กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 254 : แค่สะบัดมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 258 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

"ก็แล้วแต่เจ้าจะเชื่อละนะ!" 


หรงเฟยส่ายศรีษะตนเองเบาๆกล่าวตอบ 


"ดี! หากเช่นนั้นวันนี้ข้าต้องขอชมฝีมือของเจ้าเสียแล้ว!"


จู่จินหลางตวามออกมาอีกครั้งด้วยความเกรี้ยวกราดทั้งเรื่องที่ไม่ชอบหรงเฟย และเรื่องที่หรงเฟยกล่าวหาว่าพี่ชายของตนตายด้วย ก่อนที่มือของเขาจะปรากฎกระบี่ยาวสีขาวสลับฟ้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วตามด้วยแรงกดดันที่ถูกระเบิดออกมาปกคลุมรอบๆจนทำให้ผู้คนต่างหวาดกลัวกันในทันที 


"หึ! ระดับนภาขั้นที่1รึ?" 


หรงเฟยที่สัมผัสได้ถึงระดับพลังของจู่จินหลางก็แค่นเสียงกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา 


"เจ้าสวะนี่คิดจะมาก่อปัญหาเช่นนั้นหรือ!" 


เพียงแต่ไม่ทันที่หรงเฟยจะลงมือ หนิงฮวาก็ระเบิดพลังปราณของตนออกมาทำให้แรงกดดันของนางสลายแรงกดดันที่ฟุ้งกระจ่ายของจู่จินหลางจนหายไปทั้งหมดอย่างรวดเร็ว 


"ไม่จริง...นี่คุณหนูหนิงฮวามีพลังอยู่ในระดับนภาขั้นที่9เช่นนั้นหรือ!" 


ทางจู่จินหลางที่ถูกสลายแรงกดดันไปก็มีท่าทางตื่นตระหนกปนความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยที่ตัวเขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าหนิงฮวาจะก้าวหน้าได้รวดเร็วเช่นนี้ เช่นเดียวกับผู้คนรอบๆและหรงเฟยที่รู้สึกตกใจและแปลกใจไม่ต่างกัน 


"นี่เจ้ามาถึงระดับนี่แล้วสินะ!" 


ทางหนิงฮวาที่ได้ยินก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างน่ารัก 


"ก็เพราะเม็ดยาเจ็ดสวรรค์ที่เจ้ามอบให้ข้านั่นแหละ มันทำให้ข้าเพิ่มระดับขึ้นมาถึง7ขั้นหลังจากที่ดูดซับมัน!" 


หนิงฮวากล่าวออกมาด้วยความน่ารักสดใสจนทำให้หรงเฟยอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ เพราะด้วยเม็ดยาเจ็ดสวรรค์ที่หรงเฟยมอบให้ในตอนที่อยู่ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของชั้นที่57 ทำให้หนิงฮวาเพิ่มระดับขึ้นมาทันทีถึง7ขั้นเมื่อใช้มัน และแน่นอนด้วยความสามารถของหนิงฮวาเอง ตัวนางก็สามารถใช้เวลาไม่นานเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับจนมาถึงระดับนภาขั้นที่9ได้อย่างไม่ยากเย็น 


"จะ....เจ้าหน้าตัวเมียที่เอาแต่ชอบแอบหลังผู้หญิง!" 


แต่ดูเหมือนว่าจู่จินหลางที่เมื่อรู้ระดับพลังของหนิงฮวาแล้ว ตัวเขาก็รู้ดีว่าไม่อาจต่อการกับนางได้แน่นอน เพราะด้วยระดับที่ห่างขนาดนี้จะเป็นเขาเองที่จะถูกเล่นงานได้ง่ายๆเลยด้วยซ้ำไป ต่างกับหรงเฟยที่เขาไม่คิดว่าหรงเฟยจะเป็นอัฉริยะเช่นหนิงฮวาแน่นอน เพราะด้วยอายุของเขาที่น้อย ถึงต่อให้เป็นอัฉริยะก็ย่อมไม่มีทางที่หรงเฟยจะมีระดับพลังมากกว่าตน จึงทำให้จู่จินหลางคิดจะจัดการกับหรงเฟยแทนทันที 


"เช่นนั้นหรือ? ก็ย่อมได้!" 


