กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 252 : อิจฉาหรือว่าอะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 290 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

พรึ่บๆ!  "พวกท่านนี่ก็...พอเรื่องกินที่ไรก็เป็นแบบนี้ทันที!" 


หลังจากนั้นหรงเฟยก็เดินออกจากห้องพักของตนแต่ไม่ทันที่เขาจะมุ่งหน้าสู่ตลาดภายในเมืองเพื่อหาร้านค้า หรงเฟยก็พบเข้ากับหนิงฮวาที่กำลังนั่งรออยู่ที่พื้นหน้าประตูอยู่ก่อนทันที 


"ฮูหยิน...เจ้ามานั่งทำไมตรงนี้หรือ!" 


หรงเฟยเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจขณะก้มลงไปพยุงตัวนางขึ้นยืนเบาๆ 


"เอ่อ...ข้าแค่จะนำข่าวจากการประชุมมาบอกเจ้าเท่านั้น!" 


หนิงฮวาที่เห็นหรงเฟยและรีบลุกขึ้นยืนก็กล่าวตอบออกมาด้วยความสุขอย่างรวดเร็ว 


"เฮ้อ...เช่นนั้นหรือ! งั้นเอาเป็นว่าพวกเราไปคุยกันที่ร้านอาหารภายในเมืองแล้วกัน ข้ากับท่านหลงฉวนและท่านซวนจิงกำลังจะไปหาอะไรทานพอดี!" 


หรงเฟยยิ้มกล่าวออกมาอย่างอบอุ่นเมื่อได้ยินที่หนิงฮวากล่าว 


"ดีเลย! ถ้าอย่างนั้นข้าแนะนำร้านอร่อยๆให้เอง! ไปกันเถอะ" 


หนิงฮวาพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มน่ารัก หลังจากนั้น ทั้งหมดก็ไม่รอช้ารีบเดินออกจากพื้นที่ของราชวงศ์ตรงสู่ร้านอาหารที่หนิงฮวาเป็นคนแนะนำอย่างรวดเร็ว  

เพียงเวลาไม่นาน หรงเฟยกับหนิงฮวาก็มาถึงร้านอาหาร"เจิดจรัส"ซึ่งเป็นร้านอาหารที่หนิงฮวาบอกว่าอร่อยที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้แล้ว โดยที่ระหว่างทางทั้งคู่ต่างเป็นที่ถูกจับตามองของผู้คนไม่น้อย แต่ทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะไม่สนใจก่อนที่ทั้งหมดจะเปิดห้องอาหารส่วนตัวและสั่งทุกอย่างกับพนักงานทันที 


"อืม...ข้าขอบใจเจ้ามากที่นำข้อมูลมาบอกกับข้า!" 


หรงเฟยที่ได้ยินหนิงฮวาเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับการเดินทางและการประลองระหว่างทวีปให้ฟังจนเข้าใจ ตัวเขาก็เอ่ยขอบคุณนางด้วยรอยยิ้ม 


"ไม่เป็นไร ว่าแต้เจ้าเถอะเจ้าปิดตัวฝึกตนอยู่ตั้งหลายวันคงจะหิวน่าดูรีบๆทานเถอะ!" 


หนิงฮวาส่ายศรีษะเบาๆตอบกลับก่อนจะกล่าวให้หรงเฟยทานอาหารที่เพิ่งจะมาเสริฟได้ไม่นานพร้อมด้วยนำอสูรรับใช้ของนางออกมาเช่นกัน เนื่องด้วยนางเองเวลาอยู่กับหรงเฟยก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเหมือนเป็นคนอื่นคนไกล 

จากนั้น ทั้ง2คนและ4ตนก็ทานอาหารกันยกใหญ่จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบ2ชั่วยาม ทั้งหมดก็ทานอาหารกันจนอิ่ม 


"ฮูหยิน! เจ้าทานเยอะแบบนี้ไม่อ้วนหรือ?" 


หรงเฟยที่ทานจนอิ่มก็เอ่ยขึ้นมาอย่างแปลกใจ เพราะทางหนิงฮวาที่ดูมีร่างกายผอมเรียวกลับทานเยอะไม่น้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว 


"ฮึ่ม! เจ้าถามแบบนี้มันเสียมารยาทกับผู้หญิงรู้หรือไม่!" 


หนิงฮวาถลึงตาเล็กน้อยขณะกล่าวดุใส่หรงเฟย 


"ไม่...ข้าขอโทษ!" 


หรงเฟยยิ้มเจือนออกมาก่อนจะเอ่ยขอโทษนาง


"ฮิฮิ! หากเป็นคนอื่นละก็ เจ้าคงถูกด่าไปแล้วแต่ไม่ใช่ข้า!" 


หนิงฮวาที่เห็นท่าทางของหรงเฟยก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างน่ารักขณะมองหรงเฟยด้วยสายตาคู่งาม 


"ฮูหยินข้านี่ก็นะ!" 


หรงเฟยส่ายหัวเบาๆให้กับความน่ารักของหนิงฮวา เพียงแต่ดูเหมือนว่าเวลาที่ทั้ง2คุยกันอย่างสนุกสนานกลับตกอยู่ภายใต้สายตาของสัตว์อสูรร่างเล็กๆทั้ง4ตัวที่มีใบหน้าพร้อมจะอ้วกได้อยู่ตลอดเวลาก่อนที่พวกเขาทั้ง4จะซุบซิบนินทาหรงเฟยและหนิงฮวากันเบาๆ 


"นี่! พวกเจ้าเห็นหรือไม่! ข้าละอยากจะอ้วกจริงๆ ทำไมพวกเขาต้องแสดงท่าทีแบบนั้นออกมาด้วยนะ!" 


