กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 26 : ตอนที่24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 802 ครั้ง
    12 ม.ค. 61


 "ใช่ ท่านอาจารย์รู้จักพวกมันด้วยหรือ?"


 หวางเฟยถามออกมาอย่างสงสัยเพราะตัวมันไม่คิดว่าจะมีคนอื่นรู้จักวิชานี้อีก เนื่องจากวิชานี้ถูกใช้ด้วยคนเพียงคนเดียวนั่นก็คือ "แพทย์พระเจ้า" เท่านั้น


หรงเต๋อเมื่อได้ยินคำยืนยันจากหวางเฟย ตัวมันก็รีบเก็บอาการตื่นเต้นทันทีก่อนจะกล่าวออกมา


"ข้าย่อมต้องรู้จักทั้ง2วิชาอยู่แล้ว นั่นเป็นเพราะ  "แพทย์พระเจ้า" คือบรรพบุรุษของอาจารย์ข้า และทั้ง2วิชาที่เจ้าเอ่ยออกมา ก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ผู้คนเรียกตัวเขาว่า "แพทย์พระเจ้า" "

"...แต่ที่ข้าได้ยินมานั้น 
"หัตถ์เทวะ" มันดูเหมือนว่าจะไม่ใช่วิชาทักษะ แต่มันคือสมบัติชิ้นหนึ่งที่สามารถปลดปล่อยพลังงานบางอย่างออกมาได้ "


 "และพลังงานที่ว่าก็สามารถช่วยรักษาอาการบาดเจ็บหรือโรคภัยต่างๆได้ "


"แต่กับวิชา "เนตรรู้แจ้ง" ที่เจ้าบอกมานั้น ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมากนัก เพราะไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันเลยแม้แต่น้อย"

"เสี่ยวเฟย! ไม่ว่ายังไงก็ตาม เจ้าห้ามบอกใครว่าเจ้ามี "หัตถ์เทวะ" กับวิชา "เนตรรู้แจ้ง" เด็ดขาด แต่ถ้าเจ้าต้องการที่จะช่วยเหลือคนอื่น เจ้าก็จำเป็นที่จะต้องปกปิดพวกมันให้มิดชิดจากทุกๆคนไม่เว้นแม้แต่กับคนที่เจ้าไว้ใจนะ เข้าใจใช่มั้ย!"


หวางเฟยที่ตั้งใจฟังหรงเต๋อกล่าวนั้น ตัวมันก็พยักหน้าตอบรับในทันที


"ครับอาจารย์! แต่ข้าขอลองวิชา "เนตรรู้แจ้ง" ขั้นที่1หน่อยเถอะ ข้าอยากจะรู้ว่ามันจะเป็นยังไง!...โอ้!"


 ขณะที่หวางเฟยพูดออกมา ตัวมันก็รีบใช้วิชา 
"เนตรวิถี" ซึ่งเป็นขั้นที่1ของวิชา "เนตรรู้แจ้ง" ในทันที  


"สุดยอด! รอบๆนี้ดูเหมือนชัดเจนยิ่งขึ้นเลย...เอ้ะ! นั่นมันอะไรหรืออาจารย์!" 


 ทันทีที่หวางเฟยใช้วิชา "เนตรวิถี" มองไปรอบๆ นัยย์ตาของมันก็ส่องแสงสีเขียวอ่อนๆออกมาจากดวงตาในทันที หากไม่ได้สังเกตุอย่างจริงจังก็คงจะมองไม่เห็นแสงสีเขียวอ่อนๆที่ส่องออกมาจากดวงตาพวกนี้เลย


จากนั้น มันก็เห็นเข้ากับพลังงานสีฟ้าอ่อนๆที่มองดูคล้ายกับว่าเป็นกำแพงบางๆกำลังปิดกั้นรอบๆตามผนังถ้ำก่อนจะถามหรงเต๋อพร้อมกับชี้ไปที่ผนังถ้ำทันที


 "หืม...? เจ้ามองเห็นชั้นพลังที่ปกคลุมผนังถ้ำด้วยรึ?"


 หรงเต๋อที่ได้ยินหวางเฟยกล่าว ตัวมันก็อดที่จะถามออกมาอย่างสงสัยไม่ได้


 "ใช่แล้วอาจารย์! ข้ามองเห็นพวกมัน...หืม! อาจารย์ ทำไมภายในร่างกายท่านถึงได้มีสีม่วงๆตรงที่หัวใจท่านละ นั่น...นั่นมัน "พิษฟ้าม่วง" !!" 