และดูเหมือนว่าคำพูดของจู่จินหลางจะได้ผล เพราะจู่ๆ หนิงฮวาก็สลายแรงกดดันของตัวเองทิ้งไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเดินถอยหลังออกไป3ก้าว ปล่อยให้จู่จินหลางและหรงเฟยประจันหน้ากัน2ต่อ2อย่างรวดเร็ว 


"ข้าอยากจะถามเจ้าหน่อยฮูหยิน! ในเมืองนี้สามารถสังหารกันได้หรือไม่?" 


เพียงแต่ในเวลาเดียวกันกับที่หนิงฺฮวาถอยห่างออกไป หรงเฟยก็หันไปกล่าวถามกับหนิงฮวาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม 

"เอ่อ..." 

ทำให้หนิงฮวาที่ได้ยินถึงกับแสดงสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีออกมาในทันที 


"ข้าเข้าใจแล้ว!" 


หรงเฟยที่เห็นท่าทางลำบากใจของหนิงฮวา ตัวเขาก็พยักหน้าตอบเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปหาจู่จินหลางที่กำลังมองตนเองด้วยรอยยิ้มมั่นใจอยู่ ก่อนที่เขาจะกล่าวออกมาต่อ 


"เช่นนั้นข้าคงต้องขอเสียมารยาท...แล้ว!"พรึ่บ! 


ในทันทีที่หรงเฟยกล่าวจบ มือของเขาก็ถูกสะบัดออกไปเบื้องหน้าเบาๆ และแน่นอนว่าเพียงแค่การขยับมือที่ไม่น่าจะมีอะไรของหรงเฟย กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่บีบตัวเข้าหาร่างของจู่จินหลางจนกลายเป็นละอองโลหิตล่องลอยอยู่ในอากาศเพียงพริบตาเดียวทันที 


"ทะ...ท่านจู่จินหลาง!" 


ทุกคนที่เห็นภาพตรงหน้าก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้าไปเว้นแม้แต่หนิงฮวาเองก็ด้วย 


"เอ้า! โทษทีพอดีมือหนักไปหน่อย!" 


ทางหรงเฟยที่เห็นทุกคนมองมาที่ตนเองด้วยใบหน้าที่หวาดกลัวผสมกับความซับซ้อน ตัวเขาก็เอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มเจือนๆอย่างสำนึกผิด 


"ฆ่าตกร...เจ้านี่มัน!" 


ผู้คนได้แต่หวาดผวาไปตามๆกัน แต่ก็เช่นเดิม ดูเหมือนหรงเฟยจะเริ่มไม่ใส่ใจทุกครที่อยู่รอบๆแล้ว ก่อนจะหันไปหาหนิงฮวา 


"วันนี้คงพอแค่นี้แล้วละ! พวกเรากลับไปที่ราชวงศ์กันเถอะ!" 


เพียงคำสั้นๆของหรงเฟย หนิงฮวาที่ได้ยินก็พยักหน้าตอบรับขณะยังอ้ำๆอึ้งๆอยู่กับที่ ต่างจากผู้คนที่เริ่มตะโกนก่นด่าหรงเฟยกันอย่างไม่ขาด 


"เจ้า..กล้าสังหารผู้คนในเขตเมืองหลวง ราชวงศ์เฉืนจะต้องลงโทษเจ้า!" 

"ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าที่เป็นมารร้ายได้ตกตายลงไปอย่างทรมาน!" 

"นี่มันออกจะเกินไปหน่อยรึเปล่าที่เขาทำแบบนี้!" 


