กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 266 : แผนของหนิงฮวา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62

"นั่น! วิชา"กายามังกรคราม!"ไม่ใช่รึไงกัน?" 


"วิชาระดับ7? ไม่จริงนี่มันวิชาต้องห้ามของราชวงศ์เจานี่ เหตุใดซางอิวจูจึงสามารถฝึกฝนมันได้กัน?" 


"หญิงสาวผู้นั่นโชคร้ายเสียแล้วที่ทำให้ซางอิวจูใช้วิชานี้ออกมา" 


เมื่อผู้คนเห็นร่างของมังกรครามที่ปรากฎขึ้นมาเหนือหัวของซางอิวจู ใบหน้าของพวกเขาก็แสดงออกถึงความหลากหลายในทันที เนื่องจากทุกคนต่างก็รู้จักกันดีว่า วิชา "กายามังกรคราม" นั่นคือวิชาระดับ7ของราชวงศ์เจาที่ถูกสั่งห้ามคนภายนอกราชวงศ์ฝึกฝนมันเด็ดขาด เพราะด้วยวิชานี้นั้นร้ายกาจและฝึกฝนยากเป็นอย่างมากจนราชวงศ์เจากลัวว่ามันจะกลับมาทำร้ายตนเอง 

"..." 

เพียงแต่ด้วยแรงกดดันจากมังกรครามที่อยู่เหนือศรีษะของซางอิวจูที่ปลดปล่อยออกมามันยังไม่พอที่จะทำให้หนิงฮวาเปลี่ยนสีหน้าได้ ทั้งๆที่แรงกดดันนั้นอยู่ถึงระดับสวรรค์ขั้นที่5ด้วยซ้ำ 


"ดี! เจ้าอย่าได้หาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน!" 


ซางอิวจูตวาดออกมาเสียงดังลั่นเนื่องด้วยท่าทีของหนิงฮวาที่ยังคงนิ่งเฉย ทำให้เขาไม่อาจจะระงับโทสะได้อีกต่อไป ก่อนที่มังกรครามที่ลอยอยู่จะค่อยๆขยับไปมาแล้วพุ่งตรงเข้าหาหนฮวาด้วยความเร็ว 

โฮกกกก! 

ทันทีที่มันพุ่งเข้าหาหนิงฮวา อากาศรอบๆต่างถูกฉีกขาดออกจากกันอย่างน่ากลัวไม่เว้นแม้แต่กระทั่งพื้นลานผระลองที่ถูกแหวกออกเป็นทางยาว แต่หนิงฮวาก็ดูยังมีท่าทางสงบนิ่งไม่ได้เผยความหวาดกลัวออกมาให้ได้เห็น ก่อนที่นางจะค่อยๆหลับตาลงพร้อมกับที่กระบี่ในมือของนางจะหายไปจนทำให้ทุกคนที่มองดูอยู่ถึงกับเผยสีหน้าตื่นตระหนกและตกใจออกมาทันที 


"บัดซบ!"  


เพียงแต่ในเวลาเดียวกันกับร่างอันใหญ่โตของมังกรครามใกล้ที่จะปะทะเข้ากับบริเวณที่หนิงฮวาอยู่นั้น เสียงสถบก็ดังขึ้นมาท่ามกล่าวบนที่นั่งชมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียงระเบิดจะดังขึ้นมาเนื่องด้วยร่างของมังกรครามปะทะเข้ากับพื้นที่ที่หนิงฮวายืนอยู่ทันที 


ตูมมมม! 

"หนิงฮวา!/ลูกหนิง!/น้องหญิง!" 


ทางฝ่ายที่นั่งชมการประลองของทวีปฟ้าคำรนถึงกับนั่งไม่ติด เนื่องด้วยพวกเขาไม่คาดคิดว่าหนิงฮวาจะไม่ยอมใช้อะไรป้องกันตนเอง ทำให้พวกเขาอดที่จะเป็นห่วงและกังวลไม่ได้ เพราะทุกคนเองต่างก็สัมผัสความน่ากลัวของมังกรครามที่พุ่งเข้าหาหนิงฮวาได้ดี 


"ฮ่าๆๆ! ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าอย่ามาท้าทายข้า...." 


ซางอิวจูที่เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะดังขึ้นมาด้วยความซะใจ เนื่องด้วยเขาไม่คิดที่จะสงสารหนิงฮวาเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะหนิงฮวาคือศัตรูของเขานั่นเอง 


"เฮ้อ...เจ้านี่ก็นะ!" 


แต่ทว่าในขณะนั้น เสียงกล่าวเบาๆของบุคคลผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาท่ามกลาวกลุ่มควันที่ปกคลุมพื้นที่บริเวณที่หนิงฮวาเคยอยู่ทันที พร้อมกับด้วยกลุ่มควันที่ปกคลุมจะค่อยๆจางหายไปจนเผยให้เห็นร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่กำลังยืนกอดหนิงฮวาอยู่และมีบางสิ่งที่ดูคล้ายกับโล่สีขาวลอยวนเวียนอยู่รอบๆตัวเขาอย่างลึกลับ 


"...เจ้าบ้า!" 


เสียงหนิงฮวาดังขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของนางขณะที่โดนสวมกอดจากบุคคลผู้นี้อยู่ หรือนามของเขาคือหรงเฟยนั่นเอง 


"เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ที่นี่!..." 


