั้นก็แสดงว่ามันถูกส่งมาสังหารคนน่ะสิ?" 


เมื่อทุกคนเห็นสิ่งที่อยู่บนไหล่ของร่างอันไร้ศรีษะเป็นเช่นเดียวกับที่ทหายยามเอ่ยขึ้น ชุนเยี่ยอุทานขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก เนื่องจากที่นางคิดวนๆไปมาสักพักก็พอจะเริ่มเข้าใจได้ในทันที ก่อนจะหันไปหาหรงเฟยที่กำลังยืนนิ่งจ้องมองพวกเขาอยู่ 


"ใช่! พวกมันหมายจะสังหารข้า แต่พอดีข้าสังหารพวกมันก่อน!" 


จากนั้น หรงเฟยก็ยิ้มออกมาพร้อมกับที่ทุกคนจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที 


"เช่นนั้นเรื่องนี้ข้าจะไปบอกบิดา!" 


ถูหยิงรีบกล่าวขึ้นมาอย่างร้อนรนหลังจากได้ยินหรงเฟยกล่าวออกมา เนื่องด้วยหากนางไม่บอกจักรพรรดิ์เฉินให้เตรียมตัวป้องกันเอาไว้ นางเองก็กลัวว่าในภายหน้า ผู้คนที่ถูกลอบสังหารจะไม่ใช่หรงเฟย 


"อืม...ถ้าอย่างนั้นพวกท่านก็แยกย้ายกันไปเถอะ! ส่วนเรื่องศพนี่ ข้ารบกวนพวกท่านด้วย!" 


หรงเฟยที่เห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว เขาก็หันไปกล่าวกับทุกคนที่กำลังยืนอยู่ ก่อนจะหันไปกล่าวกับทหารยามและหยิบเหรียญทองโยนให้พวกเขากำนึงทันที 


"ขอรับ!" 


ทหารยามที่เห็นเหรียญทองหนึ่งกำมือ ซึ่งคาดว่าอาจจะมีมากถึง100เหรียญทอง พวกเขkก็ตาลุกวาวขึ้นมาก่อนจะพยักหน้าและรีบจัดศพบนพื้นอย่างรวเเร็ว 

จากนั้น ทุกคนก็แยกย้ายกันจากไป และแน่นอนว่าหนงเฟยกับหนิงฮวาด้วยเช่นกัน ก่อนที่พวกเขาทั้ง2จะตรงเข้ามาในห้องพัก 


"หรงเฟย! ทำไมเจ้าไม่บอกว่าคนที่ส่งพวกมันมาคือพวกราชวงศ์เจาละ?" 


หลังจากที่อยู่กัน2ต่อ2กับหรงเฟยแล้วนั่น หนิงฮวาก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย เนื่องจากก่อนหน้านี้นางไม่อาจพูดออกมาต่อหน้าทุกคนได้ เพราะดูเหมือนหรงเฟยจงใจจะปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ 


"หึ! ไม่ต้องหรอก! เรื่องนี้ข้าจัดการเองได้!" 


หรงเฟยหันไปยิ้มกล่าวกับหนิงฮวาที่กำลังยืนสงสัยอยู่ ก่อนที่เขาจะเข้าหปโอบกอดนางเบาๆแล้วกล่าวต่อ 


"เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้นะ! เพราะตอนนี้เรื่องที่เจ้าควรกังวลอยู่ตรงนี่แล้ว!" 


เพียงสิ้นเสียงของหรงเฟย หนิงฮวาที่ถูกกอดและได้ยินก็ถึงกับหน้าแดงเป็นลูกตำลึงทันที  


"เจ้าบ้..อึก!" 


แต่ไม่ทันที่หนิงฮวาจะได้กล่าวตอบอะไรออกมามากมาย หรงเฟยที่ผละออกจากอ้อมกอดก็เริ่มบรรจงใช้ริมฝีปากของตนประทับลงบนริมฝีปากของหนิงฮวาอย่างรวดเร็วและนุ่นนวลในทันที 


"อย่...อ๊า!" 