แต่ส่วนใหญ่พวกคนที่ตะโกนด่าหรงเฟยก็เป็นพวกเดียวกับจู่จินหลาง เพราะด้วยผู้คนส่วนมากที่เห็นการกระทำอันป่าเถือนของหรงเฟยที่ไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้นถึงแม้จะมีผู้คนมองดูอยู่มากมาย พวกเขาก็เริ่มลังเลใจไม่กล้าใช้คำด่าหรงเฟยออกมา เนื่องจากกลัวว่าหรงเฟยจะสังหารพวกเขาทิ้ง 


"จะกล่าวอะไรก็เชิญ! แต่จงจำไว้ หากพวกเจ้าเอ่ยอะไรออกมาอีกคำเดียว ข้าไม่ขอเตือนอีกเป็นครั้งที่สอง!"


หรงเฟยที่กล่าวกับหนิงฮวาจบก็เริ่มกวาดสายตามองรอบๆอย่างเย็นชา ก่อนจะไปหยุดอยู่บนิเวณที่มีผู้คนกลุ่มหนึ่งที่เป็นพวกของจู่จินหลาง 

"..."

ทันทีที่สิ้นเสียงของหรงเฟย แน่นอนว่าเสียงจากผู้คนรอบๆถึงกับเงียบสนิทจนได้ยินแม้เพียงเสียงลมพัดผ่านและเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของผู้คนที่ยืนอยู่เท่านั้น 


"เจ้า..คิดจะสังหารพวกเราปิดปากเช่นนั้นหรือ!" 


แต่ทว่ากลับมีคนผู้หนึ่งทำใจดีสู้เสือ นั่นคือคนจากกลุ่มของจู่จินหลาง เพราะคิดว่าหรงเฟยไม่กล้าที่จะลงมืออีกครั้งแน่นอน ทำให้พวกคนของกลุ่มมันยกคำพูดขึ้นมาด่าหรงเฟยต่ออย่างไม่เกรงกลัวทันที 

"เจ้า...มารร้าย!" 

"เจ้าอำมหิต เจ้ามันไม่ใช่มนุษย์...!" 


พรึ่บ! 

แต่ทว่ากลับเป็นดั่งผู้คนส่วนมากคิดกัน เมื่อเสียงก่นด่าเริ่มดังขึ้นอีกครั้งจากผู้คนของกลุ่มจู่จินหลาง หรงเฟยที่ยืนอยู่ก็สะบัดมือของตนเบาๆ ก่อนที่ร่างนับสิบของกลุ่มจู่จินหลางจะกลายเป็นละอองโลหิตฟุ้งกระจายทั่วทั้งบริเวณเฉกเช่นร่างของจู่จินหลางในก่อนหน้านี้ทันที 


"ข้าบอกแล้ว! ว่าไม่เตือนอีกเป็นครั้งที่สอง!" 


เมื่อหรงเฟยจัดการกับกลุ่มของจู่จิรหลางจนสิ้น ละอองโลหิตที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว หรงเฟยก็ไม่ทำให้พวกมันแปดเปื้อนพื้นดินหรือผู้คนแต่อย่างใด เพราะด้วยการสะบัดมืออีกครั้งของเขา กลับทำให้ละอองโลหิตหายไปในพริบตาท่ามกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว 


"ไปกันเถอะ!" 


จากนั้น หรงเฟยก็ไม่รอช้า รีบพาหนิงฮวาก้าวเดินต่อไปตรงกลับพื้นที่ราชวงศ์เฉินอย่างรวดเร็ว ปล่อยทิ้งให้ผู้คนพากันยืนนิ่งตกตะลึงและซับซ้อนอยู่ที่เดิมอย่างหวาดกลัว 


..........................

กลุ่มคลิก กำเนิดราชันย์ดารา 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 258 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1961 นักอ่านสายฟรี (@wuttichaiwutti) (จากตอนที่ 254)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 16:39
    กลายเป็นฝุ่น
    #1961
    0
  2. #1826 Thank You (จากตอนที่ 254)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:11

    ขอบคุณครับ

    #1826
    0
  3. #1824 EternalLight (@EternalLight) (จากตอนที่ 254)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 01:10
    Thank you
    #1824
    0
  4. #1820 conun5557 (@conun5557) (จากตอนที่ 254)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 19:21
    ขอบคุณค่ะ
    #1820
    0