กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 248 : แกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 279 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

"ห้องเจ้าไง?" 


ทันทีที่หรงเฟยกล่าวออกมา ใบหน้าของหนิงฮวาก็ถึงกับแดงระรื่นด้วยความเขินอาย 


"มะ...ไม่ได้หรอก!" 


หนิงฮวาก้มหน้าลงกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา เนื่องด้วยในราชวงศ์แห่งนี้มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าหรงเฟยและนางเป็น...กัน แต่หากหรงเฟยอยู่กับนางห้องเดียวกันแบบนี้ ภายในราชวงศ์เองก็คงจะเกิดความวุ่นวาย อีกทั้งจะเป็นหนิงฮวาเองที่จะถูกผู้คนตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงใจง่ายได้


"หรอ...ก็แล้วแต่เจ้า!" 


หรงเฟยกล่าวออกมาเสียงแผ่วเบาๆเช่นกัน แต่ลึกๆตัวเขาก็อดผิดหวังไม่ได้ถึงแม้จะรู้ดีว่าเรื่องที่ขอจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม 


"ขอโทษ!" 


หนิงฮวาที่ได้ยินของหรงเฟยก็รีบเงยหน้ามองหรงเฟยด้วยแววตาที่สำนึกผิด  


"เป็นข้าสิที่ควรขอโทษเจ้าที่ทำให้ลำบากใจ!" 


หรงเฟยยิ้มกล่าวออกมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว (ม่ายยย! อย่างอนน!) 


"ฮึก!" 


ทางหนิงฮวาที่เห็นเช่นนั้นก็เกิดความหลากหลายขึ้นมาในใจซึ่งเป็นการยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะการกระทำของหรงเฟยที่ทั้งเย็นชาและดูท่าทางเปลี่ยนไป ทำให้หนิงฮวาอดที่จะรู้สึกหวั่นๆในใจไม่ได้ 


"ท่าน..." 


เพียงแต่ในขณะนั้น หนิงฮวาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของหรงเฟยก็เริ่มที่จะมีน้ำใสๆคลอที่เบ้าตาขณะมองดูประตูห้องอย่างเหม่อลอย 

เเอ๊ดดด! 

แต่ทว่าประตูห้องของหรงเฟยกลับถูกเปิดออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเห็นหรงเฟยที่กำลังยืนมองหนิงฮวาอยู่ด้วยรอยยิ้ม 


"ข้าแค่อยากจะลองน้อยใจดูบ้างเท่านั้น!" 


จากนั้นเสียงของหรงเฟยก็ถูกเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับที่หรงเฟยจะเดินตรงเข้าไปกอดร่างของหนิงฮวาด้วยความอ่อนโยน 


"ฮึก!...เจ้าบ้า!" 


หนิงฮวาที่ถูกสวมก็ก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ ซึ่งตัวนางนั้นคิดเตลิดไปไกลว่าหรงเฟยได้โกรธตนเองเข้าเสียแล้ว และแน่นอนว่านางเองก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นว่าหรงเฟยกลับออกมาพร้อมกับคำกล่าว ทำให้นางรู้สึกโล่งใจผสมปนเปไปกับอารมณ์ที่มากมายอย่างกลั้นเอาไว้ไม่ได้ 


"โอ๋ๆ! ไม่เป็นไรนะ! ข้าขอโทษที่แกล้งเจ้าแรงแบบนี้!" 


หรงเฟยที่ได้ยินหนิงฮวาร้องไห้ออกมา ตัวเขาก็กล่าวปลอบนางด้วยความอบอุ่นทันที เพราะด้วยตนเองไม่คาดคิดว่าหนิงฮวานั้นจะเสียใจถึงขนาดนี้  


"เจ้าบ้า! เจ้างี่เง่า! เจ้าคนปลิ้นปล้อน เจ้าคน.." 