 ขณะที่หวางเฟยกำลังตอบหรงเต๋อนั้น มันหันหน้าไปหาหรงเต๋อก่อนจะสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติในร่างกายของหรงเต๋อและด้วยความทรงจำที่อยู่ในหัวของมันเรื่องแพทย์ นั่นก็ทำให้มันรู้ได้ทันที ว่าสิ่งที่อยู่ภายในร่างของหรงเต๋อนั้นคือพิษที่มีชื่อว่า "ฟ้าม่วง" 


"เจ้า...มองเห็นมัน!"


 หรงเต๋ออุทานออกมาด้วยความตกใจขณะที่ใบหน้าของมันแข็งค้างในทันที


 "ท่านอาจารย์! ทำไมท่านไม่บอกข้าว่าท่านโดนพิษ "ฟ้าม่วง" เล่นงาน หรือว่าท่านจะทิ้งข้าไปเหมือนท่านปู่ของข้าอย่างนั่นรึ?"


หวางเฟยที่รับรู้ว่าหรงเต๋อถูกพิษ "ฟ้าม่วง" เล่นงาน ตัวมันก็กล่าวออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในทันที


"ข้าขอโทษ! เสี่ยวเฟย! ตัวข้านั้นรู้ดีว่าพิษ "ฟ้าม่วง" มันไม่มีทางรักษาหายขาดได้ ตัวข้านั่นติดพิษ "ฟ้าม่วง" มามากกว่า10ปีแล้ว แต่ที่ข้ายังคงอยู่ได้ถึงทุกวันนี้นั้น มันเป็นเพราะว่าข้าได้หาวิธีการเยียวยาต่างๆมากมายมาช่วยให้ข้าอยู่ได้นานยิ่งขึ้น"


 "แต่เมื่อ5ปีก่อน ข้าก็รู้ว่าเวลาของข้าใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้ว ข้าจึงตัดสินใจหาศิษย์สืบทอดเจตนารมณ์ของข้าให้สืบทอดวิชาและความรู้ที่ข้ามีต่อๆไป "

"แต่เหมือนกับสวรรค์จะฟังคำขอร้องของข้า ข้าจึงได้มาพบกับเจ้าที่นอนบาดเจ็บอยู่ในป่าแห่งนี้ และข้าเองจึงตัดสินใจที่จะฝากความหวังไว้กับเจ้าจนวาระสุดท้ายของข้า!"


หรงเต๋อกล่าวออกมาพลางยื่นมือไปลูบหัวของหวางเฟยเบาๆ


"ฮือออ! ฮืออ!.."

หวางเฟยเริ่มที่จะร้องไห้โฮออกมาทันที ด้วยความเป็นเด็กที่เคยสูญเสียปู่ของมันไปครั้งหนึ่งแล้ว มันจึงไม่คิดที่จะให้อาจารย์ของมันต้องจากไปอีก 

หวางเฟยพุ่งเข้ากอดหรงเต๋ออย่างรวดเร็วก่อนจะกล่าวออกมา


"อาจารย์! ...ฮึบ! ข้าสามารถช่วยท่านได้ใช่หรือไม่? "หัตถ์เทวะ" มันต้องช่วยท่านได้แน่นอน!"


ขณะหวางเฟยกอดหรงเต๋ออยู่นั้น ตัวมันก็คิดออกถึงวิธีการช่วยเหลือหรงเต๋อทันที ก่อนที่มันจะผละออกจากหรงเต๋อแล้วจ้องมองไปยังใบหน้าของหรงเต๋อด้วยน้ำตา


"เสี่ยวเฟย!...ข้าเองก็ไม่แน่ใจมากนัก...นั่นเป็นเพราะว่า "หัตถ์เทวะ" ในตำนานนั้น อาจจะถูกบิดเบือนความจริงก็เป็นไปได้... "


"ให้ข้าลองดูก่อน! ข้าไม่มีทางให้อาจารย์...ฮึบ!"