แต่ทว่าดูเหมือนนางจะมีท่าทีขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่สักพัก มือของหรงเฟยก็เลื่อนไล้บนร่างกายของนางอย่างรวดเร็วจนทำให้ร่างของนางเริ่มที่จะคล้อยตามและอ่อนระทวยลงอย่างช้าๆ พร้อมกับที่ทั้งคู่จะพากันเดินไปที่เตียงนอนและโน้มตัวลงอย่างช้าๆ ก่อน...(ไม่เอาแล้ววว เดี๋ยวถูกด่าว่าบ้ากาม แต่บางคนอาจจะขัดใจนะ5555) 


หลังจากที่หรงเฟยและหนิงฮวาบรรเลงบทรักอันเร้าร้อนของทั้งคู่ เวลาก็ผ่านไปจนหลายชั่วยามก่อนที่ทั้ง2จะพากันนอนหลับสนิทและปล่อยให้เวลาผ่านไปจนเกือบดวงตะวันที่โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาตั้งตรงเหนือศรีษะ 


"อือ...หรงเฟย!" 


ภายในห้องพัก ในขณะนั้น ร่างกายอันเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่แลดูราวกับเทพธิดาก็เริ่มบิดตัวไปภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวบนเตียงนอนอย่างน่าหลงไหล ก่อนที่ดวงตาของนางจะค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆพร้อมกับกวาดสายตาทองรอบๆด้วยความงุนงง 


"หรงเฟย?" 


หญิงสาวหรือหนิงฮวาที่กวาดสายตรมองไปรอบๆและไม่พบใจสิ่งที่ตามหาก็อุทานขึ้นมาอย่างสงสัย  


"หรงเฟย เจ้าอยู่ไหน?" 


หนิงฮวาเอ่ยชื่อของหรงเฟยดังขึ้นมาอีกครั้ง เนื่องด้วยเพราะนึกว่าหรงเฟยอยู่ภายในห้องน้ำเป็นแน่ แต่ทว่าผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับ จึงทำให้ใบหน้าที่งดงามของนางค่อยๆเต็มไปด้วยน้ำตาเพราะภายในสมองของตนเองกำลังมีเรื่องราวมากมายปรากฎขึ้นมาอย่างไม่ขาด 


"อะไรกัน? เจ้าเรียกข้าทำไมหรือ?" 


เพียงแต่ในขณะเดียวกันที่หนิงฮวกำลังจมอยู่กับความรู้สึกของตน เสียงกล่าวอย่างอ่อนโยนก็ดังขึ้นมา พร้อมกับที่ร่างของเด็กหนุ่มภายใต้ผ้าขนหนูที่ปิดส่วนล่างเอาไว้จะเดินออกมาจากห้องน้ำในทันที 


"เจ้า...ฮึก!" 


ทันทีที่เด็กหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ ความคิดมากมายภายในหัวของหนิงฮวาก็มลายหายไปจนสิ้นก่อนที่นางจะรีบโผตัวเข้าหาเขาด้วยความเร็วตามด้วยกอดที่แน่นราวกับไม่อยากให้เขาจากไป 


"ฮือ...ข้าคิดว่าเจ้าจะทิ้งข้าไปอีกแล้ว!" 


หนิงฮวาร้องไห้ฟูฟายออกมาด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนขณะกอดหรงเฟยแน่นขึ้นเรื่อยๆ 


"อ่า...ข้าไม่ไปไหนหรอก! แต่สักพักข้าคงได้ไปสวรรค์แล้ว!" 


หรงเฟยที่ได้ยินก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นมาอย่างติดตลก เนื่องจากแรงกอดของหนิงฮวาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 


"ฮึก! ไม่ได้! ข้า....ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1916 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 270)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:36
    เหรียญทองหรือเหรียญสลึงฟระนั่น กำมือหนึ่งมีเป็นร้อยเหรียญ
    #1916
    0