หนิงฮว่ากล่าวด่าหรงเฟยออกมาทั้งน้ำตาขณะสวมกอดตอบร่างของหรงเฟยแน่นขึ้นราวกับว่าตัวนางไม่อยากจะปล่อยให้เขาอยู่ห่างเลย 


"เจ้าอย่าร้องไห้เลย...ข้าผิดไปแล้ว!" 


หรงเฟยกล่าวออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนที่หรงเฟยจะใช้เวลาปลอบใจหนิงฮวาอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยามจนหนิงฮวาหลับไปภายใต้อ้อมกอดของเขาด้วยความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้ที่ไม่หยุด 


"เฮ้อ...นี่ข้าแกล้งนางมากเกินไปจริงๆสินะ!" 


หลังจากนั้น หรงเฟยก็พรึมพรำกับตนเองอย่างสำนึกผิดพร้อมกับที่เขาจะอุ้มร่างของนางเขาไปในห้องพักของตนเองและวางหนิงฮวาลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล 


'เจ้าผิดเต็มๆเลย เจ้าหนู!' 


แต่ในขณะที่หรงเฟยวางหนิงฮวาลงบนเตียงนั้น เสียงกล่าวที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจก็ดังขึ้นมาพร้อมกับลำแสงสองสายสีดำและสีขาวที่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรากฎรูปร่างเป็นหนึ่งงูสีดำที่ดูสูงส่งกับอีกหนึ่งสิงโตน้อยที่ดูสูงศักดิ์อยู่ข้างๆร่างของหนิงฮวาอย่างรวดเร็ว 


"เฮ้อ...ท่านหลงฉวน! ข้าแค่อยากจะแกล้งนางเบาๆเท่านั้น แต่ไม่คิดว่า..." 


หรงเฟยที่ได้ยินเสียงของหลงฉวนก็กล่าวตอบออกมาด้วยความเศร้าใจ  


"แกล้งนาง? เจ้าก็เคยแกล้งนางไปแล้วครั้งหนึ่งแลดจำไม่ได้หรือไงว่าครั้งนั้นนางมีท่าทางยังไง?" 


หลงฉวนกล่าวดุหรงเฟยขึ้นมา เนื่องด้วยการแกล้งหนิงฮวานั้น ครั้งหนี่งหรงเฟยก็เคยกระทำมาแล้วถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นในตอนที่หนิงฮวาทำท่าทียังไงเมื่อพบกับหรงเฟยในพื้นที่ศักดิ์ศิษย์ก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่อะไรที่เขาจะเดาไม่ได้เลย 


"ข้าขอโทษ! ต่อไปข้าจะแกล้งนางเบาๆก็แล้วกัน!" 


หรงเฟยพยักหน้าอย่างเขาใจขณะหวนนึกถึงเรื่องราวในครั้งนั้น 


"นายท่าน! ลูกผู้ชายต้องมีความรับผิดชอบนะขอรับ! ตอนนี้นางหลับอยู่ท่านจัดการเลย!" 


ควับๆ! 


แต่ทว่าในขณะนั้น เสียงของซวนจิงก็กล่าวดังขึ้นมา ทำให้หรงเฟยและหลงฉวนหันมองไปที่ด้วยสายตาแปลกๆอย่างรวดเร็ว 


"จัดการ? จัดการอะไรท่านซวนจิง!" 


หรงเฟยกล่าวถามออกมาด้วยใบหน้าที่แดงระรื่น เพราะในหัวของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยเรื่องหื่นกามที่คำพูดของซวนจิงทำให้เขาคิด 


"เจ้าแมวบัดซบ! หรือว่าสมองเจ้าคิดได้แค้นี้!" 


ทางหลงฉวนเองก็มีท่าทีไม่ต่างจากหรงเฟยมากนัก เนื่องด้วยเขากำลังคิดเช่นเดียวกับหรงเฟยอยู่ 


"เฮ้อ...ข้าผิดเอง! จัดการที่ข้าบอกหมายความให้ท่านนอนกอดนางเพื่อปลอบประโลมเท่านั้น เผื่อว่านางตื่นมาและเห็นท่านกอดนางอยู่ นี่จะไม่ทำให้นางรู้สึกดีเช่นนั้นหรือ?" 