ไม่ทันทีที่หรงเต๋อจะกล่าวจบ หวางเฟยก็กล่าวสวนขึ้นมาทันที



"อืม..!งั้นเจ้าก็ลองดู แต่ถ้าหากเจ้ารักษาข้าไม่ได้ เจ้าก็อย่าได้ถือโทษโกรธตัวเองเลย เสี่ยวเฟย.!"


 หรงเต๋อที่ได้ยินตัวมันก็พยักหน้าเบาๆพร้อมกับกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยนทันที


"ขอรับ!..."

หวางเฟยพยักหน้าทันทีก่อนจะปาดน้ำตาและเริ่มตั้งสมาธิอย่างรวดเร็ว


หวางเฟยค่อยๆตั้งใจรวบรวมพลังปราณเอาไว้ที่ผลึกในหัวอย่างช้าๆตามที่มันเคยฝึกมาในมิติจุดตันเทียน 


แต่อยู่ๆ ในความคิดของหวางเฟยก็ปรากฎภาพความทรงจำหนึ่งขึ้นมาทันที ภาพความทรงจำที่ว่านั้นคือภาพความทรงจำของวิธีการรักษาพิษ "ฟ้าม่วง" 

หวางเฟยค่อยๆทำตามภาพนั้นอย่างละเอียดช้าๆ ก่อนจะรวบรวมพลังงานที่ออกมาจากผลึกไปที่ฝ่ามือของตนเองทันที 


หวางเฟยลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับนัยย์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวอ่อนๆก่อนที่มันจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังทำให้ตอนนี้มันดูผิดแปลกไปจากทุกที 



"อาจารย์! ท่านต้องทำตัวให้สบาย อย่าขัดขวางพลังของข้านะ!"


"อืม!"


 หรงเต๋อพยักหน้าเบาๆพร้อมกับหลับตาลงแล้วทำตัวตามสบายทันที เมื่อหวางเฟยเห็นหรงเต๋อหลับตาแล้ว 


 ตัวมันก็ไม่รอช้ารีบยื่นฝ่ามือของมันที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานจากผลึกสัมผัสเข้าที่หน้าอกของหรงเต๋อในทันที 


 พลังงานจากฝ่ามือของหวางเฟยค่อยๆไหลเข้าสู่ตัวของหรงเต๋ออย่างช้าๆ จากนั้นหวางเฟยก็เบิกตากว้างจ้องมองไปที่จุดสีม่วงที่กระจายตัวอยู่ตามร่างกายของหรงเต๋อ 

แต่จะมีที่หัวใจของหรงเต๋อที่มีมากกว่าตามร่างกายส่วนต่างๆทั่วไป


 หวางเฟยก็ค่อยๆบังคับพลังงานให้ไหลไปตามเส้นโลหิตของหรงเต๋อและค่อยๆกระจายไปตามส่วนต่างๆอย่างรวดเร็ว 


 ทันทีที่ สีม่วงๆในร่างกายของหรงเต๋อหรือพิษ "ฟ้าม่วง" สัมผัสเข้ากับพลังงานของหวางเฟย 


 มันก็ค่อยๆถูกสลายหายไปอย่างช้าๆ ราวกับว่าพลังงานของหวางเฟยกำลังกลืนกินพวกมันเหมือนกับปลาใหญ่กำลังกินปลาเล็กยังไงยังงั้น 

หวางเฟยยังคงตั้งใจขจัดพิษในร่างของหรงเต๋ออย่างจริงจังจนเวลาผ่านไปหลายชั่วยาม...


  หวางเฟยยังคงใช้พลังงานจากผลึกบังคับให้ไหลเข้าสู่ตัวของหรงเต๋อตลอดเวลา และเมื่อผ่านไปหลายชั่วยามนั้น 


  พิษในร่างของหรงเต๋อก็ค่อยๆจางหายไป จะเหลือก็แต่ที่หัวใจ 


 ซึ่งตรงจุดนี้ หวางเฟยจำเป็นต้องตั้งใจอย่างมากเพราะถ้าหากเกิดการผิดพลาดขึ้นมา 


หรงเต๋อคงต้องจบชีวิตลงทันที

 
  หวางเฟยค่อยๆบังคับพลังงานของตนให้ไหลไปมาบริเวณรอบๆหัวใจของหรงเต๋อช้าๆ จากนั้นก็เข้าใกล้ทีละนิดทีละน้อย จนในที่สุด 