ในขณะนั้น เสียงของหลง,วนก็กล่าวดังขึ้นมาอย่างขัดใจขณะเหลือสายตามองดูหน้าของหรงเฟยสลับกับหนิงฮวาอยู่ไปมา 


"เจ้างูเน่า! อย่าไปยุ่งเรื่องเจ้านาย!" 


เพียงแต่ดูเหมือนว่าท่าทางของซวนจิงนั้นจะไม่ค่อยสนใจหรงเฟยและหนิงฮวา แต่ทว่าสายตาและใบหน้าของเขานั้นดูเหมือนกับหลงฉวนที่กำลังพร้อมจะอ้วกอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลายเมื่อเห็นว่าทั้งคู่กำลังกระหนุงกระหนิงกันอยู่ 


"เหอะ! เจ้านี่ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ! แต่ก็เถอะข้าละไม่ชอบจริงๆเวลาคู่รักมักมาหวานกันบนโต๊ะอหารเนี่ย มันทำให้ข้ารู้สึกลำบากใจจริงๆ" 


หลงฉวนยกยิ้มขึ้นมาจนเผยเขี้ยวขณะหันมองซวนจิงที่อยู่ข้างๆตน เนื่องด้วยเขานั้นรู้สึกขัดใจยังไงไม่รู้เวลาเห็นทั้ง2คนกำลังหยอกล้อเล่นกันตั้งแต่ในถ้ำที่พวกเขาพบเจอกับหนิงฮวาครั้งแรกแล้ว แต่แน่นอนด้วยความเกรงใจหรงเฟยทำให้พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้และะปล่อยไปแบบนั้นถึงแม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างก็ตาม 


"ข้ารู้ว่าพวกท่านอิจฉาละสิที่ตนเองไม่มีคู่รัก!" 


เแต่ทว่า ในขณะที่หลงฉวนและซวนจิงกำลังกล่าวกันอยู่นั้น เสียงพูดที่ฟังดูเยาะเย้ยก็ดังขึ้นมาเบาๆในทันที ทำให้หลงฉวนและซวนจิงหันมองทางต้นเสียงด้วยแววตาน่ากลัวอย่างรวดเร็ว 


"อยากตายรึไง?" 


ทั้งคู่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เนื่องด้วยเสียงที่กล่าวดังขึ้นมานั้นราวกับเป็นเข็มทิ่มแทงใจตนเองทั้งคู่และยังมาจากร่างของสัตว์อสูรรูปลักษณ์คล้ายหมาป่า หรือที่นามของเขาคือ กู่ถิง ที่กำลังคลุกตัวคลอเคลียอยู่กับช่วนหลาน อสูรรับใช้ของหนิงฮวาอีกตัวที่เป็นเสือนั่นเอง 


"แหม่มๆ! พวกท่านนี่ละก็!..." 


กู่ถึงส่ายหัวเบาๆด้วยรอยยิ้ม โดยที่เขาไม่โกรธเลยถึงแม้จะได้ยินคำกล่าวของหลงฉวนและซวนจิงเช่นนั้น 


"หุบปาก/เงียบ" 


แต่ทว่าไม่ทันที่กู่ถึงจะพูดอัไรออกมาได้มากกว่านั้น หลงฉวนและซวนจิงก็ส่งจิตสังหารมาหาเขาจนทำให้เขาเงียบปากไปในที่สุด เพียงในเวลาไม่นาน หรงเฟยก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเดินออกไปเพื่อกลับไปที่ราชวงศ์เฉินทันที 


"เอาละ! พวกเราเองก็รีบกลับไปเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้กันดีกว่า!" 


หรงเฟยกล่าวขึ้นพร้อมกับหันไปยิ้มให้กับหนิงฮวาและใช้มือของตนคว้าจับมือนางเบาๆ 


"อืม!" 


ทางหนิงฮวาที่จับมือกับหรงเฟยก็พยักหน้าตอบเบาๆด้วยใบหน้าที่แดงระรื่นเท่านั้น ก่อนจะตามด้วยสัตว์อสูรทั้ง4ตนที่พุ่งเข้ามาเกาะบนไหล่ของหนิงฮวาและไหล่กับศรีษะของหรงเฟยอย่างรวดเร็ว 

จากนั้น ทั้งหมดก็เดินตรงออกจากร้านอาหารเจิดจรัสกัน แต่ทว่าพวกเขากลับไม่ได้มุ่งตรงไปทางราชวงศ์เลยแท้แต่นิดเดียว เพราะด้วยพื้นที่ค้าขาย ทำให้หนิงฮวาถูกดึงความสนใจไป แต่หรงเฟยก็ไม่ว่าอะไรและตามนางไปอย่างว่าง่ายเท่านั้น 


"นี่ๆ! นั่นมันคุณหนูเฉินที่9ใช่มั้ย?" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 290 ครั้ง

1,991 ความคิดเห็น

  1. #1812 EternalLight (@EternalLight) (จากตอนที่ 252)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:51
    Thank you
    #1812
    0
  2. #1807 Thank You (จากตอนที่ 252)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:50

    ขอบคุณครับ

    #1807
    0