หรงเฟยส่ายศรีษะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งต้องบอกก่อนว่าในชั่วอึดใจแรกที่เขาเห็นหนิงฮวาหลับตาและเก็บกระบี่ของตนนั้น หรงเฟยก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่านางกำลังยอมเสี่ยงชีวิตตนเองเพื่อต้องการให้เขาออกไปช่วยป้องกันพลังของซางอิวจู ทำให้เขาไม่อาจปฎิเสธในการช่วยเหลือครั้งนี้ได้เลยจึงต้องยอมเผยตัวออกมาเช่นนี้เพื่อปกป้องนาง


"ฮึก! ข้า...รู้มากจากพี่ชุนเยี่ย!" 


หนิงฮวากล่าวตอบกลับอย่างแผ่วเบา  


"ข้าก็คิดไว้แล้ว..." 


หรงเฟยพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะตัวเขาก็พอจะคาดเดาได้บ้างว่าชุนเยี่ยต้องบอกหนิงฮวาเป็นแน่ว่าเขาอยู่ที่นี่ เพราะด้วยนางเองก็รักหรงเฟยเหมือนน้องชายและคงไม่อยากเห็นหรงเฟยผิดใจกับหนิงฮวา ทำให้เขาไม่ได้โกรธเคืองนางเลยแม้แต่น้อยที่กระทำเช่นนี้ ก่อนที่หรงเฟยจะผละออกจากอ้อมกอดและกล่าวต่อ 


"...แต่ตอนนี้คงจะไม่ใช่เวลาที่เราจะซึ้งกัน!" 


หรงเฟยยิ้มขึ้นมาขณะหันมองดูรอบๆ เนื่องจากตอนนี้ทุกคนที่กำลังชมการประลองอยู่ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มของทวีปฟ้าคำรนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ  


"เจ้าเป็นใคร?" 


เพียงแต่ซางอิวจูนั้นไม่ เพราะตัวเขากำลังรู้สึกสงสัยและโมโหในเวลาเดียวกันที่หรงเฟยสามารถป้องกันการโจมตีของเขาได้ทั้งๆที่มันคือวิชาที่รุนแรงที่สุดของตนเอง อีกทั้งหรงเฟยยังดูเด็กกว่าเขาตั้งมา และด้วยเหตุนี้ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าไม่น้อยทีเดียว 


"หนิงฮวาขอสละสิทธิ์จากการประลอง!" 


เพียงแต่หรงเฟยกลับไม่สนใจซางอิวจู ตัวเขาหันไปหาคนจากดินแดนบรรพชนพร้อมกับกล่าวออกมาเสียงดัง จนทำให้ผู้คนทั่วทั้งลานประลองที่เคยเงียบกลับมาดังขึ้นอีกครั้งทันที 


"นั่นใครกัน...เขาดูอายุเพียง16-17เท่านั้นแต่กลับสามารถป้องกันการโจตีที่รุนแรงขนาดนั้นได้อย่างง่ายดาย?" 


"นี่มันอัจฉริยะที่ไหนเนี่ย?" 


"ข้าว่าสงสัยการโจมตีของซางอิวจูคงไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากมายแน่นอนถึงทำให้เขาสามารถป้องกันได้ง่ายเช่นนี้!" 


เสียงของผู้คนต่างระดมดังขึ้นต่างๆนานา จนทำให้ทางฝั่งของพวกราชวงศ์เจาถึงกับมีใบหน้าบิดเบี้ยดจนน่าเกลียด 


"ไอสารเลวนั่นคือใคร?" 


จักรพรรดิ์เจาเอ่ยดังขึ้นเบาๆด้วยความเย็นชาขณะมองดูหรงเฟยด้วยความโกรธเกรี้ยว เพราะด้วยวิชา "กายามังกรคราม" ที่เป็นนดั่งวิชาที่รุนแรงที่สุดของพวกเขากำลังถูกย่ำยีด้วยเด็กหนุ่ม แล้วมีหรือที่ตัวเขาจะสงบอารมณ์ของตนเองไว้ได้ 


"ไม่ทราบขอรับ! ดูเหมือนมันจะเป็นคนที่ไม่มีชื่อเสียง!" 


บุคคลข้างๆจักรพรรดิ์เจากล่าวตอบขึ้นมาด้วยความไม่รู้ เพราะด้วยตัวเขานั้นพอจะสืบหารุ่นเยาว์จากทั้ง2ทวีปอย่างละเอียดแล้วว่าใครพอที่จะเป็นตัวเตงในการแข่งขันครั้งนี้ แต่ด้วยหรงเฟยเป็นคนที่ไม่มีชื่อเสียงในทั้ง2ทวีปทำให้พวกเขาไม่อาจรู้จักถึงตัวตนของหรงเฟยได้เลย 


"ไม่ต้องสืบ...ส่งคนไปสังหารมันก็พอ!" 


จักรพรรดิ์เจาที่ได้ยินก็กล่าวสั่งขึ้นโดยที่ไม่ต้องให้ใครไปสืบเลย เพราะขอเพียงแค่หรงเฟยตายไปแค่นี้เขาก็พอใจแล้ว 


"ขอรับ!" 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

1,990 ความคิดเห็น

  1. #1892 mei555 (@Kazoo09) (จากตอนที่ 266)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 12:24

    ค้างอะ
    #1892
    0
  2. #1888 EternalLight (@EternalLight) (จากตอนที่ 266)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 10:11
    Thank you
    #1888
    0
  3. #1881 ChokanantPaokan (@ChokanantPaokan) (จากตอนที่ 266)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 07:16
    หายจนลืมละ
    #1881
    0