ซวนจิงที่ได้ยินทั้งสิงกล่าวออกมาก็ส่ายหัวเล็กน้อยยอมรับผิดกับสิ่งที่ตนพูดออกมาอย่างคลุมเครือ ก่อนจะอธิบายออกมาให้หรงเฟยและหลงฉวนที่คิดไปไกลเข้าใจอย่างสั้นๆ 


"อ่อ...ข้าก็นึกว่าท่านจะให้ข้าทำเรื่องลามกซะอีก!" 


หรงเฟยที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ต่างกับหลงฉวนแววตาของเขาที่มองซวนจิงนั้นดูไม่เชื่อถือเลยแม้แต่นิดเดียว 


"เจ้าโกหก!" 


จากนั้น ทางซวนจิงก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรต่อคำพูดของหลงฉวน และตามด้วยตัวเขานอนลงบนเตียงหลัับตาพักผ่อนไปในทันที ส่วนทางหลงฉวนเองก็ไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วยนักเนื่องจากที่ทั้ง2อยู่ภายในร่างของหรงเฟยมาหลายวัน ทำให้ตัวเขาต้องการจะหาความสงบจากบรรยากาศแบบนี้เช่นกัน 


"เฮ้อ...ช่วยไม่ได้ละนะ!" 


เมื่อหรงเฟยที่เห็นทั้ง2พากับหลับตาลงเพื่อต้องการพักผ่อนแล้ว ตัวเขาก็ส่ายหัวไปมาเบาๆขณะพร้อมที่จะตามวิธีการของซวนจิงนั่นคือการนอนกอดหนิงฮวาที่หลับอยู่เช่นนี้เพื่อปลอบประโลมความผิดที่เขาเคยทำอย่างช่วยไม่ได้ 


"ข้าขอโทษนะ..." 


หรงเฟยที่กอดร่างของหนิงฮวาเอ่ยขึ้นมาอย่างแป่วเบาข้างๆหูของหนิงฮวาที่หลับอยู่พร้อมด้วยประทับรอยจูบอย่างนุ่มนวลลงบนหน้าผากของนางอย่างช้าๆ 

อื้อ! 

ก่อนจะหลับตาลงไปอย่างรวดเร็ว 


ผ่านไปหนึ่งวัน  เช้าวันสดใสก็มาถึงพร้อมด้วยแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านเข้ามาจากหน้าต่างห้องพักกวาดลงบนเตียง 

อื้ออ! 

ในขณะนั้นหญิงสาวที่งดงามดั่งเทพธิดาหรือหนิงฮวาที่กำลังหลับตานอนอยู่อย่างสบายใจก็ค่อยๆเปิดตาขึ้นมาพบว่าตนเองนั้นกำลังนอนหลับอยู่ภายใต้อ้อมกอดของใครบางคน ทำให้นางรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย 


"หรงเฟย...อุ๊บ!" 


แต่ทว่าเมื่อนางเห็นใบหน้าของผู้ที่กำลังกอดนางอยู่ก็ถึงกับอุทานขึ้นมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของตนเองเพราะกลัวว่าเสียงของนางจะทำให้หรงเฟยต้องตื่น 



#กำลังเข้าสู่ช่วงเตรียมตัวจับทหารครับ...ส่วนเรื่องรีไรท์นั้นผมจะแก้ไขให้ตั้งแต่วันนี้ไปเลยนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 279 ครั้ง

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1841 เพำเพ (จากตอนที่ 248)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 15:30

    รำคาญบทกระหนุงกระหนิงม่อสาว ที่เกินธรรมชาติแบบนี้ เหมือนจะให้พระเอกดูเท่ แต่มันไม่ค่อยสมเหตุผลอะ ดูเว่อร์ๆ

    #1841
    0
  2. #1802 Thank You (จากตอนที่ 248)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:35

    ขอบคุณครับ

    #1802
    0