หวางเฟยก็สามารถที่จะกำจัดพิษ "ฟ้าม่วง" ที่อยู่ภายในร่างของหรงเต๋อจนหมดสิ้น 


ตั้งแต่หวางเฟยปล่อยพลังงานเข้าไปในร่างกายของหรงเต๋อนั้น หรงเต๋อแทบจะไม่ได้รับความเจ็บปวดหรืออะไรเลยแม้แต่น้อย 


 และตัวมันตื่นตกใจเป็นอย่างมากในช่วงแรกๆที่พลังงานของหวางเฟยคล้ายกับว่ากำลังกลืนกินพิษ "ฟ้าม่วง" อยู่ 


 แต่ตัวมันก็ทำอะไรแทบไม่ได้เลยนอกจากนั่งนิ่งๆแล้วใช้ความรู้สึกสังเกตุภายในร่างของตนเองเพียงเท่านั้น

 
 เมื่อหวางเฟยกำจัดพิษ "ฟ้าม่วง" ไปได้จนหมดสิ้นแล้ว ตัวมันก็ค่อยๆหยุดถ่ายพลังงานเข้าไปในร่างของหรงเต๋อช้าๆก่อนจะตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น


"อาจารย์! ๆ ข้าทำสำเร็จแล้ว! ฮ่าๆ ๆ พิษของท่านหายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ข้าเก่งใช่มั้ยละฮ่าๆ!"


  เสียงหัวเราะของหวางเฟยดังสนั่นทั่วทั้งถ้ำในทีนที เมื่อมันหัวเราะจบมันก็พุ่งเข้าไปกอดหรงเต๋ออย่างรวดเร็ว


 หรงเต๋อนั้นมันก็กอดหวางเฟยตอบ ก่อนจะใช้พลังปราณตรวจสอบภายในร่างของมันไปด้วยทันที 


 เมื่อเห็นว่าในร่างของตนเองไม่มีพิษหลงเหลืออยู่แล้ว มันก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขทันที


"ฮ่าๆ เสี่ยวเฟยเจ้าเก่งมากเลยนะ! สมแล้วที่เป็นถึงศิษย์ของข้าคนนี้! ยอดเยี่ยมจริงๆ!" 


 จากนั้นทั้ง2ก็กอดกันอยู่สักพักก่อนหวางเฟยจะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าในอ้อมกอดของหรงเต๋ออย่างรวดเร็ว


 หรงเต๋อที่เห็นว่าหวางเฟยหลับไปแล้ว มันก็ค่อยๆคลายกอดออกจากหวางเฟยก่อนจะอุ้มพาร่างของหวางเฟยไปนอนบนใบไม้ที่วางทับซ้อนเอาไว้ข้างๆทันที


"เสี่ยวเฟย! ข้าขอบใจเจ้ามากที่รักษาพิษ "ฟ้าม่วง" ในร่างกายให้กับข้า ...แต่ว่าจากนี้ไปอีก2ปี ข้าจะคอยดูแลเจ้าและคอยฝึกฝนให้เจ้าทั้งหมดด้วยความรู้ที่ข้ามี...จากนั้น พวกเรา2คนก็คงต้องจากลากันสักพักแล้ว เพราะข้าเองก็มีสิ่งสำคัญที่จะต้องกลับไปทำที่ดินแดนแห่งนั้น!"


 หรงเต๋อกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะมองด้านทางออกนอกถ้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและเมื่อมันหันกลับมามองที่หวางเฟยจิตสังหารภายในดวงตาก็พลันสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือเพียงรอยยิ้มที่ประดับไว้บนใบหน้าเท่านั้น


....


เช้าวันใหม่มาถึง!

 
หวางเฟยค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆก่อนจะพบร่างของหรงเต๋อที่กำลังนั่งย่างเนื้อออกไปไม่ไกล 

หวางเฟยยิ้มออกมาก่อนจะกล่าวขึ้น


"อาจารย์! ท่านสบายดีใช่หรือไม่?"





หรงเต๋อที่ได้ยินเสียงของหวางเฟยดังขึ้น มันก็ค่อยๆหันหน้ามาทางต้นเสียงก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นหวางเฟยในทันที


"คนแก่อย่างข้ามีหรือที่จะป่วยได้ง่ายๆเช่นนั้น!"


#มีปุ๊บใช้ปั๊บ มีปุ๊บๆ ใช้ปั๊บๆ 
#เห็นบ่นกันก็เลยลงให้ ใจดีจริงๆนะตัวเรา
# ขอสปอยหน่อยๆ คันปาก หลังจากตอนพวกนี้ไปอีกไม่กี่ตอน หวางเฟยจะได้ออกจากถ้ำไปผจญภัยแล้วครับ แค่นี้แหละ555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 802 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1925 poomelnw (@poomelnw) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 23:01
    ซึ้งอ่ะ
    #1925
    0
  2. #1512 pkthitichaya (@pkthitichaya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:16
    ทำไมเราจิ้นอาจารณ์กับหวางเฟย
    #1512
    5
    • #1512-4 herobenz1122 (@herobenz1122) (จากตอนที่ 26)
      21 ตุลาคม 2561 / 13:15
      โล่งงง อบอุ่นแค่พ่อลูกก็ได้มั้งครับ5555
      #1512-4
    • #1512-5 Parichat1009 (@Parichat1009) (จากตอนที่ 26)
      24 มิถุนายน 2562 / 16:09
      ไม่ฮาเร็มน้าาาา
      #1512-5
  3. #1353 DS SE (@shadow-of-human) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 04:54
    กินแต่เนื้อ​ เนื้อและก็เนื้อ
    #1353
    0
  4. #1229 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 19:54
    ไม่เสียแรงที่ได้รับการสืบทอดจากแพทย์พระเจ้า
    #1229
    0
  5. #1210 Lovenight2491 (@Lovenight2491) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 12:54
    ขอบคุณเนื้อเรื่องสนุกมากๆ. ชวนให้ติดตาม
    #1210
    0
  6. #1203 Sembe Meij (@21Yonradee2545) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 18:10
    น่ารักกกกก555555
    #1203
    0
  7. #1188 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 22:02
    รู้ล่ะ ที่แท้อาจารย์ก็คือนักย่างเนื้อในตำนานนี่เอง
    #1188
    0
  8. #1141 I3lackWhit3 (@I3lackWhit3) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 11:28
    สนุกดีอาจารสายเขียวใช่ป่าวเห็นอย่างเนื้อตลอดฮาๆ
    #1141
    1
    • #1141-1 herobenz1122 (@herobenz1122) (จากตอนที่ 26)
      28 กรกฎาคม 2561 / 11:52
      หาอย่างอื่นไม่ได้ละครับ5555
      #1141-1
  9. #902 kakura4450 (@kakura4450) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 20:05
    ผมชอบลุ้น
    #902
    0
  10. #891 ตาเฒ่ามากสงสัย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 18:24
    สนุกดีแต่งได้ดีแต่ก็นะอาจารย์พระเอกเปลี่ยนพฤติการณ์มั่งเถอะเพราะตั้งแต่บทแรกยันบทที่ยี่สิบกิจวัตรประจำนั่งย่างเนื้ออย่างเดียวเลยเหรอไม่เปลี่ยนอย่างอื่นมั่งละ
    #891
    2
    • #891-1 herobenz1122 (@herobenz1122) (จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 21:38
      55555555
      #891-1
    • #891-2 AisnzO (@AisnzO) (จากตอนที่ 26)
      27 สิงหาคม 2561 / 19:12
      เคยดูอังกอไหมคับมันจะอยุ่คนนึงที่ชอบย่างไก่ให้คนอื่น อาจารย์หรงก็คล้ายๆแบบนั้นละคับ
      #891-2
  11. #476 Spirit-Step (@ddbird028) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 20:42
    สนุกจริงๆๆๆ
    #476
    0
  12. #121 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 08:38
    ขอบคุณครับ
    #121
    0
  13. #103 Reezas (@Reezas) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 20:41
    คันปาก!!!! เปลี่ยนมาลงให้อีกตอนได้ไม? (ขอบคุณครับ)
    #103
    0
  14. #102 TEVARITBUALUANG (@TEVARITBUALUANG) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:33
    คันปากก็มาเมาส์เยอะๆ...
    #102
    0
  15. #101 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:29
    ขอบคุณครับ
    #101
    0
  16. #100 ammarm1211 (@ammarm1211) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:18
    สนุกมาก สู้ๆนะ ไรท์ เป็นกำลังใจให้ครับ
    #100
    0